ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 15 : บทที่ 14 เผชิญหน้าอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    19 ส.ค. 63

 

บทที่ 14 เผชิญหน้าอดีต

แม้แต่ในฝันอมรายังไม่กล้าคิดว่าเธอจะทำเรื่องเช่นนี้ เอาเป็นว่าถ้าไม่ได้มีแอลกอฮอล์ไหลเวียนในเส้นเลือดระดับ เธอคงไม่กล้าแยกหัวเข่าออกจากกันโดยมีมาโนชอยู่ตรงกลาง แต่ประเด็นสำคัญอยู่ตรงที่ไม่ว่าจะมีแอลกอฮอล์อยู่ในเลือดหรือไม่ เธอก็ต้องการเรียนรู้จากเขาอยู่ดี

“บอกพี่ทันทีนะ ถ้าอี๊ดไม่ชอบ” คำแนะนำของมาโนชฟังดูดี แม้อมราจะไม่เข้าใจสักคำเวลาเขากล่าวไปพรมจูบไปตามผิวของเธอ จากหัวเข่าเข้าไปหาลำตัว

ถุงน่องยังจำเป็นไหม เธอกับเขาเห็นตรงกันว่าไม่จำเป็น มาโนชเลยดึงถุงน่องแบบเต็มตัวพร้อมล้วงเข้าไปดึงขอบกางเกงในของอมราออกไปไกลๆ กระโปรงยังอยู่ดี และยังทำหน้าที่ในการปิดบังส่วนที่จำเป็นต้องปิด ยกเว้นมันค่อยๆ เลื่อนขึ้นหนีจุมพิตร้อนๆ ของเขา 

มือของเธอว่างงานเกินไป อมราเลยสอดปลายนิ้วทั้งห้าเข้าไปในเรือนผมของมาโนช ส่วนอีกห้านิ้วที่เหลือเธอวางไว้บนไหล่ของเขา จิกเล็บลงบนกล้ามเนื้อแน่นผ่อนคลายความประหม่าของตน ไม่รู้ว่าเขาไม่เจ็บ หรือไม่สน จึงเอาแต่เดินหน้าสำรวจสูงขึ้นเรื่อยๆ

สำหรับสาวบริสุทธิ์มันน่าอายไม่น้อยที่ให้ผู้ชายเฉียดใกล้จุดนั้น แต่อมราไม่เพียงปล่อยให้มาโนชเข้าใกล้ยังปล่อยให้เขาลูบไล้สัมผัส แล้วสำหรับผู้ชายตัวโตคนหนึ่ง เขาทำได้อย่างละเมียดละไม ชวนให้เธอนึกถึงยามที่เขาแต่งหน้าเค้กหรือเครื่องดื่ม เขาก็ค่อยๆ บรรจงทำอย่างนุ่มนวลทว่ารวดเร็ว ไม่ทำให้ของหวานชิ้นนั้นเสียหาย เธอก็เช่นกัน เธอไม่รู้สึกเสียหายที่ปล่อยให้เขาสำรวจส่วนซ่อนเร้นตามอำเภอใจ ตรงข้ามเธอรู้สึกว่าตนเองงดงามภายใต้การเอาใจใส่ของเขา

แต่ไม่ว่าจะแอลกอฮอล์หรือความพึงพอใจ ก็ไม่ทำให้เธอพร้อมกับสัมผัสแรกที่เขาแตะต้องตรงนั้น ทว่าเมื่อนิ้วของเธอออกแรงลงบนไหล่และหลังศีรษะ เขาก็หยุดนิ่ง พอเธอคลายแรงออก เขาค่อยทำสิ่งที่เริ่มเอาไว้ต่อ การกระทำนี้บอกอมราว่าแม้มาโนชจะเป็นคนลงมือ แต่ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเธอ หญิงสาวจึงปล่อยให้เขาทำในสิ่งที่เขาชำนาญต่อไป แล้วเสพสุขกับการปรนเปรอของเขา เริ่มจากนิ้ว มือ ริมฝีปาก ลิ้น 

แรกๆ เธอยังต่อต้านบ้าง แต่ยิ่งนานเธอก็ทำได้เพียงครวญคราง ออกแรงบนปลายนิ้วสั่งเขาเงียบๆ ให้ทำลงมือเพิ่มขึ้นอีก ท้ายสุด เธอค่อยรู้ว่าการอวดอ้างว่าตนเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านออรัลเซ็กซ์มันน่าขันเพียงใด แต่นั่นไม่หยุดยั้งเธอเอาไว้จากการเอ่ยปากหลังลมหายใจเริ่มกลับเข้าที่

“จูบอี๊ดอีกที แล้วไปต่อกันเถอะค่ะ” อมราแน่ใจว่ามาโนชเข้าใจความนัยที่เธอสื่อ และเขาลังเลเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะมอบจุมพิตที่เธอต้องการให้ 

มีแนวโน้มว่าพรุ่งนี้เธอจะเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป แต่สิ่งที่เธอสนใจคือเวลานี้ และตอนนี้กับเขาเท่านั้น ยังดีที่ระหว่างอารมณ์ของอมราเตลิดไปไกล มาโนชยังพอมีสติรู้ว่าควรทำอะไร เช่นตั้งคำถาม

“แน่ใจเหรอ” เขาถามจบ เธอก็ตอบด้วยการจูบปิดปากเขา 

“ถ้าพี่โน้ตไม่มีถุงยาง”

เธอไม่ได้หมายความว่าถ้าเขาไม่มี ให้เรื่องหยุดแค่นี้ แต่จะเสนอตัววิ่งไปซื้อ ยังดีที่เขาตอบคำถามด้วยการคว้ากางเกงยีนจากพื้นขึ้นมาควานหากระเป๋าเงิน แล้วหยิบซองแบนๆ สีน้ำเงินขึ้นมา 

“นั่นแปลว่าเราไปต่อได้ใช่ไหมคะ”

อมราถามกลั้วหัวเราะ และมาโนชก็ไม่ทำให้เธอผิดหวังในคืนนี้ ส่วนพรุ่งนี้น่ะหรือ ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของพรุ่งนี้ไป

 

 

ลืมตาตื่นมาปุ๊บ ภุมรินก็โทษลดารินปั๊บ เพราะการวุ่นวายใจตลอดทั้งคืนทำให้เธอไม่ตื่นขึ้นมาสดชื่นอย่างทุกวัน แต่หญิงสาวสลัดมันออกจากสมองทันที เนื่องจากเธอมีหน้าที่ต้องทำทุกเช้า นั่นคือหาข้าวให้ลุงน้ำกิน เป็นกิจวัตรที่ทั้งสองไม่ได้ตกลงกันมาก่อน แต่เหมือนมันเป็นความคุ้นเคยที่เกิดขึ้นมาเอง

ก่อนและหลังมหรรณพจบจากการเกณฑ์ทหาร เขาจะคอยดูแลทำอาหารเช้า แต่หลังจากนั้นสักพัก เขาทำแค่หุงข้าว ส่วนกับข้าวเป็นภุมรินที่ยืนกรานจะทำเอง 

เช้านี้ก็เช่นเคยหญิงสาวเดินเข้ามาทางประตูหลังบ้าน ตรงเข้าไปในครัว เห็นเจ้าของบ้านกำลังซาวข้าว หม้อชั้นในดูเล็กไปเลยเมื่ออยู่ในมือเขา ทุกครั้งที่เห็นมหรรณพจัดการอุปกรณ์ชิ้นไม่ใหญ่ด้วยสองมือที่คล่องแคล่ว ทำให้ภุมรินยิ้มได้เสมอ แล้วมันก็กลายเป็นรอยยิ้มหวานเมื่อเขารู้สึกถึงการมาของเธอแล้วส่งยิ้มให้

คงจะดีถ้าเธอได้รับรอยยิ้มนี้ตั้งแต่ลืมตาตื่นนอน ภุมรินมโนภาพไปไกล โดยที่มหรรณพคาดเดาไม่ได้สักนิดจากรอยยิ้มของเธอ แต่เธอเองก็ไม่เห็นพิรุธตอนเขาหันหน้าหนี ซ่อนความละอายใจด้วยการแสร้งทำเป็นสนใจหม้อหุงข้าวมากกว่าหน้าของเธอ

“เช้านี้กินผัดฟักหรือจะกินฟักผัดดีคะ” ภุมรินเอ่ยทักทายด้วยคำถาม ซึ่งเป็นการเล่นคำ ก่อนจะหยิบของในตู้เย็นออกมาถามเขาอย่างจริงจัง “มียอดฟักแม้ว ลุงน้ำอยากกินผัดน้ำมันหอย หรือผัดใส่ไข่ดีคะ”

“อะไรก็ได้ น้ำผึ้งทำอะไรก็อร่อย” มหรรณพเป็นคนง่ายๆ ไม่เคยเลือกกิน และเขาไม่ได้พูดป้อยอเอาใจ ภุมรินเก่งเรื่องทำกับข้าวธรรมดาให้อร่อยเป็นพิเศษ

สาวน้อยยิ้มแก้มปริ คำชมใครก็ชอบ ยิ่งถ้าเป็นคำชมของลุงน้ำ ภุมรินยิ่งชอบกว่าเดิมหลายเท่า ไม่เพียงหยิบยอดฟักแม้วออกมา เธอยังเตรียมทำกับข้าวเช้าอีกอย่าง กินกันแค่สองคน กับข้าวง่ายๆ สองอย่างก็พอ บางครั้งเธอยังอุ่นกับข้าวมื้อเย็นเมื่อวานด้วย แต่แกงเขียวหวานปลากรายไข่เค็มของเมื่อคืน เธออุ่นเก็บไว้ให้มหรรณพกินเป็นมื้อกลางวัน เพิ่มหมูทอดกระเทียมพริกไทยเอาไว้เยอะๆ เขาจะได้กินมื้อนี้ด้วย ระหว่างเตรียมมื้อเช้าให้เขากินก่อนเปิดอู่ซ่อมรถ ภุมรินก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“น้ำผึ้งนึกออกแล้วค่ะว่าจะขออะไรเป็นของขวัญวันเกิดปีนี้”

อยู่ๆ ภุมรินก็พูดขึ้นมา เล่นเอามหรรณพที่กำลังใช้มีดบางปอกเปลือกกระเทียมถึงกับสะดุ้งโหยง เกือบโดนมีดบาดมือ โทษที่เขาขวัญอ่อนไม่ได้ เพราะเมื่อคืนภุมรินยังแกล้งหลอกล่อ ว่าของขวัญวันเกิดอายุยี่สิบปีขอเป็นการแต่งงานได้หรือไม่

“น้ำผึ้งอยากได้อะไรเหรอ” มหรรณพทำใจดีสู้เสือ แต่พอเห็นภุมรินยิ้มกริ่มแล้วเขาก็ใจไม่ดี 

“ทำไมต้องทำหน้าระแวงอย่างนั้นด้วยคะ น้ำผึ้งไม่ขออะไรแพงๆ หรอก” ภุมรินแกล้งแซวทั้งที่รู้ว่ามหรรณพไม่ได้กลัวเธอขอของแพง แต่กลัวจะขอของที่เขาให้ไม่ได้

“ไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกด้วยกันนานแล้ว ลุงหมีพาน้ำผึ้งไปฉลองวันเกิดได้ไหมคะ” เธอไม่ต้องทำเสียงอ้อน เขาก็ใจอ่อนไปถึงไหนถึงไหนแล้ว

“ได้สิ น้ำผึ้งอยากกินอาหารแบบไหนล่ะ ไทย ฝรั่ง ญี่ปุ่น เกาหลี” เขาพร้อมจะตามใจเธอทุกอย่าง

อย่าเห็นว่ามหรรณพอายุเยอะกว่าภุมรินหลายปีแล้วจะไม่เข้าใจความชอบของเด็กสาว หลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เพียงพาเธอไปลองกินอาหารญี่ปุ่น เกาหลีตามกระแส ยังไปกินขนมหวานร้านต่างๆ เพราะอยากให้เธอจับไอเดียนำมาใช้กับงานในอนาคต ส่วนน้องชายที่เรียนสาขาเดียวกันกับหลานรัก ให้ไปหากินเอาเอง

“ร้านไหนก็ได้ค่ะที่ลุงน้ำชอบ” เธอยิ้มให้จนตาหยี แล้วพูดเรื่องที่ทำให้เขาสะดุ้งอีกรอบ “พาป้ารินไปด้วยก็ได้นะคะ เห็นป้ารินบอกว่าลุงน้ำชวนกินข้าว”

ระหว่างแนะนำภุมรินก็หยิบกระเทียมที่มหรรณพแกะเสร็จแล้วมาโขลกกับพริกไทย เตรียมใช้หมักหมูรอทอด โดยสีหน้าท่าทางดูเป็นปกติ เขาเลยต้องชั่งใจก่อนถาม

“น้ำผึ้งไม่โกรธป้ารินแล้วเหรอ” มหรรณพยังสงสัยด้วยว่าทั้งสองไปคุยกันตอนไหน อาจจะหลังจากวางสายจากเขาไป ซึ่งไม่ใช่เรื่องดีเลยที่ลดารินจะโทรหาภุมรินเพื่อรายงานความคืบหน้าระหว่างเขากับเธอ

“เรื่องก็ผ่านมาตั้งนานแล้วนี่คะ แล้วน้ำผึ้งก็อยากจะลองนั่งคุยกับป้ารินดูสักรอบ จะได้ไม่ต้องมานั่งติดใจอะไรกันอีก”

ถ้าไม่ติดว่ามือเปื้อนกลิ่นกระเทียม มหรรณพก็อยากจะลูบศีรษะภุมรินด้วยความรักใคร่เอ็นดู น้องน้ำผึ้งของเขาเป็นผู้ใหญ่กว่าวัยจริงๆ

“ลุงดีใจนะที่น้ำผึ้งคิดอย่างนี้ แต่วันเกิดของน้ำผึ้ง ลุงอยากให้เป็นโอกาสพิเศษมากกว่า ถ้าวันนั้นไปแล้วไม่สบายใจ ก็จะเป็นความทรงจำที่ไม่ดีซะเปล่าๆ” 

คำพูดเหล่านี้ทำให้มือที่คล่องแคล่วของภุมรินชะงักค้าง เธอย่อมรู้อยู่แล้วว่าลำดับความสำคัญในใจของมหรรณพ เธออยู่เป็นอันดับต้นๆ แต่ปัญหาก็คือ เธอไม่รู้ว่าลดารินเหลือภาพจำอะไรเอาไว้บ้างในใจของเขา และเธอจะไม่ยอมให้เศษเสี้ยวใดๆ ของผู้หญิงอื่นมาขัดขวางอนาคตของเธอ

“ลุงน้ำไม่ต้องห่วงค่ะ น้ำผึ้งไม่เป็นไรจริงๆ” ภุมรินย้ำด้วยรอยยิ้มที่ทำให้มหรรณพเชื่อสนิทใจ

เช้านี้ของภุมรินเริ่มต้นด้วยแผนการร้าย แต่เธอคงไม่ทำ ถ้าไม่ผ่านมาหลายปีแล้วยังมีใครคิดหวังจะเข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมหรรณพ

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

ก่อนหน้านี้แว่นมีปัญหาวุ้นในตาขวาเสื่อมเนื่องจากการทำงานหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นเวลานาน ตอนนี้เพิ่มอาการบาดเจ็บที่มือซ้าย ขอไม่บอกสาเหตุนะคะ มันน่าอายมาก555 แต่ผลของมันคือแว่นทำงานได้ไม่เต็มที่ ถ้าอัพงานแล้วเจอคำผิดตกหล่นต้องขอโทษด้วยนะคะ แล้วคอมเมนต์เตือนได้เลยค่ะ จะขอบคุณมาก 

ฝาก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยนะคะ 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น