CHANGE MY MIND สลับหัวใจให้ลงล็อก [Last Memories] Ch.65

ตอนที่ 39 : [[,,,Special 8,,,]] Fan Fiction : ปฐมบทแห่งความรักที่เป็นไปไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 ก.ย. 56

JJ♕






Fan Fiction: Change My Mind สลับหัวใจให้ลงล๊อค by UkiHime, UkiMelon

Title: ปฐมบทแห่งความรักที่เป็นไปไม่ได้

Pairing: Zen x Fem Akira

Rating: PG-13

Writer: Sakurai Winter

 

 

 

 

          เซน...ฉันรักนาย กลับมาอยู่กับฉัน ...มาอยู่ด้วยกัน ...มารักกันอย่างที่เราเคยเป็นจะได้ไหม

 

 

          หากชาติหน้ามีจริง ...ขอให้ข้าและผู้ชายกลับกลอกเยี่ยงนั้นไม่พบเจอกันอีก หรือหากยังไม่หมดกรรมต่อกันจนต้องมาพานพบกัน... ก็ขอให้อย่าได้อยู่ร่วมกันได้อีกเลย...

 

 

 

 

          อากิระ ...ฉันเกลียดแก เมื่อไหร่แกจะไปจากชีวิตฉัน ...เมื่อไหร่แกจะหายไปจากโลกนี้เสียที

 

 

          ...ด้วยความรักทั้งหมดดวงใจ ของข้าที่มีต่อนางอันเป็นที่รักยิ่ง... ขอให้ชาติหน้าเราได้อยู่ด้วยกัน ...ได้รักกันอย่างที่ควรจะเป็น

 

 

 

 

          หากคำอธิษฐานของคนสองคนที่มีต่อกันนั้นสอดคล้อง ผลลัพธ์ที่เกิดคงไม่ต้องวุ่นวายและซับซ้อนเช่นนี้

 

 

 

 

            ภาพชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนั่งสูดกลิ่นไอดินร่วมกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ท่ามกลางผืนหญ้าเขียวขจีที่ยาวไกลสุดลูกหูลูกตาบนแผ่นดินอยุธยาในยามเย็น ...ภาพที่ชาวบ้านในละแวกนั้นเห็นกันจนชินตา ...ภาพเดิม ๆ ของคู่รักที่รักกันมากปานจะกลืนกิน ...ภาพที่คงไม่มีทางหายไป หากไม่มีเหตุการ์ณใดเกิดขึ้นเสียก่อน...

 

 

            "เย็นนี้ข้าจะขอพ่อกับแม่ให้มาสู่ขอเจ้าในวันพรุ่ง"

 

 

            จู่ ๆ เสียงเอ่ยอย่างมุ่งมั่นของชายหนุ่มก็ดังขึ้นเรียกให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กันหันไปมองด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ...ความรู้สึกดีใจ ตื้นตันใจ และความเขินอายปนแปกันมั่วภายในจิตใจของเจ้าของใบหน้าสวย...

 

 

            "เจ้าไม่คิดถามข้าสักคำเลยรึ ว่าข้าจะยินยอมแต่งกับเจ้ารึเปล่าน่ะ"

 

 

            "ทำไมข้าจะต้องถาม ก็ในเมื่อข้ารักเจ้า เจ้าก็รักข้า ในเมื่อเรารักกันอย่างนี้แล้วน่ะ"

 

 

            "ค ใครบอกเจ้ากัน ว่าข้ารู้สึกแบบนั้นกับเจ้าน่ะ..."

 

 

            หญิงสาวพูดด้วยความเขินอาย ดวงหน้าหวานเสมองไปทางอื่นด้วยไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าของตนในยามนี้ ...มือหนาจึงจับปลายคางมนให้หันกลับไปหาตนเองแล้วพูดขึ้นว่า

 

 

            "ถ้าเจ้าไม่รู้สึกแบบนั้น... แล้วเจ้าจะเขินทำไมกันล่ะ...หืม ดวงใจของข้า"

 

 

 

 

          วันนั้น... วันที่เจ้าบอกว่าจะขอข้าแต่งงาน เป็นวันที่ข้าดีใจที่สุดในชีวิต ...แต่ก็เป็นวันที่ข้าเสียใจที่สุดในชีวิตเช่นกัน

 

 

 

 

          สิ่งที่ข้าเอื้อนเอ่ยบอกเจ้าไปนั้น เป็นความจริงจากหัวใจของชายที่ไม่เคยรักหญิงใดได้มากเท่าที่เคยรักเจ้า ...ข้าอยากแต่งงานกับเจ้า ...อยากอยู่ร่วมกันจนวันสุดท้ายของชีวิต หากแต่...

 

 

 

 

            ชายหนุ่มก้าวขึ้นเรือนไปเพื่อที่จะไปหาบุพการีของตนเอง และเพื่อที่จะบอกสิ่งสำคัญที่เขาต้องการที่สุดในชีวิต ...อยากจะวอนท่านทั้งสองให้ช่วยไปสู่ขอนางอันเป็นที่รักให้ แต่ทว่า...

 

 

            ยังไม่ทันจะก้าวขึ้นไปจนถึงขั้นบนสุด เรื่องราวบางอย่างก็ลอยเข้ามากระทบโสตประสาทให้ขายาวที่กำลังจะก้าวต่อหยุดชะงัก ชายหนุ่มหยุดนิ่งเพื่อฟังเรื่องที่ตนไม่เคยได้รับรู้มาก่อน ...เรื่องราว ...ที่จะเปลี่ยนอนาคตของเขาไปตลอดชีวิต

 

 

 

 

            หากข้าได้รู้ก่อนว่าเรื่องราวมันจะเป็นเช่นนี้ ...ข้าจะกลับไปหาเจ้า พาเจ้าไปอยู่ด้วยกัน ณ ที่ไกลแสนไกลที่ไม่มีใครได้ตามเจอ จะไม่ขึ้นเรือนไปพบเจอเหตุการณ์นั้นอีก

 

 

 

 

            บิดาและมารดาของเขาแอบไปหมั้นหมายสตรีต่างเมืองลูกสาวขุนนางผู้สูงศักดิ์ไว้อยู่ก่อนแล้ว ...แล้วความรักของเขาล่ะ ...ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครได้บอกให้เขารับรู้ ...ที่ผ่านมาบุพการีทั้งสองก็ไม่ได้ทำท่าทีรังเกียจเดียจฉันท์คนรักของเขาเลยแม้แต่น้อย ...ถึงแม้ว่านางจะเป็นลูกสาวชาวนาซึ่งมีฐานะต่างชั้นกับเขามาก แต่นางก็มีกิริยาที่ดี เป็นกุลสตรีที่ดีพร้อม ...แต่ทำไมกัน

 

 

            "ท่านทั้งสองเคยฟังคำของข้าหรือไม่ ข้าไม่ต้องการหญิงใดนอกจากคนรักของข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น คนรักของข้าที่เป็นลูกชาวนาน่ะ ท่านทั้งสองก็ไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจนางเลยไม่ใช่หรือ... หรือที่ข้าเห็นมันจะไม่ใช่ความจริง ไม่รู้ล่ะ หากข้าไม่ได้แต่งงานกับนาง ข้าก็จะพานางไปอยู่ด้วยกันในที่ ๆ ท่านทั้งสองจะไม่มีวันหาเจอ ลาก่อนท่านพ่อและท่านแม่ของข้า ...สักวันหนึ่งข้าจะมาทดแทนบุญคุณที่ชุบเลี้ยงข้ามา ...ข้าขอโทษที่เป็นลูกชายที่ไม่เชื่อฟัง ...ลาก่อน"

 

 

            ขายาวเตรียมจะเดินกลับหลังเดินลงบันไดไป แต่ทว่า...

 

 

            บ่าวไพร่ที่เป็นชายฉกรรจ์ในบ้านของเขาที่ต่างเคยเป็นเพื่อนเล่นของเขามาตั้งแต่ยังเด็กพากันมายืนล้อมหน้าล้อมหลังเพื่อที่จะจับตัวเขาไปขังที่ห้องตามคำสั่งของท่านพ่อ... คนเดียวหรือจะสู้แรงคนจำนวนมากกว่าได้

 

 

 

 

            เจ้าปล่อยให้ข้ารอ... รอด้วยความเชื่อใจ...

 

 

 

 

            หลังจากวันนั้น ชายหนุ่มจึงไม่ได้ออกไปพบเจอใครอีกเลย เขาถูกกักขังไว้ในห้องนอนของตัวเอง... ห้องนอนของเขาที่หน้าต่างเคยเปิดกว้างให้เห็นทัศนียภาพด้านนอก บัดนี้ถูกปิดจากด้านนอกเพื่อไม่ให้เขาหนีออกไปได้ง่าย ๆ ในเวลาแบบนี้ ...โลกภายนอกเป็นอย่างไรเขาไม่อาจทราบได้ จึงได้แต่นั่งรออยู่อย่างนั้น รอวันที่เขาจะต้องเข้าพิธีแต่งงานอย่างที่บุพการีทั้งสองต้องการ...

 

 

            และเพียงไม่นาน ข่าวลือที่ได้รับรู้จากชาวบ้านร้านตลาดก็เข้าไปถึงหูของสาวเจ้าเข้าจนได้ แต่ด้วยความที่ไม่ใช่คนหูเบา หญิงสาวจึงตัดสินใจไปพบฝ่ายชายที่บ้าน ...นางไม่ได้จะมาอ้อนวอนร้องขอ แต่มาเพื่อที่อยากจะรู้คำตอบให้ชัดแจ้ง ว่าเรื่องที่ว่านั้นเป็นจริงหรือไม่ ...เรื่องที่คนรักของนางจะแต่งงานกับสตรีต่างเมือง ...หากเป็นจริงนางจะทำใจยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น แม้ในใจจะร้อนลุ่มดังกองเพลิงสุมอยู่ในหัวอกแล้วก็ตาม

 

 

           

 

            ความจริงที่ข้าต้องเจอ ...เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าโดนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงกลางดวงจิต ...ลาทีความรักจอมปลอม ...ลาที ชายที่หลอกลวงข้าได้อย่างแสบสันที่สุดในชีวิต

 

 

 

 

            ขาเรียวก้าวเดินลงมาจากบ้านของฝ่ายชายที่บัดนี้หนีหายไปอยู่ที่เรือนของคู่หมั้น ...คำบอกเล่าที่ได้ฟังจากปากของบุพการีทั้งสองของชายหนุ่มนั้นได้ยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง และได้สร้างรอยแผลร้าวลึกขึ้นในจิตใจหญิงสาวเป็นอย่างมาก ...เจ็บปวดเหลือเกินกับสิ่งที่ได้ยินมา...

 

 

 

 

            ...วันที่ข้าลาจากโลกนี้ไป ...ในวันแบบนี้ ...เจ้าคงจะมีความสุขมากสินะ

 

 

 

 

            ...เสียงดนตรีจากงานแต่งงานของบุตรชายของคนใหญ่คนโตที่หญิงสาวรู้จักดีดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของคนที่ยังคงขังตัวเองอยู่ภายในพื้นที่ปิด... เพราะตั้งแต่กลับมาจากบ้านฝ่ายชายในวันนั้นเจ้าของใบหน้าสวยก็เอาแต่ขังตัวเองอยู่ภายในห้องนอนของตนเอง มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นแนบชิดปิดใบหูแน่นด้วยไม่ต้องการได้ยินเสียง ...เสียง... ที่เสียดแทงจิตใจให้บอบช้ำมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม...

 

 

            เมื่อไม่สามารถทนรับฟังเสียงเหล่านั้นได้ ดวงหน้าหวานจึงหันซ้ายแลขวามองหาของบางสิ่งที่จะช่วยพาตนให้หลุดพ้นจากการรับรู้ที่แสนทรมานนี้ ...ในเมื่อหยุดเสียงนั้นไม่ได้ ก็จะขอหยุดการมีชีวิตอยู่ของตัวเองแทน... และสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่มีดปอกผลไม้ที่วางอยู่ตรงหัวเตียง...

 

 

            หญิงสาวเอื้อมมือคว้าของมีคมที่เพิ่งหยิบมาได้และเตรียมจ่อลงตรงที่ข้อมือเล็ก ...คมมีดค่อย ๆ กดลึกเข้าไปบนผิวหนังบอบบาง ลากเลื่อนเรื่อยเป็นแนวขวางอย่างช้า ๆ ...สายธารแห่งชีวิตสีแดงชาดกลิ่นเหมือนเหล็กค่อย ๆ ไหลซึมออกมาเรื่อย ๆ ตามแนวที่โดนกรีด จนกระทั่งมาถึงบริเวณเส้นเลือดใหญ่ ...เส้นแห่งชีวิต ...ชีวิตที่นางไม่ต้องการจะมีอีกต่อไป หญิงสาวกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวดแล้วตัดสินใจกรีดตัดเส้นเลือดใหญ่ด้วยความรวดเร็ว... ระหว่างที่ลมหายใจเริ่มขาดห้วง นางจึงเริ่มอธิษฐาน...

 

 

 

 

          "หากชาติหน้ามีจริง ...ขอให้ข้าและผู้ชายกลับกลอกเยี่ยงนั้นไม่พบเจอกันอีก หรือหากยังไม่หมดกรรมต่อกันจนต้องมาพานพบกัน... ก็ขอให้อย่าได้อยู่ร่วมกันได้อีกเลย..."

 

 

 

 

          ...ดวงใจของข้า ...เจ้ารู้หรือไม่ ว่าข้าไม่เคยอยากให้มันเกิดขึ้น...

 

 

 

 

            งานแต่งงานของชายหนุ่มตระกูลมั่งคั่งและสตรีสูงส่งจากต่างเมืองจบลงไปแล้ว ...วันเข้าหอก็จบลงไปแล้วเช่นกัน แต่สิ่งที่ยังติดอยู่ในใจชายหนุ่มอยู่นั้นไม่เคยลบเลือนหาย ...นางอันเป็นที่รักของเขา ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างนะ...

 

 

 

 

            ข้าเองก็เสียใจไม่ต่างกัน...

 

 

 

 

            ชายหนุ่มเริ่มตรอมใจนับตั้งแต่วันที่เขาได้รู้ข่าว ...ข่าวร้ายที่สุดในชีวิตของเขา ...หญิงสาวที่เขารักที่สุดเสียชีวิตลงจากการฆ่าตัวตายในวันที่เขาแต่งงาน ส่วนสาเหตุ... เป็นเพราะอะไรเขาเองก็รู้ดี

 

 

            วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วสำหรับการที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ไปวัน ๆ ของชายหนุ่ม ...จากวันเป็นเดือน ...จากเดือนเยังไม่ทันจะเลื่อนผ่านไปจนถึงปี ...ชายหนุ่มยังคงซึมเศร้าเสียใจ ...ในทุก ๆ วันเขาจะพาร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงจากการขาดสารอาหารด้วยเพราะไม่ค่อยยอมให้อาหารตกถึงท้องอย่างเพียงพอในแต่ละวันไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่... ต้นไม้ที่เขาและหญิงสาวเคยมานั่งเล่นด้วยกันบ่อย ๆ ...และในวันนี้ก็ไม่ต่างกัน

 

 

            ชายหนุ่มนั่งลงตรงที่ประจำใต้ต้นไม้ใหญ่ ...นัยน์ตาขุ่นมัวหม่นหมองหันมองไปทางด้านข้าง เขาใช้มือปัดเศษหินเศษใบไม้เพื่อให้เรียบโล่งและกว้างพอที่จะให้ใครสักคนมานั่งอยู่เคียงข้างกาย ...ใครสักคน...ที่จากเขาไปไกลแสนไกล... เขานั่งหลับตานึกถึงภาพเมื่อครั้งที่หญิงสาวเคยมีชีวิตอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวระบายยิ้มออกมาน้อย ๆ ...ลมหายใจที่มีเริ่มแผ่วลงเรื่อย ๆ ...เรื่อย ๆ ...ชายหนุ่มรู้ตัวว่าเวลาของตนเองบนโลกใบนี้ใกล้จะหมดลงแล้ว ...เขาจึงได้อธิษฐาน...

 

 

          "ด้วยความรักทั้งหมดดวงใจของข้าที่มีต่อนางอันเป็นที่รักยิ่ง... ขอให้ชาติหน้าเราได้อยู่ด้วยกัน ...ได้รักกันอย่างที่ควรจะเป็น"

 

 

 

 

            จากบทสรุปของความรักที่เป็นไปไม่ได้และแรงอธิษฐานที่ไม่สอดคล้องกันเมื่อครั้งในอดีต ส่งผลให้ในชาตินี้หญิงสาวเกิดเป็นชายหนุ่มรูปงามนามว่า "อากิระ" ผู้ที่มีฐานะสูงส่ง ...ส่วนชายหนุ่มนั้นกลับกัน ...เขาไปเกิดเป็นชายหนุ่มเพศเดิมเหมือนชาติที่แล้ว นามว่า "เซน" ผู้ที่มีฐานะต่างชั้นกับอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก...

 

 

            ความรักของคนทั้งสองในชาตินี้จึงเป็นเช่นนี้... จากคนที่ควรรักกลับเกลียดอย่างสุดชีวิต ...จากคนที่ควรจะเกลียดกลับรักอย่างหมดหัวใจ...

 

 

Story Never Ends............

 

 

            สวัสดีค่า รีดเดอร์ที่น่ารักทุกท่าน ข้าพเจ้าไรเตอร์ Sakurai Winter (ซากุระอิ วินเทอร์) เองนะคะ บอกตามตรงเลยว่าชอบงานเขียนของน้องสาวทั้งสองมาก ชอบมากจริง ๆ นะถึงได้แต่งแฟนฟิคให้ ...ก็ไม่รู้ว่าจะถูกใจกันรึเปล่า ...เผลอ ๆ คงได้โดนแฟนคลับอากิระโบก 555 /// เค้าก็แฟนคลับอากิระน๊า ที่หนึ่งในเรื่องนี้เลยล่ะ อิอิ ปกติแล้วไรเตอร์จะแต่งชายรักชายค่ะ >///< ...นี่เรื่องแรกเลยนะที่แต่งชายหญิงเนี่ย เหอ ๆ ...ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ... ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ (((^_^)))

 


มุมน้อย ๆ ของฮิเมะ
ดีใจมากค่ะที่พี่สาวทำให้ ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเลยที่ตีความออกไปจากเรื่องราวปกติแต่กลับอ่านแล้วรู้สึกสอดคล้องกันอย่างประหลาดทั้งมในเรื่องความแค้นและรักที่เป็นไปไม่ได้ของคนทั้งสองแถมยังเป็นฉากเกี่ยวกับจังหวัดพระนครศรีอยุธยาที่เคยมีในตอนไปแล้วอีก รู้สึกชอบมาก ๆ ไม่แพ้กับของโซล่าร์จังเลยค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ อนึ่งการจัดรูปแบบนี้ฮิเมะอิงมาจากท่านเจ้าของผลงานนะคะและแน่นอนว่าลิขสิทธิ์นั้นเป็นของเจ้าของผลงานหาใช่อุคิเมล่้อนแต่อย่างใดค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ

ปล. หากแวะผ่านมาอยากขอกำลังให้กับไรเตอร์ทุกท่านที่ได้สร้างผลงานฟิคให้กับเด็กใหม่ในวงการเขียนอย่างพวกเราด้วยเถอะค่ะ ขอบคุณนะคะ T///////T

สุดท้ายนี้ อ่านผลงานเพิ่มเติมของพี่ออมหรือนามปากกา Sakurai Winter ได้ที่นี่เลยค่ะ ^^
 
http://sakurai-winter.blogspot.com/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

337 ความคิดเห็น