(fic exo/nct) ESCAPE 2 [NOMIN]

ตอนที่ 19 : EIGHTEEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 269 ครั้ง
    28 ต.ค. 62




ตอนที่ 18




แจมินเหลือบตามองปราสาทที่ตั้งตระหง่านตรงหน้าแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หวนคิดถึงเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นภายในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นับตั้งวันที่เขาก้าวออกจากโลกแวมไพร์ และเข้ามาที่โรงเรียนแห่งนี้ 



เขากลับมาที่โรงเรียนได้สักพัก นับวันนี้ด้วยก็น่าจะครบ 1 สัปดาห์ แน่นอนว่ามันไม่เหมือนกับตอนที่มาโรงเรียนครั้งแรก เพราะเขากลับมาด้วยฐานะลูกชายคนเล็กของบ้านอู๋อย่างเต็มตัว พ่วงตำแหน่งคู่หมั้นของเจโน่อย่างเต็มตัวอีกหนึ่งตำแหน่ง และตอนนี้ก็ขาดมาร์คที่คอยล้อมหน้าล้อมหลังไปด้วย 


“เหงาเนอะ” พอมองหน้าคนพูดก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ ดวงตากลมมองมาร์คที่เดินตัวลีบอยู่ในกลุ่มของแจฮยอน โดยมีดงฮยอกที่ตัวลีบกว่า เดินตามอีกทอดหนึ่งด้วยความเป็นห่วง



เป็นภาพที่ชวนอึดอัดและน่าสงสารในเวลาเดียวกัน หลายครั้งที่มาร์คเห็นพวกเขาแล้วพยายามที่จะเข้ามาทักทาย แต่ก็มักจะโดนแจฮยอนดึงตัวออกไปทุกครั้ง โดยอ้างว่า มาร์คน่าจะห้ามตัวเองไว้ไม่อยู่ อาจจะเผลอเข้ามากัดคอเขา เพราะกลิ่นเลือดของเขาหอมเกินไป ทั้งๆ ที่แจมินคิดว่านั่นมันเป็นข้ออ้างมากกว่า อันที่จริงแล้วแจฮยอนหวงมาร์คต่างหาก 




มาร์คหายไปไหนน่ะ” 



“พี่มาร์คย้ายไปเรียนคลาสแวมไพร์แล้วครับ”  แจมินหัวเราะเบาๆ เขาเหลือบมองคนข้างกายที่ถอนหายใจเฮือกใหญ่กรอกตาเกือบจะได้ 180 องศาแล้วนั่น  ก่อนจะตอบคำถามเพื่อนร่วมชั้นแทนเตนล์ที่คงไม่ตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องนี้แน่ๆ 



“ห๊ะ !!!”



แจมินเห็นท่าทางประหลาดๆ นี้ตั้งแต่ตอนที่มาถึงโรงเรียนจนตอนนี้ผ่านมา 1 สัปดาห์เต็มๆ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมคลาส หรือแวมไพร์เกรดบีที่พากันช็อคเสียยกใหญ่ ที่การกลับมาของมาร์คในครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม



นี่ขนาดไม่ใช่เรื่องของเขา เขายังอึดอัดแทนมาร์คจะแย่ แล้วแบบนี้มาร์คจะไหวไหม แจมินก็แอบเป็นห่วงอยู่ เอาเถอะ เขาคิดว่าเขาควรจะห่วงตัวเองก่อนดีกว่า 




“นายน่ะ..”



“..ครับ?” แจมินหยุดยืนนิ่งบริเวณทางเดิน เขามองแวมไพร์ตัวสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกลอย่างหวาดระแวง อีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทางจะเข้ามาทำร้าย แต่กำลังมองเขาอย่างเคลือบแคลงใจมากกว่า แต่ไม่ว่าจะมองด้วยสายตาแบบไหน แจมินก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละ 



“กลิ่นเจโน่ฟุ้งเชียวนะ” คนตัวเล็กเบิกตากว้างพร้อมปากน้อยๆ ที่อ้าๆ หุบๆ ราวกับกำลังหาคำแก้ตัว แต่ก็พูดไม่ออก 




นั่นแหละ ปัญหาของเขา !!



เป็นแวมไพร์หรือเป็นหมาวะเนี่ย !




ฟอดดด



“ฮ่า ชื่นใจ..อั๊ก” 



ในเสี้ยววินาทีแขนของเขาถูกดึงและโดนหอมแก้มโดยไม่ทันได้ปัดป้อง หันมองอีกทีคนหอมแก้มก็ลงไปนั่งกุมท้องที่พื้นแล้ว แจมินผ่อนลมหายใจออกช้าๆ มองเจโน่ที่ยืนทำหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้า ดวงตาคู่สวยของแวมไพร์หนุ่มกลายเป็นสีแดงอย่างน่ากลัว 


“โมโหอะไรน่ะ” ใครกล้าทำให้อีเจโน่โมโหได้มากขนาดนี้ สงสัยไม่อยากจะตายดีแน่ๆ แจมินได้แต่คิดแบบนั้น 


“หึ” แวมไพร์ตัวสูงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แต่ก็ยังไม่ยอมขยับไปไหน ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็ดังออกมาจากแวมไพร์ที่นั่งอยู่ที่พื้น 


“โอ้ย..ตลกเป็นบ้า นายนี่มันน่าสงสารจริงๆ ว่ะเจโน่ หึงเขาแต่เขาไม่รู้” วินวินหัวเราะจนตัวโยน ญาติแวมไพร์ของเขาทิ้งตัวนอนลงบนพื้นหญ้า พร้อมกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างดัง จนเจโน่ตามลงไปขึ้นคร่อมและบีบคางของอีกฝ่ายแน่น


“เฮ้ย หยุดเลยนะ เขาเป็นญาติของผม” แจมินร้องลั่นพร้อมพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของแวมไพร์ขี้โมโหเอาไว้ แวมไพร์หนุ่มลุกขึ้นยืนตัวตรงแล้วคว้าเอาร่างน้อยเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเองอย่างรวดเร็ว 


“อื้มม !!!” 


และบดเบียดริมฝีปากของตนเองลงบนริมฝีปากสีแดงอย่างรุนแรงเพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของ 


“นายก็เป็นของฉัน”


“แต่งงานกันไปเลยไหมจะได้จบ” วินวินนั่งลูบลำคอสีซีดของตัวเองที่เริ่มขึ้นริ้วแดงเป็นรอยนิ้วมือเบาๆ พร้อมกับดวงตาล้อเลียน ถึงจะเจ็บตัวแต่ดวงตาเรียวเล็กก็ยังทอประกายสนุกสนานเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แจมินส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะชะงักเมื่อหันไปสบตาโดยบังเอิญกับแวมไพร์ที่ทักเขาก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายกำลังทำหน้าช็อค มองเจโน่ที มองหน้าเขาที ราวกับกำลังโดนผีหลอก 


“ยังมีอะไรข้องใจอีกไหม” ครั้งนี้เจโน่ไม่ได้พูดกับเขา แต่หันไปพูดกับแวมไพร์ตรงหน้าต่างหาก อีกฝ่ายส่ายหน้ารัวเร็วเป็นการตอบรับ ก่อนจะรีบเดินหนีไปทางอื่นทันที ท่าทางช็อคแบบนั้นมันคืออะไรกัน แจมินไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด เจโน่ไม่ใช่ผีสักหน่อย แล้วแวมไพร์ก็คงจะไม่กลัวผีหรอกใช่ไหม


“เมื่อไหร่คุณจะเลิกจูบผมสักที” แจมินขืนตัวออกจากแวมไพร์ตัวเย็นข้างกาย มนุษย์ตัวน้อยถอยหลังหนีไปหลายก้าว คู่หมั้นแวมไพร์ทำหน้าบึ้งกับสรรพนามที่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง อีเจโน่เม้มปากแน่น มันน่าดึงมาจูบอีกสักรอบ เผื่อสรรพนามน่ารักๆ จะได้กลับมาสักที 


“คุณอีเจโน่ครับ นี่มันที่สาธารณะนะครับ ถ้าอยากทำเรื่อง 18+ รบกวนเชิญที่ห้อง” วินวินที่ยังไม่ยอมลุกขึ้นจากพื้นพูดไปยิ้มไป มนุษย์เพียงคนเดียวหน้าร้อนวูบ แสร้งทำเป็นฉุดแขนแวมไพร์ร่างเพรียวให้ลุกขึ้นมายืนข้างกันเสียที นั่นยิ่งทำให้เจโน่ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมอีก แวมไพร์ตาแดงจ้องมองมือเขาที่อยู่บนแขนของเพื่อนวัยเด็กเขม็ง ถ้าไม่ติดว่าเป็นญาติกัน เขาจับมันหั่นแขนแล้ว เขาสาบาน !


หมับ !


“อ่ะ คุณเจโน่ !” แจมินร้องเสียงหลง แวมไพร์หนุ่มคว้าเข้าที่แขนของเขาแล้วทำท่าจะลากไปทางอื่น แต่วินวินก็เข้ามาแทรกอย่างรวดเร็ว


“โนๆ แต่ตอนนี้น้องแจมินต้องเข้าเรียนนะครับ คุณก็ด้วย” ใบหน้าขุ่นเคืองของแวมไพร์ผู้มีตำแหน่งเป็นคู่หมั้นของนาแจมินจ้องวินวินเขม็ง แขนข้างที่ว่างยกขึ้นสูงทำท่าจะพุ่งเข้าใส่คอของญาติตัวสูงข้างหลังแจมินอีกครั้ง 


“เจโน่! ให้ตายสิ คุณนี่มันอันธพาลจริงๆ”


อึก.. 


เจ็บว่ะ..


แวมไพร์หนุ่มตัวแข็ง มองร่างบอบบางที่เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไปไกลแล้วด้วยสายตาเว้าวอน แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่หันกลับมามองกันก็ตามที วินวินที่เป็นหนึ่งในผู้ร่วมเหตุการณ์ถึงกับต้องแอบยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อปกปิดรอยยิ้มของตัวเอง เวลาได้เห็นอีเจโน่แวมไพร์ผู้ทระนงตัวทำอะไรไม่ถูกเพราะโดนเมียด่านี่มันตลกจริงๆ นะ


“ไปเรียนก่อนไหม แล้วค่อยกลับมาง้อน้อง เกิดน้องว่านายเกเรไม่ตั้งใจเรียนอีกจะทำยังไง” แวมไพร์ร่างเพรียวแสร้งทำเสียงนิ่ง แม้ว่าในใจอยากจะรีบวิ่งกลับไปเล่าให้ฝาแฝดฟังใจจะขาด แต่ถ้าทำแบบนั้น คงโดนเจโน่จับได้ และคงโดนหั่นคอขาดก่อนที่จะไปถึงแฝดพี่แน่ๆ 


บุตรชายคนเล็กจากตระกูลจางกำลังประมวลผลอยู่ในหัวอย่างหนักกับคำพูดของเพื่อนสมัยเด็ก ดวงตาคู่สวยที่ยังคงแดงเป็นสีเลือดเอาแต่เหม่อมองไปยังทางที่มนุษย์ตัวน้อยเดินจากไปแล้ว


เรียนหรอ


เออ ไปเรียนๆ .. ไปเรียนดีกว่า


เจโน่หันหลังเดินกลับไปทางตึกเรียนของตัวเองด้วยท่าทางเหม่อลอย อีกนิดนึงก็ลอยเหมือนวิญญาณแล้ว


วินวินหัวเราะหึหึในลำคอเบาๆ ก่อนจะเดินตามหลังเพื่อนสนิทไปติดๆ แค่เอาชื่อน้องแจมินมาอ้าง ไอ้เจโน่ก็แทบจะยอมทำตามทุกอย่าง งี้ไม่เรียกว่าหลงแล้วจะเรียกว่าอะไรวะ 

.


.


“หูยย”


“เท่ห์เป็นบ้า” 



หืม? 



แจมินเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษตรงหน้า เขาหันไปมองสาวๆ ร่วมคลาสที่พากันเกาะขอบหน้าต่าง มองอะไรไม่รู้อย่างสนอกสนใจ มนุษย์ทั้งโรงเรียนก็รวมตัวกันอยู่ในห้องหมดแล้ว ถ้าจะมีใครเท่ห์สักคน ก็คงจะต้องเป็นพวกแวมไพร์ที่กำลังเรียนคลาสพละนั่นแหละ 


“คงจะเป็นคลาสพละล่ะมั้ง” เตนล์ที่นั่งอยู่ข้างกันเป็นคนยืนยันข้อสันนิษฐานของแจมิน ใบหน้าขาวพยักหน้า กลับมาสนใจงานตรงหน้าอีกครั้ง แต่แล้วมือขาวที่ยกขึ้นจรดปากกาลงบนกระดาษก็หยุดชะงัก เมื่อได้ยินชื่อของใครบางคนที่ลอยเข้ามาเสียก่อน 


“เอร้ย เจโน่ถอดเสื้อ” 


“....” เด็กหนุ่มรุ่นพี่ถึงกับต้องหยุดการเคี้ยวน้ำแข็งของตัวเอง แล้วหันมองสีหน้าของรุ่นน้องตัวบางแทบจะทันทีที่ได้ยินคีย์เวิร์ดสำคัญหลุดออกมาจากปากของสาวๆ ในห้อง 

คู่หมั้นของคนในบทสนทนาทำหน้าบึ้ง แจมินกรอกตาไปรอบๆ ด้วยความหงุดหงิดใจ ร่างเล็กทำท่าจะลุกขึ้นยืนเพื่อไปดูว่าอีกฝ่ายถอดเสื้อจริงรึเปล่าชะงัก เมื่อหันไปพบกับสายตาของเตนล์ที่มองอยู่ก่อนแล้ว


“ผมไม่ได้คิดอะไรนะ” 


“พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย” มุมปากของเตนล์ค่อยๆ ยกขึ้นสูง แจมินเริ่มเลิ่กลั่ก คนตัวเล็กแสร้งทำเดินเฉียดไปทางบานหน้าต่าง เพื่อเหลือบสายตาลงมองข้างล่าง 


“นี่ๆ แจมิน นั่นคู่หมั้นนายใช่ไหมล่ะ นายคงเห็นจนชินแล้วใช่ไหม น่าอิจฉาจัง” สาวสวยในห้องสะกิดแขนของเขาหลายทีพร้อมใบหน้าที่แสดงถึงความอิจฉา แจมินได้แต่ยิ้มเก้อ เขาไม่เคยเห็นเจโน่ถอดเสื้อสักหน่อย..คิดว่านะ 


“เนอะ อิจฉานายจัง คู่หมั้นโคตรแซ่บ”


แวมไพร์หนุ่มเจ้าของหัวข้อบทสนทนาเงยหน้าขึ้นมาพอดี ไม่ว่าจะเพราะได้ยินหรืออะไรก็ตาม ทำให้พวกเขาสบตากันโดยบังเอิญ ดวงตากลมโตเลื่อนสายตาลงมองผิวซีดของฝ่ายตรงข้าม เพียงแค่ชั่วครู่ คนตัวเล็กก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่น แล้วผละตัวออกจากบานหน้าต่างไป 


“ผมไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย” เตนล์มองแจมินที่เดินกลับมาด้วยท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยง มุมปากเขายกยิ้มขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่ก็ทำให้ยัยตาโตของมาร์คหงุดหงิดได้อย่างน่าเหลือเชื่อ คนตัวเล็กรีบเอ่ยออกมาอย่างร้อนตัว ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยแก้มที่แดงระเรื่อ 


เขาไม่ได้หวงอีกฝ่ายสักหน่อย 


จะหวงได้ยังไงกันล่ะ..



“แจม” เจ้าของชื่อก้มหน้าก้มตาเดินไม่ยอมสบตากับคนเรียก เจโน่ทำหน้าเลิ่กลั่ก เขาไม่รู้ว่าทำไมแจมินถึงมีอาการแบบนี้ แต่ที่แน่ๆ คือกำลังโดนโกรธอยู่แน่นอน 

แวมไพร์หนุ่มคว้าแขนคนตัวเล็กเอาไว้ ก่อนที่แจมินจะเดินผ่านไป ร่างผอมชะงักพร้อมกับสายตาที่มองลงต่ำ 


“โกรธอะไรพี่ครับ?” เจโน่พูดออกไปทั้งๆ ที่ร่างกายยังมีแค่กางเกงพละตัวเดียวกับเสื้อพละที่พาดอยู่บนไหล่ของตัวเอง แจมินทำหน้างอ 


เหอะ ยังไม่รู้ตัวอีก !


“ไม่ได้โกรธ” 


ปากบอกไม่ได้โกรธ แต่ทำเสียงแข็งซะขนาดนั้น 


“แล้วทำไมถึงไม่ยอมมองหน้า” แวมไพร์หนุ่มแทบเหงื่อตก ถ้าร่างกายของตนยังสามารถผลิตเหงื่อได้อยู่ละก็นะ.. 


“...อากาศหนาวจะแย่อยู่แล้ว ยังจะถอดเสื้ออีก ไม่หนาวรึไง” 


“หวงหรอ” คิ้วหนาเริ่มคลายปมช้าๆ เมื่อเข้าใจความหมายของคนตัวเล็กที่ต้องการจะสื่อ เจโน่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะใช้นิ้วมือแตะลงบนคางเรียวเบาๆ เพื่อให้แจมินยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน 


“..เปล่าสักหน่อย ก็อากาศมันหนาว..” ดวงตากลมโตเสมองไปทางอื่น รู้สึกหน้าตัวเองร้อนๆ เหมือนจะเป็นลม ทั้งๆ ที่อากาศก็ออกจากเย็นแท้ๆ 


“ถ้าอย่างนั้นเป็นห่วงใช่ไหม?”


“แล้วจะให้เป็นห่วงใครล่ะ แจฮยอนดีไหม” แจมินทำหน้ามุ้ย ร่างเล็กสะบัดหน้าออกจากมือนุ่มของคู่หมั้น แล้วยกมือขึ้นกอดอก


“ไม่ ! ไม่ได้ นอกจากเจนแล้วแจมก็ห้ามเป็นห่วงคนอื่น”


เจโน่โมโหซะแล้ว..แต่แจมินก็โมโหเหมือนกันนั่นแหละ !


“..เหอะ”


“แจมิน” แวมไพร์หนุ่มจับไหล่ของคู่หมั้นตัวเองไว้แน่น ดวงตาสีแดงเพลิงพยายามจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมของคนตรงหน้า 


แจมินเองก็จ้องมองกลับไปเพราะอารมณ์โกรธ แต่ก็จ้องได้เพียงครู่เดียวแล้วหลุบตาลงต่ำ เพราะทนสายตาร้อนแรงของอีกฝ่ายที่ส่งผ่านดวงตาสีเพลิงนั่นไม่ไหว


อ่ะ แผลที่ท้องของเจโน่


หายไปไหนล่ะ?




เจโน่ได้พลังคืนกลับไปแล้วงั้นหรอ แสดงว่าพลังของเจโน่กลับไปหาเจ้าตัวแล้วสินะ เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แต่ทำไมถึงไม่ดีใจสักนิดเลยนะ..


“แจมินระวัง !”


อ่ะ..


ไม่ทันแล้ว !


คนตัวเล็กหลับตาปี๋เพื่อรอรับแรงปะทะ แจมินรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองโดนดึงไปข้างหลัง จากเจ้าของเสียงที่ตะโกนเรียกชื่อเขาเสียงดัง 


ดวงตากลมปรือตาขึ้นช้าๆ เมื่อไม่ได้รับความเจ็บปวด เขามองหมาป่าตัวใหญ่ที่พุ่งเข้าใส่ตัวเองเมื่อกี้ มันโดนดวงตาแดงก่ำของเจโน่จ้องเพียงแค่ครู่เดียว เจ้าหมาป่าก็ครางหงิงแล้ววิ่งหายเข้าป่าไปแทบจะทันที 


แม้แต่หมาป่าก็ยังกลัวหรอเนี่ย


“คุณแจมิน คุณเจโน่ !”


“เจ้าพวกไม่ได้เรื่อง ! ปล่อยให้หมาป่าหลุดเข้ามาได้ยังไง” ในระหว่างที่เจโน่หันไปตวาดใส่บรรดาทหารองค์รักษ์ แจมินก็เริ่มสังเกตความเสียหายบนร่างกายตัวเอง แน่นอน เขาไม่ได้บาดเจ็บหรอก เพราะเจโน่ช่วยเอาไว้ แต่ว่า..


กำไลขาด..


“แจมิน เจ็บตรงไหนครับ” เจโน่ที่โอบเอวบางไว้หลวมๆ สัมผัสได้ถึงความสั่นของร่างที่ตนโอบไว้ แวมไพร์หนุ่มก้มมองคนในอ้อมแขน พร้อมกับปรับโทนเสียงของตัวเองลง 


แวมไพร์หนุ่มชะงักมองข้อมือบางที่ปราศจากกำไลขอมือที่ตนสวมให้ด้วยสายตาวาวโรจน์ เจโน่ตวัดสายตามองทหารที่พากันก้มหน้าอย่างข่มขวัญ เพราะเจ้าพวกนี้ไม่ระวังให้ดี ทำให้หมาป่าโง่ตัวนั้นมาทำให้กำไลที่เขาซื้อให้แจมินหล่นลงไป มันน่าเผาให้ตายทั้งเป็นจริงๆ


“แจมครับ ไม่ร้องนะ ตกใจหรอ” มือขาวซีดของแวมไพร์แตะลงบนแก้มใสที่เริ่มมีคราบน้ำตา เจโน่ไม่รู้หรอกว่าแจมินร้องไห้เพราะตกใจกลัว หรือร้องเพราะเสียใจที่กำไลที่เขาให้ ขาดกันแน่


“กำไล..ขอโทษนะเจโน่ เพราะแจมไม่ระวัง..” คนตัวเล็กพูดขณะที่แวมไพร์ข้างตัวก้มลงไปเก็บกำไลที่หล่นอยู่ที่พื้น พอเห็นกำไลในมือเจโน่ แจมินก็เหมือนจะร้องไห้อีกรอบ


“ชู่วว..” เจโน่กดจูบลงบนศีรษะของคนตัวเล็กเบาๆ ด้วยความรักใคร่ แค่รู้ว่าแจมินเห็นความสำคัญกับสิ่งที่เขาให้ก็ดีใจมากแล้ว ทั้งยังแทนตัวเองด้วยชื่อน่ารักๆ นั่นอีก แค่นั้นเจโน่ก็คิดว่าคุ้มค่าแล้ว แวมไพร์หนุ่มคิดในใจ


“ป่ะ กลับไปพักที่ปราสาทกันเถอะ” แวมไพร์หนุ่มถือวิสาสะโอบไหล่คู่หมั้นตัวน้อยของตัวเอง แล้วพาเดินกลับไปยังปราสาทด้วยกัน แน่นอน แจมินยอมเดินตามเขาโดยไม่ขัดขืน แต่เพราะคนตัวเล็กที่เดินน้ำตาไหลมาตลอดทางนั่นทำให้เจโน่รู้สึกปั่นป่วนเหลือเกิน เขาต้องซ่อมกำไลอันนี้ให้ได้ 

.

.

“นายคิดเหมือนฉันไหมบีหนึ่ง”


“ใช่ ฉันคิดเหมือนนายเลยบีสอง” 


แวมไพร์จากตระกูลฮวางหัวเราะหึหึ สองฝาแฝดเท้าคางอยู่บนตึก ลอบมองเจโน่เพื่อนรักของเขากำลังโอบร่างคู่หมั้นตัวน้อยที่เป็นญาติของตัวเองเดินออกไป พวกเขาเห็นทั้งหมดตั้งแต่ต้น นอกจากจะเป็นคนวางแผนให้คุณชายตระกูลจางถอดเสื้อแล้ว ก็ยังเป็นคนปล่อยหมาป่าเข้ามาอีกด้วย


ถ้ามัวปล่อยให้เจโน่จัดการเอง แล้วเมื่อไหร่ แจมินจะยอมใจอ่อนซะทีล่ะ ได้เวลาเพื่อนพระเอกออกโรงแล้ว หึหึ


“คนสวย เล่นอะไรอยู่” 


“เหวออ” วินวินอุทานด้วยความตกใจ สามีในนามของเขานั่นเองที่โผล่มาจากข้างหลัง เขาไม่เคยสัมผัสพลังของยูตะได้เลยสักครั้ง รู้ตัวอีกทีอีกฝ่ายก็โผล่เข้ามาประชิดตัวแล้วทุกทีสิหน่า !!! 


ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษตัวเขาที่อ่อนแอเอง ถึงไม่สามารถสัมผัสได้ เวลามีใครหรืออะไรเข้ามาใกล้ 


“เพราะแบบนี้ไง เลยต้องคอยเป็นห่วงอยู่เรื่อย”


“ใครใช้ให้เป็นห่วงล่ะ” พอหันไปด้านข้าง วินวินถึงได้รู้ว่าพี่ชายฝาแฝดไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆ แล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงาแบบนี้ ไม่แคล้วคงจะโดนฮันซลอุ้มไปไหนแล้วแน่ๆ 


“นี่จริงจังอยู่นะ”


“....” วินวินทำหน้าเจื่อน เขาอุตส่าห์พยายามลืมๆ เรื่องปมด้อยของตัวเองไปแล้ว แต่เจ้าแวมไพร์บ้านี่ก็ยังมาพูดจี้จุดใส่เขาอยู่เรื่อย


ถึงแม้เขาจะมีสายเลือดแวมไพร์ที่แข็งแกร่งจากท่านพ่อ แต่ก็ไม่ได้ได้รับมันมาทั้งหมดเหมือนกับเจโน่หรือแวมไพร์เลือดผสมตนอื่น เขายังอ่อนแอเหมือนมนุษย์ทั่วไป แม้แต่กับฝาแฝด เขายังเทียบกับคุณแทบไม่ติด คุณยังแข็งแกร่งกว่าเขาด้วยซ้ำ เจ้าตัวถึงได้ชอบดุเขาบ่อยๆ เวลาที่เขาชอบออกหน้าปกป้องน้องแจม เพราะถ้าเกิดเจโน่เอาจริงขึ้นมา แค่เพียงปรายตามอง แวมไพร์อ่อนแออย่างเขาก็คงโดนเผาแล้วมั้ง 


“วินวิน”


“ให้ตายสิ บอกว่าอย่าตามมาไง” เจ้าของชื่อขมวดคิ้ว จ้ำเดินหนีแวมไพร์ตัวสูงที่เอาแต่เดินตามตนอย่างไม่ยอมแพ้ มันน่าหงุดหงิดจริงๆ ที่อีกฝ่ายแค่เพียงก้าวเดินสั้นๆ ก็ตามเขาทันเสียแล้ว ให้ตายสิ เสียชาติเกิดแวมไพร์เสียจริง 


“จะไปไหนล่ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง” อีกฝ่ายชอบห่วงเขาไม่เข้าเรื่องทุกที บ่นว่ากลัวจะมีพวกแวมไพร์เกรดซีมาทำร้ายบ้างล่ะ โดนแวมไพร์นอกคอกมาลวนลามบ้างล่ะ เหอะ คนที่คิดจะลวนลามเขาก็จะมีแต่นากาโมะโตะ ยูตะเท่านั้นแหละ !


“ไม่มีใครกล้าทำอะไรฉันทั้งนั้นแหละ นี่ฉันเป็นใคร ฝาแฝดแห่งตระกูลฮวางเลยนะ” จะบอกว่าเขาเย้อหยิ่งในศักดิ์ศรีของตระกูลก็ว่าได้ ถึงแม้ท่านพ่อของเขาจะเป็นคนเล็กสุดในบรรดาคิงทั้งหมด แต่ก็เป็น 1 ใน 4 คิงอยู่ดี เพราะงั้นฐานะบ้านเขาก็ถือว่าไม่ธรรมดา จะมีก็แต่พวกโง่เท่านั้นแหละ ที่จะกล้าทำอะไรเขา


“ไม่จริงหรอก” ยูตะพูดทิ้งไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะปล่อยให้ร่างโปร่งเดินหายเข้าไปในปราสาทส่วนตัว เพราะเห็นว่าไม่น่าห่วงแล้ว ถึงได้ยอมปล่อยไปหรอกนะ 


“ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย ตัวแสบ” ถ้าการเป็นลูกชายของคิงจะทำให้ปลอดภัยได้จริงๆ แล้วมินฮยอนจะตายได้ยังไงกัน..


.

.


“ทำไรอยู่วะเจโน่”


“ซ่อมกำไล” 


“หืม?” วินวินที่เพิ่งเข้ามาข้างในตัวปราสาทเดินเข้ามาใกล้ร่างเพื่อนของตน ที่กำลังนั่งก้มๆ เงยๆ อยู่บริเวณโต๊ะอาหาร แล้วดูมัน ข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนโต๊ะไปหมด ผิดวิสัย คนระเบียบจัดอย่างอีเจโน่ไม่น้อย


“อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าพวกนายวางแผนอะไรไว้” เจโน่เอ่ยเสียงเรียบ แม้ว่าจะไม่ได้ละสายตาจากเจ้ากำไลเส้นน้อยๆ เลยสักนิด แต่แค่นั้นก็ทำให้วินวินสามารถขนลุกได้แล้วล่ะ 


“ให้ตายสิ ไม่ๆๆๆ อย่าเงยหน้าขึ้นมานะ ก้มลงไปเหมือนเดิมนั่นแหละดีแล้ว” วินวินร้องลั่นเมื่อเห็นจังหวะที่เพื่อนรักกำลังจะเงยหน้าขึ้นมาเพื่อสบตากัน นี่คิดจะฆ่าแกงกันเลยรึไง !


“หึ แต่ก็ขอบคุณมากนะ” 


ห๊ะ


เขาหูฝาดไปรึเปล่าวะ แวมไพร์อย่างอีเจโน่เนี่ยนะ มาขอบคุณเขา 


“เออๆ เพื่อนกัน”


เพื่อนที่เกือบจะโดนมันฆ่าหลายทีแล้วเพราะไปยุ่งกับคนรักของมันนี่ นับว่าเป็นเพื่อนรักอยู่ไหมวะ ได้แต่คิดแล้วก็แอบปาดเหงื่อตัวเองเบาๆ 


วินวินเท้าคางมองเจโน่นั่งซ่อมกำไลเงียบๆ อย่างสนอกสนใจ ตอนแรกก็สงสัยอยู่หรอกว่าทำไมต้องให้ความสำคัญกับกำไลเส้นนี้มากขนาดนี้ แต่พอเหลือบไปเห็นกำไลอีกเส้นนึงที่ข้อมือของเจโน่แล้วก็อยากจะร้องอ๋อไปจนถึงบ้านของตัวเอง 


กำไลคู่เว้ยยย กำไลคู่


“พัฒนาถึงขนาดนี้แล้วก็ไม่บอก”


“เหมือนเดินอยู่กับที่มากกว่า” คิ้วหนาขมวดกันเล็กน้อย วินวินเห็นแล้วก็อดสงสารเพื่อนไม่ได้ แต่ถึงยังไง ในฐานะคนนอกแบบเขาแล้ว ดูยังไง๊ยังไง เพื่อนเขาก็สมหวังแน่นอน แค่อาจจะต้องใช้เวลาสักนิดนึง


“แล้วเรื่องแผลที่ท้องนี่เป็นไงบ้างวะ”


“หายแล้ว”


“หืม?” คิ้วคู่สวยของวินวินก็เริ่มขมวดขึ้นมาบ้าง ทั้งๆ ที่วันนั้นไอ้โน่เพื่อนเขามันเกือบตายเนี่ยนะ ไหนใครบอกว่าพลังมันไปอยู่กับน้องแจมินหมดแล้วไง แล้วมันเอาพลังที่ไหนมารักษาตัวเองวะ ไม่ได้การณ์ละ ทำไมเขาตกข่าวเยอะจังวะเนี่ย ต้องรีบอัพเดตด่วน


“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตื่นเช้ามาอีกวันแผลก็หายไปแล้ว”


“แปลก แล้วคืนก่อนหน้านั้นทำไรวะ”


“นอนกับน้อง”


“ห๊ะ” วินวินรีบยกมือขึ้นตะครุบปากตัวเองก่อนที่จะเผลอเสียงดังไปมากกว่านี้ โชคดีที่ไอ้โน่มันกำลังง่วนอยู่กับการซ่อมกำไล และกำลังระลึกเหตุการณ์เพื่อตอบคำถามเขาอยู่ มันถึงไม่ได้ด่าอะไร


ไอ้โน่มันเป็นน้องคนสุดท้อง เพราะงั้นน้องที่มันว่าต้องเป็นน้องนา แจมินของมันแน่นอน !!!!!!!!


“นอนข้างกันเฉยๆ”


“เอ้าา ทำไมอะ ทำไมแค่นั้นอะ”


“ตลกละ ถ้าทำมากกว่านั้นคงได้โดนเกลียดจนหมดอายุขัยกันไปข้างนึงเลยมั้ง”


“ฮั่นแน่ จริงๆ ก็อยากทำนี่หว่า” 


ดูครับ ไม่ตอบๆ แต่อมยิ้ม รู้เลยนะครับว่าคิดอะไรอยู่ 


“จะไปไหนก็ไปไป” ไล่ครับ ไม่อยู่ก็ได้ อยากให้ไปก็จะไป 


วินวินหัวเราะเบาๆ เดินไปหยิบขวดเลือดที่สต๊อกไว้ในตู้เย็นแล้วเดินออกไปจากห้องอาหาร ไปนอนจิบเลือดฟังเพลงขิวๆ ดีกว่า เฮ้อ เมื่อไหร่ไอ้พี่ฮันซลจะปล่อยแฝดพี่เขากลับมาสักที เหงาปากเว้ย อยากจะเม้าท์


.

.


“แจม” 


เจ้าของชื่อละสายตาจากผ้าปูที่นอนผืนนุ่ม เพื่อสบตากับคนเรียก เจโน่เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก แวมไพร์ตัวใหญ่เดินเข้ามานั่งบนเตียงข้างกัน ยกมือขึ้นปัดผมที่ปรกลงบนหน้าของแจมินอย่างนุ่มนวล แล้วค่อยๆ เลื่อนลงมายังดวงตาบวมช้ำที่ยังคงมีน้ำตาคลออยู่ โดยมีเจ้าของดวงตานั้นจ้องมองแวมไพร์หนุ่มตลอดทุกการกระทำ


“หายตกใจแล้วรึยังครับ” แจมินมองรอยยิ้มที่ประทับอยู่บนใบหน้าของอีเจโน่ไม่วางตา แค่มองก็รู้สึกอุ่นไปทั้งหัวใจแล้ว เจ้าหัวใจก้อนเล็กๆ ไม่รักดีถึงได้เต้นถี่รัวขนาดนี้  


“อือ” 


“งั้นยื่นแขนมาหน่อยครับ” 


“อ่ะ !! เจโน่ซ่อมมันหรอ” แจมินร้องเสียงหลง ดวงตากลมเอาแต่จ้องมองกำไลเส้นเล็กด้วยตาเป็นประกาย ดีใจจนลืมที่จะปกปิดความรู้สึกของตัวเองไปเลยด้วยซ้ำ


“ดีจัง ขอบคุณนะ” เจโน่ตาพร่าไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มของเด็กน้อยตรงหน้า 


เชี่ย ที่ลงทุนไปนั่งปล้ำซ่อมกำไลมาเมื่อกี้แม่งโคตรคุ้ม


“ของสำคัญของคนสำ…” มือเย็นเฉียบลูบข้อมือเล็กเบาๆ อย่างรักใคร ริมฝีปากบางที่กำลังเอ่ยถ้อยคำหวานหยุดชะงัก พยายามเพ่งมองบนข้อมือขาวซีดของแจมินอีกครั้ง พอๆ กับเจ้าของข้อมือที่ทำหน้าตกใจไม่แพ้กัน 


เอ๊ะ..


เอ๊ะ !!!!



รอยสามเหลี่ยมบ้านั่นมันหายไปแล้ว!!!!!







-------------------------------

เค้าขอโทษที่หายไปนาน T_T


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 269 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

578 ความคิดเห็น

  1. #529 Pattho (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 10:15
    คิดถึงมากค้าบบบบ กรี๊ดๆๆๆ รอยสามเหลี่ยมหายด้วยอ่าาาา
    #529
    0
  2. #528 sunflower.jm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 00:01
    คิดถึงไรท์สุดๆๆๆๆ

    รอยสามเหลี่ยมหายไปแล้ว แสดงว่าน้องแจมหลุดจากคำสาปแล้วสินะ
    #528
    0
  3. #527 Mochi. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 20:03
    เห้ยยยยย เพื่อนพระเอกนี้เป็นพระเอกของตอนนี้เลย55556
    #527
    0
  4. #526 KIK273 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 05:01
    คิดถึงไรท์ง่า มาแล้ววววว ชอบมากกกกกกกงื้อ โหกว่าจะรู้ตัว สู้ๆนะเจโน่ นายทำได้5555
    #526
    0
  5. #525 KKWaZowski (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 01:13
    คิดถึงมากๆเลยค่ะแงงงงงง น่ารักมากกกกกกกกกกก
    #525
    0
  6. #524 เจ้าหญิงในท้องทะเล (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 16:03
    กี้ด คิดถึงไร้ที่สุดเรยค่ะ ฮือออออ รอยสามเหลี่ยมน้องก็หายไปแล้ว กี้ดกร้าดแล้ว สไยดยดยอยอยเอ
    #524
    0
  7. #523 hiphophop (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 13:51
    คถมากคุณไรต์โลยยย;—;
    ฮื้ออ น่ารักมากกกก น้องแจมค่ดน่ารักๆๆๆๆๆ มีความหวงห่วงด้วย พี่โน้ไปไหนไม่รอดแล้วค้าบ
    #523
    0
  8. #517 THAxz (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 02:29
    อ้ากกกกกกก
    #517
    0
  9. #512 Pattho (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 22:32
    เย้ เวลคัมแบคค่าคูมไรท์!!! >[+++]< มีคนหึงและมีคนหวง อิอิ น้องแจมค้าบ หวงก็บอกหวงสิค้าบ
    #512
    1
    • #512-1 b o n s a i(จากตอนที่ 19)
      3 สิงหาคม 2562 / 23:13
      ปากแข็งทั้งคู่เด้ออออออ
      #512-1
  10. #511 KKWaZowski (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 15:25
    คิดถึงคุณไรท์ที่าดเลยค่าาา;-;
    #511
    1
    • #511-1 b o n s a i(จากตอนที่ 19)
      3 สิงหาคม 2562 / 19:53
      กลับมาแล้วค้าบ
      #511-1
  11. #510 NPKSKFFF (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 12:56
    มาเเร้ว;-;
    #510
    1
    • #510-1 b o n s a i(จากตอนที่ 19)
      3 สิงหาคม 2562 / 19:53
      กลับมาแล้วจ้า
      #510-1
  12. #509 sunflower.jm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 12:21
    ไรท์กลับมาแล้วววว คิดถึงมากเลยค่ะ อุแง ;____;
    #509
    1
    • #509-1 b o n s a i(จากตอนที่ 19)
      3 สิงหาคม 2562 / 12:38
      ฮื้อออ ขอบคุณที่ยังรอนะคะ T___T
      #509-1
  13. #508 Mochi. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 11:16
    ถึงเวลาที่น้องจะได้แกล้งเมินๆพี่เค้าบ้างแล้ว55555
    #508
    1
    • #508-1 b o n s a i(จากตอนที่ 19)
      3 สิงหาคม 2562 / 11:49
      ก็จะเริ่มตอบโต้พี่เขาบ้างแล้วค่ะ 555
      #508-1
  14. #507 wareeandsoul (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 10:52

    ไรท์มาแล้วว เย่ ขอบคุณนะคะ วินวินรู้งาน เสี้ยมจนมีคนหึงเรย 55555 น้องเห็นว่าแผลเจโน่หายแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นสัญลักษณ์ยูนิคอร์นบนแขนตัวเองใช่มั้ยน้า ต้องมีคนดีใจแน่ๆเรยค่า อ้อ รอน้องมาร์คนะคะ พี่แจฮยอน อย่าหวงนักซี่

    #507
    1
    • #507-1 b o n s a i(จากตอนที่ 19)
      3 สิงหาคม 2562 / 11:48
      ต้องมีคนดีใจจนหัวใจแทบจะเต้นได้เลยละมั้งงงง
      #507-1
  15. #502 Hongsyok (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 01:08
    เอ๋ มาจากไหนน้า 🌚
    #502
    0
  16. #498 JutamasPromyota (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 23:14
    เอ๊ะๆยังไงนะ ดมกลิ่น ฟุดฟิดๆๆๆ
    #498
    0
  17. #495 wareeandsoul (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 16:36

    กลิ่นเจโน่จากตัวน้องแจม ใช่มั้ยล่ะค้าา ฮิ้ววว 55555

    #495
    0
  18. #494 2kimButter (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 23:26

    กลิ่นเจโน่มาจากไหน​ ฟุ้งมาจากไหน​
    #494
    0
  19. #493 Lookmeemona (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 23:23

    แงงงง ทำไมถึงมีกลิ่นเจโน่อ่ะะะะะะะ.

    รอไรท์เสมอนะ. เลิ้ฟๆ
    #493
    0
  20. #492 Pattho (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 22:49
    รอเสมอค้าบผม~
    #492
    0
  21. #487 Mochi. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 14:34
    รอค้าบบบบ
    #487
    0
  22. #486 sunflower.jm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 14:30
    รอจ้าาา คิดถึงไรท์มั่กๆๆๆ ;___;
    #486
    0
  23. #484 Butsaya.89 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 14:05
    ไรท์มายั่วว รอนะคะ
    #484
    0