ยอดพธูคู่หทัย (สำนักพิมพ์สถาพร)

ตอนที่ 8 : องค์ชายปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 172 ครั้ง
    1 เม.ย. 62


“หรือเจ้าจะบอกว่าไม่ได้กลั่นแกล้งพี่ๆ ของข้า” 

อันธพาลน้อยกู่ซานรุกเร้าหงจูเชวี่ยต่อ เพราะแท้จริงแล้วนางก็ไม่มีหลักฐานเอาผิดเขาโทษฐานกลั่นแกล้งพี่ชายตน

หลังจากตักเตือนไม่ให้หลานสาวใจร้อนหาเรื่องผู้อื่นก่อนเช่นคราวนี้อีก กู่เอ่อคังก็พาหลานชายสองคนเข้าห้องซักถามว่าเกิดเรื่องอะไรกันแน่ ก่อนจะเข้าไปขอขมาอาจารย์ผู้เฒ่าซึ่งก็เป็นอาจารย์ของเขาเช่นกัน โดยไม่ลืมพากู่ซานเข้าไปพบ แล้วแจ้งล่วงหน้าถึงพฤติกรรมไม่กลัวฟ้ากลัวดินของนางเอาไว้ ทำเอานางอับอายกับการใบหน้าเอื้อเอ็นดูแกมขบขันของทุกคนที่มองว่านางเป็นเพียงเด็กไม่รู้เดียงสา แน่นอนว่าใบหน้าแย้มยิ้มงดงามดุจปีศาจของหงจูเชวี่ยทำให้กู่ซานมีโทสะมากที่สุด

ด้วยความแค้นคับอก สองสามวันที่ผ่านมาระหว่างอารองสนทนากับอาจารย์ กู่ซานจึงใช้ใบหน้าที่ใครๆ ต่างมองว่าไร้เดียงสาหลอกถามไปทั่ว ว่าหงจูเชวี่ยเป็นใคร แล้วเหตุใดจึงเกือบมีเรื่องวิวาทกับพี่ๆ ของนาง

สำนักไร้นามรับเพียงศิษย์จากตระกูลเก่าแก่ไม่กี่ตระกูล เวลานี้จึงมีลูกศิษย์ไม่ถึงสิบคน รวมเด็กรับใช้ที่ติดตามมาด้วยแค่หยิบมือ ก็ไม่มากขนาดจะสอบถามไม่ทั่วในวันเดียว แต่ทุกคนล้วนปิดปากเงียบ แต่กู่ซานเป็นใครกัน นางเป็นจิ้งจอกน้อยแห่งสกุลกู่ ตระกูลแม่ทัพรักษาแดนเหนือ จะหาความจริงไม่ได้เชียวหรือ

“อย่าคิดว่าปิดปากเงียบแล้วจะพ้นผิด ข้ามีพยานหลักฐานพร้อมมูลว่าเจ้าใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคน”

“ซานเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร” หงจูเชวี่ยเอ่ยปากกับกู่ซานเป็นครั้งแรก เรียกนางเป็นครั้งแรก แน่นอนว่าเขาจุดโทสะของนางได้ในทันที

“อย่ามาเอ่ยชื่อข้า ทำไมข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร เจ้าก็คือหงจูเชวี่ย เด็กเกเรอย่างไรเล่า”

“แล้วเจ้าไม่ใช่เด็กหรือไร ซานเอ๋อร์” รอยยิ้มของเขากว้างขวาง ราวกับชื่อของนางเป็นความบันเทิงใจของเขา

ทั้งที่นางโมโหจนกระทืบเท้า แต่เขากลับมองนางด้วยสายตาเอ็นดู เหมือนมองเด็กน้อยไม่รู้เรื่องรู้ราว กู่ซานใช่จะไม่เคยชินกับการมองเช่นนี้ เพียงแต่ที่แล้วมานางมักพอใจที่สามารถอาศัยความเป็นเด็ก ออดอ้อนไม่ให้บิดามารดาลงโทษนาง  หรือใช้เล่ห์เหลี่ยมเอาเปรียบพี่ๆ ไม่ใช่ให้ใครมองนางเป็นเด็กแล้วดูถูกนางว่าปราศจากความน่าเกรงขาม ถึงนางจะทำกิริยาเป็นเด็กๆ ก็ตาม

ความจริงแล้วหงจูเชวี่ยไม่ได้นึกดูถูกความเป็นเด็กน้อยของกู่ซาน คนเช่นเขาไม่เคยปรามาสผู้ใดว่าตัวเล็กหรืออ่อนแอกว่า ประสบการณ์ในชีวิตเพียงสิบสองปีที่ผ่านความเป็นความตายเกินกว่าจะนับถ้วน สอนให้เขาระแวดระวังทุกผู้คน

เพียงแต่ยามเห็นเด็กหญิงมวยผมทรงซาลาเปาสองลูกบนศีรษะ กลับวางท่าเป็นนักเลงโต อดที่จะทำให้เขาเบิกบานใจไม่ได้ นางย่อมไม่รู้ว่านางเป็นคนแรกในรอบหลายปีที่ทำให้เขาแย้มยิ้มออกมาจากใจ ยิ่งนางทำปากยื่นเท่าไรเขาก็ยิ่งยิ้มกว้างเท่านั้น พอนางเดือดดาลจนเต้นเร่าๆ เขาก็หัวเราะออกมาเต็มเสียง

“ถ้าเจ้ายังไม่หยุดหัวเราะเยาะข้า เราจะได้เห็นดีกัน” กู่ซานขู่พลางชูกำปั้นเล็กๆ ขึ้น นางตัวน้อยน่ารักเหมือนตุ๊กตาเพียงนี้ หงจูเชวี่ยมีแต่จะมองด้วยความเอ็นดู

“เจ้ายังไม่รู้เลยว่าข้าเป็นใครกันแน่ ก็คิดจะต่อยข้าแล้วหรือ”

หงจูเชวี่ยมาฝึกฝนตนที่นี่เป็นการลับ ประการแรกก็เพื่อความปลอดภัยของเขา อีกประการก็เพื่อไม่ให้ศิษย์ร่วมสำนักปฏิบัติกับเขาอย่างแตกต่าง ทว่ามากน้อยอย่างไรผู้ดูแลสำนักย่อมไม่อาจลงมือกับเขารุนแรง เน้นให้เขาศึกษาตำรามากกว่าวรยุทธ์ จึงทำให้เด็กไม่รู้ความบางคนกล่าวหาว่าเขามีอภิสิทธิ์เหนือผู้อื่น โดยไม่รู้ว่าเพราะลดการฝึกทางกาย เขาต้องเพิ่มการศึกษาตำรา มากกว่าเด็กอื่นหลายเท่าตัว เนื่องจากต้องกลับไปเผชิญศัตรูอำมหิตในวังหลัง ที่สำคัญเสด็จพ่อซึ่งเป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังหมายมาดให้เขาทำการใหญ่ในวันหน้า

ถึงจะเก็บสถานะของตนเป็นความลับ แต่กับเด็กน้อยผู้หนึ่ง หงจูเชวี่ยกลับคิดเอามันมาเย้าแหย่นาง อาจเพราะท่าทางไม่กลัวฟ้ากลัวดินของนางก็เป็นได้ เขาอยากรู้ว่าหากกู่ซานทราบถึงความเป็นมาของเขา นางจะทำเช่นไร

“ข้าต่อยทุกคนที่กล้าหาเรื่องคนในครอบครัวข้า ข้าบอกแล้วไง พวกเราสกุลกู่ไม่ยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ” นางกล่าวอย่างขึงขัง พลางปั้นหน้าถมึงทึงถลึงตาใส่

“เจ้า... เจ้า...” หงจูเชวี่ยอยากจะกล่าวบางอย่าง แต่ห้ามความขบขันเอาไว้ไม่ไหว

นางช่างน่ารักเกินไปแล้ว เห็นซาลาเปาน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มขาวนวลเหมือนตุ๊กตาทำท่าราวกับอันธพาลข้างถนนเช่นนี้ หงจูเชวี่ยก็ทนข่มกลั้นไม่ไหว จากหัวเราะเบาๆ เปลี่ยนเป็นหัวเราะเต็มเสียง หัวเราะเสียจนต้องยกมือกุมท้องงอตัวเอาไว้ไม่ให้ล้มกลิ้ง

“เจ้าคนชั่ว เจ้ากล้าหัวเราะเยาะข้าหรือ หาว่าข้าเป็นคนโง่หรือไง”

“ข้าไม่ได้พูดนะ”

รอยยิ้มยั่วเย้าของหงจูเชวี่ยยากจทนทาน กู่ซานหน้าแดงก่ำ โทสะระเบิดเต็มท้อง ทนเห็นผู้อื่นมีความสุขบนความอับอายของนางไม่ไหว ในเมื่อเขางอตัวลงมา นางก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป

“ผั่ว!!!” “โอ๊ย!!!”

สิ้นเสียงกำปั้น คือร่างของหงจูเชวี่ยที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงไปกองกับพื้นด้วยฤทธิ์หมัดของเด็กน้อยที่เขามองว่าเป็นตุ๊กตาแสนน่ารัก

“จำไว้ว่าข้ากู่ซานไม่ใช่คนที่เจ้าจะหยามหมิ่นได้”

สองมือเท้าสะเอว สองตาถลึงมอง ปากเสยาะยิ้มเพราะชัยชนะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเหยเกเมื่อเห็นร่างผู้เป็นอาปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าตกตะลึง ด้านหลังยังมีกู่เฟยกับกู่หานที่ตื่นตกใจตามมาด้วย

“ซานเอ๋อร์!!! เจ้ากล้าต่อยองค์ชายเชียวหรือ!!!”

กู่เอ่อคังไม่อาจบรรยายคำพูดออกมาได้ว่ารู้สึกเช่นใด เขาอยากจะวิ่งเข้าไปปกป้องหลานสาวให้ห่างจากองค์ชายผู้ฉาวโฉ่แห่งวังหลวง ขณะเดียวกันก็อยาจะตีก้นนางหลายๆ ที

 “อะ... องค์ชาย” กู่ซานมองกำปั้นของตน สลับกับใบหน้าที่ปรากฏรอยแดงของหงจูเชวี่ยสลับไปมา แม้จะไม่เคยพบหน้าเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์มาก่อน แต่นางก็รู้ว่าตนก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว

แต่ขณะที่ทุกคนไม่รู้จะพูดหรือกระทำสิ่งใดดี หงจูเชวี่ยก็ยืดตัวตรงอย่างสง่าผ่าเผย แล้วกันไปส่งยิ้มให้กู่เอ่อคัง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงรื่นเริง

“ท่านรองแม่ทัพไม่ต้องตกใจไป ข้ากับซานเอ๋อร์แค่แลกเปลี่ยนวรยุทธิ์”

ในใจกู่เอ่อคังไม่อาจบรรยายรสชาติกระอักกระอ่วนออกมาได้ กู่เฟยกับกู่หานที่ใช้ข้ออ้างนี้มาก่อนก็ไม่รู้จะโกรธที่หงจูเชวี่ยล้อเลียน หรือขอบคุณที่เขาช่วยพูดให้น้องสาวของตนดี มีเพียงกู่ซานที่อยู่ใกล้สุด และทันได้เห็นริมฝีปากขยับล้อเลียนของเขาที่เปล่งออกมาเป็นคำพูดที่ได้ยินเพียงสองคน

“ซานเอ๋อร์เด็กดี จะไม่ขอบคุณข้าหรือ”

ขอบคุณอะไรกัน สักวันข้าจะต่อยเจ้าให้เจ็บกว่านี้ กู่ซานไม่พูดสักคำ แต่ดวงตาของนางฟ้องความนัยที่ใครมองก็เห็นได้ชัด แล้วพากันส่ายหน้า ตกลงกันโดยไม่เอ่ยวาจาว่าจะไม่ปล่อยให้เด็กทั้งสองเจอกันอีกเป็นครั้งที่สาม

เจอกันครั้งแรกปะทะคารม ครั้งสองปะทะกำปั้น ตามด้วยความอาฆาตแค้น แต่สำหรับหงจูเชวี่ย อย่างไรกู่ซานก็ยังเป็นซานเอ๋อร์เด็กดีของเขา ส่วนเขาก็เป็นองค์ชายปีศาจของนาง

......................................

โปรดติดตามตอนต่อไป

#ยอดพธูคู่หทัย

ขณะนี้งานสัปดาห์หนังสือกำลังเปิดอยู่ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิตต์ ขอชวนเพื่อนๆ ไปร่วมทำให้วงการหนังสือคึกคักด้วยกันนะคะ

แต่ถ้าไม่สะดวก #ขันทีตัวปลอมจอมใจตัวจริง ก็มีให้โหลดอ่านในแบบอีบุ๊กค่ะ ฝากเสี่ยวเจี่ยด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA3MDY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjkxODg1Ijt9

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 172 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น