(จบแล้ว)คลื่นชีวิต

ตอนที่ 6 : บทที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

​ไฟทั้งฮอล์เปิดขึ้น เหลือเพียงชอว์นที่กำลังนั่งเข่าทรุดน้ำตาคลอเบ้าอยู่คนเดียวท่ามกลางเเสงไฟที่กำลังฉายเจิดจ้า เพอร์ซเดินเข้ามาหาน้องที่กำลังไม่โอเคอย่างหนักพร้อมกับพยุงร่างที่อ่อนเเอเหลือนเกินขึ้นอย่างช้าๆ 

ชอว์นค่อยๆหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสาย เพราะความเจ็บปวดรวดร้าวครั้งนี้มันเกินกว่าที่เขาจะรับไหว มันยิ่งกว่าอกหัก แต่มันชอกช้ำไปถึงทรวงในเกินกว่าที่มนุษย์คนนึงจะรับมันได้ในตอนนั้น เพอร์ซพาน้องชายของตนกลับออกจากงานมาทันทีแล้วพาขึ้นรถกลับบ้าน


@บนรถ "เพอร์ซ"ชอว์นก้มหน้านิ่งแล้วเรียกเพอร์ซ "ว่าไง ยูโอเคไหมชอว์น"เพอร์ซถามอย่างเป็นห่วง "อย่าเพิ่งกลับบ้านได้ไหมไอยังไม่อยากกลับ"ชอว์นตอบเสียงสั่นเพราะร้องไห้ "แล้วยูจะไปไหน"เพอร์ซที่กำลังขับรถอยู่ชำเลืองตามามองชอว์น "ไปที่ที่นึง ไอจะเรียกวีมาด้วย"ชอว์นตอบด้วยเสียงอ่อนล้า 

เพอร์ซทำทุกอย่างตามที่ชอว์นบอกเพื่อที่จะให้ชอว์นได้สบายใจมากที่สุด เท่าที่พี่คนนึงจะทำได้ ไม่ใช่ว่าตัวเพอร์ซเองไม่รู้สึกผิดหรืออะไรเลยกับเรื่องที่เกิดขึ้น งานทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั่นคือเพอร์วเป็นคนลงมือทำทุกอย่างเพื่อชอว์น แต่กลับกายเป็นว่ามันเป็นหอกแหลมที่ทิ่มเเทงตัวของน้องชายของเขาเอง เลยไม่แปลกอะไรที่เพอร์ซจะรู้สึกผิดเพราะว่าเพอร์ซคิดว่าตนมีส่วนเกี่ยวข้องทำให้น้องตัวเอง เจ็บปวดเเสนสาหัส


ท่ามกลางความมืดสลัวที่พอมีเเสงไฟพอลางๆในสวนสาธารณะเเห่งหนึ่งที่ชอว์นจะชอบมาถ่ายรูปเป็นประจำ ชอว์นและเพอร์ซ กับวีนัสนั่งลงตรงพื้นหญ้าที่ติดกับหนองน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้น 

แสงจันทร์สาดส่องเข้ากับผิวน้ำสะท้อนเป็นมันวาวสีขาววาววับ ชอว์นมองคลื่นน้ำที่ไหลอย่างช้าๆเป็นคลื่นๆเเล้วนั่งคิดถึงเรื่องของตัวเอง สองมือกุมเข่าที่ชันขึ้นเเล้วก้มหน้าลงตรงกลางเพื่อหลั่งน้ำตาที่อัดอั้นตันใจอยู่แสนนานออกมาให้หมดสิ้นซึ่งความเศร้า 

สองมือของคนเป็นพี่เเละน้องโอบกอดเข้าจากข้างหลังของชอว์นพร้อมกับร้องไห้ไปด้วยในเวลาเดียวกัน ครอบครัวนี้เป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากๆเพราะว่ามีกันอยู่เเค่สามคน ไม่ว่าจะทุกข์ สุข ทุกคนอยู่เคียงข้างกันเสมอ เหมือนอย่างกับวันนี้ที่ชอว์นเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งหัวใจ ก็มีทั้งสองคนนี้เเหละที่คอยเป็นกำลังใจให้ชอว์ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง


วันต่อมา....ชอว์นตื่นขึ้นพร้อมกับเสียงข้อความที่เข้ารัวๆ "เสียงข้อความเข้า"ชอว์งัวเงียตื่นขึ้นมาจับโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ แล้วเปิดอ่านข้อความที่ถูกส่งมาอย่างต่อเนื่อง

09.18 น.

อาริ: ชอว์นวันนี้พี่มีงาน 11.00 นะมาได้ไหม

09.21 น.

อาริ: ฮัลโหล ตื่นยังวันนี้มาถ่ายรูปได้ไหม

อาริ:ชอว์นมาได้ไหม

อาริ: ตื่นยัง พี่ต้องการตากล้องจริงๆนะมาได้ไหม

ชอว์นอ่านข้อความของอาริเเล้วทำหน้างงว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไรจากเขา ทั้งๆที่เมื่อวานเธอเพิ่งหักอกชอว์นไปแท้ แต่วันนี้กลับทำตัวปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แล้วชอว์นก็ตัดสินใจที่จะไปงานนี้ เพราะชอว์นคิดว่ามันจะเป็นงานสุดท้ายที่เขาจะรับถ่ายรูปให้ผู้หญิงคนนี้ มันเหมือนกับเป็นการอำลาสำหรับชอว์น 


@สตูดิโอถ่ายเอ็มวีของเพลงใหม่เธอ

ครานี้ไม่ได้มีเพอร์ซเหมือนกับทุกๆครั้งที่ผ่านมา ชอว์นเดินมาตัวคนเดียวพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อหาเธอคนนั้น "เอ่อพี่ครับ ผมมาถ่ายรูปให้พี่อาริครับต้องไปทางไหนครับ"ชอว์นเอ่ยถามทีมงาน "อ๋อน้องชอว์นใช่ไหมคะ เชิญทางนี้ค่ะ"

ทีมงานพาชอว์นไปห้องห้องหนึ่งที่เหมือนเป็นห้องที่เซ็ทไว้เป็นฉากสำหรับถ่ายรูป ภายในห้องมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งรอใครบางคนอยู่ที่โซฟา ใช่! คนคนนั้นคือเธอ อาริ

"พี่อาริคะน้องชอว์นมาเเล้วค่ะ"อาริรีบลุกขึ้นพรวดพราดทันทีที่เห็นหน้าชอว์น หลังจากนั้นพี่ทีมงานคนนั้นก็เดินออกไปเหลือเพียงชอว์นเเละอาริอยู่ด้วยกันสองคน "ขอบคุณนะชอว์นที่มาวันนี้"เธอพูดด้วยสีหน้าดีใจแต่หารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายกำลังชอกช้ำสุดหัวใจ "ครับ"ชอว์นเบือนหน้าหนี 

"เอ่อพี่เอ่อ...พี่ขอโทษนะเรื่องเมื่อวาน ชอว์นเข้าใจพี่ใช่...." "คุยอะไรกันอยู่หรอครับ!"เสียงชายคนหนึ่งพูดเเทรกขึ้นมาระหว่างที่อาริกำลังจะพูด  "พีท!"ชอว์นเอ่ยอย่างตกใจ 

"ว่าไงชอว์น ขอบคุณนายมากนะที่มาวันนี้ อืมแล้วอีกอย่างนายคงเข้าใจนะว่าฉันไม่ได้แย่งของนายมา หวังว่านายจะเข้าใจนะชอว์น" "อืม"ชอว์นตอบ 

"เอ่อ--พี่อาริครับมีอะไรที่ผมต้องถ่ายครับ มีแค่พี่ใช่ไหมครับ ถ้างั้นรีบถ่ายครับผมมีงานต่อ"ชอว์นเปลี่ยนประเด็น "ไม่ใช่แค่พี่อาริคนเดียวนะชอว์น ฉันด้วยต่างหาก ฉันเป็นพระเอกเอ็มวีนี้ด้วยนะ--นี่นายไม่รู้หรอ"พีทเอ่ยถาม แต่ชอว์นนิ่งเงียบไม่ตอบเพราะกำลังจุกขั้นรุนแรง "อืม..เอาล่ะ พี่อาริครับงั้นเราไปเปลี่ยนชุดแล้วถ่ายเลยดีกว่าครับ"พีทเอ่ยท่ามกลางความเงียบ 


ชอว์นที่กำลังถ่ายรูปคู่พระนางเอ็มวี้นี้ที่กำลังประกบกันอย่างดูดดื่ม ต้องบอกเลยว่าชอว์นอยากจะร้องไห้ออกมาในตอนนั้นเลย มันทั้งเจ็บปวด อ่อนเเรงเหนื่อยล้าเหลือเกิน ที่ต้องเห็นคนที่เขาชอบกำลังยืนถ่ายรูปส่งสายตาหวานเเหววให้กับเพื่อนสนิทของเขา แล้วชอว์นเองต้องมองทั้งคู่ผ่านเลนส์กล้องที่กำลังถึงเนื้อต้องตัวกัน ความรู้สึกนี้ชอว์นไม่อยากจดจำมันไว้เลยสักนิดแต่กลับทำไม่ได้ มันเหมือนกับคนเป็นร้อยเป็นพัน เอามีดเเหลมๆกรีดเข้ากลางหัวใจ จนเขาตายลงในที่สุด

"พี่อาริครับเดี๋ยวผมแต่งรูปอะไรเสร็จเเล้วจะส่งให้ทางเมลล์บริษัทนะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ"ชอว์นรีบออกตัวก่อน เพราะเขาไม่อยากจะทนกับความเจ็บปวดนี้ "เดี๋ยวก่อนสิชอว์นนายรีบไปไหน นี่ก็จะเที่ยงเเล้ว ไม่ไปกินข้าวกับฉันและพี่อาริหน่อยหรอ"พีทเอ่ยถามด้วยสีหน้าเยาะเย้ย 

"พีท!... เกรงว่ามันจะเป็นการรบกวนฉันเกินไปอะ เชิญแกกับพี่อาริ กินข้าวเที่ยงกันตามสบาย"ชอว์นตอบแล้วรีบหันหลังกลับ แล้วเดินจากไปทันที...


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น