(จบแล้ว)คลื่นชีวิต

ตอนที่ 8 : บทที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

วันจันทร์

​"เพอร์ซ ไอกำลังจะกลับละ อยู่บ้านไหม"ชอว์นกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ข้างๆเเคท "โอเคๆ เดี๋ยวถึงจะโทรบอก"ชอว์นวางหูแล้วหันหน้ามาหาแคท "เรื่องของเราเธอเป็นแค่คนคุยนะแคท ยังไม่ใช่แฟน.... เอ่อเธอโอเคใช่ไหม"ชอว์นมองหน้าเธอ

"อืม เราโอเค.. รีบไปเถอะก่อนต่อมา"ว่าแล้วเธอก็คว้าเอามือชอว์นแล้วเดินไปทันที 


@สนามบินสุวรรณภูมิ ตอนนี้ทั้งสามคนถึงกรุงเทพเป็นที่เรียบร้อยแล้ว "ไว้เจอกันมึงไอ้ต่อบาย"ชอว์นโบกมือลาเพื่อน ต่อเดินออกไปพร้อมกับเหลือเเคทและชอว์นไว้ด้วยกัน "อืม แคทกลับไงอะ"ชอว์นเอ่ยถาม "อืม พี่เราคงมาเอารถไปแล้วอะ เราต้องกลับแท็กซี่แหละ"แคทตอบพลางเก็บกระเป๋าลากแล้วทำท่าจะเดินไป ชอว์นกำลังยืนนิ่งอ้ำๆอึ้งๆกำลังคิดอยู่ว่าจะไปส่งเธอดีไหม "เอ่อ...คือ ให้เราไปส่งไหม"ชอว์นเอ่ยถามอย่างไม่กล้า "อืม! เอาสิ"เธอยิ้มแล้วตอบ ชอว์นนำทางไปยังรถของเขาพร้อมกับขนของขึ้นรถเรียบร้อย เสร็จสรรพและขับรถออกไป


@บนรถ "ชอว์น มาอยู่ไทยนานยังอะ"เธอถามอย่างอยากรู้ "เรามาอยู่นี้ตั้งแต่เด็กๆแล้วอะ  เราไม่ชอบอยู่เมกา"ชอว์นตอบ "ทำไมล่ะ เราว่าที่นั่นสนุกออก"เธอถามต่อ "ไม่รู้ดิ มันสับสน วุ่นวาย คนเยอะเราไม่ชอบอะ"ชอว์นตอบเเล้วหันมามองหน้าเธอหนึ่งครั้ง ผ่านไปกว่าสิบหน้านาที เเคทก็วักถามเรื่องราวชีวิตของชอว์นตามธรรมดาจนกระทั่งถึงบ้านของเธอ

"ไปก่อนนะ บาย"แคทโบกมือลาชอว์นแต่เธอไม่หยุดแค่นั้น เธอหยุดนิ่งก่อนสักพักแล้วจ้องหน้าชอว์นอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเธอก็โผลเข้าจุ๊บเข้าที่ริมฝีปาก สีแดงฉานของชอว์นทันทีหนึ่งครั้ง ก่อนจะส่งยิ้มให้แล้วลาจากไป ฝ่ายชอว์นนี่ไม่ต้องพูดถึง ทั้งนิ่งทั้งอึ้ง นั่งสตั้นอยู่ในรถอยู่อย่างนั้นนานเป็นนาที ถึงจะได้สติจากนั้นชอว์นก็มุ่งหน้าขับรถต่อไปเพื่อกลับบ้าน 


ที่บ้านของชอว์นเงียบเหมือนเดิมอีกครั้ง เพราะวีนัสน่าจะไปเรียนพิเศษ หรือไม่ก็ไปกับเพื่อนๆหรือเเฟนของเธอ ส่วนเพอร์ซช่วงนี้รับงานหนักไม่ได้พักไม่ได้ผ่อน นี่ขนาดโทรมาบอกก่อนหน้านี้แล้วว่าจะมา ยังไม่มารับน้องของตัวเองเลย พี่คนนี้นี่จริงๆเลย ชอว์นถอดรองเท้าเก็บเข้าชั้น และเดินขึ้นห้องไปอย่างสบายใจ เพราะในระยะเวลาสั้นที่เขาได้ไปปลดปล่อยหรือลองทำสิ่งใหม่ๆในชีวิตนี้ มันโคตรมีความสุขและมีเพื่อนดีๆอย่างต่อ และแคทอยู่ข้างๆ ทำให้ลืมเรื่องราวที่เลวร้ายก่อนหน้านี้ไปได้ ชั่วขณะ ชอว์นกำลังหากุญแจอยู่เพื่อเปิดประตูห้อง แต่ทว่าหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ สงสัยจะลืมไว้ในที่ไหนสักแห่งในกระเป๋า แต่ทว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญเกินไปหรือเปล่า อยู่ดีๆชอว์นก็บิดลูกบิดประตูออกง่ายดายเพราะว่าไม่ได้ล็อคไว้ เขาแปลกใจในตอนเเรกว่าทำไมห้องถึงเปิด ทั้งๆที่เป็นคนล็อคกับมือ 

พรึ่บ ชอว์นเปิดเข้าไปในห้อง พบกับความมือสนิท ผ้าม่านทุกฝั่งถูกปิดตายอย่างดี กันไม่ให้เเสงเข้า มองไปมองมารอบๆห้องของชอว์นก็บรรยากาศชวนขนลุกไม่เบาเลย แต่แล้วจู่ๆก็มีเสียงของผู้หญิงกำลังร้องไห้ดังเป็นปริศนาท่ามกลางความมืดของห้อง ชอว์นเริ่มขนลุกไม่เบาแล้วในตอนนี้เพราะว่าไม่มีใครอยู่บ้านแล้วเสียงผู้หญิงจากที่ไหนกันจะมาร้องไห้ในห้องเขา ชอว์นตดสินใจรีบเดินไปเปิดไฟทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น 

พรึ่บ! หลอดไฟฉายแสงสว่างจ้าสีเหลืองส้มเฉิดฉายไปทั่วทั้งห้อง ชอว์นค่อยๆกวาดสายตามองไปรอบๆจากประตุตู้เสื้อผ้า ห้องน้ำ โต๊ะเขียนหนังสือ แต่ก็พบว่าไม่มีอะไร ชอว์นเลยโล่งใจไปในตอนนั้น เขาทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายใจบนลงเตียงนุ่มๆกว้างกว่าห้าฟุต พร้อมกับมองดูหลอดไฟที่กำลังเจิดจ้าอยู่บนเพดาน แล้วนึกย้อนดูชีวิตตัวเองที่กำลังเศร้าหมองอย่างไม่เป็นท่า 

"ชอว์น!" เสียงผู้หญิงเรียกชื่อเธอ เขาหันขวาไปตามหาเสียงนั้นและพบเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่มุมหลบ ข้างเตียง ใช่! อารินั่นเอง "พี่อาริ!!"ชอว์นตกใจที่เห็นเธอสภาพแบบนี้ ชอว์นลุกขึ้นจากเตียงทันทีเเละค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ "พี่มาได้ไงครับ"ชอว์นถามอย่างสงสัย และนั่งลงข้างๆเธอ "ฮือๆ ฮือๆๆ... พี่เลิกกับพีทแล้ว ฮือๆๆ "เธอร้องไห้หนักมากๆ จนตาแดง ขอบตาบวมช้ำจนเห็นชัด "เอ่อ...เดี๋ยวก่อนนะครับ เลิก? แค่ไม่กี่วันนี่หรอครับ"

"ใช่! ฮือๆๆ... "เธอตอบเเล้วร้องไห้ต่ออย่างไม่หยุด "ชอว์นพี่ขอโทษนะ ที่พี่เลวมากๆในสายตาชอว์น แต่ที่พี่เลิกกับพีทเพราะเขามีผู้หญิงใหม่ พีทเลวมาก เลวกว่าที่พี่คิดไว้เยอะ"เธอบ่นด้วยเสียงสั่นเครือ "ชอว์นพี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะหักอกชอว์น หรือทำให้น้องเสียใจเลย แต่...พี่ไม่รู้พี่ต้องทำยังไง พี่ยอมรับนะว่าพี่รู้สึกดีมากๆเวลาพี่อยู่กับชอว์น แต่ตอนนั้นพีทเขามาก่อน พี่...พี่เลยไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง" 

"เดี๋ยวก่อนครับ พี่อาริ ใจเย็นๆครับผมยังไม่ได้ว่าอะไรพี่เลยนะครับ มีอะไรค่อยๆพูดครับ"ชอว์นปลอบอาริอย่างใจเย็น "ฮึกฮือๆๆ คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ สองสามเดือนก่อนหน้านี้ พี่เจอกับพีทแล้วพ่อของพีทเป็นเจ้าของบริษัทที่พี่เซ็นสัญญาไว้ด้วย พีทให้ข้อเสนอพี่ว่าถ้าเป็นแฟนกับพีท ทางบริษัทจะช่วยทำเอ็มวีและโปรโมทพี่ พี่เลยต้องทำ... แรกๆพีทก็ดีแต่หลังๆเขาเริ่มมีชู้ มีคนอื่นพี่รับไม่ได้ พี่เลยขอเลิก และตอนนี้ชีวิตพี่ก็พังไม่เป็นท่าเลย ฮือๆๆ ฮือๆ" อาริร้องไห้อย่างหนักหลังจากที่เล่าเรื่องทั้งหมดให้ชอว์นฟัง เธอโผลเข้ากอดชอว์นทันทีเพราะเธอต้องการคนอยู่ข้างๆ เธอเข้าใจความรู้สึกเจ็บปวดแล้ว ซาบซึ้งดีแล้ว เธอไม่เคยคิดร้ายกับชอว์นเลย เพียงเพราะเหตุผลบางอย่างที่เธอไม่สามารถพูดได้ แต่วันนี้เธอไม่เหลือใครแล้ว เธอสูญเสียทุกอย่าง และเธอคิดว่าชอว์นเป็นคนสุดท้ายที่เธอไว้ใจได้! ชอว์นค่อยๆกอดกลับอาริอย่างให้กำลังใจ เพราะเหตุผลที่เธออธิบายมาทั้งหมดมันทำให้เขาได้รู้เเล้วว่า คนที่ชั่วที่สุดในเรื่องที่เกิดขึ้นคือ พีท!  ไม่ใช่เธอ

"ชอว์น... เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม พี่ขอโทษนะสำหรับทุกสิ่ง แต่พี่สัญญาพี่จะเริ่มต้นใหม่ให้ดีที่สุด"เธอถามชอว์นที่กำลังโอบกอดเธออยู่ "เอ่อ..ครับ ก็ได้ครับ".....

ชอว์นตอบเเบบนี้ไปแล้วอีกคนที่เจอกันอยู่ภูเก็ตจะว่ายังไง รอติดตามมมม...


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น