Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 24 : CH20 100% อัพแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 พ.ค. 60

CHAPTER 20

[ล่า]

 

แอชตัน คุณฟังที่ผมพูดอยู่หรือเปล่า?”

อือฮึ

คุณไม่ควรจะออกไปไหนทั้งนั้น

ผมก็คิดว่าแบบนั้น

ใช่คุณคิด แต่คุณไม่ทำ

“…”

          ชาร์ลีมองใบหน้าได้รูปอย่างจริงจัง กระชับวงแขนรัดร่างที่ไม่ได้ต่างจากตัวเองมากนักแน่นขึ้นอีก

          วันหยุดสุดสัปดาห์กลับมาอีกครั้ง และเป็นคืนที่แอชตันกับเขามีเซ็กซ์กันเหมือนอย่างเคย

          เขาได้พลิกกลับมาคุมเกมบ้างในบางครั้ง นั่นดีไม่น้อยเลยสำหรับชาร์ลี แต่มันไม่แปลกไปหน่อยหรือ?

          ผมคิดว่าผมควรจะสะสางเรื่องทั้งหมดนี่กับอลัน คุณว่าดีไหม?’

        และประโยคที่ดังออกมาหลังกิจกรรมบนเตียงจบก็เริ่มลามมาเป็นบทสนทนาที่เป็นอยู่ เขารู้สึกหงุดหงิดที่แอชตันไม่เคยคิดจะฟังในสิ่งที่เขาเตือน

          ในเมื่ออลันคิดจะใช้กฎหมายมาเล่นงาน แอชตันก็ควรจะเล่นกลับด้วยกฎหมาย ไม่ใช่เดินเข้าไปหากันตรงๆ เชื่อเถอะว่าไม่เด็กนั่นตายก็อาจจะเป็นแอชตันก็ได้ที่แย่ซะเอง

          เขาไม่อยากให้แอชตันทำอะไรแบบนั้นอีกแล้ว

ได้โปรดเถอะ ฟังที่ผมพูดหน่อย คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกนี้นะชาร์ลีว่าเสียงแข็งขึ้น

คุณคิดว่าการที่เรามีชีวิตดีๆมันมีความสุขไหมเรียวขาแข็งแรงเกี่ยวเข้าที่เอวสอบ แอชตันปล่อยตัวไปกับการนอน หลับตาและพึมพำออกมาให้เขาได้ยิน

“…”

แล้วถ้าชีวิตที่ดีกำลังจะถูกคุกคาม คุณคิดว่าใครบ้างจะไม่อยากรักษามันไว้

เพราะแบบนั้น ผมถึงอยากให้คุณไม่ต้องออกไปหาไอเด็กเวรนั่น คุณคิดว่าการทำแบบนั้นมันจะรักษาความสุขไว้ได้หรอ

แล้วมันจะมีทางไหนอีก!!” แอชตันตวาดขึ้น แววตาสีเทาอ่อนคุกรุ่นไปด้วยความโกรธ

...

หึ ผมฆ่าแอนนา ผมเป็นคนฆ่าแม่ของไอเด็กเวรนั่นกับมือ ผมโกหกคุณ พอใจหรือยัง นี่ไงเหตุผลที่ผมพยายามจะจัดการทั้งหมดนี่ด้วยตัวเอง!!!”

          คำพูดต่างๆถูกกลืนลงคอไปหมด กลายเป็นชาร์ลีซะเองที่พูดไม่ออก ร่างทั้งร่างถอยห่างจากคนตรงหน้าอัตโนมัติเรียกรอยยิ้มเหยียดจากแอชตันได้เป็นอย่างดี

ทำไม รับไม่ได้หรือไง?”

ไม่ใช่ ผมแค่…”

อย่าปฏิเสธเลยชาร์ลี สีหน้าคนน่ะ โกหกไม่ได้หรอกร่างโปร่งหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่อย่างสบายๆ อาการไม่อนาทรร้อนใจยิ่งทำให้ชาร์ลีคิดอะไรไม่ออกมากขึ้น

          อย่าทำเหมือนว่าทุกสิ่งมันไม่สำคัญ รวมทั้งเขาเองก็ด้วย

แอชตัน

หยุดอยู่ตรงนั้น..อย่า..เข้ามาแอชตันถอยห่างทันทีที่เขาพยายามเข้าหา ใบหน้าติดจะเหยียดหยันตลอดเวลาตอนนี้นิ่งสนิท

ผมเคยคิดว่าทุกอย่างมันจะดี ฮะๆ แต่เหมือนว่าผมจะคิดผิดแอชตันส่ายหน้าช้าๆ ด้วยท่าทางสับสนและเข้าใจในเวลาเดียวกัน

มันไม่ใช่...

ไม่เป็นไร มันไม่มีอะไรทั้งนั้นรอยยิ้มบางๆผุดขึ้น จนกระทั่งแอชตันก้าวผ่านตัวเขาไป

        ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แต่มันมากพอที่เขาจะรั้งแอชตันเอาไว้ได้ซักทาง แต่ร่างกายมันไม่เป็นไปตามที่ใจคิด

 

          ปัง!

          ชาร์ลีล้มตัวกับเตียงกว้าง ความรู้สึกอุ่นๆยังไม่จางหายไปผิดกับความรู้สึกที่ไม่มีเหลือเลยซักอย่างในตอนนี้

          ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้...

        แอชตันโกหกเขา การฆ่าคนไม่ได้ทำให้ชาร์ลีตื่นตกใจมากนักถ้าแอชตันจะพูดมันออกมา เขาคิดว่าเขารับได้ แต่ความรู้สึกที่ได้รู้ครั้งแรกมันอาจจะเป็นแค่...ผิดหวัง

          แต่ยังไงซะ ชาร์ลีเป็นคนทำให้มันจบแบบนี้ เลือกที่จะปล่อยให้แอชตันเดินผ่านไปพร้อมกับประโยคตัดความสัมพันธ์ที่เขาไม่แม้แต่จะรั้งไว้ได้

          มันจบแล้วชาร์ลี

        เรา...อย่าพบกันอีกเลย

.

.

.

.

อรุณสวัสดิ์ค่ะชาร์ลี

ครับ

คุณโอเคนะชาร์ลี ฉันว่าคุณควรจะพักซักหน่อย

ผมสบายดีครับ

          ชาร์ลีส่งยิ้มตามมารยาทให้มิสนาตาเซียอย่างปกติ และก้มหน้าก้มตาตรวจเอกสารต่างๆทั้งหมดไปเรื่อยๆ

          ไม่ได้สนใจว่ามิสนาตาเซียจะพูดอะไรจนกระทั่งออกไปจากโต๊ะของเขา ชาร์ลีนั่งตรวจเอกสารอยู่แบบนั้นเหมือนกับเครื่องจักรไร้ชีวิต

          อาทิตย์หนึ่งผ่านไปนับตั้งแต่คืนนั้น ชาร์ลีกับแอชตันก็ไม่ได้พบกันอีก กลายเป็นเฉยเมยทุกครั้งที่ได้พบกันภายในตึกบริษัท ไม่ใช่เขาหรอกที่เฉยเมย แต่เป็นแอชตันที่ปรายตามองเหมือนเขาเป็นแค่ผู้จัดการแผนกธรรมดาทั่วไป ไม่มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมากกว่านั้นเข้ามายุ่งเกี่ยว

          และอาการแบบนั้นมันก่อตัวอารมณ์หงุดหงิดได้อย่างดี

คุณชาร์ลี

ครับ

ฉันมีเรื่องจะพูดกับคุณค่ะ

          ชาร์ลีหันเก้าอี้มาพบกับมิสซิสลอแรนซ์โดยตรง ใบหน้าเคร่งเครียดปรากฏขึ้นให้เห็นผ่านหว่างคิ้วที่ขมวดมุ่นตลอดวัน

ว่ามาได้เลยครับ

ช่วยหยุดคุณคลินน์ทีเถอะค่ะ

คุณหมายความว่ายังไง

คุณคลินน์กำลังไปหาอลันด้วยตัวเองค่ะสีหน้าหนักอึ้งและเป็นกังวลฉายชัดผ่านใบหน้าวัยกลางคนของหล่อนได้ดี และชาร์ลีรู้ถึงสาเหตุนั้นได้อย่างชัดเจน

คุณเป็นคนให้ที่อยู่กับแอชตัน?” ชาร์ลีหยิบแผ่นการ์ดเล็กๆออกมาจากมือของมิสซิสลอแรนซ์ที่ยื่นให้ มองตัวอักษรผ่านๆก็พบว่ามันเป็นที่อยู่ในนิวยอร์ก

ในฐานะเลขา ฉันจำเป็นต้องทำค่ะหล่อนตอบกลับมาน้ำเสียงราบเรียบ

แต่ในฐานะคนที่ติดหนี้บุญคุณ ฉันคิดว่าฉันควรจะมาขอร้องคุณให้มาหยุดการกระทำของคุณคลินน์ลงค่ะ แล้วก็...

“…”

คุณคงไม่อยากให้คนที่รู้สึกพิเศษด้วยทำผิดซ้ำสองหรอกใช่ไหมคะ

ผม...ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไร

ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ว่าคุณรู้สึกยังไงหรอกนะคะชาร์ลี แต่สิ่งที่เราควรจะทำจริงๆมันคืออะไร ฉันอยากให้คุณลองคิดดู

 

          สิ่งที่ควรจะทำจริงๆ?

ฮะๆ

รู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยามแบบแปลกๆ  ชาร์ลีควงปากกาในมือเพื่อใช้ความคิดทั้งหมดในการตัดสินใจ

          ทั้งที่เรื่องทั้งหมด ปกติแล้วชาร์ลีนับได้ว่าเป็นพวกชอบหนีปัญหา หากเรื่องของแอชตันมันทำให้เดือดร้อนใจหรือไม่สบายใจ มีหรือที่เขาจะยังอยู่ จะออกไปซะตั้งแต่แรกก็ทำได้แล้วแท้ๆ

          แล้วทำไมถึงยังอยู่กันล่ะ?

        คุณคงไม่อยากให้คนที่รู้สึกพิเศษด้วยทำผิดซ้ำสองหรอกใช่ไหมคะ

        คนพิเศษ...

          ความรู้สึกตั้งแต่แรกที่ได้เจอแอชตัน อาจจะเรียกได้ว่าติดใจมากกว่าสนใจ มันไม่มีอะไรทั้งนั้นนอกจากเซ็กซ์ และเซ็กซ์ แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ที่...เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา

          คุณคิดอยากจะแต่งงานหรือเปล่า?’

          ‘ไม่ล่ะ

          ‘ทำไม?’

          ‘สวัสดิการจากท่านประธานมันดีซะจนผมไปไหนไม่รอดยังไงล่ะ

          อืม...รู้สึกเหมือนคนโง่ที่พึ่งได้รู้ทางสว่างชะมัด

          ชาร์ลีแค่นยิ้ม ทั้งหมดนั่นมันก็แค่อาการของพวกชอบหนีปัญหาก็แค่นั้น ในวันที่เขาถอยห่างออกมาจากแอชตัน มันคือความรู้สึกผิดหวังที่ถูกโกหก แต่ดูเหมือนว่าการกระทำนั้นมันอาจจะทำร้ายจิตใจไปซักหน่อย ถึงได้โดนบอกลาแบบนั้น

          ตั้งแต่แรก ทำได้แค่ฟัง รู้แล้วมันยังไง สุดท้ายก็ไม่เคยทำอะไรให้ทุกอย่างมันดีขึ้นมาได้เลยไม่ใช่หรือไง จะไปต่างอะไรจากการหนีปัญหาแบบเดิมๆอีก

          แอชตันคงรู้สึกแย่ไม่น้อยเลยที่เขาเกิดอาการแบบนั้น อาจจะฟังดูสำคัญตัวผิด แต่เขาเห็นแววตาของความเจ็บปวดจางๆผ่านออกมาจากแอชตัน

          เขาเริ่มจะเข้าใจความรู้สึกที่มีจริงๆ ความรู้สึกที่เสียไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

          โกหกแล้วยังไง มันไม่มีอะไรที่แย่ไปกว่าการต้องแยกทางกันอีก?

          ถึงจะเคยผ่านอะไรมามาก  ไม่ว่าจะทำเรื่องเลวร้ายขนาดไหน แต่ยังไงก็ยังเป็นคนที่ทำให้เขาคิดที่จะ รัก อยู่ดี

          ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น ชาร์ลีไม่ต้องการให้แอชตันทำอะไรไปมากกว่านี้ทั้งนั้น

ผมจะไปหาแอชตัน...

ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นค่ะ  

          เขาหนีปัญหามามากพอแล้ว

          มันน่าจะถึงเวลาที่เขาทำอะไรให้คนที่รักมีความสุขอย่างจริงจังซักที


--ต่อ--


[[ASHTON PART]]

 

          เคยรู้สึกว่าความไว้ใจที่เคยได้มันหายไปหรือเปล่า?

          เขากำลังรู้สึกแบบนั้น

          แอชตันแค่นยิ้มกับตัวเองนิดๆ พิงหัวกับเบาะรถและเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้นอีก ตัวรถพุ่งทะยานไปตามท้องถนนเพื่อนำคนข้างในไปถึงที่หมายได้โดยเร็วที่สุด

          แอชตันไม่สามารถทนอะไรได้อีกก็เพราะเมื่อตอนเช้า เจ้าหน้าที่ตำรวจได้แห่กันเข้ามาที่บ้านและยื่นหมายเชิญเขาไปที่สำนักงานตำรวจ และก็ได้ทนายของพ่อเข้ามาเจรจาได้และขอเลื่อนออกไปอีก 3 วันข้างหน้า

          สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงเพราะเขาเอาแต่ปฏิเสธผ่านสื่อและทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนกระทั่งตำรวจแห่มา เขายังจำสายตาที่แม่มองเขาได้อย่างดี

          มันคือสายตาผิดหวัง แบบที่เขาเห็นเมื่ออาทิตย์ก่อนไม่มีผิด

เหอะ...

          แอชตันไม่มีอะไรให้เสีย ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างมันก็มาจากไอเด็กเวรนั่นทั้งนั้นมันเป็นคนเริ่ม ทำไมถึงต้องมาเรียกร้องอะไรเอาตอนนี้ ?

          แอชตันเหยียบเบรกเมื่อมาถึงจุดหมายที่ต้องการ

          ทำไม รับไม่ได้หรือไง?”

ไม่ใช่ ผมแค่…”

อย่าปฏิเสธเลยชาร์ลี สีหน้าคนน่ะ โกหกไม่ได้หรอก

          ปืนกระบอกสั้นวางอยู่บนคอนโซล แต่ข้อมือแข็งแรงกลับชะงักนิ่ง เปลือกตาปิดแน่นราวกับไม่อยากจะเห็นภาพอะไรในตอนนี้

          ปึก!

          ประตูรถถูกปิดลงพร้อมกับร่างของแอชตันที่ก้าวตามลงมา

          ถ้ามันจะลงเอยด้วยการที่เขาต้องติดคุก ก็แลกกันไปเลยว่ามันหรือเขาจะเจอจุดจบก่อนกัน

 

ไม่ทราบว่าคุณต้องการจะพบใครครับ

          หัวหน้าพ่อบ้านประจำตระกูลแคลเลคแฮนโค้งตัวและกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

          ใช่ ไม่ผิดหรอก ที่อยู่ของอลันก็คือคฤหาสน์แคลเลคแฮนนั่นแหละ

          เป็นอะไรที่คาดไม่ถึง เขามั่นใจว่าช่วง10ปีที่ผ่านมาคฤหาสน์หลังนี้ถูกขายไปแล้วด้วยแหล่งข่าวจากที่เขาไปหามา

          อยู่ใกล้ตัวก็ดี จะได้ทำอะไรสะดวก

อลันอยู่ที่ไหน แอชตันถามเสียงเรียบ ปราดตามองไปตามส่วนต่างๆของตัวบ้าน ถึงแม้จะเปลี่ยนไปบ้าง แต่ยังไงก็ยังเหลือกลิ่นอายที่น่ารังเกียจอยู่ดี

คุณแคลเลคแฮนไม่สะดวกจะพบใครในตอนนี้ทั้งนั้นครับ

อ่อ...อย่างนั้นหรอ?”

          กริ้ก

งั้นผมควรจะทำยังไงกับของในมือดีล่ะ ตั้งใจจะเอามาฝากเจ้านายของบ้านนี้ซะด้วยสิ

          ปืนสั้นขนาดพกพาถูกใช้จ่อหัว แอชตันยกยิ้มและมองสีหน้าตกใจอย่างนึกขำ นิ้วสอดเข้าไปที่ไกปืนและเขี่ยมันเล่นเบาๆราวกับหยอกล้อ

ว่ายังไง? ผมไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอกนะ เวลามันเป็นเงินเป็นทอง

อ...เอ่อ...

          สีหน้าที่ซีดแล้วยิ่งซีดลงไปอีกเมื่อดวงตาสีเทาอ่อนประกายคมกริบ รอยยิ้มจากริมฝีปากสร้างความหวาดหวั่นให้ชายแก่วัย50เป็นอย่างมาก

ขอโทษที่ทางผมทำให้เสียเวลานะครับ

          แอชตันหันกลับไปมองทางต้นเสียงก็พบเข้ากับใบหน้านิ่งสนิทของผู้ชายคนหนึ่ง ท่าทางสุขุมและไม่ได้หวาดกลัวต่อปืนในมือของเขาทำให้แอชตันตัดสินใจลดมือลง

ผมต้องการเจออลันแอชตันพูดเข้าประเด็นในทันที

แน่นอนครับว่ามันต้องเป็นแบบนั้น

          คนตรงหน้าส่งยิ้มบางๆมาให้ พลางผายมือขึ้นไปทางบันไดที่แอชตันคุ้นเคยกับมันอย่างดี

เชิญครับ อลันเองก็ต้องการที่จะพบคุณเหมือนกัน

หึ

          แอชตันออกเสียงในลำคอ อาการยั้วะๆนั่นถูกทำเป็นเมินเฉย ร่างหนากว่าแอชตันเดินนำเขาขึ้นไปตามทางเดิน ความรู้สึกคุ้นชินและขยะแขยงเกิดขึ้นในใจของเขา และมันมากพอที่เมื่อประตูห้องๆหนึ่งถูกเปิด เขาก็กำมือแน่นจบเล็บแทบจิกเข้าไปในฝ่ามือ

ไอเด็กเวร...

ไม่เจอกันนานเลยนะ

        อลันนั่งอยู่ตรงหน้า จิบชาด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อน รอยยิ้มกว้างๆดูเสแสร้งซะจนเขาแทบจะสำรอกออกมาทันทีที่เจอกัน

ยังทำตัวได้น่าขยะแขยงไม่เปลี่ยนเลยแอชตันเหยียดยิ้มดูถูก

          แววตาถือดีและกดต่ำให้ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ใต้ฝ่าเท้าของแอชตันยิ่งทำให้อลันยิ้มได้กว้างขึ้น อลันวางถ้วยชาลงกับโต๊ะและเท้าคางมองเขา

พูดจาห่างเหินจังเลยนะครับ คนเคยๆกันแท้ๆ

“!!” แอชตันตรงดิ่งเข้าไปเพื่อจะต่อยหน้าไอเด็กอวดดีซักที แต่ก็ชะงักไปเมื่อจากบีบหัวไหล่จากทางด้านหลัง

ผมคิดว่าเราควรจะคุยกันด้วยคำพูดมากกว่ากำลังนะครับ

ไม่เอาน่าร็อบส์ ก็เห็นอยู่ว่าเขาคิดถึงผมจนแทบบ้าขนาดนี้ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปทางอลันอีกครั้ง เขาก้าวไปนั่งที่โซฟาด้านตรงข้าม

ต้องการอะไร?”

ชีวิต... จบประโยคคำถาม ใบหน้ายิ้มแย้มเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิท ประกายบางอย่างวาบผ่านตาอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ยังสัมผัสมันได้ชัดเจน

          ความเกลียดชังที่มีต่อแอชตันมันยากเกินที่จะลบออกไป...

งั้นแกก็ควรจะตายไปพร้อมกับแม่ของแก อย่าลืมสิว่าที่แม่แกต้องตายมันก็เพราะตัวแกเองไม่ใช่หรือไง?”

เขาหัวหัวเราะ มุมปากเหยียดสูงราวกับจะเย้ยหยันให้อลันสติแตก  แอชตันคิดว่าก็สมน้ำสมเนื้อดีไม่ใช่หรือที่ในเมื่อ2คนนี้เล่นตลกกับชีวิตของเขาก่อน

เลยคิดจะฆ่ากันเลยแบบนั้นสินะ

“…”

 “เกลียดมากถึงขั้นที่จะต้องฆ่าแม่ของผมเลยใช่ไหม!!!”

เกลียดหรอ?...ฮึ ไม่เลยแอชตันส่ายหน้า

“…”

แม่แกรักฉันยิ่งกว่าอะไรดี ฉันก็รู้สึกดีที่มันเป็นแบบนั้นแอชตันตอบกลับน้ำเสียงไม่ยินดียินร้าย

ฉันรักแม่แก รวมถึงแกด้วยอลัน

          เป็นความจริงที่ไม่อยากจะยอมรับ เขารักทุกคนในบ้านนี้เหมือนครอบครัว มันเกิดขึ้นพร้อมๆกับความรู้สึกเกลียดชังและเคียดแค้น ไม่ใช่แค่ขยะแขยง แต่เขาก็หลงใหลสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนั้นไม่น้อย

          ไม่อย่างนั้นแอชตันจะกลายเป็นคนแบบนี้หรือไง?

ฉันเห็นบ้านนี้เหมือนครอบครัว แต่...แอชตันเว้นช่วงไปนิดเพื่อมองสำรวจใบหน้าตื่นตระหนกของอลัน ดวงตาเบิกกว้างและแววตาสับสนจับจ้อง

          ก็จริงอยู่ว่าบ้านนี้มีอะไรดีๆให้คิดถึงเยอะพอๆกับอะไรแย่ๆ แต่แล้วยังไง?

          ก็ฆ่าไปแล้วนี่ จะมาพูดให้มันได้อะไร ถูกไหม?

ถ้าไม่พอใจนัก ก็ตายตามแม่แกไปซะสิแอชตันเหยียดยิ้มและส่งเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น เสียงที่เต็มไปด้วยความสาแก่ใจ

ไอเลวเอ้ย!!”

          อลันประชิดตัวของเขาอย่างรวดเร็วและดันบางสิ่งจ่อคอ แอชตันเงยหน้าขึ้นหลบสัมผัสมีดคมๆได้เพียงเล็กน้อย เรียกเลือดสีสดไหลออกมาได้ไม่ยากเย็น

          อลันกำลังโกรธ ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มและสีหน้าบิดเบี้ยว แอชตันมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย

          รู้สึกผิด?...ก็ไม่ 

          สงสาร?...ก็ไม่

          กลัวตาย?...นั่นก็ไม่

          กลับกันแอชตันรู้สึกมีความสุข สุขจากการได้ส่งคนที่ทำลายชีวิตเขาไปลงนรกด้วยตัวเอง  

          และมันจะเป็นรายต่อไป อลัน แคลเลคแฮน 


100%

     มาแล้ววว รีบปั่นสุดชีวิต 5555 ขอโทษอีกครั้งที่หายไปนานเลยนะคะ มหาลัยใกล้จะเปิดแล้ว เลยวุ่นวายนิดหน่อย   เอาล่ะค่ะ แอชตันเราปากร้ายมากเลย น้องอลันเขาจะเสียใจเอาเนอะ ไหนใครคิดถึงฉากนองเลือดบ้างคะ ขอเสียงหน่อย -..- 


ฝากนิยายเรื่องใหม่เค้าด้วยนะคะ

ฝรั่งตัวร้ายกับนายเข็มใหญ่

นิยายฮานิดๆ โชว์ความโง่ของพระเอกเต็มเปี่ยม ใครอยากเห็นพระเอกรั่วๆหลุดบุคลิกเชิญได้เลยค่า


อ่านให้สนุกนะคะ ฝันดีทุกคนเลย ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #103 Som O Usanee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 12:39
    ชาร์ลเอ๊ยยยยยย รีบมาเด้อ จะฆ่ากันตายแล้ววววววววววว
    #103
    0