[fic taeten] MINIMART MIDNIGHT

ตอนที่ 28 : MIDNIGHT 17.9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    21 ก.พ. 60










MIDNIGHT  17.9


MIDNIGHT TO DAWN



ผมบอกตัวเองให้หยุด...

ผมไม่มีหน้าเข้าไปวุ่นวายใกล้ๆพี่เตนล์อีกแล้ว แต่มันกลับยังมีบางอย่างติดค้างในใจลึกๆและรบกวนความคิดผมอยู่ตลอดเวลา

 

แล้วนี่ นายน้อยได้ลองสารภาพรักออกไปรึยังล่ะครับ

 

 การสารภาพรัก...

คือสิ่งเดียวที่ผมให้ผมรู้สึกถึงความโง่เง่าที่ตัวเองมี ตอนที่พ่อบอกกำชับว่าความรักทำให้มีจุดอ่อนเป็นเรื่องจริงจนยากจะปฏิเสธ เพราะผมเข้าใจมันอย่างลึกซึ้งทันทีที่ตัวเองต้องมากลายเป็นคนแบกอาการแอบรักไว้เต็มบ่า ผมกลายเป็นคนขี้ขลาดและไม่มั่นใจในตัวเองทุกครั้งที่นึกถึงความผิดที่ได้ทำไว้กับพี่เตนล์ ผมกลัวพี่เตนล์เกลียดผม และที่สำคัญผมไม่กล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับพี่เตนล์อีก มันจึงน่าอึดอัดอยู่พอสมควร ที่ผมไม่มีที่อยู่หรือที่ไปหลังจากที่ตัดขาดความเป็นไดกิโคฮาคุกับพ่อ 


ดังนั้นผมจึงต้องกลับมาตายรังอยู่คอนโดห้องเดิม ห้องที่อยู่ตรงข้ามห้องของพี่เตนล์....

 

เออ กูอยู่หน้าห้องเตนล์แล้ว..

 

เสียงคุยโทรศัพท์ที่ดังขึ้นบริเวณหน้าประตูทำให้ผมเงี่ยหูฟัง หลังจากที่ปิดประตูหลบหน้าพี่เตนล์ทันอย่างเฉียดฉิวผมก็ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูอย่างนั้นเกือบนาที

 

แล้วเตนล์จะไปกับกูเหรอวะจอห์น

 

ฟังจากเสียงน่าจะเป็นพี่ยูตะ


 

อ้าว ยูตะ

 

...

 

และหลังจากนั้นเพียงไม่นานรู้สึกเหมือนตอนนี้พี่เตนล์จะเปิดประตูออกมาพบกับพี่ยูตะซะแล้ว ผมจึงเอาหูแนบประตูตั้งใจฟังพวกเค้าคุยกันทว่าจู่ๆเสียงพูดคุยก็เงียบลงไปโดยมีเสียงปิดประตูดังตามมา


แล้วหลังจากนั้นผมก็ไม่สามารถเดาได้เลยว่าธุระที่ทำให้พี่ยูตะมาหาพี่เตนล์ถึงที่ห้องคืออะไร ผมทำได้เพียงยืนอยู่หลังประตูฝั่งตรงข้ามนานเกือบห้านาทีก่อนที่จะได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงของพี่เตนล์



"ไม่ต้องจริงจังหรอกหน่า ก็ฉลองวันเกิดกันแล้วไง....ไอ้จอห์นมันไม่ว่าอะไรหรอก ยูตะกลับห้องไปเถอะ"


"งั้นถ้าไม่เกี่ยวกับจอห์นนี่ล่ะ ถ้าฉันเป็นคนชวนเอง จะไปมั้ย..."


"อะไรอีก.."

พี่เตนล์ทำเสียงขุ่นๆ ให้เดาผมว่าคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องผมตอนนี้น่าจะกำลังทำหน้างออยู่ไม่มากก็น้อย แล้วหลังจากนั้นเสียงประตูของห้องตรงข้ามก็ปิดลงไปอีกครั้ง...


"........."



ผมควรหยุดสักที..

เรื่องของพี่เตนล์ไม่ใช่เรื่องที่ผมควรเข้าไปเกี่ยวข้องอีกแล้ว...หันหลังแล้วเดินไปให้ไกลๆเลยมาร์คลีเพราะถึงยืนจากตรงนี้ก็ทำอะไรไม่ได้เลย...


แม้สักอย่างเดียว




"แล้วเราต้องไปถึงไหนอะ"

"นาโกย่า"


ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูก็มีเสียงพูดคุยดังขึ้นอีก แล้วคราวนี้ก็ทำเอาผมถึงกับต้องกระพริบตาปริบๆ นาโกย่าน่ะเหรอคือที่ๆพี่เตนล์กับพี่ยูุตะจะไป...พวกเค้าจะไปทำอะไรกันที่นั้น ? เท่าที่ฟังคือพวกเค้ากำลังจะไปเที่ยวเนื่องในวันเกิดของพี่เตนล์งั้นเหรอ ?

สุดท้ายผมก็ต้องยอมแพ้ให้กับความอดทนของตัวเอง...

ตอนนี้ผมเลิกคิดเรื่องพี่เตนล์ไม่ได้เลยและที่ยิ่งไปกว่านั้น ผมกำลังเป็นห่วงเจ้าของรอยยิ้มสดใสจนเผลอกำลูกบิดประตูแน่น ที่ผมบอกเอาไว้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้สักอย่างผมคงเข้าใจผิดไปเองเพราะอันที่จริงมันยังเหลืออีกหนึ่งอย่างที่คนแบบผมยังพอมีสิทธิอยู่บ้าง นั่นคือการตามพี่เตนล์อยู่ห่างๆอย่างที่ผมเคยทำมาก่อนหน้านี้...


 





นาโกย่าคือเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงไฟ และเมืองที่ขับเคลื่อนไปด้วยผู้คนมากมายเช่นนี้ มักจะมีอันตรายมาจากทุกทิศทางเช่นกัน ผมทิ้งระยะให้พอเห็นพี่เตนล์อยู่ในสายตา หลังจากที่พี่เตนล์ออกมาจากโดมที่จัดงานชุมนุมนักเขียนอะไรสักอย่างด้วยตัวคนเดียว... 


บ้าจริงๆวะ ทั้งตัวผมแล้วก็เรื่องที่ผมกำลังทำอยู่...

ขณะที่ค่อยๆเดินตามอีกฝ่ายอย่างระมัดระวังผมก็เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาอีก...จู่ๆก็นึกลอยๆขึ้นมาเฉยๆว่าทำไมคนอย่างผมถึงต้องมาเดินตามผู้ชายคนนั้นอย่างกับตัวเองเป็นเหมือนพวกสตอล์เกอร์โรคจิต  คนที่มีทุกอย่างแบบผม ผมที่มีแต่ผู้คนก้มหัวให้มากมาย...


ผมคนก่อนที่ไม่เหมือนกับตอนนี้...


ทำไมคนอย่างผมถึงได้แพ้ให้คนที่เล่นยูโดไม่เอาไหนแบบนั้นได้วะ ฮ่ะๆ คนที่ดูไม่มีอะไรโดดเด่นแบบพี่เตนล์ทำให้คนด้านชาเรื่องรักๆแบบผมกลับกลายเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งได้ยังไงกัน น่าขำเป็นบ้า

และเมื่อเดินมาถึงจุดหนึ่ง พี่เตนล์ก็หยุดอยู่กับที่และไม่ได้เดินไปไหนต่อ...แล้วผมก็รู้ได้ในทันทีว่าสิ่งที่ทำให้พี่เตนล์หยุดเคลื่อนไหวคืออะไร...


แสงไฟ....ผู้คน...เสียงรถ


ทุกอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวไม่สามารถดึงดูดความสนใจของผม...ตรงหน้าผมตอนนี้มีอยู่เพียงสิ่งเดียวที่ยังคงโดดเด่นจนไม่อาจละสายตา....

ผมถึงได้รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองเพิ่งคิดมันผิดทั้งหมด


ที่บอกว่าพี่เตนล์ไม่มีอะไรโดดเด่น ผมแค่ปากดีเท่านั้น...

ทั้งที่ในชีวิตของผมยังไม่เคยเจอใครยิ้มได้สวยเท่านี้มาก่อนเลย คนที่เวลาดีใจก็แสดงออกอย่างตรงไปตรงมาแต่เวลาเสียใจกลับไม่ชอบร้องไห้ต่อหน้าใคร คนๆเดียวที่โดดเด่นที่สุดในสายตาของผม...พี่เตนล์ตอนนี้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสีสวยที่สาดมาจากจอมอนิเตอร์ตามตึกสูง พี่เตนล์ท่าทางตื่นเต้นหน่อยๆกับบรรยากาศรอบๆและนั่นจึงทำให้ผมตัดสินใจก้าวไปยืนในระนาบเดียวกับพี่เตนล์แต่ถือว่าห่างพอสมควรและโชคดีที่มีผู้คนเดินสวนผ่านไปเรื่อยๆจนทำให้ตัวผมกลมกลืนจนยากที่จะสังเกต...


"......"
ผมเกลียดการยิ้ม ผมมักถูกห้ามบ่อยครั้งเวลายิ้มหรือแม้กระทั่งเวลาดีใจ ผมไม่มีสิทธิแสดงความรู้สึกให้ใครต่อใครเห็นทั้งนั้น นั่นคือสิ่งที่ผมถูกสอนมา...

แต่ตอนนี้ผมกำลังยิ้มโดยไม่รู้สึกติดขัดอะไร ยิ้มโดยเป็นธรรมชาติที่สุดอย่างที่ควรจะเป็น...ผมกำลังยิ้มตามใครบางคนที่เอาแต่มองผู้คนเดินไปมาจนตาวาวเป็นประกาย และแสงนีออนสีแดงๆจากป้ายโฆษณาที่ฉายมาทาบบนใบหน้าพี่เตนล์ทำให้ภาพที่ผมเห็นดูสวยและมีมิติขึ้นเหมือนเห็นรูปถ่ายของนายแบบบนปกหนังสือเท่ๆปกหนึ่ง

พี่เตนล์คือคนเดียวที่ทำให้นาโกย่าไม่น่าสนใจสำหรับผมอีกต่อไป...


     สุดท้ายพอสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีแดง พี่เตนล์ก็ก้าวฉับๆข้ามถนนไป...ผมจึงเดินตามพี่เตนล์มาถึงตรอกๆหนึ่งที่มีร้านขายของเล่นตั้งอยู่ พี่เตนล์เดินเข้าไปแบบเอื่อยๆเหมือนมาโดยไม่ได้วางแผนอะไร ผมจึงทิ้งระยะสักช่วงหนึ่งก่อนจะเดินตามเข้าไปในร้านอย่างเชื่องช้า เกือบจะมาตกม้าตายก็ตอนที่เปิดประตูเข้ามาแล้วมีเสียงกริ่งดังขึ้นผมจึงเผลอสะดุ้งจนทำให้คุณยายที่กำลังอ่านหนังสือหันขวับมาหาหน้าตายิ้มแย้ม


"มีอะไรให้ยายช่วย..."

"ชู่ว.."

พอเห็นคุณยายกำลังจะทัก ผมจึงรีบยกนิ้วชี้ขึ้นมาแนบที่ปากทันที คุณยายคนนั้นจึงทำหน้าตาประหลาดใจมาทางผม

"คือผมจะมาเซอร์ไพรส์แฟนน่ะครับ"

ผมกระซิบเบาๆ และเมื่อคุณยายเห็นดังนั้นจึงกวักมือแล้วหัวเราะคิกคักในลำคอเหมือนเอ็นดูผมกลายๆ โชคดีที่พี่เตนล์เดินลึกเข้าไปในซอยที่วางของเล่นโซนต่างๆจึงไม่ทันสังเกตเห็นผมที่ยืนหัวโด่อยู่หน้าร้าน





และเมื่อผมเดินเข้าไปในซอยชั้นวางของที่อยู่ถัดจากซอยที่พี่เตนล์อยู่ประมาณสามซอย ผมก็มองลอดของเล่นและพวกตุ๊กตาเพื่อเสาะหาตำแหน่งที่พี่เตนล์อยู่ ในที่สุดผมก็ชะเง้อสุดคอจนทันเห็นคนตัวโปร่งในชุดเดนิมหยิบพวงกุญแจตุ๊กตาอะไรสักอย่างขึ้นมา


"น่ารักดีแหะ.."

พี่เตนล์พูดด้วยน้ำเสียงใสแต่แฝงอารมณ์เศร้าแปลกๆ และก่อนที่ผมจะแอบสอดส่องใครบางคนแถวนี้ไปมากกว่านั้น จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของพี่เตนล์ก็ดังขึ้น


"มีไรมึง....อยู่นาโกย่ากับยูตะ....."


ให้ผมเดา ปลายสายน่าจะเป็นพี่จอห์นนี่...


"มีอะไรเกิดขึ้น มึงเป็นไรเปล่าจอห์น!"


เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงร้อนรนของพี่เตนล์ทำให้ผมชะงักรีบก้มตัวลงหลบหลังตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ทันที เพราะหลังจากตะโกนออกมาเสียงดังเจ้าตัวก็สะบัดคอไปทางหน้าประตูอย่างฉับพลันแล้วจึงวิ่งออกจากร้านขายของเล่นไปอย่างรีบร้อน

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?"

ผมทวนคำกับตัวเองเพียงเท่านั้นก่อนจะตั้งท่าเตรียมวิ่งออกจากร้านดังกล่าวแต่จู่ๆสายตาก็เหลือบไปปะทะกับพวงกุญแจตุ๊กตาแมวเสียนี่ ผมจึงรีบวิ่งไปคว้าไอ้พวงกุญแจนั่นก่อนจะวางลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าคุณยายด้วยท่าทางลนๆ

"แฟนหนูเค้ารีบไปไหนล่ะจ๊ะ"

คุณยายยิ้มอย่างเป็นกันเองก่อนจะค่อยๆหยิบพวงกุญแจใส่กล่องเล็กจิ๋วดูน่ารักในขณะที่ผมเขย่งตัวโหยงๆยืนไม่ติดที่เพราะร้อนใจกับเรื่องอะไรสักอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้น

"ผมรีบนะครับ"

ผมจึงพูดเร่งทันทีเมื่อเห็นคุณยายคนนั้นยังคงเฉื่อยชาต่อไป โชคดีที่อีกฝ่ายฟังรู้เรื่องจึงยัดกล่องของขวัญดังกล่าวพร้อมกับการ์ดอะไรสักอย่างนึงใส่ถุงให้ผม ผมจัดการจ่ายเงินแล้วจึงวิ่งออกมาจากร้านของเล่นแสนสวยของนาโกย่า โดยมีจุดหมายปลายทางต่อไปคือมินิมาร์ทพิศวงแห่งทาคายาม่า...

แน่นอน ผมรู้ได้ในทันที...พี่เตนล์ต้องไปที่นั้น...





สิ่งแรกที่ทำให้ผมรู้ว่าตัวเองได้เดินทางมาถึงทาคายาม่าแล้วแน่ๆคืออากาศหนาวเย็นยะเยือก เพิ่งได้ยินพยากรณ์อากาศจากทีวีที่เปิดผ่านฆ่าเวลาว่าใกล้ๆนี้อาจจะมีพายุอีกครั้งทั้งที่ยังอยู่ในขอบเขตของฤดูร้อน...

     ขณะที่ผมวิ่งมาจนเกือบถึงมินิมาร์ทร้านของคุณยาม่า จู่ๆรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งก็ขับมาจอดลึกเข้าไปในตรอกมืดๆห่างจากตัวมินิมาร์ทไม่มากนักและก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปยังบริเวณหน้ามินิมาร์ทผมก็ต้องผงะเมื่อเห็นชายในชุดดำสองคนราดน้ำมันไปรอบๆมินิมาร์ทที่ตอนนี้มีเพียงแสงสลัว...

ผมมองตามแสงไฟที่เปิดพรึ่บภายในมินิมาร์ทด้วยหัวใจเต้นรัว ก่อนที่จะปล่อยให้เรื่องราวเลวร้ายเกิดขึ้นผมก็ชิงวิ่งออกไปยื้อแย่งแกลลอนน้ำมันจากมือไอ้ผู้ชายคนแรกที่กำลังจะราดน้ำมันไปถึงหน้าประตูมินิมาร์ท!

"เฮ้ย!? นายน้อย?!"

"พวกแกจะทำอะไร!!"

เมื่อเห็นหน้าค่าตาไอ้พวกชั่วที่กำลังตั้งใจวางเพลิงมินิมาร์ทผมก็ระบายโทสะโดยการต่อยอัดเข้าไปที่โหนกแก้มของพวกชั้นร่างของไดกิโคฮาคุทันที

"หึ อย่าหาว่าพวกผมรังแกคุณเลย"

จากนั้นไอ้โย่งเพื่อนของชายที่ถูกผมต่อยจนล้มลงไปก็เดินเข้ามากระชากร่างผมปลิว ผมเห็นมันเงื้อหมัดสุดแขนโดยไม่มีท่าทีลังเลใจจนทำเอาผมตั้งรับไม่ถูกแต่ผมก็ยกมือขึ้นมาตั้งการ์ดรับแรงกระแทกได้ทันพอดีและไม่เพียงเท่านั้นข้อมือผมยังซ้นจนงอไม่ได้

"พวกแก..."

ผมสะกดกลั้นอาการปวดที่ข้อมือ ก่อนจะย่างสามขุมเดินตรงไปหาไอ้โย่งคนที่บังอาจมาคิดต่อกรกับผม จังหวะที่มันมองมาปะทะสายตาเกรี้ยวกราดของผมผมก็อาศัยช่วงที่มันเสียสมาธิตอนนั้นจัดการศอกใส่หน้าท้องมันทันที! ก่อนจะเตะซ้ำร่างที่ร่วงลงไปนอนกับพื้นซ้ำอีกจนยอมหยุดเมื่อเห็นไอ้ชั่วนั่นกระอักเลือดออกมาเปรอะพื้นปูน


"พวกมึงอย่าคิดมายุ่งที่นี่อีกเป็นอัน..อั่ก.."

ยังไม่ทันได้ลั่นวาจาจนจบประโยคดี ผมก็ถูกของแข็งตีกระทบท้ายทอยอย่างแรง รู้สึกเจ็บปวดจนร่างสะท้านแล้วในที่สุดผมก็ทรุดลงไปนอนกองกับพื้น ผมมองเห็นไอ้เลวตัวแรกที่เดินไปพยุงร่างไอ้โย่งที่โดนผมจัดการจมกองเลือดให้ลุกยืนขึ้น พวกมันทำหน้าถมึงทึงใส่ผมก่อนจะหันกลับไปราดน้ำมันไปทั่วบริเวณหน้ามินิมาร์ท ตอนนี้ร่างกายผมไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะฝืนให้ลุกขึ้น ทว่าสายตาที่พร่าเบลอกลับเห็นใครบางคนในมินิมาร์ทชัดเจน...

พี่เตนล์ยังอยู่ในมินิมาร์ทจริงๆด้วย กับผู้ชายในชุดฮู้ดสีดำคนนั้น...


แทยง...


ผู้ชายคนที่ไม่ว่าผมจะใช้วิธีสกปรกวิธีไหนก็ต้องแพ้ราบคาบไม่เป็นท่า ต้องยอมรับว่าเค้าคือผู้ชายคนเดียวที่สามารถชนะใจพี่เตนล์แล้วทำให้พี่เตนล์ยิ้มได้สดใสมากที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น...

และที่สำคัญในตอนนี้พวกเค้าทั้งสองคนกำลังเต้นรำด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข...


"แค่กๆ.."

ผมไอแค่กออกมาเมื่อรวบรวมแรงคลานไปขวางทางที่พวกมันกำลังตั้งหน้าตั้งตาราดน้ำมัน จนโดนไอ้โย่งที่ดูแค้นใจผมเหลือคณาถีบผมออกมาจากจุดนั้นจนไปกระแทกเสาไฟต้นใกล้ๆอย่างแรง! บ้าเอ้ย! ผมไม่สามารถขยับตัวได้เลย!

"พี่เตนล์!!"

ในที่สุดผมก็ตัดสินใจตะโกนออกไปเสียงดังเพียงแต่เสียงของผมไม่สามารถดังไปจนถึงภายในมินิมาร์ทสังเกตได้จากการที่คนสองคนในมินิมาร์ทยังคงเต้นไปรอบๆก่อนที่ทั้งคู่จะหยุดเคลื่อนไหว...

และภาพต่อมาก็ทำให้ลมหายใจผมติดขัด...



ตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บกว่าการถูกกระทำใดๆ...ภาพพี่เตนล์ค่อยๆเขย่งตัวก่อนจะเอาแขนคล้องคอรั้งร่างแทยงนั่นให้ก้มลงมาประกบริมฝีปาก...ภาพนั้นทำให้ผมลืมทุกความคิด ผมลืมแม้แต่เรื่องที่จะหยุดพวกเลวที่เพิ่งจุดไฟแช็คในมือ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่พวกมันทิ้งไฟแช็คอันนั้นลงไปกับพื้น!!


วินาทีต่อมาที่ไฟลุกพรึ่บขึ้นก่อนจะลามไปทั่ว! ทว่าจู่ๆลูกเห็บขนาดเกือบเท่านิ้วก้อยก็กระหน่ำซัดลงมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย!! ผมจึงรีบคลานไปหลบใต้หลังคาที่ยื่นออกมาจากตัวมินิมาร์ททันที และแน่นอนว่าเมื่อไอ้พวกเลวสองตัวนั่นเจอเหตุการณ์ดังนั้นมันก็รีบเอามือบังหัวกันลูกเห็บที่ตกลงมาอย่างแรงจนไม่มีเวลามาสนใจไฟที่ดับลงไป แม้แต่น้อย

"เอาไงดีวะมึง"

"หนีก่อน..เร็ว!"


พูดจบดังนั้นพวกชั่วนั่นก็รีบวิ่งไปขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้วขี่หนีไปอย่างรวดเร็ว และก่อนที่ผมจะมัวแต่คับแค้นใจไปมากกว่านั้นจู่ๆรถซีอาร์วีสีดำคันคุ้นตาก็ขับมาจอดขนาบ เพียงไม่นานคนในชุดสูทคนหนึ่งก็ก้าวขาลงมาก่อนจะกระชากร่างผมให้เข้าไปนั่งที่เบาะหลังสุดแล้วปิดประตูรถจากนั้นจึงคุมตัวผมไว้อย่างแน่นหนา!

"พวกมึงกำลังคิดจะทำอะไร!"

"..."

ไม่ใช่แค่ความเงียบที่ผมได้รับกลับมาแต่แววตาเรียบๆซึ่งแฝงความน่าเกรงขามไร้ซึ่งความปราณีทำให้ผมกลืนเสียงโวยวายลงคอไปทันที

"มุน แทอิล.."

"สวัสดีครับนายน้อย"

"ทำไมพี่ถึง..."


คนคนเดียวที่สามารถหยุดผมได้ไม่ว่ากรณีใดๆก็ตาม...พี่แทอิล เป็นญาติห่างๆของริวจิ เป็นคนสนิทของพ่อซึ่งช่วงที่ผ่านมามีงานแถวภาคเหนือ ผมจึงไม่ได้เจอพี่แทอิลมาเกือบปีแล้ว...

"ผมมีความจำเป็นต้องกลับมาช่วยท่านประมุขดูแลความเป็นอยู่ของไดกิโคฮาคุเพราะพี่ริวจิไม่อยู่แล้ว...นายน้อยเองรู้ดีที่สุด..."


ถ้าหากจะหาใครที่ทำให้ผมเกรงใจพอๆกับพ่อก็คงมีพี่แทอิลอีกคนหนึ่ง..คนที่สั่งสอนและอบรมความเป็นรุ่นที่หกให้กับผม พี่แทอิลรู้จุดอ่อนของผมดีกว่าใคร เค้าคือผู้ชายคนเดียวที่รู้ว่าจะหยุดผมจากเรื่องทั้งหมดยังไง เพราะงั้นในตอนนี้เค้าถึงได้มาอยู่ตรงหน้าผม...


"เรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือพี่ใช่มั้ย.."

"ใช่ครับ"

"..."


พี่แทอิลตอบรับทันทีพลางยิ้มเรียบๆ แน่นอนว่าผมรู้จักรอยยิ้มแบบนี้ดี เพราะงั้นผมถึงได้พูดอะไรไม่ออก


"ท่านประมุขสั่งให้ผมมารับนายน้อยกลับสู่ไดกิโคฮาคุ..."

พูดจบพี่แทอิลก็เอามือประสานกัน ด้วยท่าทางนั้นทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความจริงจังของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี แล้วพอมานึกอีกทีเรื่องที่มีคนมาลอบวางเพลิงมินิมาร์ทคงจะจบอย่างเลวร้ายที่สุด หากผมมาขวางไว้ไม่ทัน...และนั่นหมายความว่ายังไงรู้มั้ย ?

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมีคำอธิบายได้อย่างเดียว ผมเชื่อว่าพ่อจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ พ่อจะต้องทำร้ายคนอีกหลายคนเพื่อบีบให้ผมกลับไป...ไดกิโคฮาคุเอาจริงแน่ ถ้าเทียบกับการเผามินิมาร์ทที่เป็นเพียงการข่มขู่ เรื่องเลวร้ายที่คุณไม่มีทางจินตนาการออกจะต้องเกิดขึ้นในสักวัน ซึ่งผมคงยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้

มันจะต้องไม่เกิดกับพี่เตนล์...


"เข้าใจแล้ว"


ว่าไม่ว่ายังไงผมก็ตัดกับไดกิโคฮาคุไม่ขาด...ไม่ว่ายังไงก็ตาม นั่นแหละคือความจริงที่ผมต้องเผชิญ...



"นายน้อยตัดสินใจถูกแล้วครับ" 

พี่แทอิลลูบบ่าผมอย่างพึงพอใจ ก่อนจะยกหูโทรศัพท์โทรไปหาใครบางคน...ซึ่งคนคนนั้นคงไม่พ้นพ่อของผม ประมุขแห่งไดกิโคฮาคุ...

และก่อนที่ปลายสายจะรับโทรศัพท์ผมก็ตัดสินใจพูดแทรกขึ้นมาเสียงดัง


"ถ้าผมกลับไป ต้องไม่มีใครมาวุ่นวายกับมินิมาร์ทหรือแม้แต่พี่เตนล์อีก!" 

"ครับ แน่นอน.."


พี่แทอิลผงกหัวรับก่อนจะรายงานเรื่องในวันนี้ให้พ่อผมฟังทั้งๆที่ผมยังนั่งอยู่ข้างๆ...ถึงกระนั้นตัวผมในตอนนี้กลับไม่สามารถจับใจความ คำพูดอะไรของพี่แทอิลได้อีก เหมือนเสียงที่ได้ยินถูกตัดขาดไป..


ผมจึงค่อยๆลดกระจกของรถซีอาร์วีคันที่นั่งอยู่ก่อนจะมองไปยังมินิมาร์ท สายตาผมเลื่อนลอย ไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกเสียใจหรือเสียดายมากกว่ากัน

ทั้งที่ตั้งใจจะไปสารภาพรักแล้วแท้ๆแต่แค่จะอวยพรวันเกิดพี่เตนล์ ผมยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ...



"จริงๆเราสองคนมีอะไรที่เหมือนกันมากกว่าชื่อนะครับ...ผมยอมเสียสละความสุขทั้งชีวิตตัวเองได้เพื่อคุณที่ผมรัก...ส่วนนายน้อยเองก็กำลังเสียสละบทบาทหน้าที่และอำนาจทุกอย่างเพื่อคนที่นายน้อยรักเหมือนกัน..."



จู่ๆในหูผมก็ได้ยินเสียงของต้วน อี้เอินดังขึ้น.. คำพูดที่มาจากความเข้าใจผิดของอี้เอินคงทำให้ผมดูดีในสายตาเค้าไม่มากก็น้อย แต่ความจริงก็อย่างที่ผมเคยบอกว่าเมื่อครั้งที่ผมเลือกหันหลังให้ไดกิโคฮาคุทั้งหมดเป็นเพราะตัวผมปฏิเสธมันเอง ผมไม่ได้เสียสละเพื่อพี่เตนล์หรือใคร....

ตรงกันข้ามกับตอนนี้...ตอนที่ผมเกลียดความเป็นรุ่นที่หกยิ่งกว่าอะไร ตำแหน่งที่ผมเลือกจะทิ้งไปอย่างไม่ใยดีมันกลับมาหลอกหลอนผมอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ผมรับรู้ได้เต็มอกว่าผมปฏิเสธมันไม่ได้อีกแล้ว

เพราะหากผมดึงดันที่จะต่อต้านต่อไป ตัวพี่เตนล์เองจะตกอยู่ในอันตราย...


ผมถึงได้เข้าใจคำว่า เสียสละเพื่อความรัก จริงๆก็คราวนี้... 





"ครับ นายน้อยจะกลับไปรับตำแหน่งรุ่นที่หกอย่างไม่มีข้อแม้ครับ ท่านประมุขไม่ต้องห่วง..."



และขณะเดียวกันเสียงของพี่แทอิลที่แทรกดังเข้ามาในความคิดก็ทำให้ผมได้แต่เม้มปากอย่างคิดไม่ตก  ก่อนที่ความคิดในหัวจะตีกันไปหมดรถซีอาร์วีคันนี้ก็กำลังสตาร์ทเครื่องเตรียมจะออกตัว





ครืนน

ผมตัดสินใจเหลือบมองไปทางมินิมาร์ทอีกครั้ง เมื่อทอดสายตาไปพบกับฝ้าที่เกิดขึ้นบนกระจกผมก็รู้สึกใจหายแปลกๆ  เพราะคนที่อยู่ภายในมินิมาร์ทดูห่างไกลออกไปและไม่สามารถมองเห็นได้ง่ายๆอีกแล้ว 



ถึงอย่างนั้นมันก็มีชั่ววินาทีนึงที่ผมแอบคิดนะว่า ถ้าหากผมเป็นแค่เด็กธรรมดาที่ไม่ใช่นายน้อยของไดกิโคฮาคุพี่เตนล์จะชอบผมบ้างมั้ย..หรือถ้าผมได้ลองสารภาพรักออกไปด้วยความรู้สึกของเด็กผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่งพี่เตนล์จะตอบรับผมยังไง


ผมก็แค่ลองคิด คิดแบบให้กำลังใจตัวเองเผื่อว่าผมจะพอมีหวังอยู่บ้าง แต่เมื่อเรื่องทั้งหมดเดินทางมาถึงจุดนี้ผมเองก็ไม่ได้ดื้อรั้นจนมองไม่เห็นความจริงว่าผมหวังอะไรไม่ได้เลย... 



เพราะพี่เตนล์ไม่ได้รักผม...



"เดี๋ยวก่อน.."


ขณะที่รถซีอาร์วีสีดำกำลังจะเลี้ยวออกจากซอยเล็กๆของถนน จู่ๆคนขับก็ต้องจอดรถกระทันหันเมื่อได้ยินเสียงรุ่นที่หกสั่งเสียงกร้าวบอกให้จอดรถ วินาทีต่อมามาร์คลีก็วิ่งลงจากรถโดยที่ในมือมีถุงใส่กล่องของขวัญที่ได้มาจากร้านขายของเล่นในนาโกย่า จนกระทั่งเมื่อนายน้อยแห่งไดกิโคฮาคุวิ่งมาถึงหน้ามินิมาร์ทเรียบร้อย เจ้าตัวก็ได้แต่ก็ยืนนิ่งงัน ท่ามกลางพายุลูกเห็บที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเกล็ดหิมะเย็น มาร์คลีกำลังตัวสั่นงัก เพราะความหนาวของอากาศได้แทรกซึมเข้ามาปะทะร่างกายและหัวใจ...




สุขสันต์วันเกิดนะพี่เตนล์...
ของขวัญอย่างเดียวที่ผมจะสามารถให้พี่ได้ คงเป็นการเดินจากไปจากชีวิตของพี่...และผมจะไม่กลับมาอีกแล้ว...



TBC
..................................................
1.มะลิของแม่ ฮรึก ไปแรปตามความฝัน
ดีกว่ารูกรัก ;__;
1.5 กลัวคนสงสัยเลยขอจ้อก่อนว่าทำไมมัคลีชอบเตนล์ขนาดนั้น 
จริงๆมีอีเว้นท์ก่อนหน้าที่เกริ่นไว้แต่ยังไม่ปล่อย

2.อีกไม่กี่ตอนทุกอย่างจะเคลียร์!
3.ฮ้าาาาาาาา คิดถึงทุกคนนะ
4.บทหน้า MIDDAY 2 น้าใครอยากรู้ว่าแทยงคุยไรกะแบม
มาร์คแบมแฮปปี้เอนด์มั้ยก็ตามน้า 
หรือถ้าเบื่อไม่อยากอ่านแล้ว ไรท์อัพช้าไรท์ก็ไม่งอนน้า
ไรท์ยุ่งจริงๆ ไว้รอให้อัพจบค่อยมาอ่านก็ได้โนะ รักๆ

ส่วน


คัทฉากที่แล้วที่ติดไว้จะแปะให้ในแท็กเด้อ
อารมณ์ไม่ต่อเนื่องก็อ่านซ้ำลูก ไม่ยาก 55555555

#ฟิคมินิมาร์ท


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,460 ความคิดเห็น

  1. #2397 IsIsara (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 14:14
    น้องมาร์คคคคคค ;-; มีแต่ความหวังดี ให้เค้าปลอดภัย ;-;
    #2,397
    0
  2. #2375 Am26591 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 18:08
    สงสารน้องมาร์ค
    #2,375
    0
  3. #2355 kor_kod1 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 12:15
    แงงง มาร์คของคุณแม่
    #2,355
    0
  4. #2331 bibubbiiboo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 21:32
    โถ่ว ม้าคของแม่ ไม่น่าเลย สู้ๆนะคั้บ
    #2,331
    0
  5. #2285 08207 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 02:49
    น้องมาร์ค รักคือการเสียสละที่แท้จริง ฮือออ
    #2,285
    0
  6. #2279 JellyBeru (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 15:04
    น้องมาร์คคคคค T-T
    #2,279
    0
  7. #2188 ppxsth (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 10:55
    สงสารน้องมัค ;__;
    #2,188
    0
  8. #2175 beerbluemk (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 23:15
    ฮือออ อัพแล้ว เราอ่านเรื่องนี้ค้างไว้ตั้งแต่ 2 ปีที่แล้ว เป็นอันดับต้นๆเลยที่รอไม่ว่าจะนานแค่ไหน และเป็นเรื่องเดียวที่กะจะกลับไปอ่านหลายๆรอบ แต่ก็ยังรออีกนิดให้ไรท์อัพเพิ่มเพราะกลัวอ่านจบตอนล่าสุดเร็วแล้วไรท์ยังไม่อัพและมันจะค้างและไม่มีจะอ่านอีก สรุปก็ยังค้างไว้ตั้งแต่ 2 ปีที่แล้วจนจะลืมเนื้อเรื่องหมดละ แต่ที่จำได้คือความรู้สึกเพลินกับเนื้อเรื่องในตอนนั้นมันเข้ากับเราที่จะอ่านเรื่องนี้ทุกๆเที่ยงคืนเพราะนอนไม่หลับเข้ากับชีวิตนายเอกฮ่าๆๆ ถ้าเรากลับไปอ่านใหม่อีกรอบแบบตอนนั้นมันอาจจะดึงเรากลับเข้าไปในช่วงเวลาเดิมที่เราเคยอ่านค้างไว้แน่ๆเลย เราอาจจะกลับไปรู้สึกเพลินแบบเดิม ช่วงเวลาเดิมๆ ความรู้สึกเดิมๆ เขียนไปเขียนมาก็ยาวจนได้ ถ้าอ่านรู้เรื่องนี่เก่งมากเลย  
    #2,175
    1
    • #2175-1 uranun(จากตอนที่ 28)
      16 มีนาคม 2561 / 12:49
      แค่เห็นคุณชอบมันขนาดนี้เราก็มีกำลังใจแต่งต่อแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณจริงๆนะคะ ^^
      #2175-1
  9. #2159 phat_10 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 12:55
    สงสารมาร์คที่สุด อยากให้มาร์คมีความสุขบ้าง ทำไงดี!?? (แต่แทยงต้องคู่กับเตนล์น่ะดีแล้ว)
    #2,159
    0
  10. #2146 seethenq (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 04:51
    โอ้ยยยยยยมาคลี ฮือออ แพ้ทางพระรองสุดแต่เราจะหักหลังพี่พระเอกไม่ได้ค่ะพี่ตะยงเขาก็ดีTT
    #2,146
    0
  11. #2145 seethenq (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 04:51
    โอ้ยยยยยยมาคลี ฮือออ แพ้ทางพระรองสุดแต่เราจะหักหลังพี่พระเอกไม่ได้ค่ะพี่ตะยงเขาก็ดีTT
    #2,145
    0
  12. #2123 pvcrazy00 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:35
    โถ่วลูกมะลิของแม่5555 งื้อเส้า
    #2,123
    0
  13. #2092 flysohigh (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 19:02
    หน่วงจนร้องไห้ออกมาเลยค่ะไรต์
    สงสารมาร์คอ่ะ สักวันมาร์คจะได้พบกับคนที่หนูรักจรงๆนะลูกTT
    #2,092
    0
  14. #2066 cassiopeia-inw5 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 06:26
    ยื่นเจโน่เอาไปซับหัวใจน้องมาร์คคนดีของคุณแม่ค่ะ โธ่ลูกตัดใจและเก็บไว้เป็นดบสเมมโมรี่ดีกว่าครับ.แม่จะร้องไห้ให้เค้าสองคนไปเถอะลูกแทเตนล์เค้ารักกันครับแม่เชื่อว่าสักวันรุ่นที่หกต้องมีนายหญิงเคียงคู่คนที่เหมาะกับมาร์คจริงๆนะ .ฮืออออ
    #2,066
    0
  15. #2065 immadarkworld (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 01:40
    ว่าแล้วเชียวมัคมัคต้องเจ็บปวด หาคนดามใจน้องด้วยค่ะ
    #2,065
    0
  16. #2039 xptinx (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 00:52
    คิดถึงแทยงกับเตนล์จังงง รอไรท์มาต่อนะะะ
    #2,039
    0
  17. #2038 xptinx (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 04:50
    นุ้งมาร์คคคค รอนะคะไรท์
    #2,038
    0
  18. #2018 for__blue (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 16:55
    รอนะคะะะะะะ
    #2,018
    0
  19. #2017 ppearp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 20:35
    ตอนนี้เศร้ามากอ่ะไรท์ ;-;
    #2,017
    0
  20. #2014 stamppy0120 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 22:33
    สงสารมาร์คง่ะ
    #2,014
    0
  21. #2006 aoomhuang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 18:24
    งือออ เพิ่งมาตามอ่านรวดเดียว ;_; สงสารมาร์คมากๆ แต่ว่าคิดว่าต้องมีดราม่าในส่วนของพี่แทยงแน่นวล ฮือ (ปล. อยากได้เป็นเล่มมาเก็บไว้อ่านนะคะ ถ้าจะกรุณา 555555)
    #2,006
    0
  22. #1999 ___meowarm (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 07:05
    อยากรู้เรื่องมาร์คชอบเตนล์มาปีกว่าเเล้วอ่ะ ไรท์ มาต่อเร็วๆน ตอนนี้จุกมากเลยฮื่อ???? บรรยายความรู้สึกมาร์คได้เเบบเห็นภาพเลย
    #1,999
    0
  23. #1986 tv58032 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:01
    อือออ~ มาร์คคคไม่เป็นไรน้าา เธอเสียสละมากเลยย♡ T^T

    ทำดีเเล้วน้าาาาาา อ่านไปหน่วงไปT^T เเต่ก็สนุก

    สู้ๆน้าาไรท์เรารออ่านอยู่น้าาาา
    #1,986
    0
  24. #1985 tv58032 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:00
    อือออ~ มาร์คคคไม่เป็นไรน้าา เธอเสียสละมากเลยย♡ T^T

    ทำดีเเล้วน้าาาาาา อ่านไปหน่วงไปT^T เเต่ก็สนุก

    สู้ๆน้าาไรท์เรารออ่านอยู่น้าาาา
    #1,985
    0
  25. #1984 LEEtaemew (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 00:28
    เศร้ามากกกก จำได้ว่าตอนก่อนหน้าแทเตนล์แฮปปี้ เขินมากกกก ตัดภาพมาที่เหตุการณ์เดียวกันในมุมของมาร์คลี โอย TwT มาร์คลีเสียสละเพื่อความรัก ยอมทิ้งทุกสิ่งอย่าง ทิ้งความสุขของตนเพื่อให้อีกคนมีความสุข อินมากๆเลยค่ะ อ่านไปน้ำตาจะไหล รู้สึกจุกมาถึงคอจริงๆ ภาษาดีมากๆเลยค่ะ เรียบง่าย แต่เข้าถึงอารมณ์สุดๆ น้ำตาไหลจริงๆแล้วเนี่ย
    #1,984
    0