Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 25 : CH21 100% ครบแล้วววว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 ก.ค. 60

CHAPTER 21

[หลีกทาง]

 

โกรธสินะ

หุบปาก!!!”

อลันตวาดดังลั่นพร้อมกับกดปลายมีดเข้ามาหนักขึ้น แต่รอยยิ้มก็ยังไม่เลือนหายไปง่ายๆ ดวงตาคมกริบของแอชตันวาววับขึ้นราวกับพึงพอใจในผลลัพธ์

เขายกแขนขึ้นกอดอก สอดมือและกระชับปืนไว้แน่นภายใต้เสื้อสูท

ช่วงเวลาที่โกรธ คือช่วงเวลาที่ลดการป้องกันตัวได้มากที่สุด และแอชตันกำลังอาศัยจุดนั้นเพื่อที่จะเป่าสมองของไอเด็กเวรนี่ทิ้งซะ

ใครบอกว่าเขาจะเข้ามาคุยเฉยๆ จิบน้ำชาแล้วเดินออกไปโดยทิ้งความแค้นไว้ด้านหลัง ตลกเถอะ คิดว่านี่เป็นละครหรือไง?

เขาเหลือบตามองผู้ชายอีกคนที่อยู่ชิดกับมุมประตู จากที่ได้ยินอลันเรียกว่าร็อบส์ รูปร่างสูงใหญ่และดูน่าเกรงขามไม่ได้สร้างความหวั่นวิตก ในเมื่อสุดท้ายแอชตันก็จงใจที่จะฆ่าทั้งหมดอยู่ดี

เขาไม่อยากให้กลายมาเป็นปัญหาให้เหมือนอย่างตอนนี้ เขาควรจะเก็บคนทั้งหมดในบ้านนี้ซะ ให้ทุกอย่างมันจมหายไปพร้อมกับความรู้สึกทั้งหมดที่แอชตันมี

 

นิ้วเรียวยาวกดขึ้นนกอย่างเงียบเชียบ เชิดหน้าขึ้นและจ้องอลันด้วยแววตาถือดี แต่...

รู้สึกว่าจะมีแขกมาพบเราอีกคนหนึ่งแล้วล่ะครับ

          ร็อบส์พูดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด อลันละสายตาออกจากเขาและลดแรงกดมีดเล็กน้อย

ใคร

ชาร์ลี...

          !!!

          คราวนี้คนที่เป็นฝ่ายยิ้มเย้ยหยันกลับกลายเป็นอลัน แอชตันขบกรามแน่น แววตาวาวโรจน์จับจ้องไปที่ร็อบส์เพื่อยืนยันว่าที่พูดมาไม่ใช่กับดัก

ดูเหมือนว่ามีคนมาตามกลับนะแอชตันอลันเผยรอยยิ้มน่ารังเกียจขึ้นพลางส่งสัญญาณบางอย่างทางสายตาให้กับร็อบส์

เอาหมอนั่นออกไป เขาไม่เกี่ยวกับเรื่องเวรๆนี่แอชตันกัดฟันพูด

หึ ร็อบส์...

          ร็อบส์พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป แอชตันกำหมัดแน่นก่อนจะทำท่าจะลุกขึ้น

บอกว่าหมอนั่นไม่เกี่ยวไงวะ!”

ชู่วววไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะถ้าคุณจะลุกขึ้นมาตอนนี้

กลิ่นเลือดชัดเจนยิ่งขึ้นพร้อมความเจ็บแปลบ  แอชตันเหลือบมองส่วนปลายมีดกดลึกเข้าไปในปลายคาง ฉับพลันดวงตาสีเทาอ่อนกลับสั่นระริก

          เลือดออกจนได้...

        !!!

          ร่างเล็กกว่าถูกดันออกอย่างแรงและจับคว่ำหน้าไปกับโซฟา มีดเล่มเล็กกระเด็นออกไปจนฝ่ามือเอื้อมไม่ถึง

อยู่กับฉันมาหลายปี แกน่าจะรู้ได้แล้วนะอลัน

          สัมผัสเย็นเฉียบตรงหลังคอเรียกสติที่หลุดลอยไปของอลันกลับคืนมา ปืนกระบอกสั้นจ่อเล็งแนบกับผิวเนื้อราวกับพร้อมจะเอาชีวิตได้ทุกเมื่อ

กับแค่มีดเล่มเดียว ฉันเคยกลัวตายที่ไหน

หึ

          อลันยกยิ้มขึ้นมาทันที แรงกดตรงแผ่นหลังมากขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์คุกรุ่นจนต้องเบ้หน้าออกมา

รู้ดียิ่งกว่าใครเลยล่ะเรื่องนั้น

          อลันกล่าวเสียงเรียบ เหลือบตามองแอชตันด้วยสีหน้ายากจะคาดเดา

อึก!”

จู่ๆภาพตรงหน้าคล้ายจะเบลอขึ้น แอชตันสะบัดหัวพยายามไล่ความมึนงงนี้ออกไป แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ร่างกายก็ยิ่งเสียการควบคุมมากขึ้นเท่านั้น

แรงกดเริ่มผ่อนคลาย อลันผุดลุกขึ้นนั่งและมองไปที่ร่างโปร่งนิ่งๆ แอชตันรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง

แก...ทำอะไร

          สมองพยายามประมวลผลอย่างหนัก เขามั่นใจว่าไม่ได้แตะอะไรภายในบ้านนี้ซักอย่างเดียว ยกเว้น...

คิดว่าผมจะอยู่เฉยๆโดยที่ไม่เตรียมตัวอะไรล่วงหน้าเลยหรือยังไง?” อลันยกยิ้มพร้อมชูมีดในมือที่ไปหยิบมาหลังจากหลุดจากการควบคุมของแอชตันได้สำเร็จ

ยาสินะ

ครับ

คิดว่าของแค่นี้จะทำอะไรฉันได้หรือไง?”

ไม่เปลี่ยนไปเลยนะไอนิสัยอวดดีแบบนั้น

อลันขยับเข้ามาใกล้แอชตันมากขึ้น...มากขึ้นซะจนไม่รู้ตัว ร่างโปร่งถูกผลักให้นอนราบไปกับพื้นโดยมีอลันตามทาบทับ

ใบหน้าได้รูปถูกล็อกไว้แน่น อลันไล้ปลายนิ้วไปตามโครงหน้าหล่อเหลา เปลือกตา สันจมูก ริมฝีปากสีอ่อน

แต่เพราะแบบนั้นแหละ ผมถึงได้ชอบมัน

          ริมฝีปากประกบเข้าหากัน อลันขบกัดความร้อนตรงหน้าแรงๆ ดูดเม้มและดึงทึ้ง ตามด้วยปลายลิ้นเล็กไล้เลียหยดเลือดไม่ยอมห่าง

อืม...

เสียงหยาบโลนจากความชุ่มฉ่ำดังก้องไปทั่วห้อง นัยต์ตาสีเทาอ่อนล่องลอยและไร้สติ รสจูบดูดดื่มและสัมผัสที่เต็มไปด้วยความกระหาย แอชตันจำได้ขึ้นใจว่าสัมผัสนี้เป็นของใคร หากแต่ภาพตรงหน้ากลับกลายเป็นอีกคน

          ชาร์ลี...

          เรือนผมสีเข้มถูกจิกทึ้งอย่างรุนแรง อลันยกยิ้ม แววตาพราวระยับเมื่ออีกฝ่ายเริ่มตอบสนองตัวเอง

ลืมทุกอย่างในตอนนี้ไปซะแอชตัน

 “…”

          น้ำเสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วเบาข้างหู ตามด้วยเสียงปลดซิบจากกางเกงของคนไม่ได้สติ อลันเหลือบมองความเร่าร้อนที่เคยอยู่ในร่างกายตนนับครั้งไม่ถ้วนด้วยความต้องการ

แล้วเรามา...สนุกกัน


[[CHARLIE PART]]

 

ไม่เจอกันนานเลยนะครับชาร์ลี

“…คุณเทย์เลอร์   

เรียกกันห่างเหินไปหน่อยนะครับ

          ชาร์ลีมองใบหน้าเรียบเฉยอันคุ้นเคยได้ดีนิ่ง บรรยากาศมาคุไม่น่ามองเกิดขึ้นมาอย่างเงียบๆ

          หลังจากที่เขาขับรถมาตามที่อยู่แล้ว ชาร์ลีเดินมุ่งเข้าตัวบ้านทันทีเมื่อเห็นรถยนต์อันคุ้นตาของแอชตันจอดไว้ภายใน จนได้มาเจอกับคนที่ไม่คิดว่าจะอยู่ตรงนี้ได้

          ทำไมหมอร็อบส์ถึงอยู่ที่นี่!

ทำไม

เรื่องอยู่ที่นี่?”

          อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก ร่างหนาพิงไปกับผนัง กอดอกตัวเองแล้วมองมายังเขาในฐานะแขกไม่ได้รับเชิญ

ครับ

ผมอยู่กับอลัน มันก็แค่นั้นร็อบส์ว่าออกมาห้วน นั่นทำให้เขาหัวเสียไม่น้อย

คุณเป็นคนของพ่อผมไม่ใช่หรือไง ทำไมถึง...

ผมคิดว่าคุณเป็นคนฉลาดนะชาร์ลี ทั้งที่ตัวเองก็เคยเจอกับอลันแล้วแท้ๆหมอร็อบส์ยังคงพูดต่อไป ชาร์ลีสังเกตได้ถึงแววตาอันขุ่นมัวไปด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา

          ว่าแต่เขาเคยเจอกับเด็กนั่นตอนไหนกัน?

          ไม่ว่าจะนึกเท่าไหร่เขาก็นึกไม่ออกว่าตัวเองเคยเจอกับอลันมาก่อน จะตอนเด็กหรือตอนโตก็ไม่น่าจะใช่ หรือว่า...

          เด็กคนนี้....

          คนไข้ของผมเองครับ

        อยู่ๆภาพของอลันก็แวบเข้ามาในหัว ถึงผมทรงผมจะปิดหน้าปิดตาดูเหมือนคนหม่นหมองยังไง แต่ชาร์ลีคิดว่าไม่ผิดคน

          เด็กนั่นมันอยู่ด้วยในตอนที่พ่อบุญธรรมของเขาตาย!

ฮ่ะๆ คุณเทย์เลอร์ ผมคิดว่าคุณกับเด็กนั่นคงไม่ได้...

เป็นแบบที่คุณคิด อลันและผมเป็นคนฆ่าคุณสมิธเอง

“…”

          ชาร์ลีเงียบ ไม่แน่ใจในความรู้สึกที่เป็นอยู่ โกรธ? ไม่เลย อันที่จริงชาร์ลีไม่ค่อยจะชอบขี้หน้าพ่อบุญธรรมตัวเองซักเท่าไหร่นักเพราะไอนิสัยหน้าอย่างหลังอย่างของเจ้าตัว คงจะเป็นความคิดที่ตื้นเกินไปจนไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของสองคนนี้คืออะไร

คุณคงไม่ได้ฆ่าเขาเพราะเรื่องเงินหรอกนะชาร์ลีเหยียดยิ้ม คนตายก็ส่วนคนตาย เขาปล่อยเรื่องนั้นทิ้งไว้แล้วหันมาสนใจอีกประเด็นที่สำคัญกว่าแทน

นั่นก็ถูกร็อบส์ตอบกลับ ดวงตาสีน้ำทะเลเหลือบมองขึ้นไปข้างบน ข้อมือกำแน่นบวกกับท่าทางหงุดหงิดใจนั่นทำให้ชาร์ลีรู้สึกแปลกๆ

คุณคงไม่รู้ว่าอลันเป็นหลานแท้ๆของคุณสมิธ

“!!!”

และคุณคงไม่รู้อีกว่าที่ผมทำทั้งหมด คุณคือหนึ่งในแผนของการกำจัดแอชตัน

          อ่า...ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจได้ทั้งหมดแล้วหลังจากได้ยินมันออกมาจากปากของร็อบส์ เทย์เลอร์

          อลันจงใจฆ่าพ่อบุญธรรมของเขาทิ้งซะ เพื่อที่จะได้โยนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดในการครอบครองทรัพย์สินมาให้เขาที่เป็นลูกเพียงคนเดียว แต่ในขณะเดียวกัน ร็อบส์รู้ดีว่าเขาไม่ได้ชอบที่จะมานั่งโต๊ะแล้วบริหารงานบ้าๆบอๆนี่ ดังนั้น...

          เลยยุให้เขามาที่นี่ ใช้ชีวิอยู่อย่างเรื่อยเปื่อยโดยผลาญเงินของพ่อบุญธรรมคนนั้นไปวันๆ เจอกับแอชตันและจุดประเด็นขึ้นมาเหมือนในข่าวงานกาลา จากนั้นเรื่องที่แอชตันเคยทำไว้ทั้งหมดจะถูกขุดคุ้ยจนกลายเป็นอย่างที่เห็น  แต่ว่านะ...

งั้นมันคงผิดความคาดหมายคุณไปหน่อยที่ผมมาที่นี่ ถูกไหมล่ะ?”

          น้ำเสียงเรียบนิ่งตอบกลับมา ร็อบส์ยิ้มเครียดขึ้นทันทีที่ชาร์ลีเปลี่ยนท่าทาง

เกินความคาดหมายไปเยอะเลยล่ะ

          ร็อบส์คิดว่าคนที่เขาเกี่ยวข้องด้วยทั้งหมดล้วนไม่ปกติ และชาร์ลีเป็นหนึ่งในนั้น ไม่ใช่ในแง่ทางจิต แต่เป็นแง่การแสดงออก ซึ่งร็อบส์พอจะเดาได้ว่าเพราะอะไร

                    ชาร์ลีเป็นสิ่งมีชีวิตที่นิ่งเฉยที่สุดเท่าที่ร็อบส์รู้จักไม่ว่าจะเรื่องอะไร ท่าทางแสดงออกได้อยากเป็นธรรมชาติตัดกับความเป็นจริงโดยสิ้นเชิง

          ชาร์ลีไม่เคยสนใจอะไร แม้ในวันที่พ่อบุญธรรมตาย

          ร็อบส์ยังจำแววตาของชาร์ลีในวันที่มองร่างแน่นิ่งของมิสเตอร์สมิธได้อย่างดี สายตาเฉยชานั่น กระทั่งในวันที่เขาบอกให้เจ้าตัวทิ้งทุกอย่างแล้วมาที่นี่ สิ่งที่เห็นคือการตอบรับอย่างไม่ลังเล ทิ้งทุกอย่างได้ง่ายดาย

          ดังนั้นแล้วการที่จะมาที่นี่...

        ความเป็นไปได้เท่ากับศูนย์

        ผิดคาดทั้งหมดตั้งแต่ต้น ถ้าหากตามความคิด ต่อให้หลงมากขนาดไหน ชาร์ลีคงไม่ลังเลถ้าหากจะทิ้งแอชตันไว้กลางทางเหมือนทั้งหมดไม่ใช่เรื่องของตัวเอง กลับอังกฤษหรือใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยอีกครั้ง

อย่างนั้นคุณคงรู้ใช่ไหมว่าผมคงไม่ได้คิดมานั่งเล่น?”

          ผลัก!

อึก!”

ไม่ทันได้ตั้งตัว ชาร์ลีก็อธิบายคำพูดทั้งหมดโดยการกระแทกหน้าร็อบส์ด้วยกำปั้น รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดอวลอยู่ภายใน ร็อบส์เหยียดยิ้ม

เผลอทำให้โกรธจนได้...

ผมจะไม่ถามให้มากความ

น้ำเสียงเย็นเฉียบเอ่ยออกมา ชาร์ลีพับแขนเสื้อขึ้นอย่างไม่รีบร้อนตัดกับแววตาสีสนิมเหล็กที่กำลังลุกโชนด้วยความรู้สึก

แอชตันอยู่ไหน

ไม่รู้สิ...ร็อบส์เหยียดยิ้ม

“…”

บางที อาจจะกำลังรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆกับคนเดิมๆอยู่ก็ได้

ฮะๆไม่รู้ว่าร็อบส์คิดไปเองหรือเปล่า เสียงหัวเราะครั้งนี้ของชาร์ลีมันเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

          ปึก ผลัก โครม!

          ไม่มีใครพูดอะไรไปมากกว่านั้น ทั้งร็อบส์และชาร์ลีต่างเงียบ ใช้กำลังแทนคำพูดทั้งหมดที่มี

          แน่นอนว่าอะไรที่ใช้ทำร้ายร่างกายให้สาหัสได้ ทั้งคู่ไม่ลังเลเลยที่จะเลือกใช้มัน

แฮ่ก...ผมว่าคุณลืมไปอย่างนะชาร์ลี ร็อบส์เหยียดยิ้มขึ้นหลังจากหลบเก้าอี้ที่ฟาดลงมาอย่างไม่ยั้งแรงของอีกคน

ตอนที่คุณอยู่ข้างล่างนี่กับผม แอชตันน่ะ...

“…”

คงกำลังสนุกกับอลันมากเลยล่ะ

ไอเวร!”

          ชาร์ลีเหมือนจะได้ยินเสียงอะไรในหัวขาดออกจากกัน มือคว้าแจกันและเข้าประชิดกับร็อบส์ด้วยความเร็วและเตรียมที่จะฟาดเข้าหัวอย่างไม่ลังเล แต่อีกฝ่ายหลบได้และถีบเข้าที่หน้าท้องอย่างจังจนชาร์ลีเกือบล้มลงไปกองกับพื้นตามด้วยการหยิบกรอบแก้วฟาดเข้าที่หัวอย่างแรง

          เพล้ง! ปัก!

อึก แค่ก!” ชาร์ลีสะบัดหัวไล่ความมึนงงได้เล็กน้อยก่อนสำลักอย่างรุนแรงเมื่อโดนเตะซ้ำเค้าที่คาง ร่างหนานอนกองกับพื้นพร้อมกับร็อบส์ที่ก้มลงมา

ฮะๆๆๆชาร์ลีหัวเราะทั้งที่เจ็บไปทั้งตัว เขาไม่ใช่พวกชอบใช้ความรุนแรง แต่...

“x!”

          ชาร์ลีคว้าแจกันอันที่หลุดมือไปกลับมาและปาเข้าไปที่ข้างแก้มของร็อบส์ แจกันแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมกับรอยเลือดติดผิวเนื้อของอีกฝ่าย ชาร์ลียิ้มและใช้โอกาสคว้าข้อเท้าดึงเข้าหาตัวจนร่างนั้นลงลง

          มีโอกาสก็ต้องใช้บางแหละนะ...

        เมื่อได้โอกาส ชาร์ลีตรงเข้าไปซ้ำทันที แต่ร็อบส์ไม่ใช่พวกซื่อบื้อ ดังนั้นทั้งคู่จึงไม่ต่างอะไรจากหมาบ้ากัดกันนัก 

หยุดนะ!!”

        เสียงตะโกนดังลั่นมาจากชั้นสองเรียกสติของทั้งคู่ให้กลับคืนมา สีหน้าของร็อบส์เครียดขรึงขึ้นมาทันตาเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย

          อลัน แคลเลคแฮน

 

100%

          TT กลับมาแล้ววววว กรี้ดดดดด เราหายไปนาน เราขอโทษค่ะ มหาลัยนี่มันตัวดูดพลังงานจริงๆ 5555 เอาล่ะค่ะ เอิ่ม...สามีกำลังสู้กัน ส่วนภรรยานั้น....เข้าฉาก18+ -..-  อีก2-3ตอนก็จะจบแล้ว มาดูกันค่ะว่าอะไรมันจะเกิดขึ้น ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามตัวละครจิตๆในเรื่องนี้กันเสมอนะคะ ^^ ขอบคุณคอมเมนท์ทุกๆคนด้วย อ่านแล้วเป็นกำลังใจได้มากเลยค่ะ จะรีบมาปั่นตอนต่อไปอย่างเร็วจี๋ รอกันหน่อยน้าาา TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #105 spsygk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 13:58
    อื้อหืออ
    #105
    0
  2. #104 Som O Usanee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 12:43
    อลัน เดี๋ยวให้ชาร์ลเตะปลิวเลย หอยหลอดดดดดด อย่ายุ่งกับแอชนะหล่อน
    #104
    0
  3. #102 belly_abc (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 22:25
    แอร๊ รีดหน้าใหม่รายงานตัวคร้าบบ มาต่อเร็วๆน่ออ ค้างมากมาย
    #102
    0
  4. #101 2003JAN20 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 23:43
    โห๊ยยยยยยย ไอ่เราก็ทำได้แค่รอวนไปปป ;;-;;
    #101
    0