ลุงหมีมีรัก (My big bear.)

ตอนที่ 16 : บทที่ 15 สนใจสมัครไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    20 ส.ค. 63

 

บทที่ 15 สนใจสมัครไหม

ตื่นเช้ามาได้กลิ่นอาหารหอมๆ ย่อมเป็นยามเช้าที่ผู้หญิงทุกคนยากปฏิเสธ โดยเฉพาะอมราที่รู้สึกเหมือนใช้งานร่างกายตัวเองไปจนถึงระดับเกินขีดจำกัด แล้วปัญหาไม่ได้มีแค่ความเหนื่อยล้าอ่อนเพลียเมื่อยขบตามร่างกาย แต่ยังรวมถึงอาการเหมือนศีรษะจะแยกเป็นเสี่ยงๆ จากฤทธิ์สุรา ทว่าที่แย่ที่สุดก็คือ การเมาค้างไม่ได้ทำให้ความทรงจำเมื่อคืนลบเลือนหายไปเลย

บางทีเธอควรแกล้งสลบ หรือไม่ก็ตายไปเลย เพราะอย่างน้อยเธอก็มีความทรงจำดีๆ ติดตัวลงหลุมไปด้วย 

แค่นึกถึงภาพเมื่อคืนก็ทำให้อมราอยากหมดสติให้รู้แล้วรู้รอด เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงไร้ยางอายเมื่อคืนจะเป็นตัวเธอ แล้วก็ไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายขี้อายที่เธอแซวจนอายม้วนได้เสมอจะทำเรื่องซุกซนชวนหน้าแดงใจสั่นได้ขนาดนั้น

เธอยังจำได้ทุกขั้นตอนที่เขาทำ ไม่ว่าจะย้ำเตือนเธอให้รู้จักว่าออรัลเซ็กซ์เป็นอย่างไร เขาลูบไล้เธอ ทำให้เธอกรีดร้อง ทำให้เธอพร้อมยอมรับเขาเข้าไปในเรือนกาย แต่ที่จำแม่นสุดคือคำถามก่อนถึงขั้นสุดท้าย

‘อี๊ดแน่ใจนะ’ เขาถามทั้งที่ตอนนั้นเขาแทบจะไม่เหลือความอดทนอดกลั้นแล้ว สำหรับผู้ชายตัวใหญ่ มาโนชใส่ใจผู้หญิงจนอมรายอมให้เขาหมดทั้งตัวและหัวใจ

อมราไม่เถียงเรื่องความเจ็บปวดหรืออึดอัด แต่มันช่างงดงาม มาโนชดำเนินการเคลื่อนไหวเชื่องช้าจนเธอแทบจะทนไม่ได้ เขาไม่ได้ใช้ลูกเล่นแพรวพราว มีเพียงความอ่อนโยน เอาใจใส่ ทว่านั้นนำมาซึ่งความพิเศษ ยามทั้งสองหลอมรวมร่างกายเป็นหนึ่งเดียว 

เลือดร้อนๆ ฉีดขึ้นหน้ากับความทรงจำตอนตนเองกรีดร้องเมื่อถูกความสุขพร่าพรายท่วมท้น โดยเฉพาะเมื่อเขาหมดความอดทนหลังจากเธอบีบรัดเขาแน่นเพราะความสุข ทำให้เขาโจนทะยานเหนือร่างของเธอ ส่งผลให้เธอต้องใช้สองแขนสองขารัดเขาเอาไว้ขณะถึงจุดสุดยอดแบบต่อเนื่อง มันเกือบจะทำให้เธอหมดสติ แต่ที่แน่ๆ มันทำให้เธอขาดความยับยั้งชั่งใจ ร้องขอให้เขากระทำซ้ำอีกรอบ ทั้งที่อุปกรณ์ปป้องกันหมด ยังดีที่เขาไม่ยอมทำตามที่เธอร้องขอ แต่สิ่งที่เธอทำลงไปทั้งหมด ยังส่งผลให้เธออยากจะซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มไปตลอดกาล

“ตื่นมากินข้าวก่อนจะได้กินยา”

มาโนชไม่สนว่าอมราจะกบดานอยู่ใต้ผ้าห่มทำไม เขาวางถาดอาหารเช้าแล้วดึงตัวเธอออกมาจากที่ซ่อนอย่างง่ายดาย เนื่องจากเธอต้องพยายามเก็บผ้าเอาไว้ไม่ให้มันเผยความเปลือยของเธอออกไป

“ขอใส่เสื้อผ้าก่อนไม่ได้เหรอ” อมราจำได้รางๆ ตอนเพลียจนหลับไปว่ามีใครบางคนเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ แต่คงจะดีกว่านี้ถ้าเขาจะปล่อยผีขี้เมาหื่นกามไว้ตามลำพัง

“จะใส่ตัวไหน เดี๋ยวพี่หยิบให้” การที่เขาโอนอ่อนผ่านตาม ไม่ได้ช่วยลดความกระอักกระอ่วนลงเลย

“อี๊ดหยิบเองได้ พี่โน้ตไปเปิดร้านเถอะ” 

อมราไล่อย่างสุภาพ เธอมองไม่เห็นนาฬิกาจากมุมนี้ หนำซ้ำผ้าม่านยังหนาเกินกว่าจะดูแสงแดดว่าแผดจ้าเพียงใด แต่มาโนชไม่ได้ชอบไปร้านแต่วันแล้วคิดสูตรอาหารใหม่ๆ หรอกหรือ

“พี่ให้เด็กไปเปิดร้านแทน นี่มันจะเที่ยงแล้ว” เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า แต่หันมาหาเธอก่อน “จำได้ว่าอาร์มเคยบอกว่าที่บ้านอี๊ดถือเรื่องให้คนมายุ่มย่ามตู้เสื้อผ้า”

อมราอยากจะหลอกตาใส่ เขามาถามตอนเปิดตู้แล้วยังจะให้เธอพูดอะไรอีก ถึงเธอจะไม่ชอบให้ใครมาเปิดตู้เสื้อผ้าตามอำเภอใจ เพราะแม่ของเธอมีนิสัยชอบเก็บของมีค่าเอาไว้ในตู้ แต่เธอไม่ได้จุกจิกจู้จี้เท่ามารดา แล้วมันคงดีกว่าถ้าเธอมีอะไรให้สวม ดีกว่านั่งเปลือยอยู่บนเตียง มองผู้ชายที่แต่งตัวเรียบร้อย แถมยังหล่อเหลาเหมือนหลุดออกมาจากหนังสือแฟชั่นเกาหลี

“ให้อี๊ดหยิบเองค่ะ” เมื่อรู้ตัวว่าพูดห้วนเกินไป เธอเลยอธิบายด้วยสีหน้าร้อนผ่าว “อี๊ดจะหยิบชุดชั้นในด้วย” เธอไม่รอให้เขาปฏิเสธ แต่ขยับลุกอย่างรวดเร็วเกินไปสำหรับร่างกายที่โดนย่ำยีมาเมื่อคืน

เสียงหลุดปากดังซี้ดทำให้ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วมาหา นาทีหนึ่งเขาอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า อีกนาทีเขาเข้ามาถึงตัว ทำท่าจะดึงผ้าห่มออกดู ก่อนจะหน้าแดงแข่งกับเธอ

“เจ็บมากไหม ต้องไปหาหมอหรือเปล่า”

“แล้วเราจะบอกหมอยังไงดีคะ” อมราไม่ได้อยากประชด แต่คิดถึงตอนนั่งเล่าอาการให้หมอฟัง เธอก็อยากจะยกเท้ามาปิดหน้าเพราะมือคงไม่พอ

‘หมอคะ เมื่อวานหนูโดนหมีทารุณกรรมค่ะ จริงๆ ก็ไม่เชิง เพราะหนูเป็นคนจับกดหมี ฟัดหมี ปล้ำหมี ไม่นึกว่าตรงนั้นของหมีจะ... เอ่อ... จะทำให้บอบช้ำขนาดนี้’ 

แค่คิดว่าต้องบอกเรื่องลับซึ่งนำมาซึ่งความเจ็บป่วยให้หมอวิเคราะห์อาการ อมราก็อยากจะกระโดดตึกตายหนีอายให้จบๆ ไป ที่จริงเธอไม่ต้องเล่าให้หมอฟัง เธอก็พอจะวิเคราะห์ได้แล้วว่าตัวเองเป็นอะไร เขาเรียกว่าโรคชอกช้ำภายในจากการไม่ประมาณตน ดื่มเหล้าทั้งที่คออ่อน แล้วที่พลาดสุดๆ ก็คือเลือกปล้ำหมี

“ถ้าอย่างนั้นกินข้าว แล้วค่อยกินยา” เขาแนะนำจบก็ไม่รอให้เธอปฏิเสธ หนำซ้ำยังไม่กลับไปหน้าตู้เสื้อผ้า แต่ถอดเสื้อยืดที่ตัวเองสวมอยู่ให้เธอใส่

หล่อล่ำเป็นอย่างแรกที่อมรานึกออก ตามด้วยเธอกำลังจะได้สวมเสื้อผู้ชายเป็นครั้งแรก ถึงจะมีพี่ชายสองคน มีแฟนที่เกือบจะมีสัมพันธ์ลึกซึ้ง แต่เธอไม่เคยลองใส่เสื้อผู้ชายมาก่อน ท้ายสุดเพื่อไม่ให้เสียเวลายื้อกันไปมา เธอเลยรับมันมาสวมใต้ผ้าห่ม คิดจะลุกไปหยิบเสื้อผ้าของตนออกจากตู้โดยใช้ผ้าห่มพันรอบเอว แต่มาโนชหยิบถาดใส่อาหารมาจ่อรอให้เธอกิน

ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง อมราได้ลองทำครั้งแรกหลายอย่าง กินข้าวบนเตียง สวมเสื้อของผู้ชาย แล้วยังลองมีอะไรกับใครเป็นครั้งแรก แต่แทนจะปล่อยให้ตัวเองสติหลุด เธอก็ควบคุมจิตด้วยการตั้งสมาธิไปกับการกินอาหารเช้า 

สำหรับผู้ชายหล่อล่ำกล้ามใหญ่ มาโนชทำอาหารได้ละเมียดละไมมาก ต้มจืดมักกะโรนีใส่ไก่ฉีก เป็นอาหารที่ทำง่าย แต่กับคนที่เติบโตมาภายใต้ฝีมือทำอาหารเก่งฉกาจของพ่อกับพี่ชายที่เป็นเจ้าของร้านอาหารและเชฟมือทอง อมรามีลิ้นที่ละเอียดในการจับรสชาติ 

น้ำซุปในถ้วยไม่ได้มาจากผงปรุงรส เป็นไปได้ว่ามันถูกแบ่งจากซุปที่ใช้ทำอาหารในร้านเก็บแช่แข็งไว้เพื่อปรุงอาหารในบ้าน มักกะโรนีเป็นพาสต้าแบบสั้น การต้มต้องระวังไม่ให้ดิบและไม่ให้สุกเกินไป มีศัพท์เรียกว่า ดันเต้ สุกกำลังดี ซึ่งแต่ละคนอาจมีความชอบต่างกัน แต่ที่มาโนชต้มอยู่ในระดับที่อมราชอบ น้ำซุปไม่ขุ่น ทว่ามักกะโรนีทุกชิ้นอิ่มไปด้วยรสชาติน้ำซุป แสดงว่าเขาต้องทำบางอย่างที่ไม่ใช่โยนมักกะโรนีอบแห้งลงไปในซุปที่เคี่ยวไว้ล่วงหน้า แครอทกับมะเขือเทศและก้านเซลาลี่ก็เช่นกัน มันไม่ใช่ผักที่จะสุกในระยะเวลาใกล้กัน เขาต้องกะเวลาในการเติมผักและไก่เพื่อให้มันสุกรวมกันอย่างเหมาะสม 

ต่อให้เป็นร้านอาหารชื่อดัง อมรายังหาข้อจับผิดได้สักหนึ่งหรือสองอย่าง แต่เธอตักซุปมักกะโรนีฝีมือเชฟโน้ตซดจนหยดสุดท้ายยังหาข้อตำหนิใดๆ ไม่ได้ หลังจากยกแก้วนมสดที่มีกลิ่นอัลมอนด์กับน้ำผึ้งจางๆ ดื่มแบบไม่เหลือสักหยด เธอก็ซูฮกให้กับฝีมือทำครัวของมาโนช 

“ยาแก้ไข้กับยาคลายกล้ามเนื้อ” มาโนชไม่เพียงยื่นถ้วยเล็กใส่ยาให้ มืออีกข้างของเขายังมีแก้วน้ำอุ่นที่มีกลิ่นสดชื่นที่ไม่รู้ว่าคว้าจากไหนส่งมาให้อมราด้วย

“เปปเปอร์มิ๊นต์ มะนาว น้ำผึ้ง” เพราะเป็นนักกินตัวยง อมราจึงวิเคราะห์ส่วนผสมได้หมด แล้วยังรู้ด้วยว่ากลิ่นเปปเปอร์มิ๊นทำให้สดชื่น มะนาวล้างกลิ่นคาวในปาก ส่วนน้ำผึ้งผสานรสชาติทั้งสองให้เข้ากัน และช่วยจัดการรสขมของเม็ดยา

อมรารู้สึกเหมือนโดนจู่โจมอย่างหนักจากความรอบคอบด้านปรนเปรอกระเพาะของมาโนช เขาฮุกเธอด้วยซุปมักกะโรนี แย็ปด้วยนมอัลมอนด์ แล้วอัปเปอร์คัพจนน๊อกเอาร์ด้วยน้ำดื่มรสชาติกลมกล่อมสำหรับกินยา ถ้าเธอไม่ได้ถวายตัวให้เขาไปแล้ว เธอจะรีบแก้ผ้าเสียตอนนี้เลย 

แต่ถึงสมองของอมราจะมีแอลกอฮอล์เต้นฮูลาฮูล่า เธอก็ไม่คิดว่าควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งการใจเย็น ทว่ามานึกๆ ดูอีกทีไม่ใช่เพราะเธอร้อนใจไปเล่นงานแฟนเก่า คว้าเหล้าเข้าปาก ลากมาโนชมาปล้ำ ทุกอย่างคงไม่กลายเป็นรวมมิตรต้มยำแห่งความวิบัติ

“อยากได้อะไรอีกไหม” ขณะถามด้วยความห่วงใย มาโนชก็ก้มลงกดมือสองข้างลงบนเตียงคร่อมเหนือร่างของอมรา ถ้าหน้าหล่อหวานของเขาไม่ทำให้เธอน้ำลายสอ กล้ามเนื้อท่อนบนแน่นๆ ที่ปราศจากผ้าปกปิดก็เป็นเหยื่อล่อชั้นดี ทำให้เธอเริ่มกังขาว่าการถอดเสื้อให้เธอสวมเป็นหนึ่งในแผนการของเขาหรือไม่

ก่อนจะเอ่ยปาก อมราก็รู้แล้วว่ากำลังหาเรื่องใส่ตัว แต่ไม่เป็นไร เธอทำเรื่องที่ควรเสียใจภายหลังเป็นประจำอยู่แล้ว

“อี๊ดอยากได้เซ็กซ์เฟรนด์ พี่โน้ตสนใจสมัครไหมคะ”

 

+++++ลุงหมีมีรัก+++++

+++++โปรดติดตามตอนต่อไป+++++

อาหมีแซบนำไปก่อนแล้ว แต่ลุงหมียังต้อแต้ใจไม่กล้าคิดอะไรกับเด็กอยู่เลย ฝากส่งกำลังใจให้น้ำผึ้งเผด็จศึกลุงหมีในเร็ววันด้วยนะคะ 

แวะไปชมไปเลือก #ปรารถนารักนางร้าย ด้วยค่ะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyODI2NSI7fQ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น