ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 166 : สายตากระหายเลือด!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    18 ม.ค. 62

คำถามมากมายเกิดขึ้นภายในหัวของเหล่านักฆ่าที่ถูกส่งมาทั้งหมด สิ่งที่น่าตกใจคงเป็นการเคลื่อนที่เพียงครั้งเดียวก็สามารถคร่าชีวิตเพื่อนร่วมงานไปแล้วอย่างง่ายดาย ทุกคนต่างตกตะลึงในความรวดเร็ว แถมพละกำลังมหาศาลนั้น รวมถึงกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของสแตนได้ทำให้พวกเขาเหล่านั้นรู้สึกตื่นกลัว

 

ดวงตาสีแดง ความรวดเร็ว หรือว่าแกจะเป็นคนเดียวกับตอนนั้น!” เสียงของชายที่ยืนประจันหน้ากับสแตนพูดขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด 

 

อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่ ขอ...รับ สแตนยิ้มโชว์ฟันคู่ยาวชวนสยองพลางส่งสายตาอย่างกระหายเลือดไปยังคนพวกนั้นจนทำให้พวกเขาขนลุกชูชันกันทั้งหมด

 

พรึ่บ! ฉัวะ! ซ่า! ...เป็นอีกครั้ง เพียงแค่พริบตาเดียว สแตนก็ได้หายไปจากจุดที่เขาเคยยืนอยู่อีกแล้ว และตามมาด้วยเสียงบางอย่างที่เกิดขึ้นด้านบนของดาดฟ้าที่ห่างไม่ไกล สแตนชูคอของเหยื่อผู้โชคร้ายแล้วโยนทิ้งลงด้านล่างอย่างไม่ใยดี พร้อมกับเลียริมฝีปากที่มีคราบเลือดติดอยู่ไปพลางๆ

 

ฆ่ามัน!!!” ชายคนหนึ่งแผดเสียงดังจนก้องไปทั่วบริเวณแห่งนี้ พลันทำให้ทุกคนสะดุ้งตัวและหายจากอาการหวาดกลัวแล้วกระชับอาวุธในมือแน่น ทุกคนต่างเร่งเร้าพลังออกมาจนเกิดเป็นแสงสีเสียงมากมายอย่างตระการตา

 

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น กลับไม่ได้ทำให้สแตนรู้สึกคิดหนักหรือเป็นกังวลเลยแม้แต่น้อย กลับกันมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกว่าเดิม เหมือนกับว่าเขาต้องการที่จะลิ้มลองรสชาติเลือดของพวกฝึกพลังวิญญาณอย่างไรอย่างนั้น

 

พรึ่บ! พรึ่บ!แล้วทันใดนั้น นักฆ่าสองคนก็ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังของสแตนพร้อมกับในมือถือมีดที่ทำจากแร่ไทรเวย์เนียมไว้ด้วย

 

สแตนเอี่ยวตัวหลบจากโจมตีที่ผสานของทั้งสองได้อย่างไม่ยากเย็น อีกทั้งยังสวนแทงเข่ากับเตะก้านคอจนทำให้ทั้งคู่ถึงแก่ความตายไปด้วยกระบวนท่าเดียว แล้วห่าฝนของการจู่โจมของกลุ่มนักฆ่าคนนี้ก็เริ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่ให้สแตนได้หยุดพัก แม้ว่าทางนั้นจะเกิดความสูญเสียทุกคนในการโจมตี แต่กลับไม่ได้ทำให้พวกเขาตื่นกลัวหรืออะไรเลย อาจเป็นเพราะยาที่พวกเขากินต่อหน้าสแตนเมื่อสักครู่ก็เป็นได้

 

ฉัวะ!สแตนแทงมือเข้ากลางหน้าอกของเหยื่อผู้เคราะห์จนทะลุ ก่อนจะสะบัดมือตัดลำคอของใครอีกคนที่หายตัวเข้ามาจากเงามืด การสังหารของสแตนทำให้กลุ่มนักฆ่าจากจำนวนคนเกือบ 30 กลับเหลือไม่ถึงหยิบมือแล้วในตอนนี้

 

มันเป็นตัวอะไรกันแน่!” เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้น ขณะมองเหล่าลูกน้องของตัวเองที่ตกตายร่วงโรยราวกับใบไม้ตรงหน้า แม้เขาจะเตรียมใจรับงานชิ้นนี้มาแล้ว แต่ทว่าเหงื่อในกายกลับเย็นเฉียบอย่างหวาดกลัว

เอาไงดีครับหัวหน้า หากเป็นแบบนี้ตรงไป เกรงว่าเราทั้งหมดต้องถูกมันฆ่าแน่นอน ชายสวมหน้ากากด้านข้างพูดกับหัวหน้าของตัวเองด้วยเสียงสั่นๆ

คงไม่มีทางเลือกแล้ว คงมีแต่วิธีนั้น คำพูดแสนธรรมดาแต่ดันไปสะกิดใจของคนที่ได้ยินเสียอย่างนั้น

แต่ว่า...

ยังไงก็มีค่าเท่ากัน เสี่ยงโชคกับวิธีนี้อาจจะเป็นผลดีก็ได้ เขาพูดเสร็จก่อนจะดึงแคปซูลยาสีเหลืองปนแดงออกมา แล้วดีดเข้าปากด้วยใบหน้าที่เกร็งสุดขีด พร้อมกับคนอื่นที่เหลือต่างทำตามโดยไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่

 

สแตนลอบมองพวกเขาอย่างใคร่รู้ ส่วนตัวแล้วเขาคิดว่านี่อาจเป็นเบาะแสอีกอย่างหนึ่งที่สำคัญก็ได้ แล้วดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างที่เขาคิดไว้ ยิ่งคิดถึงจุดนี้ยิ่งทำให้สแตนรู้สึกตื่นเต้นออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

อ๊ากกก!!! โฮกกก!!! ...จากเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของคนนับสิบกลับกลายเป็นเสียงร้องคำรามอันน่ากลัวจนดังก้องไปทั่ว ร่างกายของพวกเขาได้แปรเปลี่ยนเป็นเหล่าสรรพสัตว์ที่ทรงพลังและใหญ่โตมโหฬารมาก อย่างเช่น ตัวหัวหน้าของพวกนั้นที่กลายเป็นลิงกอริลลาสีแดงสดตัวสูงเกือบ 3 เมตร และที่สำคัญพวกนั้นสามารถขับพลังวิญญาณออกมาห้อมล้อมตัวเองได้ด้วย

 

สแตนมองพวกเขาสลับกับยาในมือ ซึ่งดูเหมือนว่ายาที่พวกนั้นกินจะสีแตกต่างจากยาที่เขาถือ ของเขานั้นเป็นสีแดงสด แต่พวกนั้นกลับกินเป็นสีเหลืองปนสีเลือดข้นๆ

 

โฮกกก!!! ...ยังไม่ทันที่สแตนจะได้หายสงสัยดี จู่ๆ ก็มีสิงโตขนาดยักษ์วิ่งสองขาเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะปบเล็บอันแหลมคมเข้าใส่อีกด้วย เสียงของกรงเล็บเสียดสีกับอากาศจนเกิดเป็นเสียงน่ากลัวตามมา

 

ตู้มมม!!!

 

เสียงกัมปนาทดังขึ้นจนพวกนั้นต้องหยุดวิ่งเข้ามาและยืนมอง ก่อนที่ควันหนาค่อยๆ หายไป เผยให้เห็นภาพของสิงโตยักษ์นอนจมกองเลือดที่หลุมบนพื้นอย่างหมดสภาพ ซึ่งมีสแตนสะบัดมือข้างขวาเบาๆ อยู่ด้านข้าง เหล่าสรรพสัตว์ทรงพลังพวกนั้นยืนมองสแตนด้วยสายตาอาฆาตจนดวงตากลายเป็นสีแดงอันน่ากลัว

 

โฮกกก!!! เพล้ง! เพล้ง!

 

เสียงร้องคำรามที่ดังขึ้นพร้อมกันได้ทำลายกระจกโดยรอบจนแตกเสียงดังออกมา พร้อมกันนั้นพวกนักฆ่าที่กลายร่างต่างรีบกระโจนเข้าหาสแตนอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

 

พรึ่บ! ตุ้บ! ผัวะ! …สแตนพุ่งไปข้างหน้าด้วยดวงตาสีแดงสดเช่นกัน เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายคราวนี้เป็นเสือดำลายขาวตัวหนึ่งที่ถูกสแตนแทงเข่าเข้าใส่ ก่อนจะสะบัดมือฟาดส่งไปอีกทางจนตกตายไปเลยทีเดียว

 

แม้ว่าพวกนั้นจะข้ามขอบเขตความเป็นมนุษย์และกลายร่างเป็นสัตว์ทรงพลังแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่อาจตามความเร็วและความแข็งแกร่งของสแตนได้ จากสิ่งที่ตัวเองคิดว่ากำลังเป็นผู้ล่ากลับกลายเป็นเหยื่อภายในพริบตา

 

เพียงแค่เวลาไม่ถึงสิบนาที บรรดาลูกน้องของกอริลลายักษ์ก็ตกตายไปแล้วเรียบร้อยหมดแล้ว มันหันหน้าไปมองรอบๆ ที่เหลือเพียงซากศพไร้วิญญาณที่นอนตายเกลื่อนพื้นที่แห่งนี้ ก่อนจะหันมามองสแตนด้วยสายตาโกรธแค้น เศษซากชิ้นส่วนอวัยวะต่างเกลื่อนกลาดเต็มทั่วพื้นย้อมให้ถนนสายนี้กลายเป็นหนองน้ำสีเลือดไปแล้ว

 

ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ! ...เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้ว มันจึงทุบที่หน้าอกอย่างเสียงดังด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด พร้อมกับเร่งเร้าพลังวิญญาณสีแดงสดขึ้นไปอีกขั้น ขนทั่วทั้งตัวที่แทบจะมองไม่เห็นได้ค่อยๆ ยาวออกมาจนหนาและปกคลุมตัวมันเองคล้ายกับทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันชั้นดี

 

สแตนที่ร่างกายโชกไปด้วยเลือดของนักฆ่าพวกนี้ทำเพียงแค่มองดูและเก็บรายละเอียดไว้ให้มากที่สุด เพื่อที่เขาจะสามารถไปรายงานแก่จินได้อย่างครบถ้วนกระบวนความ

 

ฟ้าว! ตู้มมม!!!

 

แค่อึดใจเดียวร่างของกอริลลายักษ์ก็หายตัวไปจากจุดเดิม และพุ่งเข้าปะทะกับสแตนอย่างจัง จนทำให้พื้นที่สแตนอยู่ระเบิดเป็นหลุมขนาดลึก สองแขนของกอรริลาตัวนั้นได้ถูกสแตนหยุดมันไว้เพียงแค่ฝ่ามือเดียว พร้อมกับปัดป้องไปมาอย่างรวดเร็ว จนสร้างความหงุดหงิดและรำคาญใจแก่สัตว์กระหายเลือดตัวนี้เป็นอย่างมาก

 

ฉับพลันสายตาของมันได้สบเข้ากับสายตาของสแตนที่มองอยู่นิ่งๆ ความกลัวที่เคยหายไปได้กลับคืนมาอีกครั้ง ความรักตัวกลัวตายได้บังเกิดขึ้นอย่างไม่ได้คาดคิด จนทำให้ร่างอันใหญ่โตนั้นเริ่มสั่นน้อยๆ และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับลูกหมาตกน้ำ

 

พรึ่บ! ผัวะ! ตู้มมม!!! ...สแตนหายตัวไปกลางอากาศและหมุนตัวฟาดเท้าเข้ากับใบหน้าของกอรริลลาตัวนี้อย่างรวดเร็ว จนทำให้ร่างนั้นถไลไปกับพื้นจนเสียงดังและลากยาวไปไกลกว่าสิบเมตร

 

แล้วดูเหมือนว่าเกราะขนที่หนานั้นไม่ได้ลดถอนพลังโจมตีของสแตนได้เลยแม้แต่น้อย แต่กระนั้นใจนักสู้ของมันก็ยังคำรามอยู่ภายในให้ลุกขึ้นมาสู้ แม้จะใกล้หมดสภาพแล้วก็ตาม

 

โฮกกก!!! ฉึก!

 

เสียงร้องคำรามจากกอริลลายักษ์สีแดงนั้นได้หยุดชะงักลงหลังจากถูกอะไรบางอย่างแทงเข้าที่หน้าอกของมัน พร้อมกับมันค่อยๆ เลื่อนสายตาลงมามอง แล้วพบเข้ากับแขนของสแตนที่กลายสภาพไปกำลังแทงเข้าที่หน้าอกของมันอย่างง่ายดายคล้ายกับเจลลี่อย่างไรอย่างนั้น

 

ขอบคุณสำหรับข้อมูล ขอรับ สแตนกล่าวเสร็จก็ใช้มือนั้นบีบเข้าที่หัวใจของกอริลลาตรงหน้าจนแหลกคามือ แล้วทำให้มันตกตายลงไปในที่สุด

 

สแตนยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้นมาเลียด้วยสายตาที่กระหาย ฉับพลันเส้นเลือดมากมายรอบดวงตาก็ปูดบวมขึ้นจนเห็นได้ชัดแล้วมันดูน่ากลัวกว่าทุกที อาจเป็นเพราะเลือดพวกนี้ทรงพลังกว่าหรือแปลกใหม่จากที่ตัวเขาเคยสัมผัสมาก่อน เมื่ออาการสงบลงแล้ว สแตนค่อยๆ ค้นตัวพวกนั้นก่อนจะหยิบตัวยาสีเหลืองอันแปลกแตกต่างจากของเขาติดมือมาด้วย แล้วสแตนก็หายตัวไปทิ้งให้ผู้เคราะห์ร้ายมาเห็นสภาพเหล่าซากศพพวกนี้ในเวลาต่อมา

 

 

 

 

 

ภายในห้องทำงาน ณ คฤหาสน์มังกรคำรามในยามค่ำคืนได้มีสตรีนางหนึ่งผู้มีใบหน้างดงามแต่ให้อารมณ์เย็นชายืนมองชายหนุ่มผมดำที่เพิ่งวางสายจากใครบางคนอยู่เงียบๆ

ทุกอย่างเรียบร้อยไหมคะ นายท่าน มากิถามจินหลังจากเพิ่งวางสายไปด้วยใบหน้านิ่งๆ

เหมือนสแตนจะจัดการทุกอย่างได้ ทางมากิล่ะ ได้อะไรมาบ้างไหม จินมองกระดาษที่มีข้อมูลต่างๆ บนโต๊ะพร้อมกับถามมากิที่ยืนตรงหน้าไปด้วย

เหมือนว่าคนที่นายท่านให้สะกดรอยตามจะมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับองค์กรเนเมซิส ไม่มากก็น้อยเลยค่ะ เพราะดูจากอำนาจการสั่งการแล้วคงจะเป็นระดับหัวหน้าแน่นอน มากิบอกสิ่งตัวเองคิดออกมา

อร่อยไหม จินยิ้มกรุ้มกริ่มให้มากิ แต่หญิงสาวกลับทำหน้างง

นายท่านหมายถึงอะไร?”

มุมปากมีอะไรติดอยู่น่ะ

คะ... มากิเอานิ้วเช็ดเบาๆ ก่อนเอามาดู แล้วก็นิ่งเงียบไป ก่อนที่ใบหูของเธอจะมีรอยแดงออกมาอย่างเขินอายจนต้องรีบออกจากห้องไปด้วยความรวดเร็ว ทิ้งให้จินยิ้มหัวเราะเบาๆ อยู่ภายในห้องคนเดียว

การพบกันของเรา มันเหมือนไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญแล้วสินะ จินหมุนเก้าอี้กลับหลังไปมองวิวทิวทัศน์กลางคืนด้านนอก แสงสีเสียงของเมืองใหญ่ห่างไกลออกไปไม่ได้เยียวยาหัวใจที่กำลังรุ่มร้อนอยู่ตอนนี้

 

ดีเลย... รวบยอดหนี้เก่าไปด้วยเลยแล้วกัน จินกล่าวออกมาลอยๆ ด้วยดวงตาสีแดงแสนน่ากลัว พร้อมกับยิ้มที่ฉีกมุมออกเรื่อยๆ

 





------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ขอโทษที่หายไปนานโดยไม่บอกกล่าวนะครับ พอดีช่วงนี้อารมณ์ค่อยข้างแย่ อาจจะอาการหนักเลยแหละ แต่จะพยายามมาลงให้ได้นะ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามกันมาครับ อีกอย่างพักนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ดูแลสุขภาพกันด้วยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1332 0923652545 (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:33
    ได้โปรดอัพตอนสะ
    #1,332
    0
  2. #1331 ♥kag♥ (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:29

    สู้ๆนะครับหายดีแล้วต่อด้วย
    #1,331
    0
  3. #1330 PrinceArcadia (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 00:24
    สู้ๆนะครับ ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้ครับ
    #1,330
    0
  4. #1329 ❥Woaini (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 22:13

    เปิดฉากฆ่าล้างบาง ..#รอจ้า สู้ๆน้า

    #1,329
    0
  5. #1328 god gay (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 14:08

    คนที่จินกำลังพูดถึงน่าจะเป็น ...... จำชื่อมันไม่ได้แล้วอะ ไอคนที่อยู่ในกลุ่นเพื่อน เรียกว่าไอดาราขี้เก๊กแล้วันชื่อโทริป่าวฟระ ตัวประกอบเกินจำบ่ได้

    #1,328
    1
    • #1328-1 teynumber02(จากตอนที่ 166)
      14 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:51
      ใช่ๆอะไรโทริๆเนี่ยเเหละ
      #1328-1
  6. #1327 ราตรีสีรุ้ง (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 12:53
    ถ้ามีปัญหาอะไรก็ลองแต่งเรื่องแยกเอาไว้ระบายอารมณ์ก็ได้นะครับ หรืออยากปรึกษาอะไรก็บอกได้เลยรีดพร้อมช่วยอยู่แล้วครับ แล้วก็บางครั้งการลองทำตัวเป็นเด็กก็ไม่ได้แย่เสมอไปนะครับ
    #1,327
    1
    • #1327-1 T.Autumn(จากตอนที่ 166)
      18 มกราคม 2562 / 13:49
      ขอบคุณครับบ :)
      #1327-1