เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++The Last Love Story++

ตอนที่ 11 : III The Last Love Story III Chapter 11++ I can't stop my tear

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 ก.ค. 55




 Chapter #11   I can't stop my tear

ขอขอบคุณภาพฟิคสวยๆจากคุณSTOPJJ คุณOUM และคุณRandaMachick ค่ะ






คำเตือน : ยาวมากและดราม่าสุดๆ


แสงดาวและดวงจันทร์ถูกม่านฝนที่โหมตกกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตาบดบังความงามทั้งหมด สายลมแรงพัดสายฝนเม็ดใหญ่สาดผ่านระเบียงเข้ามาในห้องรับแขกกว้างที่เจ้าของไม่สนใจใยดีที่จะปิดมัน ผ้าม่านผืนหนาที่ถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เช้าเปียกชื้นชุ่ม แม่น้ำเจ้าพระยาเบื้องล่างโดนเม็ดฝนและสายลมพัดเกิดกระเพื่อมน้ำขนาดใหญ่สาดเข้าหาตลิ่งทั้งสองฟากฝั่ง แสงฟ้าแลบเป็นทางยาวสีขาวสว่างจ้าบนท้องฟ้าสีเข้มที่มืดมิดก่อนจะส่งเสียงดังก้องสะท้อนไปทั่วทั้งผืนฟ้า..

 

 
 

มือขาวจัดยังคงเทไวน์สีแดงเข้มลงแก้วใสก่อนจะยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ดวงตาคมแดงจัดจ้องเขม็งมองออกไปยังระเบียงกว้างที่ตอนนี้ม่านฝนเริ่มหนาเม็ดขึ้นทุกทีๆ เต๋าหลับตาลงริมฝีปากถูกกัดแน่นจนเลือดซึมออกมา ก่อนจะส่ายหน้าอีกครั้งเมื่อนึกถึงคำตอบที่ได้รับเมื่อช่วงหัวค่ำ..

 
 

 

ถ้ารักผมเหมือนกัน...อย่ารับสายได้มั้ย

 
 

.
 

.
 

 

....เรา...ขอโทษ....

 

 
 

แววตาของความเสียใจและน้ำตาหยดเล็กที่เริ่มไหลลงสู่ปลายคางมน และคำขอโทษที่เอ่ยออกมาทำให้แขนแกร่งที่โอบกระชับลำตัวบางแทบหมดแรงในทันที ดวงตาคมหลับลงแน่น พร้อมกับร่างบางที่ขยับตัวเพื่อขอช่องว่างระหว่างกันยิ่งทำให้ร่างสูงต้องส่ายหน้าออกมาด้วยความเสียใจ ริมฝีปากบางถูกเม้มแน่นก่อนจะเดินผลักประตูก้าวขาเข้าห้องไป..

 
 

 

ไม่มีคำว่ารักที่หวังว่าจะได้ยินในค่ำคืนนี้ แต่กลับได้ยินคำขอโทษที่เขาไม่อยากจะได้ยินหลุดรอดออกมาแทน เสียงฟ้าร้องยังคงดังก้องหลังจากแสงสีขาวเป็นแนวยาวแลบขวางผ่านท้องฟ้าที่มืดมิดอีกครั้ง เสียงสะอื้นแผ่วเบายังคงดังรอดออกมาจากห้องนอนใหญ่ ดวงตาคมค่อยๆลืมขึ้นพร้อมกับแก้วไวน์ถูกวางลงบนโต๊ะ เสียงถอนใจถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจก้าวขาเดินตรงไปที่ห้องนอน

 
 

 

ภายในห้องที่ตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยความมืด มีเพียงเสียงฝนที่สาดกระทบกระจกและเสียงฟ้าร้องที่ดังแทรกเป็นระยะๆจากภายนอกเท่านั้น แสงสีขาวสว่างจ้าที่รอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องทำให้เห็นร่างบางบนเตียงกว้างนั่งก้มหน้ากอดเข่าพิงพนักหัวเตียงสีเข้ม โทรศัพท์มือถือถูกเหวี่ยงอย่างไม่สนใจใยดีทิ้งไว้ที่โต๊ะหัวเตียง มือเรียวเล็กยกขึ้นอุดหูแน่น ไหล่บางสั่นสะท้านพร้อมกับเสียงสะอื้นเบาหวิวที่ดังหลุดรอดริมฝีปากที่ถูกเม้มแน่น เต๋าค่อยๆหลับตาลงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความเสียใจที่ไม่ได้ยินคำว่ารักตอบกลับถูกปัดทิ้งไปไม่เห็นฝุ่น เมื่อเห็นคนตัวเล็กตกอยู่ในสภาพแบบนี้

 

 
 

มือแกร่งรีบคว้าคชามากอดพร้อมสัมผัสหลังบางพร้อมลูบขึ้นลงอย่างช้าๆ เสียงร้องไห้จากคนในอ้อมกอดดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับน้ำตามากมายที่ไหลเปรอะเปื้อมแก้มใส เสียงสะอื้นที่พยายามกักเก็บเสียงถูกปล่อยออกมาอย่างปิดไว้ไม่อยู่เมื่อคนตรงหน้ายังคงปลอบประโลมและใจดีเหมือนเดิม มือเรียวบางยกขึ้นก่อนจะพยายามดันตัวออกเพราะไม่อยากให้เห็นน้ำตาที่น่าอับอายอีก ร่างสูงจับข้อมือเล็กรวบกำไว้พร้อมกับดันร่างบางติดกับหัวเตียงพร้อมกอดไว้แน่น เต๋ายังคงพยายามล็อคคนตรงหน้าที่ยังขัดขืนไม่ให้ขืนตัวออก มือหนายังคงลูบอยู่ที่หลังบางช้าๆอย่างใจเย็น ดวงตาคมหลับแน่นพร้อมกับพยายามกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจไม่ให้มันไหลออกมา เสียงปลอบพร้อมคำพูดดีๆยังคงดังขึ้นปลอบคนตัวเล็กซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

 

 
 

คชา...ไม่เป็นไร...ไม่ต้องร้อง ผมไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร...

 
 

.
 

.
 

 
 

เสียงสะอื้นเริ่มเริ่มเบาบางลงพร้อมกับดวงตากลมโตที่บวมช้ำหลับลงอยู่ในอ้อมกอด มือหนายังคงลูบหัวร่างบางอย่างช้าๆ ก่อนจะเลื่อนนิ้วยาวปาดน้ำตาที่ยังคงไหลเปื้อนแก้มให้อย่างเบามือ มือเรียวบางที่ตอนแรกขัดขืนกลับกำเสื้อตรงหน้าอกกว้างแน่น เสียงฟ้าร้องที่ดังลั่นยังคงทำให้ร่างที่อยู่ในอ้อมแขนสะดุ้งทุกครั้งเมื่อได้ยิน เต๋าได้แต่ปลอบใจพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้คนตัวเล็กเข้ามาแนบชิดอกกว้างมากยิ่งขึ้น..

 

 
 

สายตาคมค่อยๆหันไปมองยังโทรศัพท์สีขาวใกล้กับโคมไฟสีส้มนวลที่เปิดหรี่ไว้ มือหนาเอื้อมคว้าโทรศัพท์กำไว้แน่น ก่อนจะก้มมองดูคนตัวเล็กอีกครั้ง ร่างสูงถอนใจออกมาก่อนจะตัดสินใจเปิดเข้าไปดูโปรแกรมวอซแอฟที่ถูกเปิดทิ้งค้างเอาไว้ พร้อมกับข้อความที่ถูกส่งไปให้อีกคนที่โทรมาเมื่อช่วงหัวค่ำ

 

 
 

...พี่ตี๋...พรุ่งนี้เย็นเจอกัน...คชามีเรื่องจะคุยด้วย...

 
 

 

เต๋าพรูลมหายใจออกมาก่อนจะวางโทรศัพท์ลงที่เดิม คงถึงเวลาแล้วซินะที่คชาจะตัดสินใจซักที ไม่รู้เหมือนกันว่าผลจะออกมาว่าคชาจะเลือกเขาหรือจะเลือกอีกคนที่เป็นรักแรกที่ยังไงก็ไม่สามารถลบเลือนออกไปจากใจ เขาคงต้องยอมรับการตัดสินใจของคชาให้ได้ ไม่ว่าคชาจะเลือกทางไหนก็ตาม ร่างสูงหลับตาลงอีกครั้งก่อนจะกระชับอ้อมกอดคนตรงหน้าแน่นขึ้นๆ

 
 

 

...ใกล้จะจบลงแล้วซินะ...คชา...

 

 
 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK

 
 

.
 

.
 

.
 

 
 

แสงแดดจ้าลอดผ่านก้อนเมฆสีขาวกลุ่มใหญ่เป็นลำแสงสีทองส่องลงมาเบื้องล่างสะท้อนกับกระจกตึกสู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำเจ้าพระยา นกตัวเล็กกระพรือปีกบินเป็นกลุ่มหลายสิบตัวบนท้องฟ้ากว้าง สายลมร้อนอบอ้าวในเวลาเกือบเที่ยงวันทำให้ร่างกายรู้สึกไม่สบายตัว ปุยเมฆกลุ่มใหญ่ที่ตอนนี้เป็นสีขาวและมักจะเปลี่ยนเป็นสีเทาในเวลาเย็นค่ำเกือบจะทุกคืนวันในฤดูฝนกำลังเคลื่อนตัวผ่านอย่างช้าๆ

 

 
 

ในห้องนอนกว้างชายหนุ่มผิวขาวจัดที่ไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนยังคงนั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับมือที่อยู่บนศรีษะกลมทุยลูบผมเส้นเล็กแผ่วเบาอยู่ตลอดเวลา ก่อนที่นิ้วมืออุ่นจะเลื่อนลงมาสัมผัสดวงตาบวมช้ำและแก้มใสที่ยังคงหลงเหลือคราบน้ำตาที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักตั้งแต่เมื่อคืน เต๋าพรูลมหายใจก่อนจะดึงผ้าห่มนุ่มขึ้นมาถึงกลางอกของคนตัวเล็ก ใบหน้าหล่อค่อยๆก้มลงจุมพิตที่ข้างแก้ม ก่อนจะดันตัวเองเพื่อเดินลุกขึ้นจากเตียงออกไปด้านนอก..

 
 

 

เสียงเปียโนจากห้องรับแขกเริ่มดังขึ้นไม่เป็นทำนอง ออกจะหนวกหูเสียด้วยซ้ำ เรียกให้ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มขยับตัว คิ้วเรียวเริ่มขมวดหากันยุ่ง ดวงตากลมโตที่ตอนนี้บวมตุ่ยค่อยๆลืมขึ้น พร้อมกับแขนเรียวที่ดันตัวเองขึ้นพิงหัวเตียง คชายังคงนั่งพิงพนักพิงซักพักก่อนจะค่อยๆเดินเข้าห้องน้ำไป.. เสียงเปิดประตูห้องนอน ทำให้ร่างสูงที่นั่งดีดเปียโนเล่นเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากถูกคลี่ยิ้มให้พร้อมกับมือที่ยื่นไปตรงหน้า คชาเงยหน้ามองก่อนจะเอียงคอด้วยความที่ไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าจะให้ทำอะไร จนเต๋าต้องกวักมือเรียกให้เดินมาใกล้ๆ ร่างบางถอนใจเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้นุ่มหน้าเปียโนหลังกว้างเคียงคู่กัน..

 

 
 

หิวมั้ยตัวเล็ก...นี่โกโก้ร้อน...เต๋าเอื้อมหยิบแก้วโกโก้ที่วางอยู่บนเปียโนยื่นให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังคงก้มหน้านิ่ง

 
 

.....ร่างบางส่ายหน้า

 
 

...กินหน่อยนะ...

 
 

 

เต๋ายื่นแก้วไปตรงหน้าอีกครั้ง เรียกให้คชาต้องเงยหน้ามองก่อนจะหลุบตาเพราะไม่อยากให้เห็นใบหน้าที่ตอนนี้มันดูแทบไม่ได้ เต๋าหลับตาลงก่อนจะเบี่ยงหน้าไปทางอื่น ถ้าจะเห็นคนที่เขารักจนหมดใจดวงตาแดงบวมช้ำ ใบหน้าน่ารักและริมฝีปากบางไร้สีเลือดขนาดนี้ มันก็แทบจะประคองแก้วที่อยู่ในมือไม่ให้สั่นได้ยากเต็มที เสียงลมหายใจถูกแอบปล่อยออกมา ดวงตาคมค่อยๆลืมขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่ยังพยายามมอบให้กับคนตรงหน้า..

 

 
 

...คชา...ทรมานมากใช้มั้ย วันนี้มันใกล้จะจบลงแล้วใช่มั้ย...

 
 

 

ไหล่บางถูกโอบก่อนที่มือหนาจะโน้มศรีษะกลมทุยให้ซบลงที่ไหล่กว้าง มืออีกข้างยังคงถือแก้วแน่น ก่อนจะพยายามชวนให้คนตัวเล็กดื่มอีกครั้ง ร่างบางหลับตาลงนิ่งซักพัก ก่อนจะค่อยๆลืมขึ้น มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสแก้วอุ่นร้อนมาถือไว้ก่อนจะยกขึ้นจิบเพื่อให้คนตรงหน้าสบายใจ มือหนายังคงลูบอยู่ที่ผมแผ่วเบาพร้อมกับมองคนตัวเล็กที่พยายามดื่มจนหมดแก้ว

 

 
 

คชา...บ่ายนี้สอนเปียโนผมต่อได้มั้ยเต๋าเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง

 
 

.....คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะก้มลงอีกครั้ง

 
 

...นะ....ไม่รู้..ว่า..เสียงนุ่มพูดเบาลงเรื่อยๆ ดวงตาคมวูบไหวก้มมองเปียโน คำว่า จะเป็นครั้งสุดท้ายรึเปล่าถูกกลืนหายไป

 
 

อืม....

 
 

 

เสียงตอบรับ พร้อมกับรอยยิ้มบางเบาของคนตัวเล็กที่ส่งมาให้ทำให้ใจดวงนี้ที่มันเคยเต้นเป็นจังหวะทุ้มหนักแน่นกระตุกวูบ แค่คิดไปเองว่าถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะมีคนคนนี้ข้างกาย ดวงตากลมโตจะไม่มองมาที่เรา กลิ่นหอมจางที่คุ้นชินจะจางหาย ริมฝีปากบางสีชมพูที่เคยสัมผัสรวมถึงเส้นผมนุ่มที่ชอบจับเล่นจะไม่มีอีกแล้ว ถ้า...ทุกสิ่งทุกอย่างหายไปหมดภายในวันนี้ เราจะยังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกมั้ย แค่คิดถึงตอนนี้มันก็ปวดหนึบอยู่ในอก..

 

 
 

ร่างบางเงยหน้าขึ้นเมื่อนิ้วมือขาวจัดที่กดอยู่ที่คีย์บอร์ดหยุดค้างนิ่ง ดวงตากลมโตมองคนข้างกายพร้อมคลี่ยิ้มบาง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาพยายามสอนให้กดคอร์ทลงบนแป้นสีขาวอย่างช้าๆ ร่างสูงหลับตาลงแน่นก่อนจะพยายามเพ่งมองตรงไปที่เปียโน ดวงตาคมเริ่มมองภาพตรงหน้าพร่ามัวเพราะน้ำตาลูกผู้ชายเริ่มคลอหน่วง ริมฝีปากถูกกัดแน่นก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปในห้องน้ำ เรียกให้คนตัวเล็กต้องเงยหน้ามองเพราะจู่ๆก็ลุกพรวดไป..

 
 

 

...ทนไม่ไหว...คชา...ผมทนไม่ไหว...

 
 

 

ภายในห้องน้ำกว้างในห้องนอนใหญ่ มือหนายังคงเท้ายันตัวเองอยู่ที่เคาท์เตอร์อ่างล้างหน้า ตอนนี้ขายาวแทบจะไม่มีแรงทรงตัวยืนเมื่อคิดว่าจะไม่ได้เจอตัวเล็กอีกแล้ว มือขาวจัดถูกกำแน่นขึ้นๆ ดวงตาคมหลับลงพร้อมกับน้ำตาที่ไม่เคยไหลออกมานานจนตัวเองจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายนั้นเมื่อไหร่.. แต่เพียงครู่เดียวน้ำที่กลบตาอยู่ก็ถูกปัดทิ้งอย่างลวกๆ เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูจากด้านนอก

 

 
 

คุณ...เป็นอะไรรึเปล่า จู่ๆก็ลุกขึ้นร่างบางถาม พร้อมกับมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าที่ผลักประตูออกมา พยายามที่จะหลบตาเดินนำออกจากห้อง

 
 

เปล่า...ไม่ได้เป็นไร คชาสอนต่อเถอะน่ะ...เต๋ายังคงไม่หันมา แต่กลับเดินไปนั่งอยู่ที่หน้าเปียโนเหมือนเดิม

 
 

เอ่อ...คือว่า เรา...คชาพูดตะกุกตะกัก ดวงตากลมโตมองอยู่ที่เปียโน

 
 

ว่าไง มีอะไรตัวเล็ก...เต๋าพยายามพูดให้น้ำเสียงเป็นปกติที่สุด พร้อมกับคลี่ยิ้ม

 
 

...เย็นนี้เรามีธุระ ต้องไปข้างนอก...คชากลั้นใจพูดออกไป ก่อนจะค่อยๆเงยหน้ามองร่างสูงที่ตอนนี้มองเขาอยู่ก่อนแล้ว

 
 

เต๋ายังคงไม่ตอบรับแต่กลับเอื้อมมือดึงคนตัวเล็กมานั่งข้างกันพร้อมกอดไว้แน่นอย่างที่กลัวว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ทำได้อีกครั้ง เต๋าพรูลมหายใจออกมาพร้อมหลับตาลง..

 
 

อืม.....

 

 
 

ตลอดทั้งบ่ายเต๋าพยายามใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดกับคนตัวเล็กหลังจากคชาสอนเปียโนเสร็จ ซึ่งบอกตามตรงสิ่งที่คชาสอนมันแทบจะไม่ได้เข้าไปในหัวสมองเลย เพราะใจมัวแต่คิดถึงเรื่องเย็นนี้ที่อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถีงเวลานัด.. ในห้องมินิโฮมเธียเตอร์ขนาดกะทัดรัดในคอนโดหรูที่ปิดไฟมืดยังคงเปิดแผ่นดีวีดีคอมมาดี้โชว์ของชายคนนึงที่คนให้ความสนใจเป็นอันดับหนึ่งของประเทศอย่างเงียบๆ ไม่มีเสียงหัวเราะออกมาจากปากคนทั้งคู่ที่นั่งแนบชิดคู่กันอยู่บนโซฟาผ้าสีแดงนุ่มตัวใหญ่ ดวงตาทั้งสองคนยังคงมองตรงไปยังจอข้างหน้า แต่น้ำตากลับไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยเม็ดแล้วเม็ดเล่า ร่างบางยังคงเม้มปากแน่น มือเรียวบางที่นั่งกอดเข่าพยายามปัดทิ้งเป็นระยะๆไม่ให้คนข้างกายที่โอบไหล่รู้ตัว ส่วนอีกคนสภาพแทบจะไม่ต่างกันแม้น้ำตาจะไม่ไหลรินแต่ดวงตาคมก็มีน้ำตาคลออยู่ตลอด นิ้วมือหนาแตะอยู่ที่ริมฝีปากพยายามกลั้นเสียงถอนใจที่มันถูกปล่อยออกมาไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่ของวัน มือแกร่งอีกข้างกระชับอ้อมกอดคนตัวเล็กให้มาชิดใกล้มากยิ่งขึ้น...

 
 

 

คุณ.... คชาปัดน้ำตาทิ้งอีกครั้ง ก่อนจะเรียกคนข้างกายเสียงเบา

 
 

..... ร่างสูงก้มลงมองก่อนจะเอื้อมมือลูบอยู่ที่หลังบางช้าๆ

 
 

“….เราต้องไปแล้ว... คนตัวเล็กค่อยๆเงยหน้า ก่อนจะพยายามคลี่ยิ้มบาง

 
 

...อืม.... เป็นคำพูดเดียวที่มันสามารถหลุดออกจากปากตอนนี้ เขาไม่สามารถพูดคำว่า อย่าไป ออกไปได้ เพราะเรื่องทั้งหมดมันสมควรที่จะจบลงเสียที..

 

 
 

ดวงตาคมหลับลงก่อนจะดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดอีกครั้ง จมูกคมสันซบอยู่ที่ซอกคอขาว กลิ่นกายที่เป็นกลิ่นประจำตัวของคนตรงหน้าลอยจางออกมาให้คิดถึง ริมฝีปากอุ่นร้อนแตะแผ่วเบาที่ลำคอระหงก่อนจะเลื่อนทาบทับบนริมฝีปากบางสีชมพู วงแขนแกร่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก่อนจะค่อยๆดันคนตรงหน้าออก เต๋าพยายามคลี่ยิ้มให้ ก่อนจะปล่อยมือที่สัมผัสคนตรงหน้าลง…ร่างบางลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมคลี่ยิ้มให้กับคนตรงหน้าเช่นกัน ก่อนที่เรียวขายาวจะดันตัวเองขึ้น มืออุ่นรีบเอื้อมจับข้อมือบางแน่น เรียกให้ร่างบางต้องหันกลับมามองอีกครั้ง..

 
 

 

กลับมาเร็วๆนะ...

 

 
 

ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนตรงหน้า มีเพียงรอยยิ้มบางให้เท่านั้น คชาหลับตาลงพร้อมกับค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหา ริมฝีปากบางสัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้มค้างนิ่ง ก่อนจะค่อยๆดันตัวเองขึ้น หันหลังก้าวขาออกจากห้องไป.

 

 
 

...คชา กลับมาเร็วๆนะ...คชา...

 
 

 

ร่างบางเดินออกจากห้องไปแล้ว เสียงประตูถูกปิดลง น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดเริ่มไหลลงสู่คางคมสัน เต๋ายังคงหลับตาแน่นนั่งหมดแรงอยู่บนโซฟา ทำอะไรไม่ได้เลย เขาทำอะไรไม่ได้เลย ตอนนี้ต้องทำได้เพียงรอ รอให้คนตัวเล็กตัดสินใจเลือกเท่านั้น และเขาหวังว่าระยะเวลาสั้นๆที่ผ่านมาทั้งหมดที่ทำทุกอย่างให้กับร่างบาง มันจะช่วยให้คชาเลือกที่จะอยู่กับเขา มาเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน มาสร้างความทรงจำใหม่ๆด้วยกันอีกครั้ง...

 
 

 

TK++TK++TK++ TK++TK++TK++TK++TK++TK++TK

 

.
 

.
 

.
 

 
 

แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ ท้องฟ้ากว้างใหญ่กลายเป็นสีส้มปนกับกลุ่มเมฆก้อนโตที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทา ต้นไม้ใหญ่สีเขียวถูกปลูกรายล้อมสระน้ำกลางสวนสาธารณะขนาดใหญ่ที่เป็นเหมือนปอดให้กับคนกรุงเริ่มไหวเอนเนื่องจากสายลมแรงที่เหมือนจะเตือนว่าอีกไม่นานเม็ดฝนพร้อมจะตกลงมา ม้านั่งสีเขียวถูกวางห่างกันเป็นแถวยาวล้อมรอบสระน้ำที่ตอนนี้ยังคงมีน้ำพุเปิดพวยพุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้า สายลมที่พัดแรงพร้อมกลิ่นฝนทำให้ผู้คนที่นั่งอยู่บนสนามหญ้าและผู้คนที่ขี่จักรยานโดยรอบเริ่มบางตาลง..

 

 
 

ร่างบางก้าวขาอย่างช้าๆเดินตรงไปยังม้านั่งสีเขียวตัวเล็กที่อยู่ริมสระน้ำที่มีชายหนุ่มผิวเข้มสวมแจ๊กเก็ตยีนส์สีดำนั่งเหม่อมองตรงไปยังน้ำพุรออยู่ก่อนแล้ว สายลมที่เริ่มพัดแรงขึ้นจากด้านหลังพัดพากลิ่นกายหอมจางจากร่างบางลอยไปด้านหน้า เรียกให้ชายหนุ่มผิวเข้มรีบหันหลังก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน

 
 

 

คชา...

 

 
 

ตี๋แทบจะวิ่งถลาเมื่อเห็นคนตัวเล็กอีกครั้งหลังจากที่เจอกันวันสุดท้ายคืนฝนตกหน้าอพาร์ทเม้นท์ มือหนารีบดึงมือบางมากุมไว้ก่อนจะจูงมานั่งที่ม้านั่งด้วยกัน ริมฝีปากบางพยายามคลี่ยิ้มให้คนตรงหน้า ก่อนที่ร่างบางจะพรูลมหายใจพร้อมกับค่อยๆเอนตัวซบไหล่ชายหนุ่มข้างกายพร้อมหลับตาลงเนิ่นนาน..

 
 

 

คชา...ตี๋เอ่ยเรียก เมื่อเห็นร่างบางยังคงนั่งซบอยู่ที่ไหล่นิ่ง

 
 

หืม...ร่างบางลืมตาขึ้น ก่อนจะเงยหน้ามองพร้อมกับรอยยิ้ม

 
 

คชา...พี่...ขอ..โท..ษ ประโยคขอโทษขาดหายไป เมื่อคนตัวเล็กส่ายหน้าพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มจะคลออยู่ที่ดวงตากลมโต

 
 

อย่า..ขอโทษ..คชาไม่อยากฟังคำนี้อีกแล้ว..ร่างบางก้มหน้า พร้อมกับพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลรินออกมา

 
 

...พี่..คิดถึง..เงยหน้ามองพี่หน่อยได้มั้ยตี๋พูดออกมาเสียงเบาพร้อมกับขยับตัวใกล้ร่างบางมากยิ่งขึ้น

 
 

 

คชาเงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างช้าๆ พร้อมมองลึกไปในดวงตาคมที่ตอนนี้มันยังฉายแววตารักใคร่เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ใจดวงน้อยวูบไหวอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆเบือนหน้าหนีไปทางอื่น มือเรียวบางเอื้อมจับสร้อยคอเส้นเล็กกุมไว้แน่น..

 
 

 

คชา...

 
 

 

ตี๋หลับตาลงพร้อมกับคิ้วเข้มที่เริ่มขมวดขึ้น แค่เห็นแววตาที่บอกความรู้สึกข้างในเมื่อกี้เพียงแวบเดียวผ่านดวงตากลมโต เขาก็รู้แล้วว่าทุกอย่างไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ดวงตากลมโตที่มองมาเมื้อกี้มีแต่ความกลัวและหวั่นใจ แต่ถึงยังไงวันนี้ และตอนนี้เขาก็ยังอยากจะถามร่างบางอยู่ดีว่าเขาจะยังมีโอกาสครั้งที่สองอีกรึเปล่า ดวงตาคมลืมขึ้นก่อนจะคว้าร่างบางมากอดเพื่อปิดบังแววตาของความเสียใจที่ลึกๆก็รู้ดีอยู่แล้วว่ายังไงมันก็ไม่มีวันเหมือนเดิม...  

 
 

 

คชา..จะเป็นไปได้มั้ย ถ้าเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม...

 
 

.....

 
 

ได้รึเปล่า...คชา...ชายหนุ่มดันร่างบางออก ก่อนจะพยายามมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ยังคงนั่งก้มหน้าเม้มริมฝีปากแน่น

 
 

.
 

.
 

 
 

...พี่เป็นรักแรก...และมันก็เป็นรักที่เจ็บที่สุด เจ็บทุกครั้งที่คชาคิดถึงวันวาเลนไทล์ครั้งสุดท้ายของเรา...น้ำเสียงเบาหวิวผ่านริมฝีปากบาง พร้อมกับหยดน้ำตาที่เริ่มหยดลงสู่ปลายคางมน ใบหน้าน่ารักเงยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่มันพยายามยิ้มให้กับคนตรงหน้า

 
 

.....

 
 

...คชา ทนไม่ไหว พี่ตี๋ คชาทนเจ็บแบบนั้นไม่ไหวอีกแล้ว...

 
 

คชา...เสียงเรียกชื่อถูกเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวด มือแกร่งที่กุมมือบางไว้แทบจะหมดแรง

 
 

ขอโทษ...คชาขอโทษ...พี่เข้าใจคชาใช่มั้ย...น้ำเสียงหวานสั่นเครือ แววตาของความเสียใจจากดวงตาคมที่มองเขาอยู่ มือหนาที่กุมมือเขาไว้สั่นเทา ยิ่งทำให้น้ำตาที่ไหลเปื้อนแก้มใสไหลสู่ปลายคางมากยิ่งขึ้น เสียงสะอื้นตัวโยนและไหล่บางที่สั่นสะท้านทำให้ตี๋ต้องคว้าร่างบางเข้ามากอดอีกครั้ง

 
 

 

...ไม่น่ากลับมาเลย ไม่น่ากลับมาให้คนตัวเล็กเห็นอีกเลย...

 
 

 

เสียงพึมพำดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา ถ้าการที่เขากลับมาจะทำให้คชาเจ็บปวดขนาดนี้ เขาเลือกที่จะอยู่เมืองนอกต่อไปดีกว่า เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวคิดว่าคชาจะเหมือนเดิม พร้อมจะให้โอกาสเขาแก้ตัว และก็พร้อมที่จะอธิบายกับครอบครัวอีกครั้งว่าขาดคนๆนี้ไม่ได้จริงๆ แต่มันก็สายไปแล้ว…เขามาช้าเกินไป...

 
 

 

ตี๋ยังคงปลอบคนตัวเล็กในอ้อมกอดแม้ในใจตอนนี้จะเจ็บเจียนตายก็ตาม มือหนายังคงลูบอยู่ที่หลังบางอย่างช้าๆ ดวงตาคมหลับลงแน่นพร้อมกับพยายามกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจไม่ให้ไหลออกมา เสาไฟรอบทางเดินเท้าในสวนสาธารณะกว้างถูกเปิดทิ้งไว้ให้แสงสว่างสลัวๆ เสียงจั๊กจั่นตัวเล็กที่เกาะอยู่ตามพุ่มไม้ส่งเสียงร้องระงม ฝนเม็ดเล็กเริ่มลงเม็ดกระทบกับต้นไม้ใหญ่เกิดหยดน้ำหล่นลงมากระทบแขนเรียวที่ยังคงนั่งกอดอกซบอยู่ที่ไหล่กว้างของชายหนุ่ม ตี๋ก้มลงมองคนตัวเล็กก่อนจะค่อยๆถอดแจ๊กเก็ตยีนส์มาคลุมให้ เรียกให้ร่างบางต้องหันหน้ามอง

 
 

 

อากาศเย็น..ใส่ซะ เดี๋ยวไม่สบาย..ตี๋พยักหน้าให้คนตัวเล็ก พร้อมกับเอื้อมมือติดกระดุมให้ ก่อนที่ดวงตาคมจะเห็นสร้อยเส้นเล็กที่อยู่บนลำคอขาวพร้อมกับจี้ลูกเต๋าส่องประกายออกมา

 
 

.....

 
 

คชา...คนนั้น เค้าดีกับคชามั้ย... ชายหนุ่มผิวเข้มยังคงมองอยู่ที่สร้อยเส้นเล็ก ก่อนจะเอื้อมมือสัมผัสผมหน้าม้าของคนตรงหน้าแผ่วเบา

 
 

..... ร่างบางยังคงก้มหน้านิ่ง ไม่ตอบคำถามทำให้คนข้างกายต้องเอ่ยถามอีกครั้ง

 
 

หืม...เค้าดีรึเปล่า...

 
 

อืม..... คนตัวเล็กตอบรับในลำคอแผ่วเบา ขนตาบางยังคงชื้นไปด้วยน้ำตา

 
 

เหรอ...ดีแล้ว พี่จะได้หมดห่วง... ตี๋พูดจบพร้อมรอยยิ้มกว้าง คชามีคนดูแลแล้ว ถ้าเขากลับเมืองนอกก็ไม่ต้องห่วงคนตรงหน้าอีกแล้ว...ซินะ

 
 

...พี่ตี๋... คชาเอ่ยเรียก พร้อมกับเงยหน้ามองอย่างช้าๆ

 
 

ว่าไงคชา...

 
 

..... ร่างบางคว้ามือแกร่งให้หงายขึ้น ก่อนจะวางต่างหูทองคำขาวที่มีไม้กางเขนอันเล็กประดับอยู่ลงอย่างช้าๆ พร้อมกับรวบมือหนาแน่น

 
 

คชา... ตี๋รีบเงยหน้ามอง เมื่อเห็นว่าอะไรถูกวางอยู่บนมือ

 
 

คชา...คืนพี่... เสียงพูดเบาหวิวที่สั่นเครือ พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลลงมาอีกครั้ง

 
 

...ไม่...อย่าคืน...เก็บไว้นะ เก็บไว้เป็นความทรงจำ ว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน... น้ำเสียงเจ็บปวดที่เริ่มจะขาดๆหายๆพูดออกมาอย่างช้าๆ ดวงตาคมหลับลงด้วยความเสียใจ

 
 

“…..” ไม่มีคำตอบใดๆ มีเพียงเสียงสะอื้นเท่านั้นที่หลุดรอดริมฝีปากบาง

 
 

เก็บไว้นะ...พี่ขอ... ดวงตาคมลืมมองคนตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มบาง ก่อนที่แก้มใสจะถูกประคองขึ้นพร้อมกับนิ้วยาวที่ปัดน้ำตาให้อย่างเบามือ

 
 

อืม...คชาจะเก็บไว้...ร่างบางพยักหน้า ก่อนที่น้ำตามากมายจะไหลลงมาอีกเมื่อคนตรงหน้าพูดประโยคต่อไปจบลง

 
 

สัญญาได้มั้ย...ว่าจะไม่ลืมพี่.. เก็บพี่ไว้ลึกที่สุดของใจได้มั้ย... ตี๋พูดอย่างช้าๆ พร้อมกับจ้องมองลึกลงไปที่ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง

 
 

...ไม่มีวัน...คชาไม่มีวันลืมพี่ได้หรอก...พี่จะอยู่ตรงนี้...ตลอดไป.. คนตัวเล็กส่ายหน้าอย่างช้าๆ ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะชี้ไปที่อกบาง

 
 

อืม...พี่จะไม่มีวันลืมคชา...เหมือนกัน

 
 

 

รอยยิ้มกว้างระบายออกเต็มใบหน้า ดวงตาคมมีน้ำตาคลอหน่วง ตี๋ค่อยๆรั้งร่างบางเข้ามากอดแน่นเนิ่นนาน พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างช้าๆ

 

 
 

...จบแล้ว ทุกอย่างมันจบลงแล้ว...

 

 
 

ไม่มีคำพูดใดๆหลังจากนั้น มีเพียงมืออบอุ่นกุมมือเรียวบางไว้แน่น ละอองฝนเม็ดเล็กยังคงโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้ากว้างที่มืดมิดสะท้อนกับแสงไฟที่ถูกเปิดเป็นแนวยาวรอบริมสระน้ำยิ่งทำให้ละอองฝนมองเด่นชัดมากยิ่งขึ้น เงาของต้นไม้ใหญ่ทาบทับลงมาที่ม้านั่งตัวเล็กเกิดเงามืดพรางสายตาจากผู้คน ชายหนุ่มผิวเข้มปล่อยลมหายใจออกอย่างช้าๆ ก่อนจะขยับตัวออกจากร่างบางที่ยังพิงซบอยู่ที่ไหล่

 
 

 

ตี๋ค่อยๆดันร่างบางออก ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือของคนตัวเล็กขึ้นมา ดวงตากลมโตยังหลุบต่ำลงพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ยังรอดออกมาเป็นระยะๆเบาหวิว เพียงครู่เดียวก็ต้องหันมองคนข้างกายเมื่อได้ยินตี๋พูดกับใครอีกคนที่อยู่ปลายสาย..

 
 

 

คชาอยู่ที่สวนรถไฟ... รักคชาให้มาก เหมือนที่ผมรัก...

ถ้าวันใดคุณทำให้คชาเสียใจ ผมจะไม่มีวันให้อภัยคุณ...จำไว้

 

.

.

 
 

ฝนเม็ดเล็กที่โปรยปรายลงมาเมื่อช่วงหัวค่ำกลับเริ่มตกหนักขึ้นๆ สายลมที่พัดแรงยิ่งทำให้หยดน้ำที่ร่วงหล่นจากใบไม้ต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาคลุมม้านั่งตัวเล็กไว้เกิดเป็นหยดน้ำเม็ดโตกระทบโดนร่างบางที่ยังคงนั่งนิ่งมองเหม่อตรงไปที่สระว่ายน้ำกว้าง ดวงตากลมโตยังคงมีน้ำตาไหลลงมาปะปนกับสายฝนที่ตอนนี้มันยังคงตกกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาพร้อมกับร่มคันใหญ่ในมือรีบกางบังหยดน้ำที่ถูกตัวร่างบางไว้ คชาค่อยๆเงยหน้ามองก่อนจะโผเข้ากอดคนตรงหน้าแน่น...

 
 

 

...ไปแล้ว...พี่เค้าไปแล้ว...จะไม่กลับมาให้เราเห็นอีกแล้ว... เสียงพึมพำคร่ำครวญพร้อมกับเสียงร้องไห้ดังสะอื้นวนเวียนพูดอยู่ประโยคเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 
 

คชา... มือหนาอบอุ่นลูบอยู่ที่หลังคนในอ้อมกอด มือเรียวบางที่สั่นเทายังคงกอดร่างสูงแน่น ไหล่บางยังคงสั่นสะท้านด้วยความเสียใจ น้ำตามากมายยังคงไหลลงสู่ปลายคางมนไม่ขาดสาย

 

 
 

เต๋าได้แต่ยืนปลอบคนตรงหน้านิ่ง จนเสียงสะอื้นเริ่มเบาบางลงจึงค่อยๆจูงมือให้เดินตามมาด้วยกัน หลังต้นไม้ใหญ่ไม่ห่างจากที่คนทั้งคู่เดินผ่านไปนั้นกลับพบว่ามีชายหนุ่มอีกคนที่ยืนเปียกฝนกำมือแน่นอยู่ข้างตัว พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา มือหนาพยายามปัดมันทิ้งอย่างลวกๆ ดวงตาคมแดงจัดยังคงมองคนทั้งสองที่ค่อยๆก้าวเดินห่างออกไป ริมฝีปากถูกยกยิ้มขึ้นให้กับคนตัวเล็ก ก่อนที่จะค่อยๆหันหลังก้าวขาเดินจากไปอย่างเงียบๆ…

 

 
 

ฝากคชาด้วย..คนที่ผมรักสุดหัวใจ...

 
 

.

.

.

 
 

เสียงกดรหัสคอนโดดังขึ้น ก่อนที่ไฟทุกดวงจะถูกเปิดสว่างทั่วทั้งห้อง มืออุ่นยังคงจูงคนตัวเล็กที่ก้มหน้าก้มตาเดินพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ยังคงดังรอดออกมาจากริมฝีปากบางตลอดเวลา เต๋าหันหน้าไปมองอีกครั้งก่อนจะจูงมือร่างบางเพื่อให้เข้าไปอาบน้ำ เพราะตอนนี้ไหล่บางเริ่มสั่นสะท้านด้วยความหนาว แต่เรียวขายาวยังคงยืนนิ่งอยู่ที่กลางห้องไม่ยอมขยับเขยื่อน จนร่างสูงต้องเข้ามากอดปลอบอีกครั้ง พร้อมกระซิบเสียงเบา..

 

 
 

คชา...อาบน้ำนะ ผมไม่อยากเห็นคชาป่วย... มือหนาเอื้อมขึ้นลูบผมเส้นเล็กที่ตอนนี้ยังคงเปียกชื้นอีกครั้ง ก่อนจะดันคนตรงหน้าออกพร้อมกับเลื่อนมือลงมาสัมผัสแก้มใสที่ตอนนี้ตัวเริ่มรุมๆเพราะพิษไข้

 
 

“…..” คชายังคงยืนเงียบไม่ขยับเขยื้อน จนร่างสูงต้องถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะเชยคางมนให้หันมาสบตาด้วย

 
 

ทำไม...อยากให้ผมอาบให้เหรอ... เสียงนุ่มพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มกระเซ้าร่างบางตรงหน้าเพื่อให้ยิ้มออกมาได้บ้าง

 
 

“…..” มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบพร้อมน้ำตาเม็ดเล็กที่ร่วงหล่น ดวงตาคมก้มมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยืนก้มหน้านิ่ง มือหนารั้งร่างบางเข้ามาใกล้ ก่อนจะตัดสินใจจูงมือเรียวเข้าไปในห้องน้ำ...

 

 
 

ไอร้อนสีขาวกระจายฟุ้งเต็มห้องน้ำกว้าง ไอน้ำเกาะตามกระจกบานใหญ่และอุปกรณ์เครื่องใช้สแตนเลสเนื้อดี น้ำอุ่นค่อนข้างร้อนยังคงถูกเปิดทิ้งไว้ภายในอ่างจากุชชี่สีขาว แสงไฟโทนอบอุ่นถูกหรี่ลงให้แสงสว่างเพียงเล็กน้อย เทียนหอมกลิ่นลาเวนเดอร์ถูกจุดวางไว้ใกล้ๆโต๊ะวางผ้าเช็ดตัวมุมห้องให้กลิ่นหอมที่ผ่อนคลาย ร่างบางยังคงนั่งกอดเข่าซบหน้านั่งนิ่งอยู่ในอ่างน้ำ น้ำร้อนที่ไหลผ่านลำตัวขาวทำให้ผิวละเอียดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพู มือหนาแตะบนไหล่บางก่อนจะเลื่อนมือจับมือเรียวมากุมไว้ ร่างบางค่อยๆเงยหน้าก่อนจะคลี่ยิ้มบางให้พร้อมกับน้ำตาเม็ดเล็กที่เริ่มไหลลงมาอีกครั้ง

 

 
 

...เราทำให้พี่เค้าเสียใจ...

 
 

.....

 

 
 

ร่างสูงที่นั่งอยู่บนขอบอ่างน้ำคลี่ยิ้มให้คนตรงหน้าไม่ได้ตอบอะไร ตอนนี้ทำได้แค่เพียงรับฟังสิ่งที่คนตัวเล็กอยากจะระบายออกมาเท่านั้น เต๋าเอื้อมมือหยิบผ้าผืนเล็กเปียกน้ำเช็ดที่ต้นแขนเรียวเล็กและไหล่บางให้อย่างเบามือ มือหนาอบอุ่นค่อยๆเลื่อนไปที่ต้นคอก่อนจะนวดให้ช้าๆแผ่วเบา ดวงตาคมมองแผ่นหลังที่ตอนนี้มันห่อและสั่นเทาด้วยความเสียใจ ปกติคนตรงหน้าตัวก็เล็กอยู่แล้ว ตอนนี้กลับเล็กเข้าไปอีก ร่างสูงพรูลมหายใจออกมาก่อนจะค่อยๆรั้งหลังบางเข้ามาใกล้พร้อมกับโน้มศรีษะคนตัวเล็กให้พาดอยู่ที่ขอบอ่าง ดวงตาคมค่อยๆปิดเปลือกตาลงก่อนจะโน้มใบหน้าลงใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากอุ่นแตะแผ่วเบาบนดวงตากลมโตที่บวมช้ำก่อนจะเลื่อนไปที่หางตาเพื่อจูบซับน้ำตาที่ยังคงไหลริน เสียงกระซิบยังคงดังวนเวียนปลอบประโลมซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

 

 
 

ไม่เป็นไรคชา...เดี๋ยวมันก็ผ่านไป...ทนอีกนิดนึงนะ...

 

.
 

.

 

เครื่องปรับอากาศในห้องนอนกว้างถูกปรับอุณหภูมิไม่ให้เย็นจนเกินไปนัก ดวงไฟหัวเตียงถูกหรี่ลงจนเหลือแค่แสงสลัว ร่างบางยังคงนอนลืมตามองร่างสูงที่นั่งอยู่ริมเตียงพร้อมกับมือบางที่จับผ้าห่มที่กองอยู่บนอกแน่น เต๋าเอื้อมมือลูบผมนุ่มอย่างช้าๆหลังจากที่บังคับให้ตัวเล็กทานยาเข้าไปเรียบร้อย แก้มใสถูกแตะแผ่วเบาด้วยริมฝีปากนุ่ม ก่อนที่จะค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นยืน...

 
 

 

คชา...นอนนะ เต๋ายิ้มให้ก่อนจะเตรียมหันหลังเดินออกไปจากห้อง

 
 

.... ดวงตากลมโตยังคงลืมตามอง

 
 

ว่าไง ตัวเล็ก... คิ้วเข้มเลิกขึ้นเมื่อคนบนเตียงยังไม่ยอมหลับตาซักที

 
 

..... ร่างบางส่ายหน้า ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ

 
 

 

เต๋ายิ้มให้คนตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะผลักประตูออกไปยังห้องรับแขก ขายาวเดินตรงไปที่โซฟาก่อนจะทิ้งตัวลงนอน ท่อนแขนขาวจัดถูกยกขึ้นก่ายหน้าผาก ร่างสูงพรูลมหายใจออกมาก่อนจะหลับตาลงอย่างช้าๆ

 
 

 

...มันคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก กว่าคชาจะเข้มแข็ง...

 

 
 

ริมระเบียงหน้าห้องนอนกว้างที่เชื่อมต่อกับระเบียงหน้าห้องรับแขก คชายังคงเท้าแขนกับราวสแตนเลสมองตรงไปยังดวงจันทร์ที่ตอนนี้ให้แสงสีนวลไม่ถูกบดบังด้วยเมฆฝนที่ตกหนักในช่วงหัวค่ำ สายลมแรงคงพัดพาเมฆหมอกสีเทาอึมครึมให้หมดไป แสงจากดาวดวงน้อยส่องแสงกระพริบมากมายอยู่บนฟากฟ้า มืเรียวบางค่อยๆหยิบต่างหูอันเล็กขึ้นมามองดูอีกครั้งก่อนจะยิ้มให้ทั้งน้ำตา...

 
 

 

ภาพในสวนสาธารณะช่วงหัวค่ำถูกฉายชัดกลับมา... เมื่อถึงเวลาที่จะต้องจากลา ชายหนุ่มผิวเข้มยืนกอดคนตัวเล็กในอ้อมกอดแน่น เพราะมันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆที่จะได้กอดคนคนนี้ คนคนนี้ที่ไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว.. เสียงหวานที่สั่นเครือยังคงพูดกระซิบเสียงเบาอยู่ข้างหู พร้อมกอดกลับคนตรงหน้าแน่นไม่ต่างกัน

 

 
 

...พี่รู้มั้ย คชาไม่เคยลืมพี่ได้เลย รักของเรามันจะถูกเก็บอยู่ในใจไว้ลึกที่สุด เมื่อไรที่คิดถึงพี่ นับจากวันนี้…คชาจะเลือกหยิบแต่ภาพดีๆและนึกถึงวันเวลาที่เราเคยมีความสุขกัน ลาก่อนพี่ตี๋ ลาก่อนรักแรกของคชา...

 

 
 

ดวงตากลมโตหลับลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างช้าๆเมื่อพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจจนหมด ตี๋พยักหน้าอยู่บนไหล่บางก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมนิ่มแผ่วเบาพร้อมกับเอ่ยประโยคสุดท้ายพร้อมน้ำตาเช่นกัน ก่อนที่จะปล่อยร่างบางตัดใจหันหลังก้าวขาเดินห่างออกไป..

 

 
 

...ลาก่อนคชา ลาก่อนรักแรกของพี่

พี่ขอให้รักครั้งใหม่ของคชาเป็นรักครั้งสุดท้ายที่คชาจะไม่มีวันเสียใจ...

 
 

.
 

.
 

 

นาฬิกาบนผนังไม้สีเข้มในห้องรับแขกเดินผ่านค่ำคืนที่มืดมิดอย่างเชื่องช้า เข็มสั้นที่เดินเป็นจังหวะก้าวผ่านเลขสิบสองไปได้เกือบจะชั่วโมงแล้ว ผ้าห่มผืนบางที่คลุมตัวถูกชายหนุ่มปัดออกไปตั้งแต่ยังไม่เที่ยงคืนเสียด้วยซ้ำ ท่อนแขนแกร่งกอดเข้าหาตัวด้วยความหนาว เสียงลมหายใจถูกปล่อยออกมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ...

 
 

 

กลิ่นหอมจางที่คุ้นชินและลำตัวนุ่มนิ่มที่ค่อยๆนอนเบียดแนบชิดอยู่ที่อกกว้างทำให้เต๋าค่อยๆกระพริบตาก้มมองคนตัวเล็กที่นอนซบอยู่ใกล้อก ร่างสูงเอื้อมมือแตะหลังบางก่อนจะลูบอย่างช้าๆโดยอัติโนมัติทันที

 
 

 

คืนนี้...ออกมาทำไมน้ำเสียงงัวเงียเอ่ยถาม ก่อนจะพลิกตัวให้คนตัวเล็กนอนอยู่ด้านบน

 
 

.....ไม่มีเสียงตอบกลับ แต่เสื้อบนอกกว้างเริ่มจะเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา

 
 

คชา...เต๋าตกใจเมื่อเห็นไหล่บางเริ่มสั่น พร้อมกับมือเรียวเล็กที่กอดแน่น

 
 

...เรา...นอนไม่หลับ...คนตัวเล็กพึมพำออกมาเสียงเบา

 
 

อืม...ไม่เป็นไรนะ ให้ผมเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนในห้องมั้ยมือหนายังคงลูบไหล่ลูบหลังปลอบใจคนตัวเล็กที่ยังคงน้ำตาไหลไม่ยอมหยุด

 
 

...ไม่เอา...จะนอนตรงนี้...

 

 
 

เสียงพึมพำแผ่วเบาเริ่มเอาแต่ใจพร้อมกับลำตัวที่ขยับเข้าใกล้มากขึ้น เต๋าพรูลมหายใจออกมาเสียงเบาพร้อมกับเอื้อมหยิบผ้าห่มที่อยู่บนพื้นขึ้นมาห่มคลุมตัวร่างบางและตัวเองไว้ ก่อนจะกระชับคนในอ้อมกอดพร้อมกับคำปลอบใจที่ยังคงดังคลอเคลียอยู่แทบจะตลอดเวลา คชาค่อยๆเงยหน้ามองคนที่กอดเขาแน่น ดวงตากลมโตที่ยังบวมช้ำมองลึกเข้ามาในดวงตาคมดำขลับ ก่อนที่จะค่อยๆหลับตาลงพร้อมกับประโยคคำถามที่ผ่านริมฝีปากบางแผ่วเบา..

 

 



 

 

ยังอยากพาเราไปอังกฤษอยู่มั้ย...

 



 

 

/// TBC ///

 


 

29/08/2012

 

สวัสดีค่ะผู้อ่านที่รัก

 

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ เขียนเองร้องเองอินเอง บ้าไปแล้ว 5555

ขออภัยเพื่อนๆทุกคนที่ตอนนี้มาม่าคงอืดเต็มท้อง T^T

เราว่าน่าจะเป็นตอนที่เศร้าที่สุดและอึนสุดๆแล้วน่ะ ตั้งแต่เขียนเรื่องนี้มา

แต่ทุกอย่างมันก็มีที่มาและที่ไปเนอะ ^^

และพี่ตี๋เราก็บ้ายบายไปแล้วอย่างลูกผู้ชายตัวจริง

ไม่รั้ง ไม่ดึงชาน้อยไว้อีก โอ้วนายแมนมากกกก

 

 

สำหรับchapter นี้อย่าเครียดกันมากเน้อ ยังไงมันก็แค่ fiction ค่ะ

ส่วนเรื่องจริงเค้าหวานกันจะตาย 555

 

เหมือนเดิม..ฝากฟิคเรื่องนี้ ติดตามกันไปเรื่อยๆนะคะ

เชื่อเถอะ...ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงานเสมอ

รอลุ้นความรักของพวกเขากันต่อว่าจะเจอเหตุการณ์อะไรอีก

 

สำหรับตอนหน้าเร็วๆนี้เจอกันจ้า :)

 

รักเต๋าชา และพวกคุณ

TheHydrangea

 

ป.ล. (1) แอบบอก...ฉากในห้องน้ำใจจริงเราอยากเขียนแบบลงรายละเอียดมากๆๆ

แต่ไม่สามารถจริงๆ ไม่งั้นพวกเราต้องมุดลงห้องลับกันอีกครั้งแน่ๆ ^/////^

ป.ล. (2) ใครแอบน้ำตาซึมสงสารพี่เต๋า ยกมือขึ้น (เราชูสุดแขนเลย สงสารพี่ตี๋ด้วย)





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1,135 ความคิดเห็น

  1. #1107 Bread (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 00:12
    พี่ตี๋แมนมากกก

    เต๋าคชาเขาคู่กัน

    ใครมาก่อนมาหลังไม่สำคัญ

    ถ้าไม่ใช่คู่แท้มันก็ไม่ได้เนอะๆๆ <<< ฟิคๆๆย้ำว่ามันคือฟิคค่ะ5555+
    #1107
    0
  2. #1078 karinz (@teddybear) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 23:50
    งือ อย่าดราม่าเยอะจิ สงสารเค้าเถอะ // แอบร้องไห้เบาๆ
    #1078
    0
  3. #1030 ติ่งฮาร์ดคอ (@fhunwhan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 07:39
    ดราม่าเรียกน้ำตาแบบสุด!!!!!
    จบแล้วนะ จากกันด้วยดีนะ คชาๆๆๆ อดทนนะ เข้มแข็งไว้
    #1030
    0
  4. #1010 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 01:06
    ยังอยากพาเราไปอังกฤษมั้ย!!!!
    #1010
    0
  5. #984 Pattricia (@notetogod) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:23
    อึ๋ยยยยยยยยยยย  เลิกกันได้ซะทีนะพี่กิตพี่ชา  พี่เต๋าจะได้แฮปปี้กะพี่ชาซ๊ากกกก  ที  ><
    #984
    0
  6. #969 PeAriiS (@pear2007) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:57
    เป็นการจากลาจากรักครั้งเก่าที่ซึ้งใจมากเลย

    ขอบคุณคชาที่เลือกพี่เต๋า ^___^

    ตอนนี้ซึ้งมากกกกกกกกกก



    พี่เต๋า พี่คชาอยากไปอังกฤษแล้ว!!!

    จัดไปพี่!!!



    ปล.หวังว่าคงไม่เหมือนรักครั้งก่อนนะ T^T
    #969
    0
  7. #954 Fūjin (@i-planoi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:14
    พี่ต๋าวววววสู้ๆนะ
    เด๋วคชาก็ทำใจได้ ฮือออออ
    เศร้าแทนพี่ตี๋ พี่มาช้าไปแล้วววว
    T^T
    #954
    0
  8. #925 Produck (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 00:59
    ไปโลดๆๆๆ เต๋าพาไปเลยๆ
    #925
    0
  9. #915 Pomeranian3 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 21:27
    โอ้ยย~~ น้ำตาน้องหน้าอีกแล้วว T^T

    ไม่รู้จะสงสาร เห็นใจ หรือเอาใจช่วยใครดี

    แต่มันคงจะจบแล้วจริงๆใช่มั้ย คชา~ Chapter จะได้ฟินสักที >
    #915
    0
  10. #889 ARMARI (@armari) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 19:10
    ขอบคุณตี๋นะ ขอบคุณที่เข้าใจ ขอบคุณคชาที่เลือกเต๋า ขอบคุณเต๋าที่ให่โอกาสคชาเลือก
    #889
    0
  11. #888 ARMARI (@armari) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 18:40
    ยังไม่อ่าน อ่านแค่คำเตือน แล้วอยากถามว่า ที่ผ่านมายังดราม่าไม่พอหรอค่ะ TT 
    #888
    0
  12. #881 AuntieLiang (@nomadsalvatore) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2555 / 02:43
    สงสารไปหมดทั้งสามคนเลยค่ะ มันหน่วงมาก และที่ทำให้น้ำตาปริ่มมาตลอดการอ่านก็เพราะทุกความหน่วงนั้นมันตั้งมั่นอยู่บนพื้นฐานของความรักนี่แหละ โฮกกกกกกกก!!~
    #881
    0
  13. #874 ttoo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 18:15
    ณ จุดนี้ สงสารพี่เต๋ามากกกจริง

    ไรท์ทำเราร้องไห้อะ TTOTT
    #874
    0
  14. #863 a2m-sugus (@a2m-sugus) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 11:12
    อ่านไปน้ำตาคลอไปเลยกันทีเดียว 
    บ๊ายบายพี่ตี๋ ('')/ ขอบคุณที่ยอมจากไปแบบไม่ลั้ง
    พี่ชาไว้ พี่เต๋าเอ้ย!!พาพี่ชาไปอังกฤษได้แล้วนะ =..=


    #863
    0
  15. #844 Mrs.Secret (@dark-vampire) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 11:16
    โอ๊ยยยยยยยย อ่านแล้วอินจังเลย
    เรื่องมันเศร้าจริงๆ T^T
    รักสามเศร้า แต่ก็เอาเถอะมันจบแล้ว
    เต๋าคชาต้องเริ่มต้นใหม่ไปด้วยกัน
    ไปเริ่มต้นใหม่ที่อังกฤษก็ดีนะ
    >~<
    #844
    0
  16. #790 เห็ดอึ (@runminchi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 16:36
    ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะไรท์
    เรื่องนี้เสียน้ำตาทุกคน
    ขอให้พี่ตี๋เจอคนใหม่เร็วๆนะ .. T^T
    เศร้าว่ะ =(3(=
    #790
    0
  17. #780 BT_MmaiI_TK (@btmumaitk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 10:32
    ฮือออ สงสารทุกคนเลยอ่ะ มีแต่เสียใจ T^T

    #780
    0
  18. #765 เบสบอยซ์ (?) (@farriizq) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 18:02
    ตอนเริ่มบอกจริง ๆ ว่าคชาทำเราจุก ..

    ทั้ง ๆ ที่เต๋าขอร้องไว้แล้วคชาก็ยังเป็นแบบนั้น ..

    แต่ไม่ได้หรอกเราโทษใครก็ไม่ได้เรื่องของความรักมันไม่เข้าใครออกใครอยู่แล้ว

    เราเข้าใจคชาว่าพี่ตี๋เป็นรักแรกแต่การอยู่กับปัจจุบันมันดีกว่านะ .. ดีใจที่คชาเลือกได้ (:

    เรื่องนี้เราชอบตี๋นะบอกตรง ๆ เลยดูเป็นลูกผช.ที่แมนมาก ๆ ไม่รั้งคชาไว้แล้วยังเปิดโอกาสอีก ..

    คือคชาไม่ต้องลืมพี่ตี๋พี่ตี๋ก็ไม่ต้องลืมคชาแค่เก็บมันให้ลึกสุดหัวใจแล้วไม่ให้ความหลังของตัวเองทำร้ายคนอื่นก็พอแล้วละ : )



    #765
    0
  19. #739 เต๋าคชา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 08:15
    โหยT____________T

    สงสารพี่เต๋าสงสารคชาสงสารพี่ตี๋TT
    #739
    0
  20. #729 .::Zenith::. (@screenn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 23:32
    เจ็บอ่ะ เจ็บทั้งสามคน . . 

    เต๋าบอกให้คชาเข้มแข็ง
    เต่าเองก็ต้องเข็มแข่งนะ
    อยู่ข้างๆ คชาก่อน
    อย่าพึ่งทิ้งชาไปไหน . . ต้องมัสักวันที่ใจชาเข้มแข็งพอ
    และกล้าที่จะรักเต๋าอย่าางหมดหัวใจ

    T______________________T
    #729
    0
  21. #698 สาวน้อยมหัศจรรย์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 14:57
    เศร้าจังงงงง สงสารทั้งสามคน สงสารเต๋าที่สุด ส่วนชา...ร้องไห้ทั้งเรื่องเลยนะ 5555

    ชาคิดถูกแล้วที่เลือกเต๋า เลือกแล้วก็มั่นใจนะ เรื่องเก่าๆก็ลืมไป เย่ รออ่านฟินๆ หลังจากมาม่ามานาน อิอิ

    อย่างที่ไรต์บอก จริงๆแล้วเขาหวานกันจะตายสองคนนี้ ฮ่าๆ
    #698
    0
  22. #675 parnana (@parnkotchakorn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 12:41
    น้ำตาจะไหล เศร้ามาก ดราม่ามาก สงสารทั้งสามคน

    ทุกคนเจ็บเหมือนกัน เรายังเจ็บแทนเลยยยยยยยย ฮืออออออออ
    #675
    0
  23. #670 littleponpon (@Ka-nom-panG) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 22:10
    ไม่แค่น้ำตาซึมหรอก ทะลักเลยยย 
    me ยกมือรัวๆ

    ตอนนี้เป็นตอนนี้พีคสุดเลยอ่ะ
    สงสารคชาจังเลยร้องไห้ตลอด
    เต๋าเต๋าดูแลคชาดีๆนะ
    #670
    0
  24. #630 love-mochi (@love-mochi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 21:06
    ไรท์ทำเราน้ำตาแตก อ่านแล้วปวดใจ ไม่รู้จะสงสารใครดี (T^T)
    #630
    0