Our Memory รูปถ่ายในความทรงจำ

ตอนที่ 4 : Picture 3 Why are you looking at me like that?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ต.ค. 59

 

Picture 3

Why are you looking at me like that?

 

 “เจอกันอีกแล้วนะคะ น้องอีฟ :)

เฮือก =[ ]=!!

เสียงแบบนี้ คือมันใช่... ก้มหน้าไว้ก่อนดีกว่าเรา เกิดพี่เขาจะด่าเรื่องเมื่อเช้าจะได้ไม่ต้องอายมาก TOT

“…”

จำพี่ไม่ได้เหรอ..”

ฉันส่ายหัวแรงๆ เป็นคำตอบ

พี่ชายสุดหล่อ (ที่ยืนเถียงกับผู้หญิงหน้าห้องน้อง) เมื่อเช้าไงคะ

อะ..อ๋อค่ะ  (._.)///”

อย่ามาคะขาได้ไหม อีฟแพ้ผู้ชายพูดแบบนี้ TTOTT

ถ้าให้ฉันเดาตอนนี้หน้าของฉันคงขึ้นแดงไปหมดแล้วมั้ง แล้วพี่เขาจะเห็นไหม? แต่ก็พยายามก้มหน้าแล้วคงไม่เห็นหรอกมั้ง ละ..แล้วถ้าเห็นล่ะO_O ฉันสะบัดหัวแรงๆ ไล่ความคิดบ้าๆ ออกไป ก่อนจะใช้หางตามองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ ถ้าจะบอกให้พี่เขาขยับไปนิดจะน่าเกลียดไหมนะ? ที่พี่เขามานั่งใกล้ๆ กันแบบนี้ หัวใจมันเต้นแรงเกินไป U////U

เมื่อฉันเงียบเขาก็เงียบ ต่างคนต่างเงียบและอีกฝ่ายก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดเล่น เลื่อนๆ ไม่ได้สนใจอะไร ส่วนฉันเงยหน้าขึ้นมาบ้างจะให้ก้มตลอดเวลาเลยก็คงไม่ใช่ ปวดคอตาย-_-;; แต่พอเงยหน้าก็รู้สึกเซ็งจับใจที่ทุกๆ อย่างมันเบลอ มันมัว ไม่ชัดไปซะหมด!

 “มันอ่านว่าอะไรวะเนี่ย -_-” จู่ๆ พี่เขาก็โพล่งออกมาเฉยๆ เหมือนพูดกับตัวเองตัวเอง อีวีอันเดอร์สกอร์วิฟวิดอี? ใช่ปะวะ -_-;;”

เอ๊ะ ทำไมชื่อไอจีมันคุ้นๆ หรือว่าจะเป็นไอจีของฉัน O_o?

อ่านว่า อีฟวิวิด ต่างหากค่ะ

ร่างสูงขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างงงๆ กับชื่อไอจีสุดแปลกและแหวกแนว (?) ของฉัน จริงๆ มันก็อ่านว่า ‘EVE VIVID (อีฟวิวิด)นั่นแหละ ฉันแค่เรียงอักษรให้มันดูอ่านยากเฉยๆ ก็เลยกลายเป็น ‘EV_VIVIDE’

 “ไอจีนี้เป็นของน้องอีฟเหรอคะ?”

 คะอีกแล้วว T////T ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่พี่เขาจะทำหัวใจเต้นแรงไปมากกว่านี้

ปะ.. เปล่าค่ะ แค่ฟอลโล่อยู่

แล้วเขาก็พยักหน้ารับเบาๆ

 เอ่อ..คือว่าพี่ไม่ต้องเรียกหนูว่า น้องอีฟก็ได้ค่ะฉันหันไปมองหน้าพี่เขา ที่กล้านี่ไม่ใช่อะไรหรอก เพราะรู้ว่ามองยังไงก็เห็นหน้าพี่เขาไม่ชัด

งั้นพี่เรียก อีฟโอเคไหมคะ^^”

บางทีการมองอะไรไม่ชัดก็มีข้อดีอย่างนึงน่ะ อย่างเช่นตอนนี้ถ้าฉันมองเห็นคนตรงหน้าชัดๆ โดยเฉพาะรอยยิ้มขี้เล่นนั่น ฉันอาจจะเป็นโรคหัวใจวายเฉียบพลันก็ได้นะ O_O

แล้วแต่พี่เลยค่ะฉันพยายามคุมน้ำเสียงให้สั่นน้อยที่สุด กลัวพี่เขาจะรู้ว่าฉันกำลังประหม่าอยู่ จริงๆ แล้วไม่ต้องพูดคะขากับหนูก็ได้ พี่เป็นรุ่นพี่เดี๋ยวคนอื่นได้ยินมันจะไม่ดีนะคะ..”

นึกว่าพูดคะขากับผู้หญิงแล้ว ผู้หญิงจะชอบซะอีก..”

อย่าทำเสียงแบบนั้นสิคะ T^T

จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทำให้ทั้งฉันและเขาหันไปสนใจโทรศัพท์แทนเรื่องที่กำลังคุยกัน

ฮัลโหล มีไร?”

“…” ถ้าได้ยินโดยที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจ ถือว่าแอบฟังไหมนะ -O-;;

ลานคณะ มาดูเด็กปี2รับน้องปี1มีไรวะ?”

            “…”

 “แกมีน้องด้วยเหรอวะ ทำไมฉันไม่ยักรู้=_=;;”

(._.) <<<(-_- )

จ้อง~

(._.)?<<<(-_-; )

จ้อง

 (._.;;)<<<(-_-;;; )

ทำไมพี่เขาต้องจ้องหน้าฉันขนาดนี้ด้วยนะ ระ..หรือว่ามีอะไรติดหน้าฉัน O_o

ฉันว่าฉันเจอแล้วว่ะ…” ร่างสูงยิ้มมุมปากพร้อมกับตอบคนในสายไป แต่สายตาก็ยังคงจ้องฉันไม่วางตานั่งข้างฉันเลยด้วย :)

หรือว่าพี่เขาจะคุยกับพี่ฟลาวน์? แต่คงไม่ใช่หรอกมั้ง ก็อยู่คนละคณะกันนี่จะไปรู้จักกันได้ยังไงเล่า

เอ่อ..”

ไม่ได้ยุ่ง (ตอนนี้) สักหน่อย :)”  นี่ฉันคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าพี่เขากับคนในสายกำลังพูดถึงฉันอยู่-_-;; แต่ตอนนี้น้องแกกำลังซวย เพราะมองไม่เห็น

โอ้โห พอบอกว่ามองไม่เห็นนี่ชัดเลย หมายถึงฉันชัวร์ๆ

พี่คะ..-O-;;”

ฉันลองเรียกดู แต่ดูเหมือนว่าพี่เขาจะไม่สนเพราะมัวคุยกับคนในสายอย่างออกรส

คอนแทคฯ นี่ไม่รู้นะ แต่รู้แน่ๆ คือไม่ได้ใส่แว่นเลยมองไม่เห็น

แสดงว่าคนในสายคือพี่ฟลาวน์จริงๆ สินะ ไม่ได้กล้าละ สงสัยฉันต้องรีบไปจากที่นี่ก่อนที่พี่ฟลาวน์จะมา ไม่อย่างนั้นฉันคงโดนบ่นเรื่องที่ลืมหยิบแว่นมายาวแน่ๆ T^T

. น้องอีฟ! เดี๋ยวก่อนค่ะ!”

ซวยล่ะสิ พี่เขาตามแล้วว

บอกแล้วไงคะ ว่าไม่ต้องเรียกว่าน้องอีฟ :(ฉันหันไปว่าร่างสูง เดี๋ยวๆ ทำไมส่วนสูงมันหดลงล่ะ พี่เขาสูงกว่านี้ไม่ใช่เหรอ

เอ่อ.. น้องอีฟครับ พี่อยู่ตรงนี้-_-;;” ฉันถูกสะกิดตรงไหล่จากด้านหลังจึงหันไป

อ่าว ถ้าพี่เขายืนอยู่ตรงนี้ แล้วที่ฉันคุยเมื่อกี้ก็..

โอ๊ยย อีฟอยากเอาปี๊ปคลุมหัว TTOTT

พอหันมาก็ได้ยินเสียงร่างสูงหัวเราะดังมาก จนฉันรู้สึกว่าถ้าพี่เขาจะขำฉันขนาดนี้แค่ปี๊ปคลุมหัวคงไม่พอ ขอเอาหน้าแทรกแผ่นดินเลยดีกว่าค่ะ!

 “อย่ามองหนูแบบนั้นสิคะ..TOT///”

บริเวณแก้มของฉันร้อนผ่าวเพราะความอายที่สายตาสั้นจนไปเห็นอะไรก็ไม่รู้เป็นพี่เขาแทน รู้ถึงไหนอายถึงไหนนั่น ฉันอาศัยจังหวะที่พี่เขามัวแต่หัวเราะนี่แหละ ออกตัวเดินให้เร็วกว่าเมื่อกี้เพื่อที่จะหนีกลับหอได้เร็วๆ

น้องอีฟจะไปไหนครับ เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่ง^^” ทำไมเดินมาเร็วอย่างนี้ =[ ]=

นะ..หนูไม่รบกวนดีกว่าค่ะ

ฉันเดินเร็วขึ้นอีกจนแทบจะกลายเป็นวิ่งอยู่แล้ว

งั้นพี่เดินไปส่งที่หอแทนนะ ^^” ร่างสูงเดินไปยืนข้างๆ ในขณะที่ฉันยืนทำสีหน้าลำบากใจ ก็คนมันเกรงใจนี่ ( ._.)

แต่ว่า..”

ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก คิดซะว่าพี่เป็นรุ่นพี่คณะมาดูแลรุ่นน้องก็แล้วกัน :)

อย่ายิ้มแบบนั้นได้ไหมม จะละลายอยู่แล้วว T////T

ตะ..แต่ว่าหนูอยากช่วยเพื่อนที่คณะมากกว่ากลับหอนะคะ -O-;;”

อ่าว ไม่ใช่ว่าน้องอีฟจะเดินกลับหอหรอครับ?”

หนูแค่จะเดินไปเข้าห้องน้ำค่ะ (‘ ‘)

แอบรู้สึกเจ็บที่สีข้างเหมือนกันแฮะ -_-;;

ปวดมากไหม? พี่ว่าเราไปเข้าที่หอน้องอีฟดีกว่านะ จะได้แวะเอาแว่นด้วยฉันส่ายหน้ากับคำถามแรก ก่อนจะขมวดคิ้วตอนที่กำลังคิดเรื่องข้อเสนอของคนตรงหน้า จะได้กลับมาช่วยเพื่อนๆ ทำกิจกรรมไง ^^”

กะ..ก็ได้ค่ะ ( ‘ ‘)

หมับ!

จู่ๆ ร่างสูงก็คว้ามือของฉันให้เอื้อมมาจับที่แขนเสื้อนักศึกษาของเขาไว้ ก่อนจะเดินทำหน้าไป ฉันไม่รู้จะเอาความเขินไปซ่อนไว้ที่ไหนก็ทำได้แค่ก้มหน้า

ทางที่ดี พี่ว่าน้องอีฟจับแขนเสื้อไว้ดีกว่า จะได้ไม่ต้องกังวลเวลาเดิน

“O////O ละ..แล้วพี่รู้เหรอคะ ว่าหอหนูไปทางไหน?” ฉันเงยหน้าขึ้นถาม

รู้สิ ก็หอเดียวกับเพื่อนพี่ไง

อย่างนี้นี่เอง

จากนั้นพี่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร จนเดินผ่านร้านอะไรบ้างแถวหน้ามหาลัยที่เต็มไปด้วยบรรดานักศึกษา เดาได้จากเสียงพูดคุยกันดังออกมา น้องอีฟ อยากกินน้ำอะไรไหมคะ?”

เราหยุดอยู่หน้าร้านแล้วพี่เขาก็หันหน้ามาถาม

นี่ร้านน้ำปั่น อีฟอยากกินอะไรไหมครับ?”

เลี้ยงอีกแล้ว ตอนที่ร้าน Moon&Sun ก็เลี้ยง -.,-

ไม่เอาดีกว่าค่ะ เกรงใจพี่เปล่าๆ

ป้าครับ เอาช็อคโกแลตปั่น2 ครับพี่เขาสั่งคุณป้าคนขายโดยไม่สนใจที่ฉันตอบเมื่อกี้เลยสักนิดจริงสิ! ป้าครับ ขอวิปครีมเยอะๆ ด้วยนะครับ ^O^”

ได้จ้าพ่อหนุ่ม แล้วนั่นแฟนเหรอจ๊ะ ^^”

เอ่อ คือ../มะ..ไม่ใช่นะคะ O///O” ฉันตอบก่อนที่ใครบางคนจะตอบอย่างอื่น

คุณป้าร้านขายน้ำหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดีพร้อมกับปั่นน้ำไปด้วย

อื้อหือ~ ไอ้สีขาวๆ นั่นต้องเป็นวิปครีมแน่ๆ เลย *O*

ได้แล้วจ้ะ เลือกใส่ท็อปปิ้งได้ตามใจชอบเลยนะ แล้วคุณป้ายิ้มให้ เขาก้มหัวเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ แล้วก็จัดการเลือกใส่ท็อปปิ้ง

อีฟอยากกินท็อปปิ้งอันไหนครับ?” เมื่อใส่ท็อปปิ้งของตัวเองเสร็จก่อนจึงหันมาถาม มีโอริโอ้ เยลลี่ พวกซีเรียล โอโจ้ แล้วก็คิทแคท

งั้นหนูเอา โอริโอ้ คิทแคท แล้วก็โอโจ้ค่ะฉันตอบอย่างรวดเร็ว

เมื่อจัดการใส่ท็อปปิ้งเรียบร้อย ร่างสูงก็หยิบแก้วทั้งสองขึ้น แล้วยื่นแก้วข้างซ้ายให้ฉัน ส่วนเขาก็กินของตัวเองพร้อมกับเดินไปเรื่อยๆ ผ่านไปได้สักพักก็หันกลับมามองฉัน แล้วลดระดับสายตาลงมาที่แก้วน้ำของฉัน ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ เอ๊ะ เมื่อกี้เหมือนฉันได้ยินเสียงหัวเราะของพี่เขานะ ฉันคงไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม -_-;;

แต่เดินมาได้ไม่นานพวกเราก็เดินมาถึงหน้าหอพักของฉันแล้ว พี่เขาจัดการเดินมาส่งฉันถึงห้องแล้วขอรออยู่ข้างนอก ส่วนฉันก็เดินเข้ามาในห้องก็ทิ้งตัวลงบนเตียง ตามองเพดานแล้วเอามือทาบอกตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นแรงจากการกระทำของร่างสูงที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

เฮ้อ เจออะไรแบบนี้บ่อยๆ ก็ไม่ไหวนะ U_U

ก๊อกๆ..

อีฟ เดี๋ยวพี่ขอตัวกลับก่อนนะครับ! ต้องรีบไปเรียนเสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก ฉันรีบลุกจากเตียงพร้อมกับมองหาแว่นตา ก่อนจะพบว่ามันถูกวางไว้บนโต๊ะ ฉันรีบหยิบขึ้นมาใส่แล้วเปิดประตูห้องปรากฏว่าไม่มีใครอยู่สักคน จึงรีบวิ่งไปที่บันได

พี่คะ! เดี๋ยวก่อนค่ะ!!” ฉันตะโกนไปพร้อมกับวิ่งลงบันไดในเวลาเดียวกัน แล้วก็เจอกับร่างสูงที่ยืนรออยู่

ว่าไงครับ :)?”

ฉันเอามือจับราวบันไดไว้แล้วหอบอยู่พักนึง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูด

เอ่อ..ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์เดินมาส่ง แล้วก็เรื่องน้ำด้วย^^” ฉันยิ้มพร้อมกับยกมือไหว้

พี่เขายกมือขึ้นรับไหว้ก็จะยิ้ม แต่คราวนี้ไม่ใช่ยิ้มแบบขี้เล่นแต่เป็นยิ้มแบบอ่อนโยนมากกว่า แล้วพี่เขาก็เดินออกไป

ดะ..เดี๋ยวก่อนค่ะ พี่ชื่ออะไรคะ?!” ฉันตะโกนอีกครั้ง ป่านนี้ไม่รู้ว่าคนอื่นๆ ในห้องเขาจะด่าฉันกันขนาดไหน

 

พี่ชื่ออลัน จำชื่อนี้ไว้ให้ขึ้นใจนะครับ ;)

 

 

 

 

 

 

O W E N TM.

14 ความคิดเห็น