มินตรา

ตอนที่ 2 : มินตรา ตอนที่2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ม.ค. 55

 ตอนที่2

 

เสียงน้ำไหลดังชัดเจนลำธารกว้างและน้ำที่ค่อนข้างเชี่ยวทำให้ปรมินทร์หันไปมองอย่างเป็นกังวล มีอะไรบางอย่างบอกให้เขาเดินมายังริมลำธารแห่งนี้ ทว่า ที่นี่คือที่ไหนกัน?

จู่ๆก็มีร่างหนึ่งลอยตามกระแสธารนั้นจนทำให้ดวงตาของเขาต้องเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขารีบลุยน้ำตื้นนั้นลงไปจนเกือบถึงอก โชคดีที่พุ่มไม้ริมลำธารช่วยชะลอการไหลไปของร่างนั้นทำให้เขาคว้าแขนนั้นไว้ได้ เขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีลากให้ร่างนั้นขึ้นฝั่งในใจก็เต้นรัวราวกับกลัวว่าร่างตรงหน้าจะไร้ซึ่งชีวิตหากการเคลื่อนไหวบางอย่างทำให้เขาใจชื้นขึ้นเมื่อแสดงว่าเจ้าของร่างยังคงมีลมหายใจอยู่  เลือดที่ไหลไปตามกระแสน้ำทำให้เขาเป็นกังวลขึ้นมาอีกครั้งจึงตั้งใจจะพลิกร่างนั้นให้หงายขึ้นเพื่อที่จะได้ปฐมพยาบาลได้ทันท่วงที ทว่าท่ามกลางความเงียบสงัดที่ได้ยินเพียงเสียงโตรกธารกลับได้ยินคล้ายเสียงคร่ำครวญหวนไห้ของหญิงสาวลอยตามแทรกเสียดประสาทเข้ามาจนทำให้เขาสะดุ้งตื่นจากฝันประหลาดในทันที!

ปรมินทร์ลุกขึ้นจากการนอนมาเป็นนั่ง ใบหน้าคมเบือนมองรอบกายอย่างงัวเงีย เครื่องปรับอากาศยังคงเย็นฉ่ำ ทว่าชายหนุ่มกลับมีเหงื่อที่ซึมรวมตัวหยาดลงมาข้างแก้มจนทำให้รำคาญ มือใหญ่ยกขึ้นเช็ดก่อนจะขยี้ผมดกดำที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้วให้ยุ่งเข้าไปอีก พร้อมกับสลัดผ้าห่มหนาออกจากลำตัวเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เปลือยเปล่า

ความฝันที่เคยมีซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดมาคือการช่วยเหลือใครบางคนขึ้นมาจากน้ำ เมื่อเขาจะพลิกตัวคนที่ตนช่วยขึ้นมาก็ต้องตกใจตื่นทุกครั้ง หลายปีมานี้แม้จะหงุดหงิดกับความรู้สึกค้างคาจากความฝันมากเพียงใด แต่ก็สู้ความอยากรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นไม่ได้ ลางสังหรณ์ส่วนลึกเร่งเร้าให้คิดว่าช่วงเวลาที่เขาจะได้เห็นว่าร่างที่ช่วยขึ้นมาจากลำธารนั้นหน้าตาเป็นเช่นไรใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว

ชายหนุ่มอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะลงมาจากห้องของตน อาหารเช้าที่วางอยู่จุดรอยยิ้มอ่อนโยนให้คนหน้าเคร่งขรึม

กลับมาแค่สองสามวัน ทำไมไม่อยู่ให้นานกว่านี้ล่ะลูก ผู้ที่ทำให้เขามีรอยยิ้มละมุนนั้นเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำส้มคั้นสดในมือ  ร่างสูงใหญ่เข้าโอบกอดมารดาอย่างเอาอกเอาใจ

คุณแม่ก็ไปอยู่ที่โน่นกับผมสิครับ

ได้ยังไงกัน คุณฉัตรเขากำลังท้องกำลังไส้ เจ้าปิ๊กน้องชายเราหรือก็งานยุ่งเหลือเกิน

เดี๋ยวปีหน้าคุณแม่ก็บอกว่าเจ้าปิ๊กกำลังลูกอ่อน อีกสองปีก็คงบอกว่าลูกเจ้าปิ๊กกำลังซนแล้วเมื่อไหร่คุณแม่จะได้ไปอยู่กับผมล่ะครับเสียงทุ้มนุ่มดัดเป็นเสียงเล็กเสียงน้อยล้อเลียนมารดาจนฝ่ายนั้นหัวเราะอย่างอดไม่ได้

ประเดี๋ยวเถอะ ตาคนนี้นี่ คุณมณีมองร่างสูงใหญ่ผิดจากน้องชายที่รูปร่างสะโอดสะองกว่าด้วยความปลาบปลื้มเอ็นดูเพียงครู่ก็กลับกลายเป็นแววกังวลขึ้นมาเล็กน้อย 

ปรมินทร์ลูกชายคนโตของนางปฏิเสธที่จะรับช่วงงานธุรกิจของประมุขในบ้าน หลังจากที่ปิยะเมษฐ์น้องชายก้าวเข้ามาช่วยงานครอบครัวเมื่อสามปีที่แล้ว เขาก็กลับไปมุ่งมั่นสอบบรรจุตามวุฒิที่เรียนจบปริญญาโทมาจนได้เป็นปลัดอำเภอในที่สุด และจากเวลาที่ผ่านมาด้วยความตั้งใจจริงในการทำงานและสอบเลื่อนขั้นก็คงมีแววว่าจะได้เป็นนายอำเภอในไม่ช้า

การที่ลูกชายของนางต้องไปปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ห่างไกลความเจริญทำให้อดเป็นห่วงเรื่องการคบหาหญิงสาวไม่ได้  หากไปคว้าเอาหญิงชาวบ้านมาเป็นคู่ชีวิตก็คงน่าเสียดาย ใบหน้าที่หล่อเหลายามเคร่งขรึมชวนให้เกรงใจ หากคนใกล้ชิดรู้ดีว่ายามที่เจ้าเล่ห์แสนกลขึ้นมาก็ลื่นจนจับไม่ได้ไล่ไม่ทันเช่นกัน  ความสะดุดตานั้นมีมากจนมีแมวมองสนใจชักชวนไปในวงการบันเทิงแต่เจ้าตัวกลับปฏิเสธไปอย่างไม่ใยดี  เพราะฉะนั้นถ้าลูกชายคนนี้จะมีคู่ครองก็ควรจะได้คู่ครองที่พอเหมาะพอสมกันทั้งฐานะและหน้าตา

คุณพ่อไปที่บริษัทแล้วหรือครับคุณแม่

รายนั้นออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี แม่ขอบใจปอมากนะลูกที่ลางานมาช่วยเรื่องครอบครัวน้อง

ปิ๊กเป็นพ่อค้าที่ดี แต่จะให้เท่าทันผู้หญิงสมัยนี้คงลำบาก ยังดีที่คุณฉัตรเข้าใจเรื่องนี้ดีปรมินทร์สรุปสั้นๆตามวิสัย ปิยะเมษฐ์น้องชายของเขามีความฉลาดจนพอที่จะวางใจได้ในเรื่องธุรกิจ แต่กลับมีจุดอ่อนเมื่อเจอสาวสวยใจถึง ด้วยความที่มั่นใจในตัวเองจนเกินไปทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากจนอาจจะทำให้ครอบครัวที่เพิ่งเริ่มต้นต้องแตกแยก

ต่อให้การแต่งงานของคนทั้งคู่จะเริ่มต้นมาจากความเหมาะสมและเพื่อการจับมือกันทางธุรกิจแต่ น้องสะใภ้ก็มีความดี ความเก่งกาจในเรื่องธุรกิจและยังมีความงามจนสามารถมัดใจน้องชายเขาไว้ได้  หากแต่คู่ควงเก่าๆ เจ้าน้องชายตัวดีก็ไม่ยอมทิ้ง จนอาจจะเกิดปัญหาขึ้นมาได้ มารดาหมดหนทางที่จะวิ่งสู้รบกับสาวๆเหล่านั้นแทนลูกสะใภ้จึงขอคำปรึกษาจนเขาต้องเดินทางมาจัดการให้เพื่อความสงบสุขทั้งทางครอบครัวและธุรกิจ

หลังจากที่ได้พูดคุยตกลงกับปิยะเมษฐ์จนเข้าใจตรงกันแล้ว เขาจึงต้องจัดแจงนัดสาวๆเหล่านั้นมาเคลียร์ทีละคนจนถึงคนสุดท้ายในเมื่อวานนี้ มีบ้างบางรายที่เมื่อพลาดจากน้องชายแล้วคิดจะเล็งพี่อย่างเขาแทนแต่เขาก็ใช้รูปลักษณ์ภายนอกที่เคร่งขรึมให้เป็นประโยชน์จนหญิงสาวเหล่านั้นไม่กล้าคิดจะสานต่อใดๆ

ว่าแต่เราเถอะ ปอ ไปอยู่ที่โน่นมีใครถูกใจบ้างแล้วหรือยัง คำถามทีเล่นทีจริงของมารดาจุดรอยยิ้มกว้างขวางให้เกิดขึ้น รอยยิ้มนั้นจุดประกายสดใสขึ้นในดวงตาทำให้รูปลักษณ์ที่เคร่งขรึมถูกทำลายไปจนหมดสิ้นจนดูแพรวพราวเจ้าเล่ห์อย่างเหลือเชื่อ และยังชวนให้คนมองต้องยิ้มตาม

ถ้ามีผมจะพามากราบคุณแม่ครับ รอยยิ้มของผู้สูงวัยยิ่งมีมากขึ้น หากลูกชายพูดเช่นนี้ก็ย่อมแปลว่ายังไม่มีใครถูกใจ ทั้งที่มีรูปลักษณ์สะดุดตาและมีหญิงสาววนเวียนมาทำความรู้จักแต่ปรมินทร์ก็ยังไม่เคยคบใครจริงจัง จนเมื่อไปทำงานไกลบ้านก็กลับจริงจังในการทำงานจนดูเหมือนไม่สนใจผู้หญิงเอาเสียเลยด้วยซ้ำไป

ไม่มีใครรู้ใจเขาได้ดีเท่าตัวเองในส่วนลึกของจิตใจนั้นคล้ายมีบางสิ่งที่เฝ้ารอ ราวกับมีเงาร่างของใครบางคนที่ก่อตัวอยู่ในใจอย่างเลือนราง สำหรับเขาแล้วเมื่อไม่ใช่ก็ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งเกี่ยวให้เสียเวลา ลึกๆนั้นเขามั่นใจว่าสักวันเขาคงได้พบคนที่ใช่ และอาจจะพร้อมๆกับการที่ได้รู้ว่าคนที่ลอยตามน้ำมาในความฝันซ้ำซากนั้นมีหน้าตาเป็นเช่นใดก็เป็นได้! 

 

อรสรวงและพิมพ์พลอยช่วยกันมองหาแผงขายเครื่องประดับเครื่องรางตามพิกัดที่เคยมาเมื่อวานหากแต่หาจนอ่อนใจก็ไม่พบแม้แต่เงาของแผงขายของนั้น ทั้งคู่จึงตัดสินใจไปถามแผงขายเสื้อที่อยู่ใกล้บริเวณที่เคยมีแผงเครื่องรางวางอยู่

พี่ แผงขายเครื่องรางตรงนี้หายไปไหนหรือคะ หรือว่าวันนี้เขาไม่มา

แผงอะไรน้อง แถวนี้มีแต่แผงขายเสื้อ

ตรงนี้ไงคะพี่ เมื่อวานเรามาซื้อแถวนี้นี่ใช่ไหมพลอยพิมพ์พลอยพยักหน้าหงึกๆ

มั่วแล้วน้อง ตรงนี้เป็นที่ว่างไว้ให้คนเดิน ไม่เคยมีแผงอะไรทั้งนั้นแหละ คนขายเสื้อพูดจบก็หันไปเสนอขายกับลูกค้าที่มาดูสินค้าในตอนนั้น  ทิ้งให้หญิงสาวทั้งสองยืนอึ้งด้วยความงุนงงแล้วจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆให้กันเมื่อเห็นว่าสายตาหลายคู่เริ่มมองมา

แล้วไอ้ที่เราซื้อมานี่ล่ะ มันอะไรกัน พิมพ์พลอยพึมพำเบาๆ ก่อนที่อรสรวงจะลากเพื่อนให้ห่างออกมาจากบริเวณนั้น  จนเมื่อทั้งคู่เดินห่างออกมาได้สักระยะหนึ่งในแม่ค้าที่ถูกถามไถ่ถึงกับเปรยอย่างไม่ชอบใจนัก

แผงเครื่องประดับอะไรมาอยู่ตรงนี้แถวนี้มีแต่พวกเสื้อผ้า จำผิดแล้วยังมั่วยืนยันอีก ฉันขายของฉันทุกวัน

 

อรสรวงเปิดประตูที่พักก่อนจะเดินตรงไปยังตู้เย็นเพื่อรินน้ำเย็นดื่มหนึ่งอึกแล้วส่งให้เพื่อนพร้อมกับถามด้วยความสงสัยบางประการที่ยังติดอยู่ในใจ

แกว่าแกเคยฝันเห็นลูกแก้วพญานาค แกฝันว่ายังไงหรือพลอย

ก็จำไม่ได้ชัดๆหรอก รู้แต่ว่าในฝันฉันห้อยแก้วนี่ แต่เหมือนเหาะได้หรืออะไรนี่ล่ะ

ฝันเพ้อเจ้อแล้ว เหาะได้เลยหรือแก

แกจะเอาอะไรกับความฝันยะ พิมพ์พลอยค้อนเพื่อนขวับๆจนอรสรวงหัวเราะขำแล้วจึงทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม

มันต้องมีอะไรแปลกๆแน่ ฉันแน่ใจว่าลูกแก้วที่เราได้มานี่ไม่ธรรมดาแน่ๆ

อย่างกับหนังสยองขวัญ หรือว่าเราจะต้องเจออะไรเฮี้ยนๆหรือแก หรือว่าที่ที่เราจะไปนี่จะมีอะไรที่น่ากลัวหรือเปล่า ชมรมคนตาขาวแห่งประเทศไทยต้อนรับพิมพ์พลอยอย่างเป็นทางการเมื่อหญิงสาวพูดไปขนลุกไป

ไอ้นี่ก็ดูหนังมากไป บางทีอาจจะเป็นอะไรที่ดีก็ได้

แกอาจจะชินกับเรื่องแบบนี้แต่ฉันไม่คุ้นนะเว้ย

เออน่า ถ้ามีอะไรฉันไม่ทิ้งแกหรอก

แน่นะ

เออ ไปอาบน้ำนอนกันเถอะพรุ่งนี้ต้องมานั่งเก็บเสื้อผ้าอีก ไหนจะต้องเก็บพวกของกระจุกกระจิก แล้วยังคลุมเฟอร์นิเจอร์กันฝุ่น งานใหญ่เลยนะเนี่ย

ห้องพักขนาดกลางที่มีสองห้องนอนสองห้องน้ำเป็นห้องชุดที่พี่ๆของอรสรวงช่วยกันลงขันซื้อให้น้องสาวตั้งแต่เธอเพิ่งเข้ามาเรียนระดับมหาวิทยาลัยปีแรกในเวลานี้ยังคงดูใหม่และน่าอยู่เช่นเดิม  พิมพ์พลอยเพื่อนสนิทที่มีบ้านอยู่ต่างจังหวัดเช่นกันมาอยู่เป็นเพื่อนตั้งแต่เพิ่งรู้จักกันในมหาวิทยาลัยไม่ถึงครึ่งปี โดยขอรับภาระเรื่องค่าน้ำค่าไฟเป็นเสมือนการจ่ายค่าเช่าตลอดมา แม้ว่าอรสรวงจะเคยปฏิเสธไม่รับเงินจำนวนนั้นแต่พิมพ์พลอยก็ยกคำขู่ว่าจะย้ายออกหากไม่ให้ออกค่าใช้จ่าย ทำให้เธอจำต้องยอมรับเงินจากเพื่อนในทุกๆเดือน

การไปขุดค้นในครั้งนี้กินเวลายาวสามเดือนก็เพียงพอให้หญิงสาวทั้งคู่รู้สึกใจหายเล็กน้อยที่ต้องจากที่พักที่เคยพักพิงตลอดระยะเวลาหกปีที่ผ่านมา

 

ปรมินทร์คว้าเอากระเป๋าเดินทางขึ้นมาส่งให้เด็กรับใช้เพื่อให้ฝ่ายนั้นเอาไปเก็บในรถ ก่อนจะกอดร่างท้วมของมารดาเพื่อเป็นการล่ำลา ฝ่ายนั้นได้แต่ให้ศีลให้พรลูกชายท่ามกลางแววตาที่ยิ้มได้ของคนทั้งครอบครัว เขาเลือกเดินทางวันอาทิตย์ตามความต้องการของมารดาที่อยากให้ครอบครัวพร้อมหน้า ระยะทางแม้ไม่ไกลแต่ก็ไม่ใกล้ทำให้เขาตัดสินใจไม่นำรถมาจากต่างจังหวัดและเลือกใช้บริการของ ขสมก.แทน

ไปหรือยังพี่ปอ  คุณแม่ครับเดี๋ยวพี่ปอตกรถนะฮะ ปิยะเมษฐ์กล่าวยิ้มๆก่อนจะเปิดประตูรถตระกูลหรูเข้าไปนั่งด้านคนขับ เขาอาสาที่จะไปส่งปรมินทร์เองส่วนหนึ่งก็เพื่อจะได้สอบถามเรื่องที่พี่ชายเดินทางมาช่วยเคลียร์เรื่องปวดหัวให้กับเขา เขาสบตาภรรยาที่มองมาพร้อมยิ้มที่อบอุ่นแล้วก็ต้องลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ฉัตรกมลไม่ได้โง่จนไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดแต่ภรรยาของเขาเลือกที่จะไม่พูด และมั่นใจในการตัดสินใจของเขารวมไปถึงมั่นใจในตัวของพี่ชายของเขาว่าจะต้องจัดการทุกอย่างได้ดี

ระหว่างทางสองพี่น้องได้พูดคุยกันมากมายทั้งเรื่องยุ่งยากที่คลี่คลายไปด้วยดีและเรื่องราวของแดนไกลที่ปรมินทร์กำลังจะเดินทางกลับไปปฏิบัติหน้าที่การงานที่เขาเลือกแล้ว

ขอบคุณพี่ปอมากนะฮะสำหรับทุกอย่าง ปิยะเมษฐ์กล่าวก่อนที่พี่ชายยจะเดินไปยังท่ารถ และได้รับเพียงรอยยิ้มน้อยๆตอบกลับมา ร่างสูงใหญ่ที่ประกอบด้วยท่วงทีที่มั่นคงดุจขุนเขาและใบหน้าที่คมสันของปรมินทร์ยังคงสะดุดตาเพศตรงข้ามได้ดีเหมือนเคย ปิยะเมษฐ์หัวเราะคนเดียวเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาวทั้งอ่อนและแก่มองตามพี่ของตน

ปรมินทร์มองตั๋วในมือก่อนจะมองหมายเลขของรถรวมไปถึงจุดหมายปลายทางจากนั้นจึงเดินดุ่มขึ้นไปมองตามหมายเลข บนรถมีคนนั่งประปรายจนใกล้หมายเลขที่เป็นที่นั่งของเขาก็มีหญิงสาวสองคนกำลังพูดคุยกันโดยฝ่ายหนึ่งเอาศีรษะมาซบตรงพนักของที่นั่งด้านหน้าของเธอ เพื่อพูดคุยกับเพื่อนอย่างออกรสออกชาติ

หญิงสาวที่หันหน้ามาฟังเพื่อนอย่างตั้งใจนั้นหน้าตาคมขำและผิวค่อนข้างคล้ำ เขาละสายตาจากคนทั้งคู่ก่อนจะพบว่าพนักพิงที่หญิงสาวคนนั้นซบอยู่เป็นพนักพิงที่นั่งของเขา

ชายหนุ่มขยับตัวเพื่อเอากระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่นั้นจับใส่บนชั้นวางเหนือศีรษะ ความคับแคบภายในรถโดยสารทำให้ข้อศอกไปแตะศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมนิ่มๆโดยไม่ได้ตั้งใจฝ่ายนั้นเด้งตัวออกจากการซบหลังพนักพิงแล้วเงยมองเขาด้วยความตกใจเล็กน้อย หากเมื่อสบตากันทั้งคู่ก็ต่างอึ้งงันกันไปพักใหญ่

ฝ่ายหนึ่งนั้นอึ้งเพราะเป็นใบหน้าที่จดจำได้ว่าเคยเจอในร้านอาหารทั้งยังเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเท่าใดนักและไม่คาดฝันจะได้เจอคนคนนี้ในรถโดยสารไปต่างจังหวัด  ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งนั้นอึ้งเพราะใบหน้าเรียวที่เห็นชวนให้นึกถึงเงาร่างที่เลือนรางในใจ ราวว่ารอบกายเป็นดั่งสุญญากาศและมีเพียงเขากับเธอเท่านั้นบนโลกใบนี้ หัวใจที่เย็นรื่นไร้สิ่งรบกวนมาตลอดชีวิตคล้ายปรากฏคลื่นลมปั่นป่วนจนชาไปทั้งร่าง

ไม่มีมารยาท สีหน้าตะลึงของปรมินทร์เปลี่ยนเป็นงุนงงในทันทีที่เจ้าของหน้าเรียวน่าเอ็นดูนั้นมีประกายตาอริส่งมาให้

เฮ้ย ไอ้ฟ้าแม้แต่พิมพ์พลอยเองก็อุทานเรียกชื่อเพื่อนด้วยความตกใจเช่นกัน

ก็จริงๆนี่ มาโดนหัวคนอื่นเขาแล้วไม่รู้จักขอโทษ อรสรวงหันไปพูดกับเพื่อนแล้วทำหน้าเฉยๆไม่สนใจชายหนุ่มตรงหน้าอีกเลย

ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ กลิ่นอาฟเตอร์เชฟหอมโชยมาเมื่อร่างสูงใหญ่นั้นขยับตัวเพื่อนั่ง คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย

แรงน่ะแกพิมพ์พลอยกระซิบกระซาบเตือนเพื่อนขณะที่รถกำลังจะออก

เฉยไว้เถอะน่า เมื่อรถแล่นไปได้สักระยะอรสรวงจึงกระซิบเล่าเรื่องราวที่เธอเจอในห้องอาหารวันนั้นจนพิมพ์พลอยร้องอ้อ

ถึงว่า ปกติแกไม่ได้เป็นคนงี่เง่าขนาดนั้น ว่าแต่หล่อๆอย่างนี้มิน่าถึงต้องจ้างผู้หญิงให้เลิก เป็นฉันนะให้ตายก็ไม่ยอมเลิกหรอกหญิงสาวกล่าวพลางหัวเราะคิกคัก

หล่อแค่ไหนก็ไม่ไหวหรอกแก ป่านนี้เมียที่บ้านที่ชื่อคุณฉัตรอะไรนั่นจะน้ำตาเช็ดหัวเข่าไปกี่ปี๊บแล้วก็ไม่รู้ ฉันว่าเราเลิกพูดถึงเขาเถอะนินทาระยะเผาขนอย่างนี้เดี๋ยวเกิดรถเบาเครื่องลงเขาจะได้ยินเอา

เออพิมพ์พลอยพยักหน้ารับยิ้มๆ เมื่อรถแล่นไปสักระยะทั้งคู่ต่างหลับซบเบาะตามๆกันด้วยว่าเมื่อคืนนั้นกว่าจะเก็บข้าวของต่างๆเสร็จก็กินเวลาเข้าวันใหม่ไปหลายชั่วโมง

 

ปรมินทร์ที่ยังคงอยู่ในภวังค์แปลกประหลาดเอี้ยวศีรษะไปด้านหลังทำทีว่ามองไปยังห้องน้ำที่อยู่ท้ายรถจึงมองเห็นว่าหญิงสาวที่สร้างความปั่นป่วนพิลึกให้กับเขานอนซบไร้พิษสง  ผมหยักศกฟูที่ล้อมกรอบวงหน้าหวานละมุนนั้นชวนให้คันหัวใจจนต้องหันมานั่งกอดอกตัวเองเพราะรู้สึกคล้ายว่าอยากจะเอื้อมมือไปปัดผมที่ปรกวงหน้าของเธอผู้นั้น

นี่เรา เป็นอะไรไปวะริมฝีปากได้รูปพึมพำไม่ใส่ใจต่อคนที่นั่งข้างๆซึ่งเป็นลุงแก่ๆที่เริ่มเหล่มองมา

การเดินทางห้าชั่วโมงทำให้มีการพักให้ผู้โดยสารได้ลงมายืดเส้นยืดสายกลางทางโดยแวะจอดที่พักรถซึ่งมีของกินและของฝากวางขายหลายหลากชนิด หลายคนลงจากรถเพื่อเข้าห้องน้ำเพราะห้องน้ำในรถโดยสารนั้นเหลือจะฝืน บ้างก็หาของฝากและอาหารกินในเวลาพัก20นาทีที่พนักงานผู้ช่วยในรถแจ้งไว้

ปรมินทร์นั่งรอจนสองสาวเดินผ่านเขาไป ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นบ้างหากสายตาคมก็จับจ้องมองไปยังหญิงสาวผมฟูผู้นั้นอย่างไม่วางตา ยิ่งมองก็รู้สึกยิ่งคุ้นเคยจนต้องถอนหายใจ เขายังไม่เคยรู้สึกหนักใจเพราะผู้หญิงได้มากเท่าวันนี้ ความรู้สึกที่อยากทำความรู้จักพุ่งขึ้นจับใจ ทั้งที่เป็นผู้หญิงที่เพิ่งพบไม่ถึงสามชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ!

แก

หือ

ฉันว่าผู้ชายคนนั้นเขามองตามแกอยู่นะ พิมพ์พลอยสะกิดเพื่อนให้รู้ตัว

ผู้ชายคนไหน

ก็คนที่นั่งหน้าแกไง

อ้อ ช่างเขาสิปากบอกว่าช่างแต่ตาของหญิงสาวกลับมองตอบสายตาคมนั้นด้วยแววอริดุดันอย่างเต็มที่

เกลียดนักเชียวผู้ชายเจ้าชู้

เขาว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นนะแก

เพ้อเจ้อ ไปเถอะ ไปหาซื้อของกินเล่นดีกว่าแก อรสรวงชักชวนเพื่อนไปยังร้านขนาดย่อมที่อัดแน่นไปด้วยของกินเล่นประดามี โปรโมชั่นสามแพ็คร้อยทำให้เธอเลือกเพลินจนแยกห่างจากเพื่อนที่เลือกของเพลินไปเช่นกัน

หญิงสาวก้าวเท้าจะเดินไปอีกล๊อคเพื่อออกไปจ่ายเงินแต่ก็ต้องชะงักงันเมื่อปรากฏกำแพงมนุษย์ร่างสูงยืนจังก้าจนเธอผงะ

ตะกี้ที่ศอกผมไปโดนศีรษะคุณผมต้องขอโทษด้วยนะครับ

ไม่เป็นไรน้ำเสียงมะนาวไม่มีน้ำพร้อมกับท่าทีเดินหลบทำให้ปรมินทร์ต้องพยายามอีกรอบ

คุณคงไม่เจ็บนะครับ

ไม่อ่ะ คนตัวสูงยังคงกั้นทางออกโดยทำเป็นไม่สนใจว่าหญิงสาวจะรู้สึกอึดอัดแค่ไหน

เอาอย่างนี้เพื่อเป็นการขอโทษ ของกินพวกนี้ผมขอจ่ายให้คุณเลยก็แล้วกัน รู้สึกว่าประโยคนี้จะได้ผลเมื่อความหมางเมินกลายเป็นไฟที่ลุกโชนอยู่ในดวงตากลมโตของอีกฝ่าย

ไม่จำเป็น ชีวิตคุณนี่นึกอะไรไม่ออกก็ใช้เงินเป็นทางออกได้อย่างเดียวสินะ หลีกไป ปรมินทร์จำเป็นต้องเบี่ยงตัวให้ฝ่ายนั้นเดินออกทั้งที่ยังไม่ค่อยเข้าใจถึงอารมณ์ฉุนเฉียวเกินไปของอีกฝ่ายนัก

ทางที่คับแคบทำให้ร่างบอบบางนั้นใกล้เขาจนแทบจะอยู่ในอ้อมอกยามเบี่ยงตัวออกไป  ชายหนุ่มหักห้ามความรู้สึกที่อยากจะคว้าร่างนั้นมาแนบอกไว้อย่างเต็มที่ พร้อมกันนั้นก็งุนงงในตัวเองที่เป็นไปได้ถึงขนาดนี้ เพราะหากมองดูแล้วหญิงสาวที่เพิ่งเบี่ยงตัวผ่านไปนั้นก็ไม่ได้สวยเลิศจนน่าตะลึงสักเท่าใดนัก เมื่อเทียบกับผู้หญิงหลายๆคนที่เขาเคยได้พบเจอ  แต่เธอผู้นั้นกลับสร้างความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาได้อย่างน่าตกใจ

ปรมินทร์ขึ้นไปนั่งบนรถก่อนที่หญิงสาวผู้นั้นจะขึ้นมาพร้อมกับขมวดคิ้วคิด แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าเหตุใดใบหน้าที่ไม่ว่าใครก็ยอมรับว่าหาคนเทียบได้ยาก ทั้งยังท่าทีสุภาพและคำพูดที่ไม่ได้ผิดมารยาทของเขาจึงไปกระตุ้นต่อมโมโหให้กับผู้หญิงคนนั้นได้ 

ไม่เคยสักครั้งที่เขาจะแสดงคำพูดหรือท่าทีเป็นพิเศษให้กับใครนอกจากคนในครอบครัว เพื่อมิให้อีกฝ่ายเกิดการฝันลมๆแล้งๆให้เขาได้หนักใจ ครั้นมาวันนี้เขาพยายามแสดงให้ผู้หญิงคนนั้นได้รับรู้ว่าเขาสนใจเธอ แต่กลับถูกหมางเมินจนถึงกับเรียกได้ว่ารับความเกลียดชังจากผู้หญิงคนนั้นเสียนี่



โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #45 ame_thyst (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 20:31
    ท่าจะเกลียดเข้ากระดูกดำ
    #45
    0
  2. #44 imagine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 14:37
    คุณปอถูกฟ้าเข้าใจผิดซะแล้ว แล้วอย่างนี้จะได้เคลียร์กันเมื่อไหร่คะเนี่ย ^^"
    #44
    0
  3. #43 น้ำหอม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 12:10
    อ๊าย>//< ทำไมปรมินทร์ถึงรู้สึกอย่างนั้น
    อัพเร็วๆนะค่ะจะคอยค่ะ

    #43
    0
  4. #42 นางฟ้า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 11:36
    ยังคงน่าติดตามเหมือนเดิม

    รีบมาอัพเร็วๆนะคะ
    #42
    0