ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 167 : 1 ใน 4 เครื่องประดับต้องห้าม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 935
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

ว่าไงนะ! ตายทั้ง 30 คนเลยงั้นเหรอ!” ชายหนุ่มตวาดลั่นใส่หน้าคนรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหน้าเสียงดังพร้อมกับมีใบหน้าที่แสดงถึงความโกรธกริ้วปนแปลกใจเป็นอย่างมาก ซึ่งทั้งคู่กำลังยืนอยู่ภายในห้องทำงานสุดหรูแสนเรียบง่ายแห่งนี้

อะ เอ่อ... ชะ ใช่ครับ น้ำเสียงอันตะกุกตะกักตอบกลับไปด้วยท่าทีสั่นเทา

ซากิ! ฉันบอกว่าไงห้ะ! บอกแล้วไงว่าอย่าให้พลาด แต่นี่มันอะไรกัน!!!” ชายหนุ่มดึงเนคไทสีดำของข้ารับใช้เข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะพ่นคำด่าไปด้วยอารมณ์โมโหใบหน้าแดงๆ แล้วค่อยพลักออกไปตามอารมณ์ที่รุนแรงของเขา

“ผะ ผมขออภัยเป็นอย่างยิ่งครับ นายน้อย ตะ แต่ว่าพวกเขาเป็นนักฆ่าฝีมือดีแห่งวงการโลกมืดเลยนะครับ งานต่างๆ มากมายที่พวกเขารับมา ไม่เคยมีงานไหนพลาดเลยสักงาน ผะ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ซากิตอบด้วยความเกรงกลัวอำนาจของชายหนุ่มตรงหน้า ถึงเขาจะพยายามเข้าใจเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจทำความเข้าใจมันได้เลยแม้แต่น้อย กลับกันมันยิ่งสร้างคำถามขึ้นมาเสียอย่างนั้น

นายแน่ใจนะ ว่าพวกนั้นมันฝีมือดี ไม่ใช่แค่คำอวดอ้างบ้าบอห่วยแตก ชายหนุ่มถามอย่างไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่

หะ หากนายน้อยไม่เชื่อ พะ พวกนี้คือผลงานทั้งหมดของพวกเขาครับ ซากิค่อยๆ ยื่นแฟ้มเอกสารขนาดใหญ่ไว้บนโต๊ะทำงานอย่างช้าๆ แล้วจัดการนำเอกสารสรุปคร่าวๆ ออกมาให้ชายหนุ่มตรงหน้าดู

หากพวกมันฝีมือดีแล้วละก็... เป็นไปได้ว่า เจ้าหัวขาวนั้นจะเก่งเอาเรื่อง สงสัยคราวนี้คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แล้ว

พอเห็นข้อมูลเหล่านั้นเข้า ก็ทำให้ชายหนุ่มที่อารมณ์ร้อนกลับมาเย็นลงในไม่ช้า พร้อมกับมีคำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวเหมือนกับข้ารับใช้ของเขา

ตามสืบหาข้อมูลไอ้ผู้คนหัวขาวนั้นให้ฉันด้วย ฉันต้องการข้อมูลของมันทั้งหมด ย้ำว่าทั้งหมด!” ชายหนุ่มโยนเอกสารในมือลงบนโต๊ะก่อนจะหันหน้าไปสั่งกับข้ารับใช้ที่ยืนตัวสั่น

ผะ ผมจะรีบหาข้อมูลเดี๋ยวนี้ ทันทีเลยครับ!” ซากิไม่มีทางเลือกนอกจากตอบรับด้วยความไม่เต็มใจแต่แฝงความหนักแน่นไว้อยู่

“เดี๋ยวก่อน! อีกอย่างหนึ่ง ดูเหมือนว่าพวกราชวงศ์บ้าบอกับไอ้ลูกหลานวีรบุรุษอะไรนั้นจะชื่นชอบมันด้วย พยายามประกบและคอยดูว่าพวกมันทั้งหมดติดต่ออะไรกันบ้าง อย่าให้คาดสายตา ยังไม่ทันที่ซากิจะหันหลังกลับออกไปจากห้องดี เขาต้องหยุดเดินแล้วหันมามองชายหนุ่มด้วยความรวดเร็ว

ดะ ได้ครับ นายน้อย ซากิโค้งตัวรับทราบอย่างรวดเร็ว

ซากิ

ครับ!?

อย่าให้พลาดอีก แล้วอย่าให้เรื่องพวกนี้ถึงหูท่านพ่อเด็ดขาด ชายหนุ่มทำหน้าจริงจังจนทำให้บรรยากาศภายในห้องอึดอัดขึ้น

ผมจะพยายามทำให้เต็มที่ที่สุดและไม่ให้นายท่านรู้เรื่องนี้เด็ดขาดครับ ซากิดึงหน้าตอบกลับ

ดี และขอบคุณมาก ชายหนุ่มร่างสูงเดินไปตบไหล่ข้ารับใช้เบาๆ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ทั้งสองหันไปมองประตูที่เพิ่งมีใครสักคนเคาะขึ้น

 

นายท่านเรียกนายน้อยไปพบค่ะ!” พร้อมกับมีเมดสาวหน้าตาน่ารักในชุดสีดำขาวเดินเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

ได้ รอก่อน เดี๋ยวตามไป ชายพยักหน้าตอบรับก่อนจะหันไปมองหน้าข้ารับใช้ด้านข้าง

ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ นายน้อย ซากิโค้งตัวให้ชายหนุ่มและค่อยๆ เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ

 ทำไมจู่ๆ ท่านพ่อถึงเรียกกลางดึกแบบนี้ หวังว่าคงไม่มีเรื่องอะไรชวนปวดหัวอีกนะ ชายหนุ่มพูดกับตัวเองภายในห้องจนเกิดเสียงก้องขึ้น แล้วค่อยๆ เดินตามเมดสาวที่ยืนยิ้มรอหน้าห้องทำงานของเขาไปด้วยใบหน้าแสนเบื่อหน่าย       

 

 

 

 

 

ท่ามกลางความมืดมิดภายในสวนที่ยังคงส่งกลิ่นหอมอันเจือจางของดอกไม้นานาพรรณออกมาอยู่ มันยิ่งน่ามองเข้าไปใหญ่เมื่อได้มีหญิงสาวรูปร่างและใบหน้าแสนสวยแผ่ออร่าความงามยืนอยู่ตรงกลางในที่แห่งนี้ ดวงตาทั้งคู่ที่ลอดผ่านหน้ากากขนนกมองไปยังท้องฟ้าที่มีเพียงแสงจันทร์คอยสาดส่อง ราวกับว่าเธอกำลังจับจ้องเพื่อค้นหาอะไรบางอย่างด้วยท่าทีที่นิ่งไม่ไหวติ่ง

เฮ้อ...

ถอนหายใจอย่างกับคนแก่เสียอย่างนั้นนะลูก เสียงแหบแห้งอันเป็นเอกลักษณ์ตามวัยอันร่วงโรยกล่าวทักขึ้นด้านหลังของหญิงสาวแบบไม่ให้สุ่มให้เสียง ทำเอาเธอสะดุ้งตัวตกใจหันไปมองในทันที

ท่านพ่อ น้ำเสียงแสนใสหวานกล่าวทักผู้มาเยือน

ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงมาเดินตากน้ำค้างแบบนี้ละ มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่า

ชายชรายิ้มกล่าวพร้อมกับเดินมายืนด้านข้างหญิงสาว ถึงใบหน้าของเขาจะประดับไปด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่น แต่สายตาของชายชราผู้นี้กลับเผยให้เห็นความรู้สึกผิดและสงสารลูกสาวอันเป็นที่รักของตน

ไม่มีอะไรหรอกค่ะท่านพ่อ หนูแค่อยากออกมาเดินสูดอากาศเท่านั้น หญิงสาวยิ้มตอบ แต่ดวงตาแสนเศร้าคู่นั้นกลับไม่สามารถมองใบหน้าผู้เป็นพ่อของเธอโดยตรงได้

อย่างนั้นหรอกเหรอ หากมีอะไรพูดกับพ่อได้เสมอนะ ชายชราตอบกลับอย่างไม่เซ้าซี้

ค่ะ ท่านพ่อ ว่าแต่ท่านพ่อยังไม่นอนอีกเหรอคะ แล้วทานยาตามที่หมอสั่งเรียบร้อยแล้วใช่ไหม

เรานี่เหมือนแม่ของลูกไม่มีผิด อีกอย่างสวนนี่ก็เคยเป็นของแม่เขาละนะ พูดแล้วอดคิดถึงไม่ได้ ชายชราพูดกับตัวเองก่อนจะโน้มตัวลงไปจับดอกกุหลาบที่ยังไม่ถึงเวลาบานด้วยความอาลัย

หากท่านแม่มองดูอยู่คงอดหัวเราะไม่ได้แน่เลยค่ะ ท่านคงคิดไม่ถึงว่า ท่านพ่อหัวรุนแรงจะหันมาปลูกผักปลูกดอกไม้ได้แบบนี้ เสียงหัวเราะน้อยๆ ดังขึ้นข้างกายชายชรา

พ่อก็ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าจะทำได้ ฮ่าๆๆ ชายชราหัวเราะกับความสามารถของตน โดยที่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะสามารถทำเช่นนี้ได้เหมือนกัน พ่อขอโทษนะ

แต่แล้วเสียงหัวเราะของชายชราก็จบลงพร้อมกับการขอโทษที่ไม่ทันให้หญิงได้ทันตั้งตัว แต่ความเสียใจและความรู้สึกผิดกับใส่ลงไปในคำพูดไม่กี่คำจากผู้เป็นพ่อของเธอ

ไม่ใช่ความผิดของท่านพ่อหรอกค่ะ อีกอย่างหนูเริ่มชินแล้วด้วย หญิงสาวหันไปมองหน้าชายชราพร้อมกับยกมือขึ้นแตะบริเวณหน้ากากของเธอเบาๆ

ขอโทษที่ทำให้ลูกต้องมาลำบากกับอะไรพวกนี้ คงอึดอัดแย่เลยนะ ไอริสไม่ได้ตอบกลับ แต่เธอค่อยๆ ยื่นมืออันขาวนวลของเธอไปจับมือของคาเซะเบาๆ ความอบอุ่นจากมือของหญิงสาวไหลผ่านชั้นผิวหนังให้ชายชรารับรู้ถึงความบริสุทธิ์ใจจากลูกสาวของเขา

หากแม่ของลูกมาเห็นลูกตอนนี้คงจะภูมิใจไม่น้อย เธอคงนึกภาพไม่ออกแน่ๆ ว่าเด็กน้อยแสนมอมแมมคนนั้นจะสามารถโตมาเป็นสาวงามที่ใครต่างหมายปองได้แบบนี้

คาเซะอดที่จะแซวลูกสาวตัวดีของเขาไม่ได้ เขารับรู้ได้อย่างลึกๆ ถึงความเจ็บปวดและความเสียใจของไอริส แต่เมื่อเธอยืนยันออกมาแบบนี้ เขาก็ไม่อาจจะทำอะไรเพื่อให้ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนคนนี้ต้องลำบากใจ

ท่านพ่อก็พูดเกินไป ว่าแต่พวกเราเข้าไปด้านในกันเถอะค่ะ หนูเริ่มรู้สึกหนาวขึ้นมาแล้วสิ

ลูกเข้าไปก่อนเลย พ่อขออยู่ที่นี่อีกสักพักก่อนแล้วกัน

งั้นหนูเข้าไปก่อนนะคะ ฝันดีค่ะท่านพ่อ

ฝันดีลูก ไอริสยิ้มตอบก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้ชายชรานั่งชมดอกไม้อยู่ในสวนตามลำพัง พร้อมกับมีสายตาที่เฝ้ามองจากเหล่าข้ารับใช้อย่างไม่ขาดสาย

ท่ามกลางความสวยงามและแสงสว่างของพระจันทร์ ใครจะรู้ว่ามันช่างเปลี่ยวเหงาและเศร้าใจแค่ไหน คิดเหมือนกันไหม คานะ ชายชราเงยหน้ามองพระจันทร์ราวกับอยากพูดกับใครสักคนที่เขาคิดถึงสุดหัวใจ แต่กลับไม่อาจทำได้อย่างที่ต้องการ ได้โปรดดูแลลูกๆ ของพวกเราจากตรงนั้นด้วยนะ

 

 

 

 

 

แหวนสีขาวนวลแต่แฝงไปด้วยกลิ่นอายความชั่วร้าย กระปุกยาสองกระปุก โดยกระปุกแรกมีแคปซูลสีแดง ส่วนอีกอันเป็นสีเหลืองปนแดง ดูก็รู้ว่าใช้ส่วนผสมที่น่ากลัวในการสร้างไม่มากก็น้อย โดยของทั้งสามสิ่งนั้นถูกจัดวางเรียงรายกันบนโต๊ะต่อหน้าชายหนุ่มผู้มีดวงตาสีเหลืองที่กำลังนั่งทำหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

แค่มองดูก็สัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของเจ้ายาพวกนี้ได้แล้วจินจับกระปุกยาขึ้นมาพลิกดูอย่าถี่ถ้วนโดยไม่สนใจแหวนแสนแพงที่สแตนประมูลมาได้เสียอย่างนั้น

นายท่านจะเอายังไงต่อขอรับ สแตนถามขึ้น ซึ่งตัวเขาก็ไม่รู้ว่านายท่านของตนจะเอายังไงต่อไป

คงต้องส่งไปให้อาริมะวิเคราะห์ตัวยาและประสิทธิภาพดูก่อน แล้วค่อยคิดหาทางรับมืออีกที หวังว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเร็วๆ นี้แค่นั้นพอ จินวางกระปุกลงก่อนจะหันไปมองแหวนสีขาวนวลบนโต๊ะ

แหวนวงนี้นะเหรอ ที่เขาลือกันว่าเป็นแหวนอาถรรพ์ 1 ใน 4 เครื่องประดับต้องห้าม จินเงยหน้าถามสแตน

เท่าที่ได้ยินมา เป็นเช่นนั้นขอรับ สแตนตอบกลับ

แล้วนักฆ่าพวกนั้นละ ใครเป็นคนส่งมา จินกลับมานั่งในท่าทีสบาย ก่อนจะคลายความกังวลลง

พวกเขารับคำสั่งจากใครคนหนึ่งผ่านโค้ดลับส่วนตัว ทำให้ผมไม่อาจระบุได้ว่าเป็นคนไหนขอรับ สแตนตอบตามข้อมูลจากความทรงจำของพวกนั้นที่เขาเพิ่งดูดเลือดไปไม่นาน ซึ่งมันเป็นความจริงที่ว่าพวกเขาทำงานกันอย่างรอบคอบและไม่เปิดเผยหน้าตาผู้ว่าจ้างไม่ว่าจะกรณีใดๆ

เอาเถอะ อีกไม่นานหางของมันคงโผล่มา ว่าแต่เอายังไงกับแหวนวงนี้ ดูเหมือนมันจะมีการทดสอบอยู่ด้วย... ละมั้ง จินจับแหวนขึ้นมาก่อนจะมองโดยใช้สายตาวิเคราะห์ แต่ก็ไม่อาจตรวจสอบได้ ราวกับว่ามีพลังอะไรบางอย่างกีดกันไม่ให้เขารับรู้ จนถึงที่สุดแล้ว เขาต้องวางมันลงตรงหน้าสแตนอย่างจำใจ ดูเหมือนว่ามันจะชอบนายนะ สแตน

หากเป็นเช่นนั้น ผมขออนุญาตนะขอรับ สแตนกล่าวก่อนจะหยิบมันขึ้นมาสวม ท่ามกลางกันปัดมือกล่าวไม่เป็นไรของจิน

 

พรึ่บ ! โครม ! ทันทีที่สแตนเอานิ้วชี้สวมเข้ากับแหวน กลิ่นอายความชั่วร้ายที่สะสมไว้ภายในนั้นก็ได้ปะทุออกมาจนตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องทำงานของจิน ผลันกระตุ้นบางอย่างภายในตัวของเขาให้ตื่นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

จินมองไปยังตรงกลางของกลุ่มควันสีดำตรงหน้า ในจุดที่สแตนยืนนิ่งอยู่ ซึ่งข้าวของบริเวณรอบๆ ของห้องต่างถูกลมของอะไรบางอย่างพัดจนแตกกระเด็นกระจัดกระจายไปทั่วทั้งห้อง

ไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ กลิ่นอายแบบนี้ น้ำเสียงของจินที่พูดขึ้นพร้อมกับดวงตาของเขาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับปีศาจ แต่กลับมีรอยยิ้มที่แสดงถึงความดีใจประดับไว้อยู่บนหน้าเสียอย่างนั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1334 Peepet Osotsapa (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 17:31
    ไปซื้ออุตหนุนใน fiction แล้วมาอ่านในนี้ต่อ 55555
    #1,334
    1
    • #1334-1 T.Autumn(จากตอนที่ 167)
      4 มีนาคม 2562 / 22:42
      ขอบคุณมากครับ :)
      #1334-1
  2. #1333 ราตรีสีรุ้ง (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 13:06
    กลับมาแล้วววว
    #1,333
    1
    • #1333-1 T.Autumn(จากตอนที่ 167)
      4 มีนาคม 2562 / 22:42
      ขอบคุณที่ยังติดตามน้าาา
      #1333-1