เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++The Last Love Story++

ตอนที่ 9 : III The Last Love Story III Chapter 9 ++ Live with suffering...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 ก.ค. 55





Chapter #9 Live with suffering…

ขอบคุณภาพประกอบฟิคสวยๆจาก คุณmitta_an และคุณFatrabbit ค่ะ







เสียงปิดประตูรถและเสียงยางบดพื้นปูนดังลั่น ณ ลานจอดรถคอนโดหรู มือขาวจัดที่สั่นเทาพยายามบังคับพวงมาลัย ก่อนจะค่อยๆกำแน่นขึ้นๆ ดวงตาคมดำขลับพยายามจ้องมองไปบนถนนเพื่อบังคับรถให้ทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วให้ทันกับใจที่ตอนนี้กระโจนไปอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์เรียบร้อยแล้ว..

 

 

ในมือที่บังคับพวงมาลัยยังคงกำสร้อยเส้นเล็กที่ถูกวางทิ้งไว้บนหัวเตียงให้ดูต่างหน้าแน่น ถ้าตื่นมาแล้วจะพบว่าคนที่กอดอยู่ข้างกายเมื่อคืนนี้หายไปโดยไม่มีคำร่ำลา มีเพียงสร้อยและกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กที่ทิ้งไว้ให้เท่านั้น กระดาษโน๊ตที่เขียนประโยคสั้นๆ แต่บอกทุกอย่างทั้งความรู้สึกที่เขาอยากรู้มาตลอดว่าคนที่คิดถึงอยู่ตอนนี้รู้สึกเช่นไร แต่ข้อความที่เขียนต่อมาแทบทำให้ใจที่เหมือนมีผีเสื้อกระพือปีกเป็นหมื่นๆตัวโดนสายลมแรงพัดพาผีเสื้อแสนสวยทั้งหมดแตกกระจายสลายไปกับสายลม กลิ่นกายที่หอมอ่อนๆอยู่ตลอดเวลาและสัมผัสที่วาบหวามเมื่อคืนยังคงชัดเจนอยู่ในความรู้สึก มือหนาค่อยๆหงายดูสร้อยเส้นเล็กก่อนจะกำแน่นอีกครั้ง แค่คิดว่าจะไม่มีมือเรียวบางให้เกาะกุมก็ทำให้แทบทนไม่ไหว..

 

 

เมื่อจอดรถที่ลานจอดรถหน้าอพาร์ทเม้นท์ได้ เต๋าก็แทบจะถลาไปที่ลิฟท์ก่อนจะวิ่งไปที่หน้าประตูห้องทันที เสียงเคาะประตูห้องสีขาวของคนตัวเล็กดังลั่นไปทั้งชั้นเสียงตะโกนโวกเวกเรียกชื่อยังคงดังอย่างต่อเนื่อง โทรศัพท์ถูกกดเบอร์โทรเบอร์เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแม้มันจะไม่มีเสียงสัญญาณตอบกลับก็ตามที...

 

 

...คชา... ทำอย่างนี้ทำไม....

 

 

ขายาวค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หลังกว้างยังคงพิงกับประตูไม้ มือหนาที่กำแน่นค่อยๆคลายออกก่อนจะหงายขึ้น เต๋าก้มหน้ามองดูสร้อยเส้นเล็กในมือที่ตอนนี้เจ้าของยังคงใจร้ายไม่ยอมออกมาพบเพื่อคุยกันให้รู้เรื่อง ไม่นานนักก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองตรงไปยังลิฟท์เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตรงใกล้เข้ามา ก่อนจะก้มหน้าลงพร้อมกับส่ายหน้าอย่างช้าๆ

 

 

คุณครับ... คุณคชาไม่อยู่ที่ห้องครับ เมื่อเช้าผมเห็นถือกระเป๋าเสื้อผ้าออกไปตั้งแต่เช้า... เสียงลุงยามใจดี ค่อยๆเอ่ยออกมาพร้อมกับมองชายหนุ่มผิวขาวจัดที่ตอนนี้แทบจะหมดสภาพนั่งกองอยู่ที่พื้น ลุงยามย่อตัวก่อนจะค่อยๆช่วยพยุงตัวอีกคนให้ลุกขึ้นยืน

 

....ลุงรู้มั้ยว่าคชาไปไหน... เสียงแหบถามผ่านริมฝีปากที่ตอนนี้มันแห้งผาดไปหมด ดวงตาอ่อนล้าฉายแววออกมาอย่างปิดไว้ไม่อยู่

 

คุณคชาไม่ได้บอกไว้ครับคุณ.. ลุงยามตอบ พร้อมกับยังคงพยุงตัวให้ก้าวเดินตรงไปที่ลิฟท์ ก่อนจะกดประตูลิฟท์ลงไปยังชั้นล่าง ลุงยามยังคงเงยหน้ามองชายหนุ่มผิวขาวจัด ที่ตอนนี้มันขาวซีดยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะบอกว่าถ้าคชากลับมาจะรีบโทรบอกทันที เต๋าได้แต่พยักหน้าให้ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเสียงเบา

 

 

แสงแดดแรงจ้าในตอนกลางวันแทบจะแผดเผาต้นไม้ดอกไม้ที่ถูกปลูกไว้ที่ข้างลานจอดรถหน้าอพาร์ทเม้นท์ให้เฉาตาย แต่คนในรถใจกลับร้อนรุ่มกว่าหลายร้อยหลายพันเท่า เต๋ายังคงนั่งนิ่งอยู่ในรถก่อนที่สายตาคมจะค่อยๆหลับลง มือหนายังคงกำสร้อยเส้นเล็กไว้แน่น ด้วยความที่ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กหายไปไหน แถมตอนนี้ยังมืดแปดด้าน ขนาดต้นและหลินเพื่อนสนิทยังตกใจเมื่อทราบว่าคชาหายตัวจากอพาร์ทเม้นท์ไป..

 

 

คชา...อยู่ที่ไหน ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว...

 

 

เสียงพึมพำเจ็บปวดหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่ตอนนี้ยังแดงจัดด้วยความที่ไข้ยังไม่หายดีนัก ใบหน้าหล่อค่อยๆโน้มใบหน้าไปที่พวงมาลัย พร้อมกับพยายามคิดว่าคนตัวเล็กจะไปที่ไหนได้บ้าง แต่ยังไม่ทันจะคิดอะไรเสียงมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ก็หยุดพร้อมดับเครื่องใกล้กับรถยนต์สีดำคันหรู เต๋ารีบเงยหน้าก่อนจะพบว่าคนที่อยู่บนรถมอเตอร์ไซด์สีแดงกำลังถอดหมวกกันน็อค ก่อนจะจ้องมองตรงมาที่เขาด้วยสายตาเรียบเฉย...

 

 

ไม่ต้องเอ่ยอะไรให้มากความ เต๋าผลักประตูรถออกก่อนจะก้าวขาตามชายหนุ่มผิวเข้มอีกคนที่ก้าวเดินนำไปที่มุมที่ค่อนข้างลับตามุมหนึ่งของลานจอดรถ เสียงไฟแช็คถุกจุดขึ้นจากคนตรงหน้า ก่อนที่ควันสีขาวจะลอยไปตามแรงลมเอื่อย ชายหนุ่มผิวขาวจัดชำเรืองตามองแผ่นหลังของคนข้างหน้า ก่อนจะพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งใจไปเปาะหนึ่งที่เห็นตี๋ยืนอยู่ตรงนี้ ซึ่งหมายความว่าคชาก็ไม่ได้ไปอีกคนอย่างที่ใจเขากลัวไว้ตอนแรกอย่างแน่นอน...

 

 

คุณกลับมาทำไม... เต๋าพูดขึ้นทำลายความเงียบ ก่อนที่ตี๋จะค่อยๆหันกลับมา บุหรี่ถูกทิ้งลงกับพื้นพร้อมกับรองเท้าบู้ทหนังสีดำเหยียบให้ดับลง

 

.....

 

คุณเป็นคนที่ให้คชาเลือก แล้วสัญญาว่าจะเคารพการตัดสินใจของเค้า

แล้วคุณกลับมาทำไม! กลับมาทำให้คชาไข้วเขวอีกทำไม!

 

 

เต๋าตะโกนใส่หน้าเสียงดัง ก่อนจะเข้าไปประชิดตัวพร้อมกับขยำคอเสื้อยืดสีดำของคนตรงหน้าแน่น ตี๋หลับตาลงเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะผลักหน้าอกกว้างของอีกคนออก ดวงตาคมค่อยๆเงยหน้าจ้องมองเขม็ง รู้สึกว่าชายหนุ่มผิวขาวตรงหน้าจะรู้เรื่องเขากับคชาเยอะพอสมควร ไม่รู้ว่าจะรู้มาจากที่ไหน แต่ก็ไม่มีสิทธิ์และไม่ใช่เรื่องที่จะมาถามอย่างนี้ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขากับคชา ถึงแม้เรื่องราวทั้งหมดมันเหมือนจะจบลงไปแล้วตั้งแต่ค่ำคืนนั้น แต่ก็ใช่ว่ามันจะตัดเรื่องราวทุกอย่างออกจากใจได้ แม้จะตั้งใจไปเมืองนอกเพื่อที่จะลืมทุกอย่าง ตลอดเวลาที่ผ่านมาทั้งหมดเขาพยายามแล้วที่จะไม่ติดต่อทั้งๆที่ในใจมันจะฝืนกับการกระทำทั้งหมดก็ตาม สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องผิดคำสัญญาที่เคยให้ไว้ เพราะคืนที่ลงจากเครื่องได้ ก็รีบขับรถมาหาทันที แต่กลับพบว่าคชาอยู่กับใครอีกคน...

 

 

คุณเป็นใคร!! รู้จักกับคชาได้ยังไง!” ตี๋ยังคงยืนจ้องหน้า คำถามถูกพูดออกไปเสียงห้วน

 

ไม่จำเป็นต้องรู้ แต่ตอนนี้เราคบกันอยู่ คุณไม่มีสิทธิ์

 

 

เต๋าพูดเสียงเรียบ ถึงแม้คนตัวเล็กจะยังไม่เคยพูดออกมาจากปาก และยังพยายามห้ามไม่ให้เขาเอ่ยคำว่ารักก็ตามที แต่เหตุการณ์เมื่อคืน และกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กที่ถูกเขียนวางทิ้งไว้ ก็ทำให้ร่างสูงค่อนข้างจะมั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเองฝ่ายเดียวอย่างแน่นอน..

 

 

...คบเหรอ...คชารักคนอื่นแล้วงั้นเหรอ...

 

 

สิ้นเสียงจากคนตรงหน้า ใจที่เต้นอยู่มันกระตุกวูบ เสียงรอบกายเหมือนโดนตัดขาดเงียบสนิท ถึงมันจะเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวไปซักหน่อย แต่ไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่าคชาจะรักคนอื่นได้เร็วขนาดนี้ ตี๋สะบัดหน้าก่อนจะส่งหมัดตรงไปที่มุมปากคนตรงหน้าอย่างแรง จนอีกคนที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงพื้นอย่างไม่เป็นท่า ความเค็มปร่าจากเลือดกระจายอยู่เต็มปาก เต๋าค่อยๆหลับตาลงพร้อมกับกำมือแน่น ก่อนจะพรูลมหายใจออกมาเพื่อสงบสติอารมณ์ที่มันกำลังจะระเบิดออกมาเหมือนกัน ขายาวค่อยๆลุกขึ้นมาพร้อมกับหลังมือที่เช็ดมุมปากอย่างลวกๆ

 

 

ไม่เชื่อ!! คชาไม่มีทางเป็นอย่างนั้น

 

.....

 

ไม่มีทาง...ตี๋ยังคงพึมพำกับตัวเอง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันยุ่ง

 

.....ปล่อยเขาไปเถอะ ในเมื่อคุณไม่สามารถอยู่กับคชาได้ ครอบครัวคุณรับเขาไม่ได้ ปล่อยเขาไปเถอะ

น้ำเสียงที่เน้นทุกคำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างช้าๆ

 

แล้วครอบครัวคุณรับคชาได้งั้นเหรอ!” น้ำเสียงห้วนผ่านริมฝีปากหนา พร้อมกับสายตาคมที่จ้องมองคนตรงหน้าอย่างที่ไม่มีใครยอมใคร

 

ผมไม่รู้ แต่ที่รู้ผมไม่ยอมปล่อยมือคชา เหมือนที่คุณทำแน่ๆ...

 

 

น้ำเสียงจริงจังที่สุดถูกพูดออกมาให้คนตรงหน้าได้ยินชัด และคำพูดที่เอ่ยออกไปนั้นเป็นเหมือนคำสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยมือคชาไม่ว่าจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นก็ตาม ดวงตาคมมองอีกฝ่ายก่อนจะหันหลังกลับ ไม่มีความจำเป็นและไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องพูดอะไรกับคนตรงหน้าอีกแล้ว ขายาวก้าวตรงไปที่รถก่อนจะขับออกไปจากลานจอดรถทันที...

 

 

ภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ความเย็นจากแอร์หน้าคอลโซลรถถูกปรับไปที่ระดับสูงสุด เพื่อที่จะข่มอารมณ์ภายในกายและภายในใจที่ตอนนี้กำลังจะลุกเป็นไฟจากคำพูดของคนที่เพิ่งจากมา ริมฝีปากแดงจัดยังคงมีเลือดซึมออกมาก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นเช็ดอีกครั้ง..

 

 

...ครอบครัวคุณรับคชาได้งั้นเหรอ...

 

 

ถึงแม้จะมั่นใจตัวเองว่าที่ทำทุกอย่างให้กับคนตัวเล็กมันไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบหรือเป็นแค่ความหลงเท่านั้น แต่มันเป็นเพราะเขารักคชาจริงๆ แต่สิ่งที่ตี๋พูดออกมามันก็เป็นเรื่องจริงที่สังคมและคนรอบกายยากที่จะทำใจยอมรับได้ เต๋าถอนหายใจก่อนจะสะบัดหน้าไล่ความคิดที่มันเริ่มจะฟุ้งซ่านออกไป ริมฝีปากถูกกัดเม้มแน่น คันเร่งถูกเหยียบจมลึกขึ้นๆ รถยนต์คันใหญ่แล่นทะยานไปข้างหน้าเร็วขึ้นยิ่งกว่าเดิม..

 

 

ไม่ปล่อย เราจะไม่ยอมปล่อยมือคชาไปเด็ดขาด...

 

 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK

 

.

.

.

.

 

ดวงอาทิตย์เริ่มลาลับขอบฟ้า ความมืดเริ่มปกคลุมเมืองใหญ่ที่ไม่เคยหลับไหล เสียงกดรหัสหน้าประตูห้องของคอนโดดังขึ้น ก่อนที่ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของห้องจะก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ เสื้อคลุมที่ถืออยู่ถูกลากพื้นมาเรื่อยๆ เต๋าเดินตรงไปที่โซฟาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นกุมขมับ พร้อมกับหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน ความรู้สึกเสียใจ ความน้อยใจ เริ่มก่อตัวมากยิ่งขึ้น...

 

 

...ตัวเล็ก หายไปไหน ไปอยู่ที่ไหน...

 

 

หลายวันแล้วที่เขาเที่ยวขับรถไปตามที่ต่างๆที่ต้นและหลินบอกว่าคชาชอบไป แต่กลับไม่เจอเลยซักที่ ไหนเคยบอกว่าเชื่อใจกัน แล้วทำไมถึงทำกันอย่างนี้ จะทำยังไงคชาถึงจะลืมภาพทั้งหมดในอดีตที่เกิดขึ้น หรือว่ามันจะไม่มีวันที่เขาจะสามารถเข้าไปแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ได้ แค่คิดถึงมันก็เจ็บหน่วงอยู่ในอก เต๋าพรูลมหายใจออกมา มือหนาคว้าโทรศัพท์ก่อนจะกรอกเสียงฝากข้อความให้ปลายสาย..

 

 

...ได้โปรด อย่ากลับไปคชา อย่าทำอย่างนี้ อย่าทรมานผมแบบนี้ ผมรั..ก...คชา....

 

 

น้ำเสียงเจ็บปวดและสั่นเทาเริ่มขาดช่วงเมื่อประโยคถูกพูดออกมาถึงคำว่ารัก เต๋าหลับตาและค่อยๆวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กขึ้นมาดู เสียงถอนใจถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง ก่อนจะพยายามกดหมายเลขโทรออกเบอร์เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

 

.

.

.

.

 

มือเรียวเล็กยื่นออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เพื่อสัมผัสกับสายลมที่กำลังรอดผ่านนิ้วยาว เสียงฟ้าร้องและกลิ่นฝนเริ่มลอยมาตามลม ร่างบางยังคงนั่งแหงนหน้าบนเก้าอี้ไม้ตรงระเบียงกว้าง เสียงลมแรงพัดโบกทำให้ใบไม้เกิดเสียงดังสะท้อนทั่วทั้งขุนเขา ดวงดาวบนท้องฟ้ายังคงกระพริบล้อกับแสงจันทร์เหมือนเช่นเคย มือเรียวค่อยๆลดลงก่อนจะกอดอกกระชับเข้าหาตัวเพราะลมแรงยังพัดพาไม่หยุด สายลมแรงเริ่มทำให้อากาศเปลี่ยนกระทันหันจนร่างบางเริ่มสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็น ดวงตากลมโตหลุบต่ำก่อนที่จะค่อยๆหลับลงอย่างช้าๆ

 

...พี่ขอโทษ

คชาขอโทษ...

 

...ลาก่อนพี่ตี๋

ลาก่อนคชา...

 

ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อความฝันได้ย้อนกลับไปถึงประโยคเดิมๆที่เคยผ่านริมฝีปากบางออกมาอีกครั้ง ประโยคขอโทษประโยคลาก่อนที่ทำให้เสียใจยังคงดังสะท้อนชัดเจน แต่ความพยายามที่จะลืมความเจ็บปวดทั้งหมดที่ผ่านมาและความเข้มแข็งที่อดทนมาตลอดหลายเดือนพังทลายไม่เป็นท่าเมื่อเห็นคนที่เฝ้าคิดถึงมาตลอดอีกครั้ง แล้วตอนนี้ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่เจ็บ แต่กลับลากอีกคนให้มารับรู้และเจ็บปวดไปด้วย..

 

 

ใครอีกคนที่เหมือนแสงอาทิตย์อุ่นร้อนที่ก้าวเข้ามาทลายน้ำแข็งที่เกาะอยู่ในใจ คนที่สามารถทลายหัวใจดวงน้อยที่ปิดตายให้สามารถเปิดรับความรู้สึกดีๆได้ใหม่ ใครอีกคนที่สามารถสร้างรอยยิ้มกว้างที่จริงใจผ่านดวงตากลมโตได้อีกครั้ง ใครอีกคนทีเกาะกุมมือบางนี้ให้ก้าวเดินไปด้วยกันอย่างมั่นคง...

 

 

แต่...สุดท้ายเป็นเขาเองที่ผิดที่ยังไม่สามารถรักใครได้ใหม่เต็มหัวใจ เพราะตอนนี้ยังมีคนอีกคนที่แอบอยู่มุมลึกที่สุดของใจฉายชัดขึ้นมาทุกครั้งเมื่อนึกถึงไม่ยอมจางหายออกจากใจไปเสียที มันคงจะเป็นการเอาเปรียบกันจนเกินไปถ้าจะรั้งให้อีกคนมารักคนที่ยังไม่สามารถลืมอดีตได้ ต้องทนรับรู้เรื่องราวทั้งหมด ต้องมาเจ็บปวด ต้องทนเห็นเขายังมีท่าทีไม่แน่ใจและไม่ชัดเจนอยู่แบบนี้.. ร่างบางพรูลมหายใจออกพร้อมกับมือเรียวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดเครื่อง ก่อนจะฟังข้อความที่ถูกฝากไว้ทีละข้อความๆ

 

 

กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย

                                    

ได้โปรดอย่ากลับไป...คชา

 

พี่รักคชา พี่ขอโทษ โทรกลับพี่ด้วย..

 

อย่าทำอย่างนี้ อย่าทรมานผมแบบนี้..

 

 

น้ำตาหยดเล็กเริ่มร่วงหล่นจากหางตาเปรอะเปื้อนแก้มใส คนนึงเป็นรักแรกที่ทำให้เขาเจ็บเจียนตาย ส่วนอีกคนเป็นรักครั้งใหม่ที่ไม่รู้ว่าจุดจบจะอยู่ที่ไหน ร่างบางหลับตาลงช้าๆพร้อมกับกดปิดเครื่องมือสื่อสารทั้งหมดเพื่อจะตัดขาดจากโลกภายนอกอีกครั้ง..

 

 

คชา...มานั่งทำอะไรตรงนี้ กลับขึ้นข้างบนเถอะ ตรงนี้น้ำค้างแรง

 

 

แอ้นเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียนมหาลัยเอ่ยเสียงแจ๋นดังขึ้นทำลายความเงียบ ถึงแม้จะไม่สนิทเท่ากับต้นและหลิน แต่ ณ เวลานั้นเขาคิดไม่ออกจริงๆว่าจะหลบมาพักที่ไหนได้ นอกจากที่นี้ แอ้นเป็นลูกสาวเจ้าของบูติกรีสอร์ทอยู่ท่ามกลางหุบเขาล้อมรอบ ซึ่งค่อนข้างเป็นส่วนตัว คชาโทรมาหาก่อนจะบอกเหตุผลเพียงคร่าวๆว่าอยากมาพักผ่อนหาแรงบันดาลใจในการแต่งเพลงและอยากพักบ้าง..

 

 

สาวสวยนัยน์ตากลมโตเอียงคอมองเพื่อนที่ตอนนี้ดวงตายังคลอหน่วงไปด้วยน้ำตาด้วยความสงสัย คชามาพักที่นี้ได้สองสามวันแล้ว แต่คนตรงหน้ามักจะเหม่อลอยและดวงตากลมโตมักจะคลอไปด้วยน้ำตาอยู่เสมอ ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ในเมื่อเพื่อนยังไม่อยากเล่า เธอเองก็จะยังไม่ถาม แอ้นค่อยๆนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างๆ ก่อนจะแหงนหน้าดูดาวบนท้องฟ้าที่ตอนนี้เมฆกลุ่มใหญ่เริ่มจะเข้ามาบดบังอีกครั้ง

 

 

คชา...เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คชาเห็นมั้ย เมื่อกี้ดาวบนฟ้ามันส่องแสงระยิบระยับอยู่ดีๆ ก็มีเมฆมันมาบดบัง แต่เชื่อเถอะอีกแป๊บเดียว สายลมแรงก็จะพัดพาเมฆสีเทาเหล่านั้นให้สลายไป...

 

......คชายังคงเงยหน้ามองดาวบนฟ้านิ่ง

 

“…เข้าใจที่เราพูดใช่มั้ย... เข้าข้างในกันเถอะนะ เดี๋ยวจะป่วยเอาแอ้นยังคงหันมายิ้ม พร้อมกับพยักหน้าชวนให้ร่างบางกลับเข้าห้อง

 

อือ...ขอบใจนะ...คชาหันมายิ้มบางเบาให้เพื่อนกลับเช่นกัน ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน ขาเรียวยาวเดินกลับเข้าไปในล็อบบี้

 

 

แอ้นถอนหายใจ พร้อมกับมองเพื่อนที่ปกติผอมบางอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งบางเข้าไปอีก ก่อนจะตัดสินใจยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ถึงแม้การทำเช่นนี้มันจะทำให้ผิดสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะไม่บอกใครว่าคชาอยู่ที่นี้ก็ตามที...

 

 

ต้น...คชาอยู่ที่ปากช่อง

 

.

.

.

 

เสียงฝนเริ่มลงเม็ด ส่งเสียงดังกระทบกับระเบียงไม้กว้างด้านนอกของห้องพักบูติกรีสอร์ท เครื่องปรับอากาศภายในห้องพักยังคงให้ความเย็นอย่างต่อเนื่อง แต่อาจเป็นเพราะสายฝนข้างนอกที่เริ่มตกลงหนัก ทำให้อุณหภูมิภายในห้องพักเย็นลงเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม ร่างบางค่อยๆซุกตัวเข้ากับผ้าห่มนวมสีขาว ก่อนจะกระชับให้แนบกับตัวมากยิ่งขึ้น

 

 

ในความมืดมิด มือหนาของใครคนหนึ่งเอื้อมไปสัมผัสบริเวณแก้มและเส้นผมนุ่มเส้นเล็ก ก่อนจะวนไปที่ดวงตาบวมช้ำที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ริมฝีปากบางที่ผ่อนลมหายใจเข้าออกถูกนิ้วยาวสัมผัสอย่างแผ่วเบา ก่อนจะถูกทาบทับแนบสนิทด้วยริมฝีปากอุ่นร้อน ริมฝีปากนุ่มค่อยๆเคลื่อนผ่านไปที่ซอกคอขาวเพื่อสูดดมความหอมจางที่คิดถึงที่ตอนนี้ยังคงหลงเหลือร่องรอยสีจางจากเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน ก่อนจะเลื่อนไปจุมพิตเปลือกตาอย่างช้าๆ มือแข็งแกร่งค่อยๆพยุงต้นคอให้ริมฝีปากเผยอขึ้น ก่อนที่จะเลื่อนริมฝีปากนุ่มแนบสนิทลงไปอีกครั้งและอีกครั้ง...

 

 

อืมอือ...”

 

 

เสียงครางในลำคอ ยิ่งทำให้คนตรงหน้าได้ใจ จนเริ่มจะรุกล้ำเข้าไปเรื่อยๆ ก่อนที่อะไรๆมันจะเลยเถิดจนฉุดรั้งไว้ไม่อยู่ ร่างสูงค่อยๆหลับตาลงแน่นก่อนจะตัดใจถอนริมฝีปากที่แนบสนิทนั้นลง ความมืดมิดภายในห้องไม่สามารถบดบังสายตารักใคร่ที่ฉายชัดออกมาได้

 

 

คชา...เสียงนุ่มคุ้นหูเรียกให้คนตัวเล็กที่เหมือนตกอยู่ในความฝันเริ่มกระพริบตา ก่อนดวงตากลมโตจะค่อยๆปรับให้ชินกับความมืด

 

เต๋า!

 

 

เสียงเรียกชื่อคนตรงหน้าดังขึ้นด้วยความตกใจ ถ้าร่างสูงจะนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับมือที่ยังกอดประคองตัวเขาเอาไว้ มือแกร่งอีกข้างยังคงกำข้อมือเล็ก ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสัมผัสเส้นผมพร้อมกับรั้งตัวมากอด เสียงพึมพำถูกเอ่ยออกมาผ่านริมฝีปากแดงจัด คางคมสันยังคงซบอยู่ที่ไหล่บาง..

 

 

อย่า...ทำแบบนี้อีก

 

“…..”

 

อย่าทรมานผมแบบนี้อีก... น้ำเสียงที่สั่นเทาเริ่มขาดหายเป็นช่วงๆ พร้อมวงแขนที่กระชับแน่นขึ้นๆ เขาจะไม่ปล่อยคนตัวเล็กไปไหนอีกแล้ว

 

“…..”

 

 

ร่างบางหลับตาลงพร้อมกับริมฝีปากที่ถูกกัดไว้แน่น ก่อนที่จะตัดสินใจขืนตัวออกมาพร้อมกับค่อยๆเงยหน้าสบตาคม ที่ตอนนี้ถ้าดูไม่ผิดเหมือนจะมีน้ำตาคลออยู่เช่นกัน ร่างบางไล่มองลงไปยังดวงตาดำขลับ จมูกคมสัน จนถึงริมฝีปาก... คิ้วเรียวขมวดขึ้นทันทีที่เห็นรอยเขียวซ้ำที่มุมปาก ใบหน้าน่ารักเอียงมองใกล้ก่อนที่มือบางจะยกขึ้นไปสัมผัสแผ่วเบา..

 

 

โดนอะไรมา...เป็นเพราะเราอีกแล้วใช่มั้ย... เสียงหวานเอ่ยถามเสียงเบา ดวงตากลมโตยังคงมองที่ริมฝีปาก ก่อนจะค่อยๆมองลึกเข้าไปที่ดวงตาคมอีกครั้ง

 

“…..”

 

คุณกลับไปเถอะนะ เราทำแต่เรื่องให้คุณเสียใจ...คุณรับที่เราเป็นแบบนี้ไม่ได้หรอก เรายั..ง..ลื..ม..

 

 

ดวงตากลมโตเริ่มจะคลอไปด้วยน้ำตาที่มันใกล้จะปริ่มไหล ร่างบางรีบหันหลังกลับเพราะไม่อยากให้คนตรงหน้าเห็นน้ำตาอีกแล้ว หลังบางถูกดึงเข้ามากอดปะทะอกกว้างทันทีแม้จะยังพูดไม่จบประโยค อ้อมแขนแข็งแรงค่อยๆเลื่อนโอบเอวบางอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆวางคางลงบนไหล่บางอีกครั้ง แก้มนุ่มสัมผัสกับใบหน้าของอีกคนที่แนบสนิทจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นและความร้อนจากอุณหภูมิภายในตัวของคนด้านหลัง..

 

 

คุณ! ทำไมตัวยังร้อนแบบนี้

คชาหันกลับมา ก่อนจะรีบเอื้อมมือขึ้นสัมผัสหน้าของชายหนุ่มที่ตอนนี้เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

 

.....

 

คุณ!... คชาเรียกซ้ำอีกครั้ง เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากคนตรงหน้า แต่มือเรียวบางกลับโดนกุมไว้แน่น

 

ไม่กลับ!!... อย่าปฏิเสธผม ผมรับคชาได้ทุ..กเรื่..อ..ง

 

 

เต๋ายังคงจ้องมองดวงตากลมโต ก่อนจะค่อยๆหลับลงพร้อมกับโน้มตัวลงอย่างหมดแรงปะทะกับร่างบางที่อยู่ตรงหน้า เพราะอาการปวดหัว และไข้สูงที่มันไม่ยอมลดลงเลยตลอดหลายวันที่ผ่านมา...

 

คุณ คุณ!”

 

.

.

 

แสงฟ้าแลบสีขาววาบจากด้านนอกและเสียงฝนที่ตกกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตายังคงดังลอดผ่านประตูกระจกกว้างของระเบียงห้องพัก แสงไฟสีส้มนวลหัวเตียงถูกเปิดทิ้งไว้ เสียงขยับตัวจากคนข้างๆที่หลับไปได้ซักพักหลังจากที่กินยาเข้าไป ทำให้ร่างบางที่นั่งหลังพิงอยู่ที่หัวเตียงต้องก้มลงมอง ก่อนจะพรูลมหายใจออกมาไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่ของวัน โทรศัพท์คู่ใจที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงค่อยๆถูกยกขึ้นแนบหู...

 

 

ต้น...เต๋ามาได้ยังไง...

 

 

เป็นเพราะความสงสัยจนทนไม่ไหว ทำให้ต้องโทรไปหาเพื่อนรัก แม้จะต้องปลุกกันตั้งแต่กลางดึกก็ตาม คำสารภาพจึงถูกบอกเล่าออกมาเรื่อยๆจากต้นที่บอกว่าขอโทษและยังย้ำอีกว่าอย่าไปโกรธแอ้น เพราะแอ้นก็ห่วงคชามากเหมือนกัน ทุกอย่างที่ทำไปก็ทำเพื่อเพื่อนทั้งนั้น ต้นยังเล่าอีกว่าเต๋าแทบไม่ได้นอนตลอดหลายวันที่ผ่านมาแม้จะป่วยหนัก จริงๆแล้วต้องไปนอนที่โรงพยาบาลด้วยซ้ำแต่ก็รั้นไม่ยอมไปท่าเดียว เอาแต่ตามหาคชาทุกๆที่ที่คิดว่าคชาจะไป..

 

 

คชา... เต๋าเค้ารักแกมากว่ะ เรารู้แค่นี้แหละ แกตัดสินใจเลือกเองละกัน แค่นี้นะ... ง่วงแล้ว

 

...อย่าพึ่งวาง....แล้ว...พี่เค้าล่ะ....

 

พี่ตี๋เหรอ เฝ้าแกอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์ สงสัยกางเต้นท์นอนรอที่ลานจอดรถแล้วมั้งต้นแกล้งพูดประชด ก่อนจะวางสายไป

 

 

คชาหลับตาลงเมื่อได้ฟังคำตอบจากเพื่อน ก่อนจะถอนใจออกมาอีกครั้ง มือบางยังคงกำโทรศัพท์ที่ตอนนี้สายถูกตัดไปเรียบร้อย ก่อนจะเอื้อมไปวางไว้ที่หัวเตียง คชายังคงนั่งมองร่างสูงที่ตอนนี้ผ่อนลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ แต่อาจเป็นเพราะแอร์ที่เขาปรับไว้ไม่ให้เย็นมากนักทำให้ตอนนี้คนข้างตัวเริ่มจะดึงผ้าห่มที่คลุมกายออก แถมยังดิ้นเอาแขนมากอดเอวเขาเอาไว้แน่น..

 

 

คุณ คุณ... ร่างบางเรียก พร้อมกับพยายามแกะมือหนา แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะมือแกร่งยังคงโอบกระชับแน่นขึ้นๆ

 

“……”

 

โตจะตายอยู่แล้ว นอนดิ้นเป็นเด็กๆไปได้

 

 

ริมฝีปากบางถูกยื่นออกด้วยความขัดใจ ก่อนจะค่อยๆเอื้อมดึงผ้าห่มผืนหนาห่มให้ คชายังคงนั่งพิงหัวเตียงดวงตากลมโตยังคงก้มมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะสัมผัสแผ่วเบาที่มุมปากแดงจัดด้วยพิษไข้ที่ยังปรากฎรอยเขียวซ้ำ ร่างบางพรูลมหายใจออกมาก่อนจะตัดสินใจค่อยๆล้มตัวลงนอนหันหลังให้อีกคน...

 

 

สัมผัสแผ่วเบาที่รอบเอวและแผ่นหลังบางที่โดนกอดกระชับจากแขนแกร่งและอกกว้างให้ความอบอุ่นในค่ำคืนที่มืดมิด เสียงลมหายใจผะแผ่วที่ข้างแก้ม เริ่มทำให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดรู้สึกตัว  แต่ความตั้งใจที่จะขยับตัวหนีถูกหยุดทันที เมื่อเสียงพึมพำแผ่วเบาดังรอดออกมา

 

 

รักตัวเล็ก.....

 

 

ดวงตากลมโตค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆพร้อมกับปล่อยให้คนที่เอาแต่ใจได้กระชับอ้อมกอดที่เอวบางแน่นขึ้น เสียงบอกรักเมื่อกี้นี้ยังคงดังวนเวียนอยู่ที่ข้างแก้มใส ร่างบางพรูลมหายใจออกมาด้วยความหนักใจ ก่อนที่จะพยายามหลับตาลงเพื่อกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง..

 

.

.

.

 

กระจกบานใหญ่ริมระเบียงกว้างถูกหยดน้ำและไอเย็นปกคลุมอยู่ทั่ว เครื่องปรับอากาศยังคงให้ความเย็นสบายอย่างต่อเนื่อง แสงแดดยามเช้าเริ่มลอดผ่านผ้าม่านที่ถูกเปิดทิ้งไว้ให้ความสว่างภายในห้องพักของบูติกรีสอร์ทแสนสวย ผ้าห่มบนเตียงยังคงแนบอยู่บนอกกว้างที่ตอนนี้เริ่มจะขยับเพราะร่างสูงที่อยู่ข้างใต้เริ่มพลิกตัว ดวงตาคมยังปิดสนิท ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหาคนข้างกายที่โดนเขากอดแทบตลอดทั้งคืน..

 

 

...หายไปไหน!!...

 

 

เต๋าลืมตาทันทีเมื่อข้างเตียงกลับไร้เงาคนตัวเล็ก ก่อนจะรีบลุกจากที่นอกผลักผ้าห่มออกเดินตรงไปที่ระเบียงไม้ สายตาคมพยายามจ้องมองไปที่ลานกว้างหน้าโรงแรมที่มีต้นสนต้นใหญ่ถูกปลูกเรียงรายอยู่ด้านหน้าติดกับรั้วสีขาวเป็นแนวยาว ก่อนจะพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ..

 

 

...ใจหายหมด...

 

 

กลิ่นหญ้าหลังฝนตกลอยออกมากลิ่นจางจากพื้นดินนุ่ม น้ำฝนหยดเล็กๆที่ค้างอยู่ตามใบไม้หล่นลงมากระทบท่อนแขนเรียวเมื่อยามสายลมเย็นพักวูบไหวเป็นระยะๆ หมอกจางๆยังคงลอยอยู่บนยอดเขา ร่างบางยังคงยืนเท้าแขนกับรั้วสีขาวใต้ต้นสนต้นใหญ่ ดวงตากลมโตมองตรงไปยังม้าตัวโตสีน้ำตาลอ่อนและสีดำเข้มที่ยืนเล็มหญ้าอยู่ที่กลางทุ่งกว้าง..

 

 

คิดอะไรอยู่...

 

 

เสียงนุ่มคุ้นหูเอ่ยขึ้นพร้อมกับวงแขนกว้างที่โน้มโอบล้อมซ้อนร่างบาง ก่อนจะเท้าไปที่รั้วไม้ คางคมสันยังคงกระซิบอยู่ที่ข้างหู เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากคนด้านหน้า

 

 

หืม...คิดอะไรอยู่..ทำไมไม่ตอบ...

 

 

เต๋าค่อยๆดึงไหล่ร่างบางให้หันมาพร้อมกับยกตัวให้นั่งบนราวรั้วไม้ ก่อนจะค่อยๆก้าวขายืนชิดอยู่ระหว่างเรียวขายาว แขนแข็งแรงโอบกอดคนตรงหน้า ใบหน้าหล่อขาวจัดซบอยู่ที่หน้าอกบาง มือหนาเลื่อนจากเอวมากุมมือเรียวไว้ คชาก้มมองคนตรงหน้าเมื่อมือขอตนสัมผัสกับอะไรบางอย่าง..

 

 

กระดาษโน๊ตแผ่นเล็ก

พร้อมกับประโยคบางประโยคที่เคยถูกเขียนทิ้งเอาไว้...

 

.

.






ดวงตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยน้ำตาเมื่อเห็นกระดาษโน๊ตแผ่นน้อย ก่อนจะค่อยๆไหลลงสู่ปลายคางมน คชายังคงมองอยู่ที่กระดาษที่ถูกขีดฆ่าคำบางคำทิ้ง มือหนาค่อยๆประคองใบหน้าน่ารักขึ้น ก่อนที่นิ้วยาวจะปาดน้ำตาให้อย่างเบามือ

 

 

ใจร้ายจังนะเรา...ทิ้งผมไปแบบนี้ได้ยังไง... เต๋าพูดพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังคงก้มหน้านิ่ง..

 

.....

 

อย่าทำแบบนี้อีก...ตัวเล็ก ผมทนไม่ไหว...

 

เต๋ายังคงมองเข้าไปในดวงตาคนตรงหน้า ที่ตอนนี้ยังคงมีหยดน้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย ก่อนจะค่อยๆล้วงสร้อยเส้นเล็กที่มีจี้ลูกเต๋าขึ้นมาพร้อมกับโน้มตัวเพื่อที่จะสวมใส่กลับให้อีกครั้ง

 

คื..อ...ว่า...เรา.. คชายังคงก้มหน้า ก่อนจะพยายามเอ่ยห้ามเสียงเบา ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค คนตรงหน้าก็รีบพูดแทรกทันที

 

หยุด! ห้ามพูด แล้วนั่งนิ่งๆ...

 

น้ำเสียงที่เอาแต่ใจเริ่มออกคำสั่ง ร่างบางได้แต่อ้าปากค้าง ก่อนจะยื่นปากน้อยๆออกมา แม้ดวงตากลมโตจะยังคลอไปด้วยน้ำตาก็ตาม... ให้ตายเถอะไม่เคยจะห้ามคนตรงหน้าได้ซักที ตอนนี้เลยต้องนั่งนิ่งให้ร่างสูงค่อยๆโน้มตัวใส่สร้อยให้อีกครั้ง

 

อย่าถอดมันอีกนะ...คชา เข้าใจมั้ย...

 

 

เต๋ากระซิบคลอเคลียอยู่ที่ข้างหู ก่อนจะค่อยๆหันมามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังคงก้มหน้าก้มตา มือเรียวบางยังคงกำเสื้อตัวเองแน่นอยู่ที่ตัก มือหนาค่อยๆโน้มใบหน้าร่างบางเข้ามาใกล้ พร้อมกับใบหน้าขาวจัดที่ค่อยๆเงยขึ้น ดวงตากลมโตหลุบต่ำลงก่อนที่จะปิดสนิทเมื่อร่างสูงแนบริมฝีปากอุ่นร้อนแนบริมฝีปากบางสีชมพูแผ่วเบา พร้อมพูดกระซิบเสียงเบาชิดริมฝีปากนิ่ม...

 

 

 

 

คชา... เราไปอังกฤษกัน...







 

/// TBC ///





 

17/07/2012 (Edit 18/07/2012 : แก้ไขคำซ้ำ)
 

 

สวัสดีค่ะรีดเดอร์ทุกคน ^^

 

อย่างแรกขอขอบคุณทุกคนนะคะที่ให้ความสนใจฟิคเรื่องนี้

เกินความคาดหมายของเรามากๆ

ขอบคุณที่เข้ามาให้กำลังใจในอีเมลมากมาย

และขอน้อมรับทุกคำติชมทั้งหมดค่ะ :)

 

เรื่องรวมเล่มที่มีหลายคนถามเข้ามา

ตัวเรายังไม่เคยคิดเลย..

เดี๋ยวถ้าใกล้จะจบ อาจถามความเห็นกันอีกทีเนอะ ^^

ยังไงติดตามข่าวได้ในนี้ค่ะ

 

สำหรับ chapter 8 มันหน่วงเกินไปมั้ย?

จริงๆอยากให้มันหน่วงกว่านี้อีก ^^ (เราโรคจิต 555)

แต่แค่นี้พอก่อน เดี๋ยวดราม่า มาม่าอืดเต็มท้องกันพอดี

ส่วน chapter นี้ก็ขมนิดๆหวานหน่อยๆเนอะ

ยังไงรอตอนหน้านะคะ อีกไม่นานเกินรอ

เตรียมปัดมดออกจากหน้าจอกันได้เลย 5555

 

 

รักเต๋าชา รักพวกคุณ...

TheHydrangea ;)

 

ป.ล. ขอบคุณสำหรับคำวิจารณ์ในหน้าแรก และขอบคุณ comment เจ้าประจำและเจ้าใหม่ที่เพิ่มเข้ามา

ที่ทำให้เราอมยิ้มได้ทุกครั้งที่อ่านมัน...ขอบคุณค่ะ ^^

 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1,135 ความคิดเห็น

  1. #1132 Moomee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:19
    สงสารเต๋าเลย คชาสู้ๆ
    #1132
    0
  2. #1121 momenz jio (@jio84) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 17:09
    ฮือ~~ สงสารเต๋า คชาใจร้าย รักต้นที่เข้าข้างเต๋า พี่ตี๋ก็น่าสงสาร แต่เรื่องของพี่มันจบไปแล้วนะพี่ปล่อยมือคชาเอง ตอนนี้เชียรเต๋าสุดใจ สู้ๆ ทำให้คชา รักเต๋าแค่คนเดียวให้ได้!
    #1121
    0
  3. #1105 Bread (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 23:44
    ทำไมยิ่งอ่ารยิ่งสงสารพี่เต๋ามากขึ้นๆๆ

    จะ up level ไปถึงไหนนิ

    น้ำจะท่วมบ้านละค่าาาา

    แงๆๆๆๆ
    #1105
    0
  4. #1077 karinz (@teddybear) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 23:02
    งือ สงสารเต๋า สงสารคชาด้วย ไปอังกฤษแล้ว เย้ๆ
    #1077
    0
  5. #1069 Saiii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 18:37
    ตอน8ยังไม่ได้อ่านข้ามมาอ่านตอนนี้9เลย แอบงงแรกๆแต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว!!

    พี่คชาอย่าทิ้งพี่เต๋าอีกนะ ไปอังกฤษกับพี่เต๋านะ:3

    พี่แอ้นน่ารักจัง คิดถูกแล้วที่โทรบอกพี่ต้น~
    #1069
    0
  6. #1028 ติ่งฮาร์ดคอ (@fhunwhan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 07:03
    หน่วงที่สุด ฮรึก .. ฮรืออออออออออออออออ
    ไปนะคชาไปอยู่กับเต๋า ไปให้พ้นจากเรื่องบ้าๆนี้เสียที
    #1028
    0
  7. #1008 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 00:01
    หวังว่าคงไม่เจอพี่ตี๋อีกแล้วนะ -*-
    #1008
    0
  8. #982 Pattricia (@notetogod) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:23
    อั้ยๆๆๆๆ  น่ารักอ่ะ  รักแอ้นกับต้นที่ซู้ดดดดดดดดดดด ที่บอกเต๋าให้รู้ที่อยู่คชา ><

    รอตามอ่านตอนต่อปายยยย  จะดราม่า หรือ จะหวานล้ำ  ไปดูกัน !!!
    #982
    0
  9. #967 PeAriiS (@pear2007) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:37
    ขอบคุณไรท์มาก เราได้อ่านตอน  8 แล้ว

    อยากบอกว่ามันเป็นอะไรที่หน่วงสุดๆเลย

    เราอ่านไปน้ำตาแทบไหล T^T

    สงสารทุกคนจริงๆ



    พอมาตอนที่ 9 ก็บีบหัวใจเราจนน้ำตาคลอมาก

    ตอนที่พี่เต๋าตามหาคชาอ่ะ คำบรรยายของไรท์มันทำให้เรารู้สึกถึง

    อารมณ์ของพี่เต๋าเลย และก็เข้าใจในสิ่งที่คชาทำไปด้วย



    พี่เต๋าชวนพี่คชาไปอังกฤษแล้ว แสดงว่าอยากเปิดตัวสินะ

    เพราะคำของพี่ตี๋แน่ๆเลย ไงก็ขอให้ไม่เป็นเหมือนเดิมนะ T^T

    คชารีบๆลืมพี่ตี๋สะ พี่เต๋าอ่ะดีที่สุดแล้ว >0<
    #967
    0
  10. #951 Fūjin (@i-planoi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:44
    สับสนแทนคชาจริงๆ
    พี่ตี๋ก็นะ กลับมาได้จังหวะเชียว
    พี่ต๋าวววววป่วย
    อร๊ายยยย ดัมโบ้ดูแลด่วนๆค่า
    จะโกอินเตอร์กันล่ะทีนี้
    #951
    0
  11. #923 Produck (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 00:43
    อร๊ายยยยย เต๋านายเท่มากอ่ะ โดนใจๆๆ พาชาบินไปอังกฤษเลย
    #923
    0
  12. #913 Pomeranian3 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 21:09
    เกิดอะไรขึ้นนนนน (ยังไม่ได้อ่านchaptet8 T T)



    คชา คชาไปไหนนนน อย่าปล่อยให้เต๋าเป็นบ้าไปก่อนหล่ะ
    #913
    0
  13. #886 ARMARI (@armari) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 18:07
    คชารู้ใช่มั้ย ถึงตี๋รักคชา แต่ก็ทิ้งคชาไป แต่ไม่ได้หมายความว่าตี๋ควรทิ้งครอบครัวเพื่ออยู่กับคชานะ แต่ทางออกมันมีหลายทาง แต่ตี๋กลับไม่ทำอะไรเลย
    #886
    0
  14. #876 Pair (@hzks28) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 22:04
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด ไปเลยคชา!!!!!!! ><
    #876
    0
  15. #861 a2m-sugus (@a2m-sugus) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 10:32
    อร๊าย!!!ไปเลยพี่ชา >.<
    พี่ตี๋อ่าาาา กลับมาทำไม

    #861
    0
  16. #842 Mrs.Secret (@dark-vampire) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 08:42
    คชาต้องเจอแบบพี่เต๋านี่แหละ
    ก็แข็งแรงไม่พอจะตัดสินใจ
    เจอสูตรบังคับเบ็ดเสร็จของพี่เต๋าเข้าไป
    จบข่าวเลยค่าาาา
    ไปอังกฤษกันเถอะ ><
    #842
    0
  17. #818 บลาลา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 19:47
    ไปเลยคชา สนับสนุน
    #818
    0
  18. #778 BT_MmaiI_TK (@btmumaitk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 18:54
    เฮ้ยพี่เต๋ารวดเร็วทันใจมาก ป่ะไปด้วย 5555
    #778
    0
  19. #763 เบสบอยซ์ (?) (@farriizq) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 19:29
    เราอยากอ่านแชปแปดมากไรท์เตอร์ T T

    นี่ลัดมานี่ยังมึน ๆ อยู่นิด ๆ #อ่านไม่ต่อ

    มาถึงงงเลยคชาทิ้งเต๋าไปไหนก็ไม่รู้

    มาหนีเต๋าเเบบนี้ได้ไง .. แล้วไหนจะพี่ตี๋อีก

    แล้วแบบนี้คชาจะเลือกใคร .. ? แต่เต๋าดูทุ่มเทมากนะคชา #เอาใจช่วยเต๋าเต็มที่
    #763
    0
  20. #737 เต๋าคชา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 07:49
    ไปอังกฤษกัน โหยยยยย

    #737
    0
  21. #726 .::Zenith::. (@screenn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 03:46
    อ๊ากกกกกกกก ตามมาอ่านหลังจากได้ Chap 8 ไปแล้ววว

    ขอบคุณไรเตอร์มากๆเลยนะคะ ^/|\^

    พี่ตี๋ แกกลับมาทำม๊ายยยยยยยยยยยยย
    (บีบคอ เขย่าๆๆๆ)


    หวังว่า อุปสรรคจะทำให้เรารักกันมากขึ้นนะ ><



    ว่าแต่พี่เต๋าจะพาน้องไปหนายยยย  .. อย่าพึ่งไปปป 
    ให้น้องลืมรักเก่าได้ก่อนนน อย่าหนีปัญหาดิพี่ !!!
    (อินี้ก็อินตลอดด)
    #726
    0
  22. #702 yangsoon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 21:34
    ถึงตอนแรกจะหน่วงๆ แต่อ่านๆไปแล้วหวานมากกก ><

    พี่คชาจะว่ายังไงล่ะเนี่ย ถ้าอังกฤษด้วยกันนี่เท่ากับหนีตามกันไปเลยนะ ฮ่าๆๆ
    #702
    0
  23. #693 สาวน้อยมหัศจรรย์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 14:11
    อ๊ายยยยย เต๋าๆจะหล่อแมนไปไหน ถ้ามีผู้ชายแบบนี้มาชอบ ขอบอกเลยว่าไม่ปล่อยแน่ๆ ดีเริ่ดสุดๆเลย 5555

    ชาอย่าปล่อยเต๋าไปนะลูกก ลืมพี่ตี๋ไปเฮอะ 55555

    ชอบมากกก ตอนนี้หน่วงๆแต่ก็ชอบบบ ไรเตอร์แต่งได้ดีและอินมากค่ะ
    #693
    0
  24. #669 littleponpon (@Ka-nom-panG) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 21:52
    เข้าข้างพี่เต๋านะ #เชียร์เต็มที่
    ถึงกับจะพาไปอังกฤษ ฟิ้ววว !!
    ไปฟินแลนด์ดีกว่าไหม #โดนถีบออกนอกกระทู้

    พี่ตี๋มาหาเค้าก็ได้มา ปล่อยเต๋าคชาไปเหอะ  me #โดนรุมยำ
    #669
    0
  25. #628 love-mochi (@love-mochi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 17:42
    เต๋าน่าสงสารมาก แต่ก็เข้าใจชานะรักแรกก็ต้องลืมยาก (T^T) อีพี่ตี๋เรื่องนี้แก่ผิดคนเดียวเลย 8(>C<)8

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 สิงหาคม 2555 / 17:50
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 26 สิงหาคม 2555 / 17:45
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 26 สิงหาคม 2555 / 17:54
    แก้ไขครั้งที่ 4 เมื่อ 26 สิงหาคม 2555 / 17:54
    #628
    0