เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++The Last Love Story++

ตอนที่ 10 : III The Last Love Story III Chapter 10++ My heart is all yours

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 ก.ค. 55





      Chapter #10 My heart is all yurs.
 

ขอขอบคุณภาพประกอบฟิคสวยๆจากคุณ GAS LPG และคุณวิบๆวับๆ







แสงแดดจ้ายามเที่ยงส่องแสงร้อนแรงผ่านผ้าผืนใหญ่สีขาวที่กางยื่นออกไปนอกระเบียงไม้สีเข้ม ไร่องุ่นสีม่วงโดนเก็บเกี่ยวเกือบหมดตั้งแต่เดือนที่แล้วเหลือเพียงใบไม้สีเขียวเกาะเกี่ยวเสาปูนเป็นแถวยาว ด้านหลังของไร่องุ่นมองเห็นทิวทัศน์ของเทือกเขาดงพญาเย็นทอดตัวเป็นแนวยาวกว้างใหญ่ไกลสุดลูกหูลูกตา สายลมที่พัดโบกเอื่อยเฉื่อยทำให้อากาศในตอนนี้ไม่ร้อนอบอ้าวจนเกินไปนัก โต๊ะและเก้าอี้ไม้สีเข้มตัวใหญ่วางตั้งติดอยู่กับระเบียงที่ยื่นออกไปด้านนอก บนโต๊ะยังคงมีอาหารวางอยู่เต็มแต่แทบจะไม่พร่องลงเลย แก้วไวน์สีเข้มถูกมือขาวจัดยกขึ้นจิบอย่างช้าๆ สายตาคมมองคนตัวเล็กที่กำลังเขี่ยเส้นสปาเก๊ตตี้สีดำในจาน เต๋าพรูลมหายใจออกมาก่อนจะหยิบส้อมที่อยู่ใกล้มือจิ้มลงไปที่จานสปาเก็ตตี้ พร้อมกับม้วนเส้นยื่นไปที่ริมฝีปากบางตรงหน้า..

 

 
 

อ้าาาาาาาาา เต๋าอ้าปากพร้อมกับส่งเสียงดัง เรียกให้คนตรงหน้าต้องเงยหน้ามอง

 
 

...ทำอะไร อายคนอื่นเค้า...

 
 

อายทำไม ไม่เห็นต้องอาย อ้าาาาาาาาาาา ร่างสูงส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับส้อมที่ยื่นเข้าใกล้แทบจะแตะริมฝีปากบาง

 
 

.....

 
 

อ้าปากเร็วๆ ทำไมไม่กิน เขี่ยอยู่นั้นแหละ เส้นเละหมดแล้ว

 

 
 

มือขาวจัดยังคงยื่นส้อมไปตรงหน้าพร้อมกับใบหน้าที่มีรอยยิ้มระบายกว้างให้กับร่างบางที่ยังมองแบบไม่เชื่อสายตาว่าคนตรงหน้าจะเล่นเป็นเด็กๆได้ถึงเพียงนี้ ก่อนจะเบ้ปากน้อยๆพร้อมถอนหายใจออกมา มือเรียวยาวเอื้อมมือเพื่อจะถือส้อมที่อยู่ตรงหน้า แต่มือหนารีบหลบออกพร้อมกับดวงตาคมจ้องมองที่คนตัวเล็กทำนองว่าให้นั่งเฉยๆแค่อ้าปากก็พอ... ร่างบางพรูลมหายใจอีกครั้งก่อนจะยอมอ้าปากงับเส้นสปาเก็ตตี้ พร้อมกับเคี้ยวตุ้ยๆเต็มปาก...

 

 
 

โอเค ดีมาก กินเยอะๆจะได้โตเร็วๆ ริมฝีปากถูกยกยิ้มขึ้น เมื่อคนตัวเล็กยอมกินซักที

 
 

..... ร่างบางยังคงเคี้ยว ก่อนจะเอนตัวพิงพนักพิงไม้พร้อมกับส่ายหน้าว่าไม่เอาแล้ว

 
 

อีกคำ...ตอนนี้ผอมเกินไปนะเรา ลมพัดทีตัวจะหัก... เต๋าส่ายหน้า ก่อนจะพยายามยื่นสปาเก็ตตี้คำโตไปให้คนตัวเล็กอีกคำ

 
 

ไม่เอาแล้ว...อิ่ม

 
 

อีกคำนึงนะ... เต๋ายังคงคะยั้นคะยอ พร้อมกับยังยื่นส้อมไปตรงหน้าใกล้ขึ้น ก่อนจะยิ้มให้อีกครั้ง ทำให้ร่างบางต้องอ้าปากกินอย่างเสียไม่ได้

 
 

“…..” คชายังคงมองหน้าคนตรงข้ามพร้อมเส้นที่อยู่เต็มปาก

 
 

ว่าไง...มีอะไรรึเปล่า... เต๋าหยิบกระดาษทิชชู่ก่อนจะเอื้อมไปซับให้ที่มุมปาก

 
 

...เรา..ไม่ไป.. ร่างบางก้มหน้า ก่อนจะพึมพำออกมา

 
 

ไม่ไปไหน... เต๋าเลิกคิ้วถาม

 
 

...อังกฤษ... ใบหน้าน่ารักยังคงก้มมองมือตัวเอง ด้วยความที่ไม่กล้าเงยสบดวงตาคม ที่ยังคงมองอยู่ไม่วางตา

 
 

ทำไม... หลังจากถาม ยังไม่ทันที่จะได้รับคำตอบ หน้าจอไอโฟนสีขาวของคนตัวเล็กก็สว่างวาบ เต๋าชำเลืองมองก่อนที่จะถอนใจออกมา

 
 

“…..” คชาก้มมอง ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือจับโทรศัพท์

 
 

รับซิ..... น้ำเสียงเรียบเจือความไม่พอใจถูกพูดออกมา เรียกให้ร่างบางต้องเงยมองคนตรงหน้าที่น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนรู้สึกได้ โทรศัพท์สีขาวยังถูกกำไว้แน่น

 
 

“…..”

 
 

เป็นเพราะเค้าใช่มั้ย...ถึงไม่อยากไป

 

 
 

หลังพูดจบประโยค เต๋าค่อยๆยกมือขึ้นกอดอก ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้สีเข้มอีกครั้ง ดวงตาคมพยายามหาคำตอบผ่านดวงตากลมโตที่ฉายชัดไปด้วยความเสียใจ ร่างบางกำโทรศัพท์แน่นพร้อมกับดันเก้าอี้ถอยหลัง แววตาเจ็บปวดถูกส่งมาให้คนตรงหน้าเพียงแว่บเดียว ก่อนจะก้าวขาเรียวยาวเดินออกจากโต๊ะไปทันที

 
 

 

บ้าเอ้ย!

 


 

เสียงสบถด่าตัวเองดังรอดผ่านริมฝีปากทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้าก้าวขาเดินออกไปยังหลังร้าน เต๋านั่งนิ่งก่อนจะพรูลมหายใจออกมาด้วยความเสียใจ เสียใจที่ไม่สามารถระงับอารมณ์งี่เง่าของตัวเองเมื่อเห็นคนตัวเล็กยังมีท่าทีลังเลให้กับอีกคน จะว่าไปตอนนี้ก็พูดไม่ได้เต็มปากเต็มคำว่าคชาเป็นของเขา ไม่มีสิทธิ์อะไรจริงๆเพราะคชาก็ยังไม่ชัดเจนกับทั้งเขาและใครคนนั้น แต่ตั้งแต่รู้จักกันมา ทุกครั้งที่เหมือนจะไม่เข้าใจกันก็เป็นคชาที่ยอมให้เขาก่อนเสมอ ไม่ว่าจะเป็นวันที่เขาพยายามเฝ้าอ้อนวอนให้เชื่อใจ แค่คำตอบรับสั้นๆเพียงคำเดียวก็ทำให้หัวใจดวงนี้มันพองโต แล้วยังค่ำคืนนั้นอีกล่ะก็เป็นคชาอีกเหมือนกันที่มาหายอมค้างคืนที่คอนโด แม้เขาจะเอาแต่ใจแค่ไหนก็ตาม เต๋าส่ายหน้าสมน้ำหน้าให้กับตัวเองอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้คชาจะโกรธ เขาจะไม่สงสัยเลย.. มือหนาผลักเก้าอี้ออก ก่อนจะก้าวขาเดินตามออกไปยังหลังร้านทันทีด้วยความร้อนใจ...

 

 
 

สายลมที่เริ่มพัดแรงขึ้นทำให้ต้นไม้ใหญ่บริเวณหลังร้านหน้าห้องน้ำพริ้วไหวตามแรงลมเกิดเสียงจากใบไม้เสียดสีสะท้อนก้องกระทบกับผนังอิฐมอญสีแดงที่ก่อเป็นกำแพงสูงและระแนงรั้วไม้สีขาวที่กั้นไว้เพื่อพรางตาจากคนภายนอก  แสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ตกกระทบกับพื้นคอนกรีตขัดมันเกิดลวดลายสวย ร่างสูงพรูลมหายใจก่อนจะค่อยๆก้าวขาเดินมาหาคนตัวเล็กที่ตอนนี้หันหน้าเข้าหาต้นไม้ใหญ่ โทรศัพท์ในมือยังคงถูกกำแน่น..

 

 
 

คชา...เต๋าเรียกคนตรงหน้าเสียงเบา ก่อนจะคว้ามือเรียวให้หันมามองกัน แต่คนตรงหน้าพยายามขืนมือออกไม่ยอมหันหน้ากลับมาท่าเดียว

 
 

“…..” ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงไหล่บางที่สั่นเทา และเสียงสะอื้นเบาหวิวเท่านั้น

 
 

ผมขอโทษ.... น้ำเสียงสำนึกผิดผ่านริมฝีปากออกมา พร้อมกับมือหนาที่พยายามคว้ามือเรียวมากุมไว้ก่อนจะดึงคนตรงหน้าให้หันกลับมาอีกครั้ง

 
 

“…..” คชายังคงเงียบ แต่ดวงตากลมโตที่หลุบต่ำค่อยๆเงยสบดวงตาคม

 
 

ขอโทษ...ที่ทำตัวงี่เง่า...

 

 
 

คำขอโทษถูกเอ่ยซ้ำอีกครั้ง ร่างสูงปล่อยลมหายใจออกมาด้วยความรู้สึกผิด รู้สึกผิดที่ปากบอกว่ารับได้ทุกเรื่อง แต่สิ่งที่ทำไปเมื้อกี้นี้มันตรงข้ามกับสิ่งที่เขาเฝ้าเพียรบอกกับคนตรงหน้ามาตลอด ยังไม่ทันที่จะพูดประโยคต่อไป ร่างบางส่ายหน้าช้าๆก่อนจะพูดประโยคที่เขาไม่อยากได้ยินออกมาเสียงเบา แต่มันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในใจ เป็นประโยคที่ทำร้ายความรู้สึกที่สุด ประโยคที่ทำให้แทบจะหมดแรงยืน และเป็นประโยคที่พยายามหนีมาตลอด..

 

 
 

...มันยากใช่มั้ยล่ะ... คุณทนไม่ไหวหรอก

คุณรับที่เราเป็นแบบนี้ไม่ไหวหรอก

คุณรับได้เหรอ ที่เรายังลืมอีกคนที่อยู่ในใจไม่ได้...

 
 

 

หลังพูดจบ คนตัวเล็กพยายามที่จะฝืนยิ้มให้คนตรงหน้า มือบางยังคงกำอยู่ที่หน้าอกซ้าย ดวงตากลมโตมีน้ำตาพรั่งพรูไหลสู่ปลายคางมนไม่ขาดสาย ร่างบางก้มหน้าค่อยๆก้าวถอยหลังพิงต้นไม้ใหญ่ก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่ง

 

 
 

คชา....

 

 
 

น้ำเสียงเรียกชื่อคนตรงหน้าถูกพูดออกมาด้วยความเจ็บปวด เต๋าก้มมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ร้องไห้ตัวโยน ไหล่บางยังคงสั่นเทา ใบหน้าขาวจัดเงยหน้าขึ้นเพื่อพยายามกลั้นน้ำตาของความเสียใจและความน้อยใจให้มันอยู่ข้างใน สายตาคมก้มมองคนตัวเล็กอีกครั้ง ก่อนที่มือหนาจะค่อยๆเอื้อมไปดึงคนตรงหน้ามากอดไว้..

 

 
 

เราขอโทษ... เราขอโทษ..

 

 
 

เสียงพึมพำยังคงเอ่ยออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยความรู้สึกผิดที่พูดออกไปให้คนที่แสนดีตรงหน้าเสียใจ คางมนยังคงซบอยู่ที่ไหล่กว้าง มือเรียวบางค่อยๆยกขึ้นกอดตอบคนตรงหน้าก่อนจะกำเสื้อไว้แน่น...

 

 
 

...ขอโทษทำไม ผมต่างหากที่ผิด...

 

 
 

เสียงเบาที่แทบจะเป็นเสียงกระซิบดังวนเวียนใกล้หู มือหนาค่อยๆลูบหลังบางปลอบใจ ดวงตาคมหลับลงเพื่อข่มความรู้สึกเสียใจและพยายามข่มใจว่าสิ่งที่คนตัวเล็กพูดเมื่อกี้นี้เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านเท่านั้น ขาแกร่งค่อยๆลุกขึ้นยืน มือขาวจัดถูกยื่นไปตรงหน้าพร้อมกับพยายามคลี่ยิ้มบางให้ คชาเงยหน้ามองก่อนที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสมืออบอุ่น ดวงตากลมโตยังคงมีน้ำตาคลอหน่วง ริมฝีปากบางพยายามยิ้มให้คนตรงหน้าอีกครั้ง...

 

 
 

...ขอโทษนะเต๋า...เราขอโทษ...

 

 
 

ความตั้งใจช่วงบ่ายที่จะไปเที่ยวเล่นข้างนอกถูกยกเลิกทั้งหมด จะโทษใครก็ไม่ได้คงต้องโทษตัวเองที่ดันปากพล่อยพูดเรื่องไม่เข้าท่าใส่คนตัวเล็กก่อน แล้วเป็นไงล่ะพอถูกตอกกลับมาด้วยประโยคนั้น กลับมายืนเสียใจตีอกชกลมอยู่ระบียงหน้าล็อบบี้ ได้แต่มองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยืนหันหลังเท้าแขนบนระเบียงมองเหม่อไปที่ภูเขาด้านหน้าโดยไม่กลัวแสงแดดจ้าที่มันเริ่มจะลามเลียผิว เต๋าถอนใจก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปหา...


 

หายโกรธผมรึยัง... ร่างสูงยืนชิดร่างบางอยู่ที่ระเบียงไม้ สายตามองตรงไปที่ภูเขาสูง ก่อนจะก้มมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ดันตัวขึ้นยืน

 
 

“…..” คชาหันมองพร้อมกับส่ายหน้าว่าไม่ได้โกรธ ริมฝีปากบางถูกยกยิ้มขึ้น

 
 

เย็นนี้...กลับกรุงเทพนะ หลังพูดจบ รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งให้ พร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นลูบหัวคนตรงหน้าแผ่วเบา

 
 

“…อือ... คชาพยักหน้าพร้อมกับคลี่ยิ้มบางเบา ก่อนจะหันหน้ามองตรงไปยังภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยสีเขียวของต้นไม้ทึบตาอีกครั้ง

 
 

 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK
 

.
 

.
 

.

.


 

แสงไฟตามตึกสูงของเมืองที่ไม่เคยหลับไหลยังคงถูกเปิดไว้เมื่อมองจากมุมไกลเห็นเป็นแสงสีส้มสลับกับสีขาวชินตา รถราบนทางด่วนยาวยังคงขยับได้อย่างช้าๆแม้พระอาทิตย์จะตกดินผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตามที บิลบอร์ดโฆษณาขนาดใหญ่พยายามนำเสนอขายสินค้าโดยผ่านหลอดไฟดวงโตเป็นแนวยาวขนานคู่กับทางด่วนที่ซ้อนทับไปมาชวนให้ปวดหัว แอร์หน้าคอนโซลรถถูกปรับให้เบาลงก่อนที่ร่างสูงจะเอี้ยวตัวหยิบเสื้อคลุมมาคลุมให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้นอนหลับคอเอียงพิงกระจกไปเรียบร้อย เต๋าพรูลมหายใจออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นเท้ากระจกก่อนจะหันหน้ามองคนตัวเล็กอีกครั้ง ดวงตากลมโตที่หลับสนิทกับริมฝีปากบางที่เผยอปล่อมลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ เปลือกตาบวมช้ำของคนตรงหน้าที่ไม่รู้ไปแอบร้องไห้มาอีกตั้งแต่เมื่อไหร่ถูกสัมผัสแผ่วเบาด้วยปลายนิ้วยาว เต๋าส่ายหน้าก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งพร้อมกับตัดสินใจเลี้ยวรถออกจากทางด่วนทันที...

 
 

รถยนต์คันใหญ่ค่อยๆเลื่อนจอดเข้าที่จอดรถก่อนจะดับเครื่องลง เต๋าหันไปมองคนตัวเล็กที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่อง ดวงตาคมหลับลงใช้ความคิด ก่อนจะแตะแผ่วเบาที่แก้มใส

 
 

คชา..... ร่างสูงเรียกคนข้างกาย พร้อมกับมือที่เลื่อนขึ้นไปลูบหัวอย่างช้าๆ

 
 

อืม~..” เสียงตอบรับในลำคอดังรอดออกมา ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อยๆกระพริบขึ้น

 
 

ถึงแล้ว เสียงนุ่มเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง

 
 

.....ที่นี่ที่ไหน.... ร่างบางหันไปมองด้านนอก พร้อมกับยันตัวนั่ง ก่อนจะหันไปมองรอบตัวอีกที เนื่องจากยังไม่คุ้นชินกับภาพที่เห็นตรงหน้า

 
 

คอนโดผม

 
 

เต๋าพูดเสียงเบา มือหนารีบเอื้อมไปกุมมือเรียวบางมาวางไว้บนตัก คชาหันหน้าควับทันทีที่ได้ยินคำตอบ คิ้วเรียวเริ่มขมวดขึ้น ยังไม่ทันที่จะอ้าปากถาม คนตรงหน้าก็ดึงตัวมาปะทะกับอกกว้าง พร้อมกับซบหน้าลงที่ลำคอขาว เสียงพึมพำเว้าวอนกระซิบเบา

 
 

อยู่ที่นี่นะ... ลำตัวบางถูกแขนแกร่งกระชับแน่นขึ้น

 
 

“…..”


 

ผมปล่อยคชากลับไปตอนนี้ไม่ได้จริงๆ...

 
 

ดวงตาคมหลับลง ก่อนจะค่อยๆดันตัวเองออกมา ใบหน้าขาวจัดก้มลงมองมือตัวเองที่กุมมือเรียวยาวไว้ ร่างบางเงยหน้ามอง คชาไม่เคยเห็นเต๋าเป็นแบบนี้ ไม่เคยเห็นคนตรงหน้าที่มีความมั่นใจและเชื่อมั่นอยู่ตลอดเวลาเป็นแบบนี้..


 

...ผม...กลัว... ดวงตาคมดำขลับที่ฉายแววหวาดหวั่นค่อยๆเงยสบดวงตากลมโต

 
 

กลัวอะไร... คชายังคงไม่เข้าใจว่าเรื่องอะไรที่คนตรงหน้าจะต้องกลัวจนต้องพาเขามาที่คอนโดด้วย

 
 

...กลัวคนนั้นของคชาจะกลับมา... คำสารภาพถูกพูดออกมาแผ่วเบา มือหนากุมมือเรียวบางแน่นขึ้น.. ดวงตาคมและน้ำเสียงที่เว้าวอนให้เขาอยู่ถูกถามออกมาอีกครั้ง

 
 

...อยู่ที่นี้นะ อย่าทิ้งผมไป...ได้มั้ย...ตัวเล็ก... น้ำเสียงเว้าวอนที่สุดถูกเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง ร่างบางเงยหน้าสบตาดวงตาคม ก่อนจะพรูลมหายใจออกมา คชาค่อยๆก้มหน้ามองมือตัวเองที่ยังคงถูกเกาะกุมไว้แน่น ริมฝีปากบางถูกเม้มเข้า ก่อนจะค่อยๆหลับตาลง

 
 

อือ.....

 
 

สิ้นเสียงตอบจากร่างบาง เต๋ารีบคว้าคชาเข้ามากอดแน่นพร้อมรอยยิ้มกว้างเต็มหน้า คชาเงยหน้ามองก่อนจะเบ้ปากน้อยๆใส่ คนอะไรอารมณ์เปลี่ยนได้เร็วซะตามไม่ทัน ร่างสูงรีบกุลีกุจอเอากระเป๋าเสื้อผ้าลงพร้อมจูงมือคนตัวเล็กตรงไปที่ลิฟท์ทันที..

 
 

.
 

.
 

.

 
 

มืออุ่นร้อนกุมมือเรียวบางจูงเดินนำหน้าคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังคงเดินก้มหน้าก้มตามองพื้นกระเบื้องผิวเรียบแผ่นใหญ่ปูเป็นทางเดินยาวตรงไปที่ห้องชุดกว้าง มือหนากดรหัสประตูแล้วผลักออก ก่อนจะเอื้อมแตะสวิตซ์ไฟข้างกำแพง ไฟทุกดวงถูกเปิดสว่างขึ้นทันที คชายังคงก้มหน้าไม่ยอมก้าวเดินตามเข้ามาในห้อง จนร่างสูงต้องหันกลับมาพร้อมกับเลิกคิ้วถาม

 

 

เข้าห้องซิ... เต๋าพูดเสียงเบา ก่อนจะก้าวเข้ามาหาคนตัวเล็กที่มืออีกข้างกำชายเสื้อตัวเองแน่น

 
 

เอ่อ...คือ...คือว่า.. เสียงตะกุกตะกักรอดผ่านริมฝีปากบางฟังไม่ได้ศัพท์

 
 

ผมไม่ทำอะไรหรอกน่า.....ถ้า.... ร่างสูงอมยิ้มทันทีที่พูดจบ สงสัยคนตรงหน้าจะกลัวเขาทำอะไรแน่ๆ

 
 

ถ้าอะไร... คชาค่อยๆเงยหน้า พร้อมกับเอียงคอมองเพื่อฟังคำตอบ มือหนาอีกข้างปล่อยกระเป๋าลง ก่อนจะถูกยกขึ้นยันกับประตู พร้อมกับโน้มตัวลงกระชิบชิดแก้มใส

 
 

ถ้าคชา...ไม่เต็มใจ

 
 

“…..”



 

ร่างบางยื่นนิ่งตัวแข็งเป็นหินไปเรียบร้อย ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆเมื่อสิ้นเสียงตอบจากร่างสูง เต๋าหัวเราะเบาๆ ก่อนที่มือหนาจะจูงมือเรียวบางให้เดินเข้ามาในห้องตรงไปที่โซฟาหนังนิ่มสีดำกว้าง ขายาวก้าวเดินเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมหมอนและผ้าห่มผืนบาง...

 

 

เข้าไปนอนในห้อง ผมนอนบนโซฟาเอง

 
 

เอ่อ...คือว่า...

 
 

ทำไม...เดี๋ยวเปลี่ยนใจแล้วเราจะลำบากนะ

 
 

 

เท่านั้นแหละไม่ต้องให้พูดซ้ำ เรียวขายาวรีบเดินเข้าไปยังห้องนอนทันที ร่างบางค่อยๆหันหน้ามองเตียงกว้างที่มีชุดนอนและผ้าขนหนูผืนใหม่สีขาววางอยู่บนเตียงเรียบร้อย นิ้วเรียวยาวค่อยๆเอื้อมไปสัมผัสผ้าปูที่นอนนุ่ม ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงที่ปลายเตียงอย่างช้าๆ ร่างบางพรูลมหายใจพร้อมกับใช้ความคิดว่าเขาตัดสินใจถูกใช่มั้ยที่ตอบตกลงมาอยู่ที่นี้ในคืนนี้ คชาส่ายหน้าปัดความคิดที่มันเริ่มจะฟุ้งซ่านออกก่อนจะคว้าเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไป..

 
 

 

นาฬิกาบนผนังสีขาวเดินผ่านวันใหม่มาได้หลายชั่วโมงแล้ว แต่ร่างบางบนเตียงยังคงพลิกตัวไปมา ก่อนที่แสงสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงในห้องนอนกว้างจะถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง คชาค่อยๆดันตัวนั่งพิงหัวเตียงก่อนจะชันเข่าขึ้นมากอดไว้ ดวงตากลมโตมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าบนเตียงกว้าง ก่อนจะหลับตาลง ค่ำคืนวันฝนตกคืนนั้นถูกฉายชัดกลับขึ้นมาอีกครั้ง อ้อมกอดที่อบอุ่น ริมฝีปากอุ่นร้อนที่ประพรมไปทั่วกาย รวมถึงจูบเร้าร้อนที่ทำให้เขาละลายจนแทบหยุดหายใจ น้ำเสียงปลอบประโลมและคำบอกรักที่ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วยาวที่สอดประสานกำแน่นไม่ยอมปล่อยตลอดทั้งคืน ทุกๆอย่างล้วนเป็นค่ำคืนที่น่าจดจำและจะไม่มีวันลืมเลือน..  คชาค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะตัดสินใจก้าวขาเดินออกไปด้านนอก..

 
 

 

ความมืดมิดปกคลุมห้องรับแขกทั้งหมด กระจกสูงตั้งแต่เพดานจรดพื้นถูกผ้าม่านผืนหนาปิดบังสายตาจากภายนอก เครื่องปรับอากาศยังคงให้ความเย็นอย่างต่อเนื่อง เรียวขายาวค่อยๆเดินไปจนหยุดอยู่ที่โซฟาหนังนิ่มสีดำ ร่างบางชะโงกหน้าดูก่อนจะส่ายหน้าเบาๆเมื่อเห็นคนตรงหน้านอนกอดอกด้วยความหนาวเพราะตอนนี้ผ้าห่มผืนบางหล่นไปกองอยู่ที่พื้นหินแกรนิตสีดำเป็นที่เรียบร้อย..

 

 
 

ทำไมนอนดิ้นขนาดนี้...

 

 
 

ร่างบางบ่นอุบอิบก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือหยิบผ้าห่มบนพื้นห่มให้ คชาถอนใจออกมา ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงบนพื้น คางมนค่อยๆวางลงบนมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกพร้อมกับจ้องมองร่างสูงที่นอนอยู่ ลมหายใจถูกปล่อยออกมาอีกครั้งด้วยความหนักใจและสับสน ก่อนจะค่อยๆยันกายเพื่อลุกขึ้น

 

 
 

เฮ้ย!!

 
 

 

เสียงอุทานดังลั่น ถ้าจู่ๆคนที่อยู่บนโซฟาจะคว้าข้อมือเรียวดึงลงมา มืออีกข้างเลื่อนไปที่หลังบางพร้อมกับดันลงเบาๆให้ตัวแนบบนอกกว้างมากยิ่งขึ้น

 

 
 

ออกมาทำไม...เสียงนุ่มกระซิบถาม ก่อนจะหอมลงไปที่ซอกคอขาว

 
 

เอ่อ....คือ...อยากเข้าห้องน้ำร่างบางพยายามดันตัวออกแต่เหมือนจะไม่เป็นผล เพราะคนด้านล่างกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นๆ

 
 

ห้องน้ำในห้องนอนก็มีเต๋ายังคงพึมพำซุกหน้าอยู่ที่เดิม แต่มือหนาที่กอดเอวบางไว้เริ่มกลายร่างเป็นปลาหมึกเลิกเสื้อนอนสีขาวบางขึ้นเรื่อยๆ

 
 

เอ่อ...เอ่อ...เราหิวน้ำ...ร่างบางหลับตาปี๋ตอบกลับไป แม้คำตอบมันจะดูไม่เข้าท่าเอาเสียเลย ลำตัวนุ่มนิ่มยังคงยุกยิกๆยิ่งทำให้คนข้างล่างแทบจะคลั่งตาย...

 

 
 

ก็ท่าทางตอนนี้มันอันตรายจริงๆถ้าจะกอดแน่นหายใจแทบไม่ออก เสื้อก็ถูกดึงขึ้นมาซะเกือบจะหลุดอยู่แล้ว มือร้อนอีกข้างก็ยังวนเวียนลูบไล้อยู่ที่หลังและเหมือนจะต่ำลงเรื่อยๆ แล้วเสียงพึมพำและลมหายใจอุ่นๆแถวซอกคออีกล่ะ ให้ตายเถอะไม่น่าใจอ่อนเดินออกมาดูเลย คชายังบ่นในใจก่อนจะพยายามดันตัวเองออกมาอีกครั้ง

 
 

 

อึ๋ย~! ปล่อยนะคุณร่างบางยังคงหลับตาแน่นดิ้นดุกดิกอยู่ในอ้อมกอด กลิ่นหอมจางๆยิ่งลอยออกมาให้คนเอาแต่ใจกดจมูกลงไปหนักๆอีกหลายที

 
 

...ปากแข็ง...ห่วงผมใช่มั้ยคราวนี้เต๋ายอมคลายอ้อมกอดลง ก่อนจะค่อยๆดันตัวเองออก ดวงตาคมมองลึกเข้าไปในแววตาของคนตรงหน้า

 
 

.....คชาค่อยๆหลบสายตาคมมองไปอีกทางด้วยความประหม่า ริมฝีปากบางถูกยื่นออกด้วยความเคยชินเมื่อเริ่มจะโดนจับความรู้สึกได้

 
 

หืม.....ใช่รึเปล่า ตัวเล็กใบหน้าหล่อขาวจัดเริ่มระบายไปด้วยรอยยิ้ม มือเรียวบางทั้งสองข้างยังคงกำเสื้อบนอกกว้างแน่น ก่อนกำปั้นเล็กๆจะทุบลงไปที่กลางอก พร้อมกับรีบดันตัวเองออกมา

 
 

ไม่รู้ เราไปนอนก่อน ง่วงแล้วร่างบางรีบก้าวขาเดินตรงไปที่ห้องนอนแต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงจากด้านหลัง

 
 

ขอบคุณนะเต๋าพูดออกมา พร้อมกับยันตัวลุกขึ้นนั่ง สายตาคมมองไปที่หลังบาง

 
 

.....คชายังคงยืนนิ่ง ก่อนจะหันหลังกลับมาอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตมองกลับคนตรงหน้ากลับเช่นเดียวกัน

 
 

ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้เสียงนุ่มเอ่ยออกมาอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มกว้างอบอุ่นส่งตรงให้

 
 

อืม...ขอบคุณเหมือนกัน สำหรับทุกอย่างที่ทำให้เรา...

 

 
 

ริมฝีปากบางพูดออกมาเสียงเบา พร้อมกับดวงตากลมโตแววตาสดใสที่ยิ้มได้มอบกลับไปให้คนตรงหน้า คชาหันหลังกลับพร้อมเอื้อมมือผลักประตูเข้าไปในห้องนอน ริมฝีปากบางถูกยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง..

 

 
 

คนบนโซฟาตัวใหญ่ยังคงนั่งยิ้มค้างอยู่ท่ามกลางความมืดหลังโดนรอยยิ้มพิฆาตคชาแอคแทคเข้าไป ดวงตาคมมองประตูกว้างสีขาวที่อยู่ตรงหน้า แสงไฟสีส้มนวลที่ลอดผ่านช่องประตูตรงพื้นเพิ่งจะถูกดับลง ลมหายใจถูกปล่อยออกมาด้วยความโล่งใจ ขายาวดันตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงกว้าง แขนแข็งแรงเท้าอยู่ที่ราวสแตนเลสมองลงไปที่แม่น้ำเจ้าพระยาสายยาว สายลมเย็นบางเบาพัดให้ความรู้สึกเย็นสบาย ร่างสูงค่อยๆเงยหน้ามองดูดวงดาวในค่ำคืนที่ไร้เมฆฝน ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเสียงเบาพร้อมกับยิ้มให้กับตัวเองอีกครั้ง..

 

 
 

....ถ้าขอพรจากดาวบนฟ้าได้ ขอแค่ให้บรรยากาศมันดีแบบนี้ไปเรื่อยๆ...จะได้ไหม...

 

 
 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK

 
 

.
 

.
 

.
 


 

ห้องชุดสุดหรูสไตส์โมเดิร์นสว่างโล่งเนื่องจากผ้าม่านผืนหนาถูกเปิดกว้าง พร้อมกับประตูบานสวิงหน้าระเบียงที่ถูกเปิดออกทั้งหมด สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาในห้อง เสียงเพลงแจ๊สถูกเปิดคลอเบาๆจากเครื่องเสียงชั้นดีที่วางอยู่บนชั้นไม้สีเข้มติดกำแพง คนตัวเล็กยังยืนเก้ๆกังๆพร้อมกับเขย่งปลายเท้าเพื่อพยายามเอื้อมมือหยิบโถแก้วโกโก้ที่วางอยู่ซะสูงบนชั้นสแตนเลสเนื้อดีในห้องครัว จู่ๆก็มีสัมผัสแผ่วเบาที่รอบเอวและหลัง หน้าอกกว้างยิ่งโน้มชิดมากยิ่งขึ้นเมื่อร่างสูงเอื้อมมือหยิบโถแก้วลงมาให้ คนตัวเล็กค่อยๆหันหน้ากลับมา แต่วงแขนของคนตรงหน้ายังไม่ยอมปล่อยออกจากเอวบางแต่กลับกระชับแน่น ใกล้ซะจนได้กลิ่นหอมสะอาดจางจากครีมโกนหนวด..

 

 
 

.....เอ่อ....คือว่า...คุณปล่อยเราก่อนได้มั้ยคชาพูดเสียงเบา มือข้างซ้ายยังถือโถแก้วยันไว้ที่หน้าอกให้อากาศได้มีโอกาสได้รอดผ่านบ้าง

 
 

.....ไม่มีเสียงตอบกลับมา แต่ใบหน้าหล่อขาวจัดกลับค่อยๆโน้มลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มือเรียวบางรีบยกโถแก้วขึ้นบังหน้าก่อนจะรีบก้มตัวหนี

 
 

คุณกินโกโก้มั้ย เดี๋ยวเราชงให้...คนตัวเล็กพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าน่ารักออกสีแดงระเรื่อ เต๋าแกล้งถอนใจออกมา มุมปากถูกยกยิ้มขึ้น ก่อนจะคว้าแขนเรียวเข้ามาใกล้อีกครั้ง

 
 

ไม่เอา... เช้านี้ ผมอยากกินชา...เสียงกระซิบชิดริมหู พร้อมอ้อมกอดที่รั้งเอวบางให้เข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น

 
 

ห๊ะ!! อยากกินอะไรน่ะคชาร้องเสียงหลง ใบหน้าออกสีแดงจัดจนปิดไว้ไม่อยู่

 
 

ชา...อยากกินชา...มีแถวนี้มั้ย..เต๋ายังคงพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเริ่มหัวเราะคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดูพร้อมส่ายหน้าช้าๆ มือหนาเอื้อมไปหยิกแก้มคนตัวเล็กดึงเข้ามาใกล้

 
 

อื้อ~อออออออ เจ็บนะคุณ!” ร่างบางรีบถูแก้มตัวเองไปมา แก้มใสเริ่มป่องขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับสายตาที่กำลังคิดว่าจะเอาคืนยังไงดี

 
 

คิดอะไร ตัวเล็ก ทะลึ่งนะเราหลังพูดจบ ร่างสูงยังคงยืนกอดอกมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังหมุนตัวไปมาทำอะไรไม่ถูก ใบหน้ายังคงออกสีแดงจัดด้วยความเขิน

 
 

บ้า... ชอบแกล้งจริงเสียงหวานพึมพำ ก่อนจะค้อนตาคว่ำส่งไปให้อีกที จู่ๆทั้งคู่ก็ต้องหันไปมองตรงประตูหน้า เพราะเสียงกริ่งที่ดังเรียกให้เจ้าของห้องกว้างต้องรีบก้าวขาออกไปดู

 

 
 

แกรนด์เปียโนสีดำหลังใหญ่ถูกยกประกอบติดตั้งบนห้องรับแขกกว้าง ใกล้ๆกับกระจกสูงริมระเบียงด้านซ้ายของโซฟา คนตัวเล็กยังคงนั่งมองพนักงานสองสามคนที่ค่อยๆประกอบเปียโนหลังใหญ่ให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา มือเรียวบางยกขึ้นสะกิดแขนคนข้างกายที่ตอนนี้นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ใกล้ๆ

 
 

คุณๆ....นิ้วเรียวยังคงสะกิด แต่ดวงตากลมโตกลับจ้องมองเปียโนไม่วางตา

 
 

หืม....ว่าไงตัวเล็กเต๋าหันมามอง พร้อมกับยกหนังสือพิมพ์ขึ้นบัง ก่อนจะเอียงหน้าเข้าไปใกล้

 
 

ไหนคุณเคยบอกว่าเล่นเปียโนไม่เป็น...แล้วซื้อมาทำไม...คชาพูดเสียงเบา พร้อมกับยกมือดันหน้าหล่อๆที่เริ่มจะเข้ามาใกล้ขึ้นทุกทีๆ

 
 

เดี๋ยวก็เป็น...ลืมสัญญาแล้วเหรอ ก็เราต้องสอนผมไงเต๋ายังคงดันหน้าเข้าไปเรื่อยๆ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้เพราะคนตัวเล็กเริ่มบิดเนื้อตรงต้นแขนขาวจนมันเริ่มจะแดงขึ้น มือขาวลูบแขนตัวเองป้อยๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา

 
 

เดี๋ยวคืนนี้เริ่มสอนเพลงแรกเลยร่างสูงเท้าแขนกับโซฟา พร้อมกับมองคนตัวเล็กด้วยรอยยิ้มกว้าง

 
 

...คุณอยากเล่นเพลงอะไร...คนตัวเล็กหันหน้ามามอง ก่อนจะมองลึกเข้าไปในดวงตาคม

 
 

...เผื่อลืม... เต๋าพูดชื่อเพลงออกมาช้าๆ พร้อมกับเอื้อมมือจับข้อมือบางไว้บนตัก ดวงตาคมมองเข้าไปในดวงตากลมโตที่วูบไหว

 
 

ทำไมต้องเป็นเพลงนี้...ร่างบางค่อยๆก้มหน้าลง พร้อมกับรอคอยฟังคำตอบ

 
 

....สักวันคชาจะรู้... มือหนาเลื่อนขึ้นไปวางบนศรีษะคนตรงหน้าแผ่วเบาก่อนจะลูบผมอย่างช้าๆ ร่างสูงคลี่ยิ้มให้คนตัวเล็กที่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย..

 

 
 

สายลมเย็นของค่ำคืนนี้พัดพากลิ่นฝนรอดผ่านระเบียงกว้างที่ยังคงถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่ช่วงเช้า เมฆก้อนใหญ่เริ่มเคลื่อนตัวบังดวงจันทร์ดวงโตและแสงดาวไม่ให้คนด้านล่างได้มองเห็น โคมไฟตั้งพื้นอันใหญ่ส่องแสงสีส้มนวลถูกเปิดทิ้งไว้ที่มุมห้อง นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆลูบไปที่แกรนด์เปียโนอย่างช้าๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้นิ่มสีดำ นิ้วเรียวค่อยๆแตะแผ่วเบาที่แป้นสีขาวก่อนจะบรรจงดีดเพลงเป็นท่วงทำนองตามใจคนฟังที่ยืนถือแก้วไวน์สีแดงเข้มมองดูอยู่ข้างๆ...

 
 

..ไม่รู้นานเท่าไร เรารักกันเมื่อไร
และเพราะเหตุผลใด ที่เป็นเธอ
เมื่อรู้ตัวก็มี คำว่าเราแทนกันทุกเช้าที่ตื่น
บางครั้งรู้สึกนาน ต้องรื้อฟื้น

 
 

.. เผื่อวันใดเธอลืมไปว่ารักกัน หรือเปล่า
เผื่อวันเวลาที่เดินผ่าน อาจจะเจือจางทุกเรื่องราว
มีเพียงคำเดียวพอให้เธอชื่นใจ
หากความจริงที่เจอมันเลวร้ายแค่ไหน
วันนี้ต้องเจออะไร ฉันรักได้เพียงแค่เธอ


 

.. กี่ร้อยวันที่ผ่าน ก็เหมือนเรื่องเมื่อวาน
บันทึกที่เขียนอ่าน อยู่ในใจ
ยังรักเธอเหมือนเก่า มีเรื่องราวที่เดินเข้ามาใหม่ใหม่

แต่รักเธอแบบเดิม ตลอดไป

 
 

.. จะไม่ขอพรใดใด แค่ทุกครั้งที่ลืมตา
ไม่ใช่แค่ความฝัน เป็นเธอในทุกวัน
ที่รักกันอยู่ตรงนี้

 

 

เปลือกตากลมโตลืมขึ้น เมื่อตัวโน้ตตัวสุดท้ายถูกดีดจบลง ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบาให้คนตรงหน้า มือเรียวจับเก้าอี้พร้อมกับขยับตัวให้อีกคนมานั่ง แก้วไวน์ถูกวางลงก่อนที่ร่างสูงจะนั่งเคียงข้างกัน เสียงหวานค่อยๆอธิบายคอร์ดอย่างช้าๆ พร้อมกับนิ้วเรียวที่สัมผัสนิ้วยาวของอีกคนให้กดลงไปที่แป้นสีขาวตรงหน้าที่ละตัวทีละตัวอย่างตั้งใจ มือบางชี้ไปที่กระดาษโน้ตก่อนจะหยิบดินสอแท่งยาววงตัวโน้ตตัวแรกของท่อนที่สองพร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวเมื่อต้องเริ่มใช้ความคิด ริมฝีปากบางยื่นออกมาเรื่อยๆเมื่อคนข้างๆยังไม่สามารถกดแป้นสีขาวตรงหน้าได้ คชาแกล้งถอนใจพร้อมส่ายหน้าบ่นพึมพำว่าสอนยากสอนเย็น ใบหน้าน่ารักค่อยๆเงยหน้ามองเมื่อคนข้างกายไม่ยอมกดคีย์บอร์ดคอร์ดต่อไปซักที...

 


 

ดวงตากลมโตรีบหลุบต่ำลง เมื่อเห็นสายตาคมจ้องมองมาที่เขาอยู่ตั้งนานแล้ว จู่ๆก็เหมือนสายลมแรงที่พัดผ้าม่านให้พริ้วไหวนั้นหยุดลง ทุกอย่างเงียบสนิทหยุดการเคลื่อนไหวแม้เสียงลมหายใจของตัวเองก็ไม่ได้ยิน เมื่อดวงตาคมที่มองอยู่เมื่อกี้กลับเข้ามาใกล้ขึ้นๆจนมองเห็นเงาสะท้อนในแววตาเป็นภาพของตนเอง สายตาคมหลุบต่ำมองลงไปที่ริมฝีปากบางสีชมพูก่อนจะสัมผัสแผ่วเบา ริมฝีปากอุ่นร้อนที่สัมผัสเพียงแผ่วเบาในตอนแรกเริ่มเรียกร้องและเอาแต่ใจมากขึ้น จนตัวเล็กเริ่มจะเมามายเพราะรสจูบผสมไวน์ที่คนเอาแต่ใจดื่มมาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ มือเรียวบางที่จับอยู่ที่เก้าอี้นุ่มเลื่อนขึ้นจับเสื้อตรงอกกว้างแน่น เมื่อสมองเริ่มขาวโพลนสติสัมปะชัญญะที่จะเอ่ยปากห้ามเริ่มเป็นศูนย์เมื่อถูกรุกเร้าจากมือแกร่งที่ตอนนี้ลูบไล้อยู่ภายในเสื้อเนื้อนิ่มตัวบาง หลังบางโดนดันชนกับแป้นคีย์บอร์ดสีขาว พร้อมกับริมฝีปากอุ่นร้อนที่โน้มตามลงมายังคงเอาแต่ใจทาบทับครั้งแล้วครั้งเล่า เสื้อตัวบางยังคงถูกรั้งขึ้นเรื่อยๆ..

 
 

 

อือ.....

 

 
 

เสียงครางในลำคอของคนตัวเล็ก เรียกให้สติที่มันกำลังเตลิดเปิดเปิงไปไหนต่อไหนกลับเข้าร่าง เต๋าหลับตาลงแน่นก่อนจะตัดใจถอนริมฝีปากออกมาอย่างเชื่องช้า  จมูกโด่งยังคงวนเวียนสูดดมอยู่ที่ต้นคอขาวที่มีกลิ่นหอมจางอยู่ตลอดเวลา มือหนาค่อยๆดึงคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังคงหายใจหอบแรงพิงเปียโนหลังกว้างดวงตาหวานเชื่อมมองอยู่ที่ริมฝีปากเขาขึ้นมานั่งที่เก้าอี้เปียโนนิ่มตัวเดิม..

 

 
 

ผมรักคชา...

 
 

.....

 
 

...รัก...จนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

 
 

 

เสียงพึมพำดังวนเวียนอยู่ใกล้ใบหน้าน่ารัก ก่อนที่ดวงตาคมจะปิดลงแน่นเพื่อข่มอารมณ์ที่มันจะเจียนบ้าเพราะดวงตากลมโตที่เคลิ้มกับสัมผัสของเขาเมื่อกี้นี้ยังคงปรือตามองอยู่ มือเรียวเล็กค่อยๆยกมือแตะที่หน้าอกกว้างข้างซ้าย เสียงหัวใจคนตรงหน้าที่ปกติดังเป็นจังหวะทุ้มลึกหนักแน่นตอนนี้มันกลับเต้นระรัวไม่ต่างจากเขา.. ร่างบางหลับตาลงก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

 
 

 

...อือ...เรารู้...

 
 

แล้วคชาล่ะ... รักผมมั้ย...

 

 
 

ยังไม่ทันที่คนตรงหน้าจะตอบคำถาม บรรยากาศดีๆและเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ยังไม่ทันจะจางหาย คำอ้อนวอนขอจากดวงดาวบนฟ้าเมื่อคืนนี้เหมือนถูกสายลมแรงของพายุฝนพัดมลายหายไป เมื่อจู่ๆเสียงโทรศัพท์สีขาวที่เขาไม่อยากได้ยินจะดังขึ้น เรียกให้คนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดต้องชำเลืองมอง ดวงตากลมโตที่เมื่อกี้ยังมองเขาหวานเชื่อมกลับค่อยๆคลอหน่วงด้วยน้ำใสๆที่มันพร้อมจะไหลออกมาตลอดเวลา เต๋าหลับตาลงก่อนจะส่ายหน้าเมื่อเริ่มจะเห็นน้ำตาคนตัวเล็กอีกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ลมหายใจถูกปล่อยออกมาก่อนจะดึงร่างบางมากอดแน่นพร้อมกระซิบถามเสียงเบา...

 

.
 

.
 

.
 

.

 
 

ถ้ารักผมเหมือนกัน... อย่ารับสายได้มั้ย?








/// TBC ///







22/07/2012

 

สวัสดีค่ารีดเดอร์

 

เป็นไงบ้างคะสำหรับ chapter นี้

หวานมั้ย ปัดมดทิ้งกันบ้างรึเปล่า?

เอาเป็นว่ามีรอยยิ้มมุมปากคนละนิดละหน่อยเนอะ

ตามสไตล์Hydrangea ต้องหวานแบบดาร์กช็อคโกแลตน้า..

ขมนิดๆหวานหน่อยๆ อร่อยดี :)

 

ใครไปคอน ATLOVE บ้างยกมือขึ้น

ใครได้บัตรมาแล้ว คุณเก่งมาก หายากยิ่งกว่าทอง

ส่วนตัวเราอยากไปใจจะขาด แต่อดไปเป็นที่แน่นอนแล้ว

ติดภารกิจ ;( ไม่สามารถเลื่อนและหลบได้จริงๆ โฮๆๆๆๆๆเศร้า

ใครได้ไปฝากเก็บโมเม้นท์ฟินๆน่ารักๆมาฝากบ้าง..

 

ส่วน chapter หน้าไม่กล้าบอกแล้วว่าเป็นไง

คอยลุ้นคำตอบชาน้อยละกัน ^^

 

รอติดตามกันต่อนะคะตอนหน้าอาจไม่ได้ลงเร็วเหมือนเดิมนัก

แต่ไม่นานเกินรอแน่ๆค่ะ พอเข้าสิ้นเดือนที่ไรงานยุ่งทุกที T^T

 

รักเต๋าชา และพวกคุณ

TheHydrangea

 

 

ป.ล.(1) ขอบคุณ OPV จากคุณAnnaBell น้องทั้งสองน่ารักมากชอบจริงๆ

มิตรภาพที่ทำให้คุณรักจนหมดใจ ดูแล้วมันฟินมาก แนะนำให้กดดูค่ะ

 

ป.ล.(2) เพลงที่หน้าหลักบ่งบอกอายุมากกกก เพลงยุคปี 90

ชื่อเพลงที่ตรงนี้มีฉัน ของคุณเป๊ก บลูสกาย (Cover by Oda)

หาเพลงต้นฉบับมาแปะไม่ได้โดนล็อคหมดT_T
ใครเคยฟังเพลงนี้ชูจักกูแร้มาเลย เราพวกเดียวกันพวก สว. (สวยโว้ย) 555

 









 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,135 ความคิดเห็น

  1. #1133 moomee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:47
    หน่วงมาก อย่ารับสายนะตัวเล็ก
    #1133
    0
  2. #1106 Bread (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 00:01
    เครียดๆๆ

    พาราแพร๊บบบบบ

    #1106
    0
  3. #1093 Pattarapa_ (@hedpud) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 21:12
    เราว่าเราเข้าใจคชานะฮืออออออ เศร้าอ่ะ พี่ตี๋ก็คงไม่ได้ตั้งใจหรอกถ้าเราเจอแบบนั้นเราก็คงไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันแต่ยังไงก็จะพยายามรั้งคนที่เรารักไว้เหมือนพต. ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง แต่พต.ก็แอบเห็นแกตัวนะนี่ หึๆ
    #1093
    0
  4. #1029 ติ่งฮาร์ดคอ (@fhunwhan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 07:24
    หน่วงอีกแล้วววว สงสารทุกคนเลย สงสารคชา เต๋า พี่ตี๋ ;_______;
    #1029
    0
  5. #1009 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 01:00
    อ่านไปอ่านมาปรับอานมณ์ไม่ทัน แต่ก็จะอ่าน 55
    #1009
    0
  6. #983 Pattricia (@notetogod) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:09
    so sweetttttttttttt  แชปนี้ชอบตอนป้อนสปาเก็ตตี้สุดละ ><
    #983
    0
  7. #968 PeAriiS (@pear2007) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:04
    อ๊ากกกก มันทั้งหน่วงทั้งหวาน

    เราจะทำไงดีปรับอารมณ์ไม่ทัน

    อ่านๆไปกำลังยิ้มๆเคลิ้มๆ ฟินๆ

    พอมาตอนบรรทัดสุดท้าย โอ้ยยย

    ปวดใจเหลือเกิน สงสารทุกฝ่าย



    ชอบเพลงเผื่อลืมมากเลยอ่า

    ยิ่งดูคลิ๊ปตอนบ้านแม็คยิ่งนึกถึง

    ดีใจที่ไรท์เลือกเพลงนี้มาลงในฟิค

    มันได้ฟิวส์จริงๆ ฟังแล้วเตือนสติ

    เตือนใจได้หลายอย่าง

    ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน

    เรารักได้เพียงแค่ "เต๋าคชา" จริงๆ

    ^_____^
    #968
    0
  8. #953 Fūjin (@i-planoi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:00
    เต๋าน่าสงสารมากจริงๆ
    แต่คชาก็เสียใจนะเธอ อย่างอนนะต๋าวววว
    บรรยากาศกะลังดีเชียว
    โทรศัพท์ขัดจังหวะซะได้
    คชาจะทำไงล่ะเนี่ย
    #953
    0
  9. #924 Produck (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 00:52
    โอ้ยๆๆๆ เจ็บกันทั้งสองคน
    #924
    0
  10. #914 Pomeranian3 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 21:21
    พี่ตี๋โทรมาไม่รู้เวล่ำเวลาเลยนะ

    อย่ารับเลยนะคชา~~



    ปล. "เผื่อลืม" ชอบเพลงนี้มากกกกก
    #914
    0
  11. #887 ARMARI (@armari) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 18:38
    เมื่อไหร่ เมื่อไหร่กันนะ ที่ชาจะลืมเค้าได้จริงๆ
    #887
    0
  12. #862 a2m-sugus (@a2m-sugus) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 10:56
    มันหวานแบบ หน่วงๆ -0-"
    หวานปนขมแบบที่ไรท์ว่าจริงๆ

    เฮ้อ!!!พี่ชาจะรับไหมเนี่ย
    #862
    0
  13. #843 Mrs.Secret (@dark-vampire) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 10:24
    อีกนิดนึงนะ อีกแค่นิดเดียว
    มันก้าวผ่านความกำกวม ไปสู่ความสุขที่แท้จริงแล้ว
    เต๋าอดทนอีกนิดนะ ให้เวลาคชาอีกนิด
    คชาตัดตี๋ให้ขาดเถอะ เต๋ารออยู่ T T
    #843
    0
  14. #779 BT_MmaiI_TK (@btmumaitk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 18:59
    แง๊ะ น่ารักดีนะ แต่ก็แอบเศร้าๆอยู่ 555
    #779
    0
  15. #764 เบสบอยซ์ (?) (@farriizq) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 20:48
    มันหน่วงมากไรท์เตอร์ T T

    สงสารทั้งคู่ .. ก็รู้นะว่าคชายังลืมไม่ได้

    เห้ออออ
    #764
    0
  16. #738 เต๋าคชา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 08:01
    พี่คชาอย่ารับนะ TT
    #738
    0
  17. #728 .::Zenith::. (@screenn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 23:07
    งื้ออออ ทำไมเราอ่านแล้วรู้สึกอึนๆ หว่า (?)

    เต๋าอ่ะ เร่ง ชาอยู่ได้ ให่้เวลาชาบ้างดิ
    งอนเต๋าแล้ววว (โป้ง)
    #728
    0
  18. #696 สาวน้อยมหัศจรรย์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 14:35
    กรี๊ดดดๆๆๆ !!!!!!

    พี่คะ จะโทรมาทำไมตอนนี้ !!! เกลียดพระรองขึ้นมา ณ จุดนี้แหละ

    เรื่องนี้เราเมนเต๋า 555 เต๋าหล่อเท่ห์น่าสงสารมาก

    โอ่ยย ลุ้น TwT
    #696
    0
  19. #650 fontk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2555 / 12:21
    ชาจ๋า อย่ารับสายนะๆๆ
    #650
    0
  20. #629 love-mochi (@love-mochi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 18:57
    ตอนเริมมาซะหวาน แต่ตอนจบนี่ดราม่ามาอีกแล้ว แต่เราก็ชอบน่ะ 5555
    #629
    0
  21. #611 Mook Or' (@mookssep4) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 20:52
    อ่านแล้วน้ำตาไหลตลอดเลย มันทั้งหน่วง อิน ฟิน เศร้า

    ตอนที่จะหวานก็หวานซะ -3- ตอนดราม่าก็จัดเต็ม!!

    ชอบโฮกกกกก
    #611
    0
  22. #547 moussy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 02:04
    โอ้ยยย บริโภคมาม่าชามโตเลยย

    มันเจ็บจี๊ดๆแบบบอกไม่ถูก

    คชาอย่ารับสายพี่ตี๋เลยนะ

    ไม่อยากเห็นเต๋าต้องเสียใจ
    #547
    0
  23. #545 vj_db (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 01:44
    ดราม่าาาหนักขึ้นเรื่อยยๆ แง๊ๆๆๆๆ เมื่อไรตี๋จะกลับๆๆไป



    จะบ้าาตายยยมาขัดตลอดดด
    #545
    0
  24. #388 rainny_yada (@rainny-yada) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2555 / 17:25
    อย่ารับนะคชา ขอร้อง....
    เรื่องนี้สงสารทั้งเต๋าทั้งคชาเลย (แต่ไม่สงสารตี๋นะ เชอะ!)

    #388
    0