(fic exo/nct) ESCAPE 2 [NOMIN]

ตอนที่ 18 : SEVENTEEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    29 มี.ค. 62








17

แค่ความเชื่อใจ



“น้องแจม”


รอยยิ้มน้อยๆ ประดับอยู่บนใบหน้าขาว แจมินโค้งทำความเคารพควีนของปราสาทก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ เช้าขนาดนี้ท่านอาของเขาควรจะยังอยู่ในอ้อมกอดของอาอี้ชิงมากกว่ามายืนยิ้มให้เขาอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ


“สงสัยจะมีแค่เราสองคน” จุนมยอนหัวเราะจนตาหยี แจมินหันมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ในเวลาเกือบเที่ยงวันแบบนี้คงยังไม่มีแวมไพร์ตนไหนตื่น แถมมาร์คที่ตอนนี้ร่างกายเพิ่งปรับเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ต้องได้รับการนอนที่เพียงพอก็คงจะขี้เซาอีกหลายวัน คนที่ไปเฝ้าก็ไม่พ้นแจฮยอนนั่นแหละ ส่วนเจโน่ที่มักจะชอบเดินตามเขา ก็หายไปด้วยเช่นกัน


“ท่านอาไม่ได้เข้านอนพร้อมท่านอาอี้ชิงหรอกหรอครับ”


“ก็หลานตัวน้อยยังไม่นอน อาจะนอนลงได้ยังไงกันล่ะ”


แจมินหัวเราะออกมาเบาๆ กับความห่วงใยของคนแก่กว่าา เขานอนไม่หลับจริงๆ นั่นแหละ ตัวเขาที่เกิดมาในครอบครัวแวมไพร์ ถึงแม้จะเป็นมนุษย์ แต่ก็นอนเวลาเดียวกับคนในครอบครัวมาตลอด มีเพียงน้อยครั้งที่จะลุกออกมาเดินเล่นในเวลากลางวันแบบนี้


“วันนี้อากาศดี ผมเลยอยากออกมาเดินเล่นน่ะครับ”


“น้องแจมชอบดอกไม้เหมือนจงแดสินะ น่าเสียดายที่บ้านอาไม่มีทุ่งดอกไม้ให้เรานั่งเล่น” ดวงตาคู่สวยหันมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เจอแต่ป่าทึบหนาเต็มไปหมด จะว่าไปจุนมยอนก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่าที่บ้านเขามีแต่ต้นไม้ไปหมด


“ไม่เป็นไรหรอกครับ”


“ไม่ได้สิ เวลาน้องแจมมา จะได้สบายใจไง ไม่ได้การละ เดี๋ยวอาจะสั่งให้คนจัดสวนให้”


“เอ่อ ท่านอาครับ ไม่ต้อง..”


“ต่อให้น้องแจมไม่ได้แต่งกับเจโน่ ยังไงน้องแจมก็เป็นคนในครอบครัวของอาอยู่ดี ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ” จุนมยอนยิ้มกว้าง เดินเข้ามาแตะไหล่บางของหลานคนโปรดเบาๆ ดวงตากลมโตของแจมินมองตอบอาของตนด้วยความซึ้งใจ


“ขอบคุณมากนะครับ”


“หาววว ง่วงจังเลย สงสัยนอนกลางวันจนเคยซะแล้วสิ อาขอตัวไปนอนก่อนดีกว่า” นัยต์เรียวทอประกายวิบวับ ร่างโปร่งบางตรงหน้าบิดขี้เกียจ มือคู่สวยตบหลังแจมินเบาๆ ก่อนจะผละเดินออกไป แจมินมองตามอาตัวเล็ก ชะงักเมื่อเห็นเจโน่ยืนมองเขาอยู่ที่มุมห้อง


“นอนไม่หลับหรอครับคนดี”


คนดีอะไรกันล่ะ..


“เจโน่ต่างหาก นอนไม่หลับหรอ” แจมินถามอีกฝ่ายกลับไปเสียงเบา ยังทำใจให้ชินกับรอยยิ้มหวานของเจโน่ไม่ได้สักที


“ไปนอนพร้อมกันได้ไหม”


“...” ร่างบอบบางชะงัก แก้มใสเริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะประโยคขอร้องจากอีกฝ่าย นอกจากเสียงจะอ้อนแล้ว หน้ายังอ้อนอีกต่างหาก


ฝ่ายแวมไพร์หนุ่มพอเห็นท่าทางอึกอักของมนุษย์ตัวน้อยก็ยิ้มออกมาจนตาหยี แล้วเดินเข้ามาใกล้เพื่อหวังจูงมืออีกฝ่ายให้ไปนอนพร้อมกันอย่างที่เขาพูด


“เดี๋ยวตามไปได้ไหม”


“..สิบนาทีต้องตามมานะครับ” ริมฝีปากสีซีดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบาแล้วผละเดินออกไป ทิ้งแจมินให้ยืนแข็งเป็นหินอยู่บริเวณทางเดินไว้ข้างหลัง


จะอ่อนโยนเกินไปแล้ว


แจมินยกมือขึ้นเกาแก้มด้วยท่าทางเขินอาย คนตัวเล็กหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินลงบันได เพื่อไปนั่งเล่นข้างป้ายหลุมศพของมินฮยอนอีกครั้ง อย่างที่ชอบทำเวลาได้มาที่ปราสาทหลังนี้




“นี่นายน่ะ”



เฮือก


“เฮ้ ใจเย็น ฉันจองอูเอง”


“...” แจมินเบือนหน้าหนีแวมไพร์ตัวสูงที่เดินเข้ามาใกล้ พอจองอูทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ร่างผอมบางก็กระเถิบตัวออกห่างเล็กน้อย เพราะยังคงระแวงอีกฝ่ายอยู่


“ตรงนั้นน่ะ ยังเจ็บอยู่ไหม” จองอูไม่สนใจท่าทางระแวงของอีกฝ่าย ดวงตากลมเหล่ไปทางข้อมือบางอย่างไม่ปิดบัง


“ไม่ค่อยแล้ว” มนุษย์ตัวน้อยคว้าเข้าที่ข้อมือของตนเอง ก่อนจะก้มต่ำไม่ยอมสบตากับแวมไพร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ความลับที่ไม่เป็นความลับอีกต่อไป เมื่อลูคัสปรากฏตัว นั่นทำให้แจมินรู้สึกอับอายเหลือเกิน


“อืม..คงเพราะสัญลักษณ์ของเจโน่ที่ช่วยเอาไว้สินะ”


“ครับ”


“ขนาดนี้แล้วยังไม่เชื่อใจมันอีกหรอ” จองอูทิ้งตัวนอนลงบนหญ้าแล้วหลับตาลงด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ได้เข้ามาเพื่อคุกคามเหมือนอย่างเคย


“เชื่อครับ”


“โกหก ถ้าเชื่อจริงๆ รอยสามเหลี่ยมก็คงหายไปแล้วสิ”


“นั่นสินะครับ” คนตัวบางหยุดคิดเล็กน้อย พอพูดถึงตรงนี้แจมินก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้


“ฉันได้ยินมาว่าคนสาปนายน่ะ โดนเจโน่ฆ่าตายไปตั้งแต่วันก่อนแล้ว เพราะงั้นตอนนี้คงไม่มีใครแก้คำสาปให้นายได้แล้วล่ะ เว้นแต่นายจะเชื่อใจเจโน่จริงๆ รอยสามเหลี่ยมถึงจะหายไป”


คนสาปเขาไม่ใช่ลูคัสหรอกหรอ


“ไม่สิ หรือเพราะว่านายกับเจโน่ยังไม่ได้...เฮ้ย แน่เลยว่ะ เดี๋ยวฉันจะไปบอกไอ้โน่ให้รวบ..”


“พูดอะไรของคุณน่ะ” แก้มขาวขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อสบตากับแวมไพร์ข้างๆ รีบพูดขัดก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดอะไรแปลกๆ ออกมามากว่านี้


“ฮ่าๆ โอเค แล้วคาใจเรื่องอะไรล่ะ คิดว่าเจโน่เกลียดนายจริงๆ งั้นหรอ” จองอูไม่คิดว่าตัวเองต้องมาเป็นหนึ่งในคนที่มาช่วยพูดให้แจมินเข้าใจเจโน่ แต่เวลาเห็นบรรยากาศอึดอัดจากทั้งสองแล้ว ในฐานะที่เขาเป็นเพื่อนกับเจโน่ก็อดรู้สึกรำคาญใจไม่ได้จริงๆ


“เขาไม่มีทางรักผมหรอกครับ”


“ทีเรื่องแบบนี้ล่ะเชื่อมั่นเหลือเกินนะ เหอะ ถ้ามันเกลียดจริง ตอนนี้มันจะเดินตามนายจนเป็นเงาแบบนี้หรอ”


“เมื่อก่อนเขาก็เดินตามผม หึ..” เพราะจ้องจะฆ่าเขาตลอดนี่นา


“หืม..ฮ่าๆ ตลกว่ะ เจโน่แม่ง โคตรซวย โง่ด้วย”


“ขำอะไรของคุณ” แจมินขมวดคิ้ว เขารู้สึกไม่ชอบใจนิดหน่อยที่แวมไพร์ข้างๆ มาว่าเจโน่ ถึงอีกฝ่ายจะเย็นชา แล้วดูแข็งทื่อไปบ้าง แต่เจโน่ไม่ได้โง่สักหน่อย


“ฮ่าๆ จะบอกให้นะ เจโน่อะ แม่งโคตรจะชอบนายนาแจมิน มันจองนายไว้ตั้งแต่ตอนที่เจอกันครั้งแรกแล้ว คิดว่ามันจะยอมปล่อยนายไปงั้นหรอ”


เจอกันครั้งแรกงั้นหรอ..


“ทำหน้าแบบนี้ จำไม่ได้ใช่ไหมล่ะว่าเจอกันครั้งแรกเมื่อไหร่ นั่นสินะ ตอนนั้นนายยังเป็นเด็กตัวน้อยอยู่เลย”


อย่างที่คนอื่นชอบบอกว่าเขาเป็นน้องคนเล็กของตระกูลนั่นแหละ ช่องว่างระหว่างอายุเขากับแวมไพร์คนสุดท้ายของตระกูล อย่างเจโน่กับฝาแฝด ห่างกันเป็นสิบยี่สิบกว่าปีเห็นจะได้ เป็นลูกหลงของแท้


จะว่าไป เจโน่ชอบเขาตั้งแต่เขายังเป็นเด็กไม่รู้ภาษาเนี่ยนะ


“คุณรู้ได้ยังไง” ใครๆ ก็ชอบบอกว่าเจโน่ชอบเขามาก แต่เขาแทบไม่ได้ยินเจโน่บอกรักเขาเลยสักครั้ง หรือว่าเป็นเขาเองที่ไม่ตั้งใจฟังมันนะ


“นายคิดว่าฉันที่เป็นเพื่อนมันตั้งแต่มันเกิด จะไม่เคยฟังมันพร่ำเพ้อถึงเด็กที่มันชอบให้ฟังรึไง อย่าว่าแต่ฉันเลย จะมินฮยอน แจฮยอน หรือแม้แต่ท่านอี้ชิง ท่านจุนมยอน ก็ต้องทนฟังกันทั้งนั้นแหละ เพราะงั้นท่านแทยงถึงได้หวงนายนักหนา”


เว่อร์ไปมั้ง


“รวมฉันไปด้วยสิ !”


“ฮินะ ! ฉันบอกให้ไปนอนก่อนไง”


“ก็จองอูไม่ยอมมาสักที ฉันเลยต้องมาตาม หาวว ง่วงจะแย่อยู่แล้ว”


“เฮ้อ ถ้างั้นฉันไปนอนก่อนนะ นายก็รีบไปเถอะ ไอ้โน่มันคงรออยู่”







ร่างผอมบางของแจมินเดินไปตามทางเดินปราสาทที่เงียบสงบ แสงอาทิตย์บางเบาสาดส่องมาจากบริเวณหน้าต่าง ส่งผลให้ภายในปราสาทสว่างโดยไม่ต้องพึ่งโคมไฟที่เรียงรายอยู่โดยรอบ ในเวลาสายๆ แบบนี้ เจ้าของปราสาททั้งหลายก็คงจะพากันอยู่ในโลงของใครของมัน


ซึ่งเจโน่ก็เป็นหนึ่งในนั้น


ดวงตากลมโตแอบมองร่างของคู่หมั้นผ่านฝาโลงที่ถูกเปิดทิ้งไว้


คงจะรอเขาอยู่สินะ


ใบหน้าขาวซีดของของแวมไพร์หนุ่มยังคงซีดอยู่เหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน แจมินสังเกตเห็นความเหน็ดเหนื่อยปรากฏอยู่บนนั้น เรื่องราวมากมายพากันประโคมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน คนจากบ้านจางต่างเจอเรื่องราวน่าลำบากใจจนแจมินคิดว่าพวกเขาน่าจะรับอะไรไม่ไหวอีกแล้ว แต่พวกเขาก็ยังคงมีรอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าเสมอ


สมกับเป็นครอบครัวจางจริงๆ


ร่างผอมบางก้าวเดินเข้าไปช้าๆ พยายามส่งเสียงให้น้อยที่สุด เพื่อให้แน่ใจว่าเสียงฝีเท้าของเขาจะไม่รบกวนการนอนของเจ้าของห้อง แจมินคุกเข่านั่งลงข้างโลงขนาดใหญ่ มือขาวซีดแตะลงบนคิ้วเข้มที่ขมวดกันเป็นปมให้คลายออก ดวงตากลมโตกวาดสายตาไปทั่วร่างของแวมไพร์หนุ่ม เขาแอบเลิกเสื้อยืดของเจโน่ขึ้น เพราะเป็นกังวลกับรอยแผลที่หน้าท้องของอีกฝ่าย


เป็นดังคาด หน้าท้องของเจโน่ยังมีบาดแผลอยู่ ในฐานะมนุษย์ แผลนี้ไม่ได้รุนแรงถึงชีวิต แต่ในฐานะแวมไพร์แข็งแรงแบบเจโน่มันเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงมาก เพราะแผลแค่นี้ร่างกายของเจโน่ควรจะรักษาตัวเองได้ภายในไม่กี่นาทีแล้วด้วยซ้ำ จนถึงตอนนี้แจมินเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าที่แผลมันไม่หายสักทีเป็นเพราะพลังของท่านพ่อ หรือเพราะว่าร่างกายเจโน่กำลังมีปัญหากันแน่


หมับ!


“ทำอะไรน่ะ”


เพล้ง !


“อ่ะ..” มือเย็นเฉียบที่อยู่ดีๆ ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมืออย่างกระทันหันจากคนที่คิดว่าน่าจะหลับอยู่ ทำให้แจมินตกใจเผลอไปชนแจกันที่อยู่ใกล้ๆ หล่นลงพื้น แม้เจโน่จะดึงร่างแจมินให้ออกห่างจากตัวแจกันแล้ว แต่เศษแก้วก็ยังกระเด็นโดนเท้าเล็กโดยบังเอิญอยู่ดี แค่กลิ่นเลือดเพียงเล็กน้อยก็ทำให้ดวงตาคมแดงขึ้นจนคนมองรู้สึกหวาดกลัว ร่างบอบบอบตัวสั่นเพราะคิดว่าถูกโกรธ แต่จริงๆ แล้วเจโน่เป็นห่วงต่างหาก


แวมไพร์ตัวสูงฉวยอุ้มร่างบอบบางขึ้นแนบอก แล้วนั่งลงบนเตียงนุ่มโดยให้แจมินอยู่บนตักของตนเองอีกที คิ้วเข้มขมวดกันเป็นปมอีกครั้งด้วยความหงุดหงิดใจ


“เล่นซนอะไรครับ” ริมฝีปากเย็นเฉียบแนบกับกกหูเล็กของแจมิน ใกล้เสียจนคนตัวเล็กต้องย่นคอหนี แต่ก็หนีไม่พ้น เพราะเจโน่ตามเข้ามาคลอเคลียไม่ห่าง


“ใกล้เกินไปแล้ว” แจมินร้องออกมาเสียงเบาพร้อมกับพยายามดิ้นออกจากตักของแวมไพร์หนุ่ม ใบหน้าลำคอหูเหอแดงเถือกไปหมดอย่างน่ารักทำให้เจโน่ยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ


“ไหน ขอพี่ดูหน่อย ที่เท้าน้อยๆ มีเลือดไหลเยอะไหม” แวมไพร์หนุ่มลุกพรึ่บจนแจมินใจหาย แขนเล็กโอบรอบคอเจโน่ด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบผละออกไปเมื่อโดนสายตาล้อเลียนที่มองตอบกลับมา คนขี้แกล้งหัวเราะเบาๆ ก่อนจะจัดการวางร่างบอบบางลงบนเตียง แล้วนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าแจมิน จับเอาเท้าน้อยๆ ขึ้นมาวางบนตักของตนเอง เพื่อสำรวจความเสียหาย


“เลือดออกนิดเดียวเอง ติดพลาสเตอร์ก็ไม่เป็นไรแล้ว” แจมินบ่นงึมงำ เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยสักนิด อีกฝ่ายโอเวอร์กว่าเขาอีก ขณะพยายามชักเท้าออกจากมือของแวมไพร์หนุ่ม เพราะกลัวเจโน่จะทำอะไรพิเรนท์ๆ อย่างเช่น..


จุ๊บ !


จูบเท้าเขา !!!


“เจโน่ !” มนุษย์ตัวน้อยร้องออกมาเสียงแหลมด้วยความตกใจ มือเล็กทุบไหล่ของแวมไพร์หนุ่มแรงๆ หลายทีด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน ไอ้รอยยิ้มบ้าๆ นั่นมันหมายความว่าไงกันวะ


“จะช่วยรักษาแผลให้ไงครับ”


“ก็บอกแล้วไงว่าแค่ติดพลาสเตอร์ก็พอแล้ว” มนุษย์ตัวน้อยบ่นอุบอิบ ครั้นจะดึงเท้าออกจากมือของแวมไพร์ตรงหน้าก็เป็นเรื่องที่ยากเหลือเกิน

“เฮ้ !” แจมินร้องเมื่อโดนอุ้มให้นั่งลงบนตักอีกครั้งโดยที่เขาไม่สามารถขัดขืนได้เลยสักนิด ให้ตายสิ นี่เขาเป็นคนนะ คิดจะอุ้มก็อุ้ม คิดจะวางก็วางเป็นตุ๊กตาแบบนี้ได้ไง


“ไหน บอกเจนสิ เมื่อกี้แจมซนอะไร” เอาปากนิ่มๆ มาแนบหูอีกแล้ว โว้ย อีเจโน่ ถึงเขาจะไม่ใช่แวมไพร์แต่ก็ไม่ได้หูหนวกนะเว้ย ไม่ต้องกระซิบใกล้แบบนั้นก็ได้ปะครับ


“ไม่ได้ซนอะไร..ฮื้อ เจโน่ อยู่ห่างๆ” มือเล็กออกแรงผลักใบหน้าหล่อที่พยายามจะเอาหน้าเข้ามาใกล้ให้ออกห่างไปอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ไม่วายโดนอีกฝ่ายคว้ามือไปจับแล้วบรรจงจูบลงบนฝ่ามือนิ่มเพื่อหยอกเย้าอยู่ดี


เจโน่คนเย็นชาไม่มีอยู่จริง ! นาแจมินเขินจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ช่วยด้วย !


“เมื่อไหรแจมจะใจเข้าใจสักทีล่ะ”


“....”


“แจมิน..”


“ง่วงแล้ว นอนเถอะ”


เจโน่ไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ยอมทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนุ่ม โดยไม่ลืมที่จะคว้าร่างอุ่นเข้ามาแนบอก วงแขนแข็งแกร่งโอบรอบเอวบางอย่างหวงแหน แจมินหลับตาลง ซุกหน้าลงบนอกเย็นเฉียบ


จะยอมให้นอนกอดแบบนี้อีกสักวันก็ได้ เห็นว่าบาดเจ็บอยู่หรอกนะ..


.

.



“เฮ้อ ฉันอยากถ่ายรูปเก็บไว้จัง ว่าไหมคุน”


“นั่นสินะ เสียดายจัง ถึงถ่ายไปก็คงไม่เห็นเจโน่อยู่ดี”


อืม..เสียงใครน่ะ


มนุษย์ในอ้อมแขนของแวมไพร์หนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ส่งผลให้แวมไพร์ที่นอนหลับตาอยู่ ถึงกับต้องรีบลืมตาขึ้นพร้อมนัยต์ตาสีแดงที่จ้องมองผู้บุกรุก


“ออกไป” แวมไพร์เจ้าของห้องกดเสียงต่ำ มองสองฝาแฝดที่ยื่นยิ้มร่าอยู่ข้างเตียง พร้อมกล่องสีเหลี่ยมที่พวกมนุษย์เรียกกันว่ากล้องถ่ายรูปที่โบกอยู่ในมือ


“เอ้า..ไล่กันเฉย” เฉียนคุนทำคิ้วตก ก่อนจะหันหน้าไปหาแฝดน้องเพื่อหาแนวร่วม ดูมันสิ ยิ้มจนปากจะฉีกถึงใบหูอยู่แล้ว


“ออกไป เสียงดัง” คราวนี้เจโน่ไม่พูดเปล่า แวมไพร์หนุ่มแผ่รังสีกดดันมาเพื่อหวังให้ฝาแฝดกลัว แต่เปล่าเลย ทั้งสองกลับหัวเราะร่า ราวกับนึกสนุกที่ทำให้เขาโมโหเพียงเพราะเรื่องแบบนี้ได้


“จ้างให้ก็ไม่ไปหรอก !!! เหวอออ” ฝาแฝดร้องเสียงหลงเมื่อเจโน่หันไปคว้าแจกันมาปาใส่ ถึงจะไม่ตายแต่ก็เจ็บนะโว้ย เรื่องอะไรจะอยู่ให้โง่เล่า


ฝาแฝดพากันออกไปแล้ว เจโน่กรอกตาไปรอบๆ ด้วยความรำคาญ พวกมันมาโผล่อยู่ที่บ้านเขาได้ยังไงกันเนี่ย ฝ่ามือก็คอยลูบหลังแจมินไปเรื่อยๆ เพื่อกล่อมให้อีกฝ่ายเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง


“เจโน่..” มือเล็กยกขึ้นขยี้ตาพร้อมกับศีรษะที่ผงกขึ้นมาดูทั้งๆ ที่ยอมไม่ลืมตา


“ไม่มีอะไร หลับต่อเถอะ” เจโย่กระซิบเบาๆ พร้อมกับลูบกลุ่มผมนุ่มไปด้วย เพื่อให้แจมินเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง


คนตัวเล็กเงียบไปแล้ว เจโน่ลืมตาผ่านความมืด ปกติเวลานี้เขาคงจะลุกขึ้นมาแล้วลงไปหาอะไรลงท้องแล้ว แต่ตอนนี้บนอกของตัวเองมีศีรษะเล็กๆ ซุกอยู่น่ะสิ เขาถึงได้ไม่อยากจะลุกไปไหน นอนดมกลิ่นหอมๆ ที่ลอยออกมาจากคนตัวบางข้างกายนั้นมีความสุขกว่าเยอะ

“พี่รักเรา” เสียงนุ่มทุ้มกระซิบข้างหูเล็ก เขาไม่ได้คาดหวังหรอกว่าแจมินจะต้องรับรู้มัน แต่เขาก็อยากจะพูด เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมตั้งใจฟังเลยสักครั้งที่มีสติ..



แจมินก็รักเจโน่..


เปลือกตาบางปรือขึ้นช้าๆ มองเสี้ยวหน้าขาวซีดของแวมไพร์ที่นอนอยู่ข้างกายกัน หัวใจดวงน้อยรู้สึกเจ็บปวดกับความจริงที่ต้องเก็บไว้ เขารักเจโน่เหลือเกิน ตั้งแต่ตอนที่อีกฝ่ายยังทำร้ายกัน หัวใจไม่รักดีก็ยังหวั่นไหว เส้นทางของชีวิตพวกเขาไม่น่าจะบรรจบลงได้ เพราะความผิดบาปที่เขาได้ก่อไว้กับครอบครัวจางนั้นเยอะเหลือเกิน


ทั้งสองนอนกอดกันจนร่างกายแนบไปทุกส่วน แสงสีฟ้าอ่อนสว่างขึ้นบริเวณรอยสามเหลี่ยมที่ถูกทับไปด้วยรอยยูนิคอร์น ก่อนที่รอยสามเหลี่ยมจะจางหายไปช้าๆ ร่องรอยบาดแผลบริเวณหน้าท้องของแวมไพร์หนุ่มก็ค่อยๆ จางหายไปเช่นกัน โดยที่แจมินและเจโน่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด..


.

.


“..มาร์ค..”


“แฮ่ก...แฮ่ก..” แวมไพร์เกิดใหม่ดิ้นบนผ้าปูที่นอนนุ่มอย่างแรงจนมันเริ่มยู่ยี่ แวมไพร์เจ้าของห้องที่นอนมองเพดานเพลินๆ อยู่ในโลงข้างๆ รีบกระเด้งตัวลุกขึ้นมาดูอาการคนบนเตียง ด้วยความเป็นห่วง


“น้องมาร์ค !!! โอเคไหม”


“เฮือก !!” เปลือกตาบางเปิดขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมดวงตาที่แดงก่ำ ร่างสูงผงะด้วยความตกใจ ร่างกายตรงหน้าได้กลายมาเป็นแวมไพร์โดยสมบูรณ์แบบอย่างน่าเหลือเชื่อ จนเขาเผลอคิดไปถึงพี่ชายของตนเอง ถ้ามินฮยอนได้กินเลือดของพวกเขาไปตั้งแต่ตอนนั้น อีกฝ่ายอาจจะไม่ตายก็ได้..


“อืม..สมบูรณ์แบบจริงๆ” แจฮยอนหันไปมองคนเป็นพ่อที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้อง ใบหน้าที่ยังดูเด็กผิดกับอายุอานามมีสีหน้าพออกพอใจอย่างเห็นได้ชัด ก็คงจะชื่นชมความเข้มข้นของเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองนั่นแหละ ! เพราะองค์ประกอบของน้องมาร์คมีร่างและเลือดเนื้อของมินฮยอน บวกกับเลือดจากร่างกายของตัวเขาเอง จะบอกว่าเป็นสิ่งที่บ้านจางหล่อหลอมออกมาจนกลายมาเป็นแวมไพร์ก็พอได้อยู่


“ได้เขากลับมาแล้วก็ดูแลให้ดีๆ นะแจฮยอน” แวมไพร์หนุ่มสบตากับคนเป็นพ่อ พอเห็นเขาพยักหน้าตอบรับ พ่อเขาถึงได้ยิ้มส่งท้ายให้ ก่อนจะผละเดินออกไปจากห้อง


แจฮยอนหันกลับมาจ้องใบหน้าของมาร์คอีกครั้ง น้องไม่ได้มองหน้าเขา แต่มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิดอย่างเหม่อลอยจนเขานึกกังวล


ฉึบ !


“น้องมาร์ค !!!” แจฮยอนร้องอย่างตกใจ หยาดเลือดมากมายพร่างพรูออกมาจากบาดแผลบริเวณข้อมือขาวซีดของเด็กหนุ่มตรงหน้า แวมไพร์หนุ่มคว้าคมมีดที่อยู่ในมือบางโยนทิ้งไปที่อื่น เพียงชั่วครู่บาดแผลของมาร์คก็สมานตัวกลับมาเป็นเหมือนเดิม ทิ้งกลิ่นหอมหวานที่ลอยไปทั่วห้อง และความเจ็บปวดเอาไว้เพียงเท่านั้น


ดวงตาแดงก่ำที่สั่นไหวของแจฮยอนจ้องมองผ้าปูที่นอนที่ถูกย้อมไปด้วยเลือดของมาร์ค เสียงสะอื้นแผ่วเบาที่หลุดออกมาจากคนเหม่อลอยบนเตียงทำให้เขารู้สึกปวดหัวจี๊ด แวมไพร์หนุ่มหันมองบานประตูที่ถูกเปิดออกโดยทหารองค์รักษ์ของตน เขาส่ายหน้าไปมาเพียงเล็กน้อย บานประตูก็ถูกปิดลงตามเดิม


“ผมมันน่ารังเกียจ” แขนขาวยกขึ้นมากอดร่างกายของตัวเองด้วยท่าทางสั่นๆ แจฮยอนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวด เขาสงสารมาร์คเหลือเกิน แวมไพร์หนุ่มทรุดตัวนั่งลงบนเตียงนุ่มข้างกายมาร์ค มือเย็นเฉียบลูบกลุ่มผมของเด็กหนุ่มแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม


“ทิ้งเรื่องที่ผ่านมาทุกอย่าง แล้วอยู่กับพี่เถอะนะ” แวมไพร์หนุ่มโอบกอดรัดร่างที่สั่นเทาไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา กลัวเหลือเกิน หากมาร์คคิดสั้นผลีผลามที่จะฆ่าตัวตายอีก เขาจะทนแบกรับความเจ็บปวดไว้อีกครั้งได้หรือไม่










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

578 ความคิดเห็น

  1. #571 kopai0901 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 00:17
    Jeno is jeno!!! แพ้ไปซะเจ้าเจน
    #571
    0
  2. #522 hiphophop (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 06:52
    โอ้ยน่ารักทากT T รอยหายไปแน้วววว กี้ดดดดดด
    น้องม้าคไหวมั้ย สงสารน้อง
    #522
    0
  3. #497 JutamasPromyota (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 23:12
    แงงงงงงงงคิดถึงไรท์มากๆ เนี่ยทั้งน้องแจมทั้งเจนทำไมปากแข็งกันอย่างนี้ หื้ม น้องมาร์คลูก ไม่เอาอย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้ แจฮยอนดูแลน้องดีๆนะ
    #497
    0
  4. #491 peach me. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 17:04

    ความรู้สึกชัดแล้ว แต่ปากหนักกันทั้งคู่เลย ต้องรอให้พูดมันออกมาใช่ไหม ทุกอย่างถึงจะดีขึ้น น้องแจมจะปลอดภัย ;-;

    #491
    0
  5. #483 wareeandsoul (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 01:05

    ก่อนอื่นต้องขอบคุณมากๆเลยค่ะ ไรท์มาอัพแล้ววว ฮือ คู่หลักนี่ดีขึ้นนะคะ คือรักแหละ แต่ถนัดบอกรักกันในใจงี้ 5555 แอบเป็นห่วงน้องมาร์ค เฮ่อ พี่แจฮยอนต้องอยู่ข้างๆตลอดละนะ

    #483
    0
  6. #482 nmisthebest (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 15:08
    คุณไรท์กลับมาแน้วว คิดถึงมากๆเลยนะคะ เขินเจโน่แจมินมาก อุแง นักเขาตั้งแต่เด็กอ่ะเนอะ ละมีการไปโม้ให้คนอื่นฟังอีก เนี่ยก็มีแต่แจมินที่ยังไม่แน่ใจสักทีว่าเขารักเรามากอ่ะ งืมๆ เอาเปงว่านุเปงกำลังใจให้ทั้งสองคน และเป็นกำลังใจให้คุณไรท์ด้วยนะคะ รออยู่ตรงนี้เสมอ
    #482
    0
  7. #481 Mochi. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 12:37

    มันกำลังพอกรุบกริบหัวใจดีจังค่ะ555555 แจมินเชื่อใจเจโน่เถอะนะ ได้ยินคำว่ารักของเจโน่แล้วใช่มั้ย
    #481
    0
  8. #473 Pattho (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:44
    งือคิดถึงมากกกก ._. โน่มินคือเขินมากเด้อ อบอุ่นมากๆเลย เขาก็รักของเขาอ่ะเนอะะะ
    #473
    0
  9. #472 potpachara (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:37
    คุณไรท์ พ้มคิดถึงมาก(กอไก่คูณแสนตัว) ขอบคุณที่มาต่อนะคะ /เจอเจโน่โหมดอ่อนโยนแล้วพ้มเขิน ;-; น้องแจมรู้ก พี่เค้างัดทุกไม้ตายมาเพื่อหนูแร้วนะคะ!!!!
    #472
    0
  10. #470 secret_freshmart (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 21:32

    คิดถึงไรต์จังเลยค่าาา รออยู่เสมอนะ เขินเจโน่มากๆเลยอ่ะ อะไรกันเนี่ย อ่อนโยนกับน้องเหลือเกิน ไม่ไหวค่าาา รักน้องมาตั้งแต่เด็ก ฮือออ โรแมนติกหลาย
    #470
    0
  11. #469 KKWaZowski (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 21:23
    คิดถึงคุณไรท์ที่สุดของที่สุดเลยค่ะ;-;เขินมากกกกกกกกกกกกกกกกก
    #469
    0
  12. #468 Jub59 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 21:12
    หายไปนานมากๆเลย คืดถึงนะคะ เขินเจนแจมหนักมากๆ รอค้าบบ
    #468
    0