Our Memory รูปถ่ายในความทรงจำ

ตอนที่ 5 : Picture 4 It's hard to say 'Hello' in first time.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ต.ค. 59


 

 

 

Picture 4

It’s hard to say ‘Hello’ in first time

So I say 'Good Morning'

 

หลังจากที่พี่อลันเดินมาส่งฉันถึงห้องแล้ว เขาก็ไปเรียนต่อทิ้งฉันไว้ในห้องคนเดียว ตอนแรกก็คิดไว้ว่าจะขึ้นมาเอาแว่นแล้วกลับไปที่ตึกคณะฯ พอหันไปเจอเตียงนุ่มๆ (น่านอน) เท่านั้นแหละ.. ความคิดว่ามันแวบขึ้นมาทันทีเลยว่า ขอนอนสักงีบ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง..’ เหมือนกับภาพถูกตัดมาตอนที่เบลล์กระโดดทับ ทำให้ฉันต้องตื่นขึ้นมาผลักเธอออกจากตัว แหม ตัวก็ไม่ใช่เล็กๆ กันแล้วนะ

แน่นอนว่าฉันโดนบ่นยาวเหยียด ด้วยเหตุผลที่ว่าไปไหนไม่บอกก่อน ไม่ต้องรออธิบายอะไร ฉันก็ถูกเบลล์ขอร้อง (?) ให้เล่าเรื่องของพี่อลันทั้งหมดให้ฟัง

 “เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละแก..”

“O_O” หน้าเบลล์ตอนนี้คงไม่ต่างอะไรจากหุ่นที่ถูกสตั้นไว้สักเท่าไหร่

ทะ..ทำไมแกต้องทำหน้าช็อคขนาดนั้นด้วย-O-;;” พอเห็นเพื่อนสนิททำหน้าแบบนี้ ฉันเองก็ไปไม่ถูกเหมือนกันนะ

หรือว่าฉันจะพูดอะไรผิดไป?

นี่แกไม่รู้หรือว่าแกล้งโง่กันแน่เนี่ยย เบลล์เอามือกุมขมับอย่างหน่ายใจ ก่อนจะหันหน้ามาทำหน้าจริงจังใส่ฉัน ฟังฉันให้ชัดๆ นะยัยอีฟ

(-_-)(_ _)(-_-)

เบลล์กวักมือให้ฉันขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบที่หูว่า..

พี่อลันอ่อยแก!!”

โอ๊ยย แกบอกฉันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องตะโกนเลย TOT”

ก็แกจะได้ฟังให้ชัดๆ ไง ที่สำคัญคนทั่วมหาลัยเขาก็รู้จักพี่อลันกันทั้งนั้น พอมาลองนึกๆ ดูแล้วว่าตลอดเวลาเรียนคณะนี้มา ฉันเคยเจอคนที่ชื่ออลันไหมนะ ถึงยังไงมันก็ต้องเคยเจออยู่แหละ แต่แบบผ่านๆ อ่ะน่ะ ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าฉันเป็นคนเงียบๆ ไม่กล้าคุยกับใครเท่าไหร่ อีกอย่างพี่เขาก็เรียนคณะเดียวกับเราด้วย แกไม่สังเกตเลยรึไง -*-”

ไม่รู้จักอ่ะแก แต่ถึงจะรู้จักก็เถอะพี่เขาไม่ได้อ่อยฉันอย่างที่แกคิดหรอก ก็แค่หวังดีในฐานะรุ่นพี่ที่คณะฯ เฉยๆ

เบลล์ถึงกับต้องถอดหายใจยาวๆ

ฉันจะบ้าตาย! ทำไมแกถึงได้มองเป็นแบบนั้นไปได้

“T^T”

แต่เอาเถอะ.. ก็สมกับเป็นแกจริงๆ นั่นแหละ เบลล์พูดในขณะที่ลุกไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองแล้วเปิดหน้าเฟซบุ๊คของใครบางคนให้ฉันดู นี่เฟซพี่อลัน

แกจะเอาให้ฉันทำไมอ่ะ (‘ ‘)?” ฉันหันไปมอง

แอดไปสิ แอดปายยย~”

ไม่รอช้า ฉันก็รีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา แล้วกดพิมพ์ชื่อเฟซของพี่อลันตรงช่องค้นหาทันที พอมันขึ้นหน้าวอลปุ๊บ แต่แทนที่ฉันจะรีบกดส่งคำขอไปแต่ฉันกลับหยุดชะงัก

แก แอดไปหาผู้ชายก่อนมันไม่น่าเกลียดเหรอวะ ฉันลองถามความเห็นดู

โห นี่มันยุคไหนแล้วแก เขาไม่มานั่งโฟกัสที่เรื่องแบบนี้กันแล้วเว้ย-_-”

ถึงจะลองถามความคิดเห็นจากเพื่อนสนิทดู แต่พอเห็นเบลล์ทำหน้าเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี ฉันไม่รู้ว่าพี่เขาจะคิดยังไง จะด่าว่าฉันไม่รักนวลสงวนตัวรึเปล่า T_T

สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจไม่แอดเฟซพี่เขาไป..

ฉันอาบน้ำก่อนนะ ฉันฉวยโอกาสตอนที่เบลล์ยังไม่ได้สนใจอะไรก็รีบหยิบผ้าขนหนู แล้วเข้าไปอาบน้ำทันที

 

เมื่อออกมาก็เจอเบลล์กำลังนอนดูซีรี่ย์เกาหลีอยู่บนเตียงของตัวเอง ส่วนฉันก็แต่งตัวตามปกติ จนได้ยินเสียงการแจ้งเตือนของโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูจึงเห็นว่าเบลล์ลงรูปแล้วแท็กฉัน ส่วนแคปชั่นขึ้นโชว์ตรงหน้าจอเล็กน้อยว่า เพื่อนสนิทฉันเอง ยัง…’

ยังอะไร =[ ]=!!

ยัยเบลล์ต้องลงรูปประหลาดๆ แน่เลย ฉันรีบสไลด์ปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง คลิกที่แอปเฟซบุ๊คเพื่อเข้าไปดูรูปที่เบลล์เอาลง เน็ตโทรศัพท์นี่ก็ช้าอย่างกับหอยทากเป็นตะคริว -_- ส่วนวายฟายหอพักก็ไม่ต้องไปพูดถึงเลย อาการหนักยิ่งกว่าเน็ตโทรศัพท์อีก รอโหลดสักพักรูปก็ขึ้นโชว์เป็นรูปที่ฉันถ่ายคู่กับเบลล์เมื่อหลายวันก่อน เบลล์ยิ้มตามปกติแต่ดูสวยสง่าสมเป็นดาวคณะ แต่ฉันน่ะเหรอชูสองนิ้วราวกับกำลังมโนว่าตัวเองเป็นเด็กประถมฯ อยู่ U_Uv

จะว่าไป ตัวอักษรภาษาอังกฤษนี่คุ้นๆ นะ =O=;;

ยัยเบลล์! นี่แกทำอะไรลงไปปป TOT/” ฉันรีบสาวเท้าไปหาเบลล์ โดยไม่ลืมหยิบโทรศัพท์มาด้วย

แน่ล่ะสิ! ก็ยัยเพื่อนตัวดีของฉันลงรูปคู่ไม่พอ ยังจะอุตส่าห์แถมไอดีไลน์ฉันให้ด้วย!

เปล๊า! ฉันทำอะไร ไม่มี๊O_O;;” ยัยเพื่อนตัวดีแกล้งหันหน้าหนีฉัน ก่อนจะค่อยๆ คว้าผ้าขนหนูพาดบ่าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที

ยัยเพื่อนชั่ว แกทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง TOT

เนื่องจากตัวการหนีไปอาบน้ำแล้ว ฉันก็ทำไรไม่ได้นอกจากจะภาวนาให้ไม่มีใครบ้าจี้แอดไลน์ฉันมาจริงๆ ก็แล้วกันนะ แต่ว่า..สำหรับคนหน้าตาบ้านๆ อย่างฉันแล้วก็ไม่เห็นต้องกังวลอะไรนิ ถ้าสวยเหมือนเบลล์ก็ว่าไปอย่าง ในระหว่างที่ฉันกำลังคิดกับตัวเอง เบลล์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างสบายใจเฉิบ

แกว่าจีบผู้ชายก่อนจะน่าเกลียดปะ?” ฉันถามเบลล์พลางเลื่อนดูรูปในไอจี

ก็ไม่น่าเกลียดนี่ สมัยนี้ใครก็ทำกันทั้งนั้น -_-” สีหน้าของเบลล์เรียบเฉยมากและมันก็ดูบ่งบอกได้เลยว่าคำถามของฉันมันเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วมาก อย่าบอกนะ ว่าแกจะจีบพี่อลัน!?”

มะ..ไม่มีทางอ่ะ แกก็รู้ว่าฉันไม่สนใจอะไรแบบนี้-.-;;” ฉันพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

อ่ออ แต่ฉันว่านะถึงแกจะจีบพี่เขาก่อนมันก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไร ถ้าแกไม่ได้ออกตัวแรงน่ะนะ เบลล์ว่าพร้อมกับยักไหล่ไปด้วย แล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดหน้าจอโน๊ดบุ๊คของตัวเอง ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้

จริงเหรอแก..

 เบลล์หันมองแล้วยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

แหมๆ เมื่อกี้บอกว่าจะไม่สนใจไม่ใช่เหรอจ๊ะน้องอีฟ~ :p”

แกอย่าล้อฉันสิ T///T”

ฮ่าๆ แกล้งแกนี่สนุกจริงๆ จะพูดหรือจะหัวเราะ เลือกสักอย่างสิเบลล์ -_-;;

เบลล์หัวเราะยาวๆ เหมือนขำค้างพร้อมกับลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินไปหยิบแกลลอนนมที่ทั้งฉันและเบลล์จะผลัดกันซื้อในแต่ละครั้งขึ้นมาเทใส่แก้ว

ฉันว่านะ ถ้าอยากจะจีบคนที่เป็นหน้าตาดีขนาดนั้น แกต้องเริ่มจากทำตัวให้เป็นที่น่าจดจำซะก่อน

ก็บอกแล้วไง ว่าไม่จีบก่อนนน TOT///

ไหนบอกว่าจะไม่ล้อฉันแล้วไง :( ฉันค้อนใส่เธอไปทีนึง 

โอ๋ๆ ก็พูดเฉยๆ เผื่อแกอยากลองไง -.,-”

เธอว่าอย่างนั้น แต่ฉันก็ยังไม่กล้าพอที่จะลองอะไรทั้งสิ้น แม้กระทั่งเรื่องเป็นฝ่ายไปจีบก่อนก็ไม่เว้น-_-!

“-_-”

โอเคๆ ฉันจะไปทำรายงานแล้ว=_=;;”

“^___^”

แต่ฉันขอเตือนนะยัยอีฟ เรื่องพี่อลันน่ะ…” ยัยเบลล์หันมาทำเสียงเครียดพร้อมกับทำหน้าจริงจังจนฉันแอบรู้สึกลุ้นเบาๆ ว่าเบลล์จะพูดอะไร ระวังโดนคนอื่นตัดหน้า ไม่รู้ด้วยนะ!”

ตะ..ตัดหน้าเหรอ O_O

 

คราวนี้ทั้งฉันและเบลล์ต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง เบลล์ทำรายงานส่วนฉันก็ไล่อัพรูปที่ไปถ่ายแถวมหาลัยเมื่อหลายวันก่อนลงไอจี ในระหว่างที่กำลังรอให้รูปมันโหลด ฉันก็เผลอเก็บเรื่องเบลล์พูดมาคิดจนได้ ฉันถอนหายใจเบาๆ ที่ตัวเองเก็บอะไรแปลกๆ มาคิดให้ตัวเองกังวล ทั้งที่ปกติมันจะไม่เป็นแบบนี้

เดี๋ยวๆ แล้วทำไมฉันต้องสนใจด้วยล่ะ พี่เขาจะรักใครชอบใครก็เรื่องของพี่เขาสิ

ไม่สิ ไม่ได้นะ T^T”

แกเป็นอะไรรึเปล่า -_-;;” เบลล์หันมามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ

อ่าว ก็เมื่อกี้ฉันคิดในใจไม่ใช่เหรอ O_O;;

เสียงการแจ้งเตือนของไลน์ดังขึ้น ฉันจึงละความสนใจจากเบลล์มาที่โทรศัพท์เพื่อดูว่าใครส่งข้อความอะไรมารึเปล่า ปรากฏว่าเป็นใครก็ไม่รู้แอดฉันมาทางไอดีไลน์ ต้องเป็นเพราะรูปของยัยเบลล์แน่ๆ! ว่าแต่ใครกันล่ะเนี่ย 

มีคนแอดไลน์มาเหรอ!? ใช่พี่อลันรึเปล่า *O*”

แหม ยัยเพื่อนตัวดีตานี่เป็นประกายวิ้งๆ เชียวนะ!

เปล่าๆ ใครก็ไม่รู้แอดมา

แล้วเบลล์ก็หันไปทำรายงานต่อ ฉันปิดเสียงโทรศัพท์เลือกเปิดสั่นแทนเพราะจะได้ไม่รบกวนเบลล์ทำงาน ฉันเดินไปเตียงจากนั้นก็ล้มตัวนอนแล้วห่มผ้าทันที

ครืด~ ครืด~

ใครแอดมาอีกล่ะเนี่ย คนจะหลับจะนอน -*-

สุดท้ายก็หันไปเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมาดู มีคนแอดมาจริงๆ ด้วย ครั้งนี้มีคนเดียว แต่เดี๋ยวก่อนทำไมชื่อเหมือนพี่อลันเลยล่ะ =[ ]=! ไม่ๆ เป็นไปไม่ได้ อาจจะแค่ชื่อเหมือนกันก็ได้ เพื่อความชัวร์ฉันจึงคลิกที่รูปโปรไฟล์

เฮือกก =[ ]=!!

ถึงกับช็อคข้างกันเลยทีเดียว..

และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เบลล์หันมามองฉันทั้งๆ ที่ยังนั่งอยู่หน้าโน๊ดบุ๊ค แล้วเธอก็ลุกเดินมาหาฉันที่นั่งช็อคค้างอยู่บนเตียงโดยในมือยังถือโทรศัพท์เอาไว้ เบลล์หันมามองหน้าฉันเหมือนมีคำถาม เมื่อไม่ได้รับคำตอบเธอก็คว้าโทรศัพท์ในมือของฉันไปดูทันที  

ยัยอีฟO_O!”

อะ..อะไร

นะ..นี่มันพี่อลันไม่ใช่เหรอ!?” เบลล์ชี้ที่โทรศัพท์ ฉันทำหน้าช็อคยิ่งกว่าเดิม ก่อนสติจะกลับมาเพราะความรู้สึกร้อนผ่าวตรงบริเวณแก้ม ยังไม่พอไหนจะจังหวะการเต้นของหัวใจที่ทั้งเร็วและแรงราวกับมันจะระเบิด รับแอดเลยแก!”

ไม่รู้เหมือนกันว่าประโยคเมื่อกี้เป็นประโยคคำถามหรือคำสั่งกันแน่ เพราะหลังจากพูดจบเบลล์ก็จัดการกดรับแอดไปทันที

ห้ามกดรับนะ!!!” ฉันพยายามจะห้ามไม่ให้เบลล์กดรับ

แย่จัง ฉันเผลอกดรับไปแล้วอ่ะแก (._.)

ไม่ต้องทำหน้าสลดแบบนั้นเลย ยัยเพื่อนไม่รักดีTOT

 

ฉันนอนกลิ้งไปมาสักพักเพราะนอนไม่หลับก็ลุกขึ้นหยิบโทรศัพท์ไปชาร์จแบตฯ ก่อนจะเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นออกมาเทใส่แก้วแล้วยกขึ้นดื่ม สายตาของฉันเหลือบไปเห็นรูปถ่ายจากกล้องฟิล์มที่ฉันพึ่งเอาไปล้างตั้งนานแล้วถูกใส่กรอบตั้งไว้ตรงโต๊ะข้างๆ เตียง มันเป็นรูปถ่ายของร้านขายปาท่องโก๋ที่ฉันเคยไป

เห็นแล้วอยากไปอีกจัง..

ครืด~

พระเจ้า! พี่อลันทักมา =[ ]=

ALAN.P:

นอนรึยังครับ?

:EVE .

ยังเลยค่ะ

ALAN.P:

แสดงว่ายังทันสินะครับ ^^

:EVE .

ทันอะไรเหรอคะ?

ALAN.P:

บอกฝันดีไง

ฝันดีนะครับ น้องอีฟ :)

 

ฉันค้างไปชั่วขณะกับประโยค ฝันดีนะครับ น้องอีฟมือไม้อ่อนไปเสียหมด ไม่มีแรงจะพิมพ์อะไรตอบไป ความรู้สึกตอนนี้มันหลากหลายทั้งดีใจ ตกใจ เขิน อาย จนฉันไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร หัวใจเต้นตึกตักๆ อยู่ภายใน อุณหภูมิร่างกายฉันเพิ่มขึ้นทันตาเห็น ป่านนี้หน้าฉันคงแดงกว่าคนเป็นไข้แล้วมั้ง..

 

:EVE .

Send Sticker


           ฉันส่งแค่สติกเกอร์ไป จากนั้นก็รีบปิดโทรศัพท์พร้อมวางไว้บนโต๊ะและพยายามไม่สนใจมันอีก เพราะพรุ่งนี้ฉันมีที่ๆ ต้องไปให้ได้อยู่น่ะสิ..

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

วันนี้ฉันตื่นเช้ากว่าทุกๆ วันเพื่อไปสวนสาธารณะใกล้ๆ กับหอพักของฉัน แต่ว่าไม่ใช่สวนในมหาลัยหรอกนะ ที่นั่นน่ะคนเยอะจะตายยิ่งช่วงใกล้จะถึงงานกีฬานะ เหอะๆ อย่าพูดถึงเลย..แหล่งรวมตัวของพวกชมรมกีฬาเลยล่ะ ซึ่งฉันไม่ค่อยชอบที่ๆ คนอื่นเยอะเท่าไหร่ มันดูวุ่นวาย

เบลล์..เบลล์..” ฉันลองเขย่าร่างของเพื่อนตัวเองเบาๆ

อืม..” แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล สงสัยเมื่อคืนคงหลับดึกล่ะสิท่า ถึงได้หลับลึกขนาดนี้

ฉันตัดสินใจหยิบกระดาษโพสอิทจากลิ้นชักโต๊ะขึ้นมาเขียน ก่อนจะเอาไปแปะไว้ที่ตู้เย็นตามปกติ ก็หวังว่ายัยเบลล์จะตื่นขึ้นมาดูก็แล้วกัน ฉันเดินออกจากห้องพร้อมกระเป๋าสะพายโดยไม่ลืมล็อคประตู

 

เดินตามทางมาเรื่อยๆ สูดอากาศสดชื่นในยามเช้าเข้าลึกๆ พร้อมกับกวาดสายตาหามุมถ่ายรูปสวยๆ ระหว่างเดินในสวน คนอื่นอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าฉันมาออกกำลังกายก็ได้เพราะฉันแต่งตัวธรรมดาๆ คล้ายชุดออกกำลังกายเสียมากกว่า แต่ในความจริงแล้วฉันมาที่นี่เพื่อมาถ่ายรูปต่างหาก ฉันชอบมาที่นี่บ่อยๆ ตั้งแต่สมัยอยู่ปีหนึ่งแล้ว น่าเสียดายที่ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลยไม่ได้มาบ่อยเหมือนเมื่อก่อน แต่เวลามีเรื่องไม่สบายใจฉันก็มักจะมาที่นี่เสมอ ไม่จำเป็นต้องมีคนรับฟัง ขอแค่มีอากาศบริสุทธิ์ที่ทำให้รู้สึกสดชื่นกับสายลมที่แสนจะเย็นสบายก็พอแล้ว หลายๆ อย่างที่นี่จะทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายยิ่งขึ้น

สบายจริงๆ เลย~ ฉันว่าในขณะที่กำลังหลับตาอยู่

 โฮ่ง! โฮ่ง!

สะ..เสียงอะไรน่ะ =O=

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วลองมองไปรอบๆ หาต้นเสียงปริศนาเมื่อกี้ แต่ก็ไม่พบใครเลยยกเว้นฉันที่นั่งเก้าอี้ยาวอยู่คนเดียว

โฮ่ง!

คราวนี้ฉันลองก้มลงหาต้นเสียงดู

เฮ้ยย! น้องหมาของใครเนี่ย O_O” ตาทั้งสองข้างของฉันยังคงจ้องหมาพันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี้อยู่ มันเอาขาหน้าทั้งสองมาวางไว้บนตักฉันแล้วเคียงคอ จมูกก็ดมกลิ่นตัวฉัน

น่ารักจังเลย~ ><

ฉันอดไม่ได้ที่จะหยิบกล้องขึ้นมาเก็บภาพสุดน่ารักของน้องหมาตัวนี้ และดูมันก็ชอบให้ฉันถ่ายซะด้วยนะ ให้ความร่วมมือดีมาก ^_^b

ไมโล! มาหาพ่อเร็วว!”

จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากข้างหลังของฉัน เป็นน้ำเสียงชวนให้ฉันใจเต้นทุกครั้งที่ได้ยิน ไม่ผิดแน่...พี่อลัน!

งะ..งั้นแสดงว่าหมาตัวนี้ก็เป็นของพี่เขาเหรอ!?

โฮ่ง!

เจอตัวแล้ว!” คราวนี้ไม่ได้มาแค่เสียง แต่เป็นพี่อลันตัวจริงเสียงจริง! “อย่าซนได้ไหม หืม?”

พอเจอเจ้าของแล้ว เจ้าไมโลก็วิ่งไปหาพี่อลันที่อยู่ในชุดกีฬา ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อจากการออกกำลังด้วยความกระตือรือร้น ฉันเผลอยิ้มกับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของมันโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกร่างสูงจ้องอยู่

อ่าวอีฟ!” พี่อลันทำหน้าตกใจทันทีเมื่อหันมาเจอฉัน

เอ่อ..อรุณสวัสดิ์ค่ะ^^;;” ฉันเริ่มเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่าจะตอบอะไรคิดอะไรได้ก็พูดออกไปทันที

โฮ่ง!

ราวกับเจ้าหมาตัวนี้จะทักทายฉันด้วยการส่งเสียง ถ้าลองคิดเป็นภาษาคนอาจจะเป็น สวัสดีล่ะมั้ง?

ว่าแต่..อีฟมาที่นี่ได้ยังไงเหรอ?” พี่อลันถามพลางลูบหัวไมโลเล่น

นะ..หนูเดินมาค่ะ พอดีมันไม่ได้ไกลจากหอด้วย ฉันตอบก็จริง แต่สายตาของฉันมองไปทางอื่น

ปกติมาที่นี่บ่อยรึเปล่า? พี่มาประจำเลยนะ แล้วพี่เขาก็เดินมานั่งข้างๆ ฉัน

ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็บ่อยค่ะ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลย ฉันยิ้มแห้งๆ ไป

อีฟช่วยอะไรพี่หน่อยได้ไหม?” เขาถามก่อนจะหันไปมองไมโลที่นั่งมองหน้าฉันและพี่อลันสลับกัน ฝากลูกพี่หน่อย เดี๋ยวพี่จะไปซื้อน้ำตรงนู่นน

ฉันหันไปมองตามที่พี่เขาชี้ จึงเห็นร้านขายน้ำอยู่ไกลจากตรงนี้พอสมควร ฉันพยักหน้ารับ แล้วพี่อลันก็ส่งเชือกจูงสัตว์เลี้ยงมาให้ฉันพร้อมกับคล้องกับปลอมคอของไมโลให้เรียบร้อย แต่ก็แอบกังวลเบาๆ นะว่าถ้ามันวิ่ง ฉันจะห้ามมันอยู่ไหม ตัวก็ใหญ่ซะขนาดนี้จะลากฉันปลิวไหมเนี่ย TOT

ห้ามซนนะไมโล ฉันวิ่งตามแกไม่ไหวหรอกนะ -_-;;”  เหมือนกับมันจะทำหน้าเข้าใจฉัน

ทันใดนั้นก็มีอะไรเรียกความสนใจของไมโลให้หันไป ใบหูตั้งกระดิกเล็กน้อย ก่อนจะออกตัววิ่งทันที!

เดี๋ยวว นี่แกจะไปไหน? รอฉันด้วยย!!”

พรึบ!

 

ซวยแล้วไง!

 

 

 

 

 

 

B
O W E N TM.

14 ความคิดเห็น