เลขาร้าย เจ้านายรัก [Yuri]

ตอนที่ 36 : EP 36 - ไม่ใช่ละครช่องวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 233 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

EP 36


ไม่ใช่ละครช่องวัน

 

 

            กว่าคริมาจะกลับฟื้นคืนสติ...นาฬิกาก็บ่งบอกเวลาว่าเกือบบ่ายโมงแล้ว แต่ผืนเตียงนุ่ม ผ้าห่มอุ่น แอร์เย็นๆ และกลิ่นน้ำหอมอันหอมหวานนุ่มนวลของน่านฟ้าในยามนี้ที่กำลังสวมกอดหล่อนอยู่จากข้างหลังนั้นทำให้คุณเลขาฯสาวผู้ซึ่งปกติจะเด้งลุกขึ้นจากเตียงโดยง่ายในระยะเวลาอันรวดเร็วนั้นกลับรู้สึกขี้เกียจขึ้นมากะทันหัน...

 

            อยากจะหยุดเวลาตรงนี้ไว้นานๆ 

 

         เลขาสาวนึกในใจแบบนั้น แต่หล่อนเองก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ 

 

            “น่านคะ...” คริมาเอ่ยเบาๆ ขณะที่เขย่ากายตนเองน้อยๆให้น่านฟ้าที่นอนหลับตาเอาคางเกยไหล่หล่อนอยู่ตอนนี้อย่างมีความสุขนั้นรู้สึกตัว...ทำให้ฝ่ายนั้นส่งเสียง “ฮื้ม...” ในลำคอเบาๆทั้งๆที่ไม่ยอมลืมตาเป็นเชิงว่ารับฟังอยู่...เลขาสาวจึงเอ่ยถามต่อไปว่า...

 

“แล้วน่านแพลนจะออกมาอยู่ที่นี่อีกถึงเมื่อไหร่” 

 

คำถามนั้นทำให้ซีอีโอสาวหน้าหวานค่อยๆปรือตาขึ้นมามองหล่อน

 

“ไม่รู้เลย...ครีม”

 

นั่นอาจเป็นครั้งแรกที่คนที่ดูจะมีแผนกำหนดการชีวิตไปข้างหน้าตลอดอย่างน่านฟ้าไม่มีแผนอะไรเลย...และน้ำเสียงอ่อนๆที่ฟังดูเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าเช่นนั้นก็ทำให้คริมาอดขยับกายหันพลิกตัวกลับไปหาหญิงสาวที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเดียวกันกับหล่อนอย่างแสนเอ็นดูแล้วเอื้อมมือไปไกล่ไล้ที่ปอยผมซึ่งปรกลงมาตรงหน้าผากของน่านฟ้าเบาๆ

 

“แล้วมีเสื้อผ้ามั้ยคะ...ชุดทำงาน น้ำหอม เครื่องสำอาง ไอแพดน่าน ของใช้ที่จำเป็นทุกอย่างน่านได้เอาออกจากบ้านมาด้วยมั้ยคะ”

 

คริมาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ทำให้น่านฟ้าตอบเสียงอ่อยยิ่งกว่าเดิม

 

“น่าน...ลืม...” 

 

คำตอบเช่นนั้นจากน่านฟ้าทำให้คริมาเผลอยู่หน้ามองหล่อนอย่างเอ็นดู

 

“โอ๋...ไม่เห็นต้องหงอยเลย” คริมาว่าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วใช้มือบางของหล่อนนั้นบีบแก้มนุ่มของคนรักเบาๆอย่างอ่อนโยน “เดี๋ยวครีมเข้าไปเอามาให้นะคะ”

 

คำพูดเช่นนั้นของคริมาทำให้น่านฟ้ามีสีหน้าเป็นกังวลขึ้นมาทันที

 

“แต่ถ้าครีมเข้าไป...ครีมก็ต้องเจอป๊า” 

 

“เจอสิดี...” 

 

คริมาตอบทันควัน ทำให้น่านฟ้าตาโตขึ้นมา...

 

“แต่ป๊าน่านไม่โอเคกับครีม...” 

 

คริมาคลี่ยิ้มอย่างไม่หวั่นไหว 

 

“แต่ครีมโอเคกับคุณนิพนธ์นี่คะ...”

 

คำตอบของคริมาทำให้น่านฟ้าอึ้งไปเล็กน้อย ขณะที่คริมาเอ่ยต่อมาว่า... 

 

“ใครที่ไม่โอเคกับเรา...มันก็เป็นปัญหาของเขา ไม่ใช่ปัญหาของเรา...การที่คุณพ่อน่านไม่โอเคกับครีมไม่ได้ทำให้ครีมทุกข์เท่าที่มันจะทำให้เขาทุกข์เองหรอกค่ะ” 

 

คำพูดเช่นนั้นของคริมาทำให้น่านฟ้ามองคนรักอย่างทึ่งไม่น้อย หญิงสาวหน้าสวยนั้นดูไม่กลัวเกรงอะไรทั้งสิ้น...และนั่นก็เป็นสิ่งที่น่านฟ้าชอบเกี่ยวกับคริมา...ความกล้าหาญที่จะยืดหยัดเพื่อตนเองหากหล่อนมั่นใจว่าตัวเองถูกนั้นเป็นสิ่งที่สะดุดใจน่านฟ้าตั้งแต่แรกเจอ...และหล่อนก็ไม่คิดว่าในยามนี้ลักษณะนิสัยเช่นนั้นของคริมาจะเป็นที่พึ่งพาดั่งไม้หลักสุดท้ายของหล่อนในยามที่น่านฟ้ากำลังรู้สึกขาดที่พึ่งพาทางใจที่สุด...

 

“น่าน...ฟังครีมอยู่ป้ะเนี่ย!มัวแต่มองดูมดูมครีมอยู่ได้...!!” 


         คริมาเอ่ยเช่นนั้น เมื่อน่านฟ้าดูกำลังตกอยู่ในภวังค์ ทำให้น่านฟ้าหูแดงขึ้นมาน้อยๆ 


“น่านไม่ได้มอง...ตรงนั้น” น่านฟ้าว่าเขินๆ แล้วช้อนตาขึ้นมองเจ้าของดวงหน้าหวานขณะที่ซีอีโอสาวเอื้อมมือบางนั้นไปลูบตรงข้างแก้มและไล้เบาๆตรงสันกรามของหญิงสาวผู้เป็นที่รักของหล่อนตรงหน้า พลางเอ่ยเบาๆว่า “น่านมองตรงนี้อยู่...” 

 

แล้วหล่อนก็มองใบหน้าของคริมาอย่างแสนซึ้งใจ 

 

“ทำยังกับไม่เคยมอง~” 

 

คริมาทอดเสียงบ่นอุบเช่นนั้นด้วยความเขิน แต่น่านฟ้าก็เพียงแต่มองหล่อนอย่างแสนรักแล้วขยับกายเข้ามาจูบเบาๆบนริมฝีปากของหล่อน...คริมาเองก็หลับตาลงตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองใบหน้าหวานนั้นอย่างแสนเอ็นดู 

 

“ครีมรักน่านนะคะ” 

 

คริมาเอ่ยเบาๆเช่นนั้น ทำให้น่านฟ้าที่เพิ่งถอนริมฝีปากออกมานั้นปรือตามองหล่อนอย่างแทบไม่เชื่อหู...เพราะคริมาแทบไม่เคยพูดหวานกับหล่อนเลย...มีเพียงแต่หล่อนที่คอยเอ่ยคำหวานคำรักให้อีกฝ่ายได้ฟังเสมอ...แต่ในคราวนี้ คริมากลับเอ่ยคำรักออกมาด้วยสีหน้าและสายตาที่จริงจัง...ราวกับหล่อนกำลังต้องการเอ่ยความรู้สึกจริงๆที่อยู่ภายในใจนั้นออกมาให้น่านฟ้าได้รับฟังสักที...ก่อนที่หล่อนจะใช้นิ้วโป้งลูบแก้มนวลนั้นเบาๆ แล้วเอ่ยต่อมาว่า...

 

“ต่อไปมีเรื่องอะไรน่านต้องบอกครีมนะ...อย่าหนีมาอยู่คนเดียวแบบนี้อีก”

 

คริมาเน้นย้ำเช่นนั้น บ่งบอกว่าเรื่องที่น่านฟ้าหนีหายไม่ยอมรับโทรศัพท์ทั้งคืนเมื่อคืนนี้นั้นยังคงเป็นตะกอนที่ขุ่นมัวอยู่ในใจหล่อน...แต่คริมานั้นรักน่านฟ้ามากพอที่จะไม่เอาความรู้สึกไม่พอใจของตัวเองมาโถมใส่อีกฝ่ายในช่วงเวลาที่เปราะบางเช่นนี้...

 

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ”  

 

กลับกัน แทนที่หล่อนจะโกรธและน้อยใจน่านฟ้าที่ไม่เลือกหล่อนเป็นที่พึ่งเมื่อคืนนี้ สิ่งที่คริมาเลือกจะทำในยามนี้ก็คือการยืนยันว่าหล่อนจะอยู่เคียงข้างอีกฝ่าย...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม...และนั่นก็ทำให้น่านฟ้ามองหล่อนด้วยสายตาเปี่ยมสุข ก่อนที่จะดึงเจ้าของร่างบางเข้ามากอดใกล้จนเรือนร่างเปลือยเปล่าของคริมาแนบชิดกับอกอุ่นของหล่อนอีกครั้ง ขณะที่เจ้าของจมูกมนนั้นกดมันลงหอมตรงกระหม่อมของเลขาสาวอย่างแผ่วเบา...แสนรัก 

 

“ค่ะ...น่านสัญญา...” 

 

หล่อนว่าเช่นนั้นอย่างมั่นคง หนักแน่น 

 

“ต่อไปนี้...มีอะไร น่านจะบอกครีมทุกเรื่องเลย” 

 

...

 

            เพราะหล่อนอาสากับน่านฟ้าเองว่าหล่อนจะเป็นผู้เข้ามาเอาข้าวของและเสื้อผ้าของอีกฝ่ายแม้น่านฟ้าจะกังวลเรื่องที่หล่อนอาจจะต้องปะทะกับนิพนธ์ผู้เป็นพ่อ...แต่คริมาก็ยืนกรานว่าอย่างไรเสียก็ไม่มีใครรู้ตารางของน่านฟ้าดีเท่าหล่อน และไม่มีใครรู้ว่าน่านฟ้ามีของใช้จำเป็นอะไรบ้างนอกจากป้ามาลัยซึ่งหล่อนได้โทรเข้ามาขอให้อีกฝ่ายช่วยจัดเตรียมของให้ก่อนหน้านี้ ในยามนี้ คริมาจึงได้กลับมายืนที่บ้านภุมวานนท์หลังใหญ่กลางซอยสุขุมวิทอีกครั้งหนึ่ง 

 

            “คุณครีมก็ไม่น่าจะลำบากเลยนะคะ ให้ป้าฝากคนขับรถไปให้คุณน่านก็ได้ค่ะ”

 

            มาลัยว่าด้วยน้ำเสียงติดจะเกรงอกเกรงใจ เมื่อคริมาเข้ามาช่วยหล่อนขนข้าวของของน่านฟ้าที่บ้านในช่วงบ่ายแก่ๆใกล้จะเย็นวันนี้ แต่ก็คริมาก็เพียงแต่ยิ้มอย่างอ่อนหวานให้กับมาลัยขณะที่เอื้อมมือของหล่อนมารับกระเป๋าเสื้อผ้าและถุงใส่ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวต่างๆของน่านฟ้าประคองถือไปเองอย่างระมัดระวัง

 

            “ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้า ยังไงการดูแลน่านก็เป็นหน้าที่ครีมเหมือนกัน...” 

 

            คริมาบอกอย่างนั้นทั้งรอยยิ้ม 

 

            “เพิ่งคบกันแค่ไม่นาน...กล้ามาขนของลูกฉันถึงที่นี่แล้วหรือไง”

 

         น้ำเสียงเข้มๆที่ฟังดูไร้ความเมตตานั้นดังมาจากข้างหลัง ไม่ต้องบอก คริมาก็รับรู้ได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร และนั่นก็ทำให้เลขาสาวยืดตัวตรง ก่อนจะหมุนตัวหันกลับไปคลี่ยิ้มเชิงพาณิชย์ให้แล้วยกมือไหว้อย่างสุภาพอ่อนน้อม 

 

            “สวัสดีค่ะคุณนิพนธ์...” 

 

            “เหอะ ฉลาดดีนี่ที่ไม่บังอาจเรียกฉันว่าคุณพ่อ” 

 

            ใครจะไปเรียกว่าคุณพ่อวะ...ไม่ใช่นางร้ายในละครซะหน่อยที่จะเคลมเก่ง เคลมตำแหน่งลูกสะใภ้มโนติ๊ต่างไปเองแบบนั้นน่ะ

 

         คริมาแอบคิดในใจแบบนั้นทันทีที่นิพนธ์ใช้คำพูดแบบนั้นกับหล่อน

 

            ดูละครช่องวันมากไปปะคะ 

 

         หล่อนแอบนึก ก่อนจะยิ้มอย่างมืออาชีพ แล้วรายงานออกมาเป็นฉากๆ  

 

            “ดิฉันมารับของที่คุณน่านฟ้าจำเป็นต้องใช้น่ะค่ะ...พอดีเมื่อคืนคุณน่านฟ้าเธอบอกว่าเธอลืม ไม่มีโอกาสได้เก็บของใช้ที่จำเป็นออกไปด้วย ดิฉันก็เลยมารับให้ค่ะท่าน”

 

            “เลิกแอ๊บเป็นเลขาฯซะทีเถอะ...ฉันรู้ว่าเธอคบกับลูกสาวฉันอยู่” 

 

         นิพนธ์ว่าด้วยน้ำเสียงโกรธๆ และนั่นก็ทำให้คริมายังคงยิ้มแต่ตาลุกโพลง หล่อนเองก็พยายามข่มอารมณ์อย่างมาก แต่หล่อนก็ยังคงยิ้มตอบและหัวเราะออกมาข่มความโกรธ

 

            “ค่ะ...ดิฉันทราบดีค่ะว่าคุณนิพนธ์ทราบแล้ว ถึงสถานะ ส่วนตัวของดิฉันกับคุณน่านฟ้า” แม้จะพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้โกรธ แต่คริมาก็อดที่จะตอกกลับอีกฝ่ายไม่ได้จนเผลอเน้นเสียงลงไปกับคำว่า ส่วนตัว ขณะที่หล่อนเอ่ยต่อไปว่า “แต่สถานะ ทางการทำงานของเราก็ยังคงเป็นเพียงเจ้านายกับเลขาฯอยู่ค่ะ” 

 

            “มันไม่ควรจะมีสถานะอื่นอะไรทั้งนั้นระหว่างเธอกับน่านฟ้า!” 

 

         นิพนธ์ว่าเช่นนั้นด้วยสีหน้าโกรธๆ

 

            “เจียมตัวไว้บ้าง...เธอเป็นใคร ลูกฉันเป็นใคร” 

 

            คำพูดเช่นนั้นของนิพนธ์ทำให้คริมารู้สึกว่าใบหน้าของหล่อนชาหนึบ หญิงสาวเริ่มรู้สึกว่าความอดทนของหล่อนกำลังจะมาถึงขีดจำกัด ขณะที่รอยยิ้มนั้นค่อยๆหดหายลง...เหลือเพียงแต่ริมฝีปากบางสวยนั้นที่กำลังพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้มันสั่นระริก...

 

            “ดิฉันเป็นคนๆหนึ่งค่ะ คุณนิพนธ์ คุณน่านฟ้าเองเธอก็เป็นคนเหมือนกัน...กรุณาให้เกียรติเราสองคนในฐานะบุคคลด้วยค่ะ” 

 

         คริมาเอ่ยเช่นนั้น ทำให้นิพนธ์ตอกกลับอย่างว่องไวไม่แพ้กัน

 

            “ถ้าเธอเป็นคน...มีเกียรติขนาดนั้น...เธอคงไม่นอนกับลูกฉันง่ายๆแบบนั้นหรอกนะ” นิพนธ์ว่าด้วยน้ำเสียงดูถูก “ไม่เอาน่า...เลิกแอ๊บได้แล้วคริมา คนอย่างพวกเธออ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ ฉันสืบประวัติเธอหมดแล้ว...ฐานะก็ไม่ดี การศึกษาก็ใช้ไม่ได้ ไม่มีอะไรสักอย่างนอกจากความสวย...หึ...เธอคงหวังจะใช้ลูกฉันเป็นบันไดไต่เต้าเข้าวงการไฮโซละสิ”

 

            คริมารู้สึกได้ถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าวและหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความโกรธ ดวงตาคู่สวยนั้นรู้สึกได้ถึงน้ำตาที่คลอๆ...หล่อนรู้จากน่านฟ้าว่านิพนธ์นั้นร้ายกาจ แต่หล่อนก็ไม่คิดว่าหล่อนจะโดนดูถูกได้ถึงประมาณนี้ 

 

            “บอกเลยนะ ว่ายาก...เพราะถ้าลูกฉันดื้อ ยังคบเธอต่อไปละก็...” 

 

            นิพนธ์ว่าต่อไปอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

 

            “ฉันจะถอดมันออกจากตำแหน่งประธานบริษัทที่มันรักนักรักหนานั่นแหละ...แล้วมาดูกันคริมา...ว่าเจ้าน่านจะเลือกอะไร...ระหว่างเธอ...กับหน้าที่การงานและอนาคตของมัน”

 

         สิ้นคำพูดนั้น น้ำตาที่คลอๆอยู่ที่ดวงตาของคริมาก็ไหลพร่างพรู 

 

         “ทำไมคุณถึงได้ร้ายขนาดนี้!

 

         หล่อนว่าเช่นนั้นด้วยเสียงอันดัง 

 

            “คุณไม่รู้หรือไง!! ว่าตลอดชีวิต...สิ่งที่น่านฟ้าต้องการที่สุดก็คือการยอมรับจากคุณ!!คุณไม่รู้หรือไงว่าเขาพยายามมากและดีใจมากแค่ไหนในวันที่คุณยอมให้เขาสืบทอดตำแหน่งต่อจากคุณ!!คุณจะทำแบบนั้นกับเขาได้ยังไง!! เป็นพ่อเฮงซวยประสาอะไร!!” 

 

            คริมาวีนใส่เช่นนั้นทำให้นิพนธ์หน้าชาไม่น้อย แต่เขาก็สวนกลับทันที 

 

            “ฉันเป็นพ่อที่รักและปกป้องลูกของฉันมากที่สุด!” นิพนธ์ว่าอย่างนั้น “ลูกของฉัน ฉันเลี้ยงมาจะสามสิบปี มันไม่เคยเถียงฉันสักคำ แต่ตั้งแต่เธอเข้ามา มันก็มายืนเถียงฉันฉอดๆๆ เข้าข้างเธอแบบนั้น จะให้ฉันทำยังไง!!” 

 

         นิพนธ์ว่าพลางมองคริมาอย่างเกลียดชัง

 

            “น่านฟ้ากำลังอ่อนแอ และเธอก็ยิ่งทำให้มันอ่อนแอยิ่งขึ้นไป ทั้งๆที่ตอนนี้สิ่งที่มันควรจะโฟกัสมากที่สุดก็คือตำแหน่งประธานบริษัทที่มันฟันฝ่าเพื่อให้ได้มาไง!!” นิพนธ์ว่า “เธอนั่นแหละ รักมันจริง หรือแค่ต้องการอวดใครๆว่ามีแฟนเป็นซีอีโอ!?” 

 

            “คุณนั่นแหละ!!ถ้าคุณรักเขาจริงๆ ทำไมน่านฟ้าไม่เคยรู้สึกว่าเขาได้ความรักจากคุณเลย? ทำไมเขาถึงยังโหยหามันอยู่ตลอดเวลา...ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าคุณรักคุณนิวมากกว่าอยู่ตลอดเวลา!? แล้วไม่ใช่คุณหรอกหรอที่พรากแม่ของเขาไปน่ะ!!?” 

 

         ทั้งสองฝ่ายต่างหาเรื่องมางัดข้อกันอย่างไม่ยอม และในยามนี้นิพนธ์ก็อึ้งไปไม่น้อย 

 

            “มันบอกเธอเรื่องนี้เหรอ...” 

 

            เขาหน้าซีดเผือดอย่างนั้น 

 

            “น่านรู้ค่ะน่านรู้ตั้งนานแล้วว่าคุณสิรินทราไม่ใช่แม่เขา...แต่น่านก็พยายามเข้าใจมาตลอดว่าคุณมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ปิดบังเขา...เขาโตมาอย่างโดดเดี่ยวและต้องการความรักจากคุณขณะที่คุณคอยให้ความรักกับคนอื่น...กับครอบครัวใหม่ของคุณ คุณเคยแยแส ใยดีน่านบ้างมั้ย? คุณเคย...” เสียงของคริมาขาดหายไปเพราะหล่อนร้องไห้อย่างหนัก


              “เคยรักเขาบ้างมั้ย...” 

 

         คำพูดเช่นนั้นของคริมาทำให้นิพนธ์เม้มปากสนิท ก่อนจะกอดอกแล้วถอนหายใจ 

 

            “ฉันรักเจ้าน่าน” 

 

         นิพนธ์ว่าเช่นนั้น 

 

            “มากพอที่จะไม่บอกมัน...ว่าแม่มันคือผู้หญิงฐานะปานกลาง...ผู้หญิงฐานะปานกลางแบบเธอ...ที่แต่งงานกับฉันแค่เพราะว่าฉันเป็นทายาทภุมวานนท์รุ่นที่สอง”นิพนธ์ว่าอย่างนั้น “พอธุรกิจของฉันล้มละลายเจอวิกฤตจนพ่อของฉันฆ่าตัวตาย พอภุมวานนท์ไม่เหลืออะไร แม่มัน...ก็ฟ้องหย่าฉัน เพื่อไปแต่งงานใหม่กับคนที่ดีกว่า รวยกว่า”  

 

         คริมานิ่งอึ้งไป รู้สึกว่าหัวใจของหล่อนปวดหนึบเมื่อเห็นนิพนธ์น้ำตาคลอ 

 

            “เขาจะไม่เอามันไว้ด้วยซ้ำ...ไอ้เจ้าน่านน่ะ...” เขาน้ำตาไหลพร่างพรู แล้วหยุดสะอื้นน้อยๆ “ตอนที่แม่มันหย่ากับฉัน...เขาไม่รู้ว่าเขากำลังท้องมันอยู่...พอรู้...เขาก็จะไปเอามันออกเพื่อที่จะได้แต่งงานใหม่อย่างไร้มลทิน...”

 

         นิพนธ์เม้มปาก มองคริมาอย่างเจ็บปวด 

 

            “เธอรู้มั้ยว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง...เพื่อที่จะให้ไอ้น่านมันได้เกิดมาน่ะ”นิพนธ์ว่าอย่างนั้น “ฉันไปหาแม่มัน...ไปกราบเท้าแม่มัน...ขอให้อย่าเอามันออก...ฉันยอมทุกอย่างขอแค่ให้มันได้เกิดขึ้นมา...แล้วฉันจะยอมปิดเรื่องมันเป็นความลับให้...คนที่แต่งงานใหม่กับเขาจะได้ไม่รู้...ว่าเขาเคยแต่งงานกับฉันและมีมันมาก่อน...”

 

         เมื่อพูดจบเช่นนั้น อดีตประธานบริษัทภุมวานนท์ก็เผลอปิดหน้า ร้องไห้เบาๆ 

 

            “จนฉันเจอคุณสิรินทรา...แม่ของไอ้เจ้านิว...เขาเข้ามาในชีวิตฉันทั้งๆที่ธุรกิจฉันยังฟื้นตัวกลับมาไม่ดีมาก ฉันต้องเลี้ยงทั้งน่านฟ้า และดูแลธุรกิจไปด้วย แต่เขาก็มาช่วยเหลือฉันทุกอย่าง” นิพนธ์ว่าอย่างนั้น “นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงรักคุณสิรินทราและเจ้านิวมันมาก” 

 

            เขาว่าจบแล้วเงยหน้าขึ้นมองคริมาอย่างท้าทายด้วยดวงตาแดงก่ำ

 

            “เธอจะพูดยังไงก็ได้ คริมา แต่เธอไม่มีสิทธิ์บอกว่าฉันไม่รักลูกฉัน...ฉันรักน่านฟ้ามากกว่าใครทั้งหมดในโลก...และอาจจะมากกว่าเธอด้วยซ้ำ” 

 

         เขาว่าเช่นนั้นด้วยอารมณ์ ก่อนจะทิ้งท้ายเอาไว้ว่า...

 

            “ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าถ้าเธอรักมันจริงๆ เธอจะกล้าบอกมันเรื่องนี้มั้ย...คริมา”  

 

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 233 ครั้ง

883 ความคิดเห็น

  1. #650 น่านครีม (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 03:38

    ไม่ค่อยเข้าใจพ่อเท่าไหร่ ถ้ารักน่านขนาดนั้นทำไมไม่แสดงอะไรออกมาเลยล่ะ.. ถ้าการรักลูกมันทำให้นึกถึงเมียเก่า พ่อจะไปเก็บน่านไว้แต่แรกทำไม???? มันเป็นสิ่งที่พ่อเลือกเองทั้งหมดเลยนะ ฮือออ ถึงจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังครอบครัวน่านแล้ว รู้ว่าทำไมถึงระแวงครีมขนาดนั้น แต่ก็ยังรู้สึกพ่องี่เง่าอยู่ดี การแสดงออกไม่เป็นผู้ใหญ่เลย

    #650
    0
  2. #649 van1eee (@van1eee) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 20:32
    เข้าใจในมุมมองแต่ละคนเลย ตอนนี้ใจบางไปหมด
    #649
    0
  3. #648 nanlingkungfuu (@nanlingkungfuu) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:46
    แบบนี้ไม่ใช่ละครช่องวันแต่ยิ่งกว่าละครช่องวันอีกนะคะ พลอตที่คุณพ่อไม่รักลูกเพราะหลงเมียและลูกใหม่คือพับไปก่อน ว่าแต่พยายามกราบเท้าเมียเก่ามาขนาดนั้นแล้วเอาลูกมาเลี้ยงแบบนี้หรอคะ เขาคงมีปัญหาเรื่องการแสดงความรักกับลูกล่ะมั้ง กับนิวคือใส่ใจเกินไป กับน่านคือไม่ใส่ใจเลย เค้าว่าคุณพ่อต้องแบ่งประเด็นที่บอกว่ารักลูกและพยายามให้ลูกเกิดมา กับ เลี้ยงลูกด้วยความรัก ความเอาใจใส่ คุณพ่อทำแบบนี่แบบนี้มันต่างอะไรกับพวกคุณแม่วัยรุ่นท้องไม่พร้อม แค่ไม่ทำแท้ง แล้วคลอดออกมาก็พอหรอ ส่วนตอนเกิดมาแล้วจะยังไงจะเลี้ยงก็ช่าง ตัวเองก็ไม่ต้องเอาใจใส่อะไรเลยก็ได้ แบบนี้รึเปล่าคะ
    ส่วนเรื่องคุณเลขาจะกล้าบอกคุณน่านเรื่องแม่มั้ย อันนี้คาดเดาไม่ได้เลยค่ะ แต่ถ้าเค้าเป็นคุณพ่อก็คงไม่กล้าบอกแหละ ตอนเด็กก็บอกไม่ได้ จนโตก็ไม่ได้มาพูดเรื่องนี้อีก ก็คงไม่ได้บอกเลยแหละ พูดแล้วก็หนักใจนะคะ ส่วนเรื่องคุณแม่คิดจะทำแท้งก็ไม่โกรธแหะ ในเมื่อเราไม่พร้อมนี่นา ถ้าเกิดมาแล้วเลี้ยงไม่ดีเค้าคิดว่าบาปกว่าทำแท้งอีก ส่วนเรื่องทิ้งไปตอนมีปัญหาก็.... เป็นมุมที่ว่าเขาเป็นเมียที่ไม่ดีมากกว่า
    #648
    5
    • #648-4 ไรท์หมี@Dogmouthbear (@thefluffygang) (จากตอนที่ 36)
      7 พฤษภาคม 2562 / 01:02
      อันนี้เราอยากให้มองที่ means ของคนเป็นแม่มากกว่าน่ะค่ะว่าจริงๆแม่ของน่านใจดำมากถึงขนาดไม่อยากให้น่านเกิดมา ทั้งๆที่มันมีวิธีที่จะ fix ความสัมพันธ์ตั้งหลายอย่างจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่คุณนิพนธ์จะไม่อยากบอกเรื่องนี้กับน่าน เพราะเขามองว่ามันจะทำร้ายเด็กที่ต้องรู้สึกว่าได้เกิดมาทั้งๆที่แม่ไม่อยากให้เกิดมา แต่ในตอนแรกคุณนิพนธ์ก็ไม่ได้เห็นอนาคตว่าตัวเองจะมีครอบครัวใหม่ เขาก็อยากจะเลี้ยงดูน่านให้ดีที่สุดอย่างสุดความสามารถ เรามองว่าคนที่ควรจะเกลียดตอนนี้คือแม่ของน่านมากกว่าค่ะ ส่วนตัวเราไม่มี sympathy ให้ตัวละครนี้เลย อาจจะผิดที่เราไม่ได้ถ่ายทอดภาพของเขาในหัวเราออกมาให้ทุกคนเห็นแต่ว่าเขาแย่มากกว่านั้นเยอะค่ะ
      #648-4
    • #648-5 ไรท์หมี@Dogmouthbear (@thefluffygang) (จากตอนที่ 36)
      7 พฤษภาคม 2562 / 01:06
      สำหรับเราปัญหาการล้มละลายของครอบครัวน่านในครั้งแรกจะผ่านไปได้ถ้าแม่ของน่านไม่ได้เลือกตัดช่องน้อยแต่พอตัว เพราะฉะนั้นเราไม่มองว่ามันเป็นเรื่องของการ "ไม่พร้อมจะเลี้ยง" แต่เขาไม่พร้อมที่จะลำบาก ไม่พร้อมที่จะดีลและผลักภาระทุกอย่างให้พ่อน่าน เรียกง่ายๆว่าเห็นแก่ตัว เราเลยไม่เห็นด้วยที่จะเห็นใจตัวละครนี้เลยค่ะ
      #648-5
  4. #647 TongKa712 (@TongKa712) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:01
    ปิดบังเรื่องแม่อันนั้นเข้าใจ แต่ปากบอกว่ารักแต่ไม่แสดงความรักกับลูก ไปเอาใจแม่ลูกคนใหม่ออกหน้าออกตาขนาดนั้น พ่อนี่ก็ดูงงๆเนอะ
    #647
    1
    • #647-1 ไรท์หมี@Dogmouthbear (@thefluffygang) (จากตอนที่ 36)
      6 พฤษภาคม 2562 / 23:01
      ตอบนะคะ
      กรณีที่คุณพ่อไม่แสดงความรักกับน่านก็เหมือนกรณีที่น่านไม่แสดงความรักกับนิวค่ะ
      "ไม่ใช่ไม่รัก แต่พอมองแล้วย้ำเตือนให้เห็นถึงบาดแผล" ก็เลยแสดงความรักไม่เต็มที่
      #647-1
  5. #646 kacha9 (@kunnit) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 12:28
    ตอนแรกๆ ก็ทำเพราะรัก แต่พอมีลูกใหม่ก็หลงลืมไป เพราะมัวคิดถึงแต่อดีตของน่าน มัวคิดอยู่ว่าให้แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ช่วยให้เกิดมารอดพ้นจากการทำแท้งก็ดีบุญแค่ไหนแล้ว แต่ลืมคิดว่าเรื่องทั้งหมดมันก็ไม่ใช่ความผิดของน่าน มัวหลอกตัวเองว่าสิ่งที่ให้น่านมันคือความรัก
    นี่ถ้าเป็นน่านนะ อยู่ช่วยนิวจนเป็นประธานแล้วก็ออกมาจากบ้านหลังนั้นได้แล้ว
    ปล่อยให้เค้ามีความสุขสามพ่อแม่ลูกไป ถึงบุญคุณชาตินี้จะทดแทนไม่หมดก็เถอะ
    #646
    1
    • #646-1 gracev (@gracev) (จากตอนที่ 36)
      6 พฤษภาคม 2562 / 19:55
      เห็นด้วยเลยค่ะ
      #646-1
  6. #645 North Land (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:27

    คิดว่าครีมน่าจะบอกเรื่องจริงเกี่ยวกับแม่ให้น่านรู้นะ

    น่านอยู่กับความลับการปิดบังของพ่อมานานแล้ว ถึง

    น่านจะรู้แล้วกลับไปหาครอบครัว ก็ต้องลองเสี่ยง

    แต่น่านคงไม่ทิ้งครีมแน่นอน น่านเป็นคนฉลาดต้อง

    คิดหาทางได้แน่ เรื่องทุกข์ใจของน่านก็คือเรื่อง

    พ่อแม่เมื่อมันคลี่คลาย ความฉลาดในการแก้ปัญหา

    ทุกอย่างก็จะกลับมา พ่อน่านเนี่ยรักลูกยังไงไม่รู้จัก

    ลูกตัวเองสักนิด คงว่าลูกรักในตำแหน่งการงาน

    แต่ไม่รู้เลยที่น่านทำอยู่ทุกวัน ก็เพื่อให้พ่อภูมิใจ

    แล้วรักตัวเองบ้างก็เท่านั้น

    ครีมเนี่ยใจสู้มากเลย เข้มแข็งเพื่อน่านจริงๆ



    #645
    0
  7. #644 ออม-สิน (@plakaponk) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 10:33
    คุณพ่อมีปมนี่เองถึงได้มาพาลกับแฟนลูก แค่นี้ทำไมจะบอกไม่ได้เนอะ ครีมนี่สู้มากเลย ได้ใจมากๆค่าา
    #644
    0
  8. #643 I2abarD (@sadatoro) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 08:53
    ปากบอกว่ารักแต่การกระทำมันขัดแย้ง แบบนี้น่านรึใครก็ดูไม่ออกหรอกนะคะ ขุ่นพ่อ 55
    #643
    0
  9. #642 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 08:42
    ปวดตับได้อีก
    #642
    0
  10. #641 Shin06K (@Shin06K) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 08:33
    บอกแน่นอนนน
    #641
    0
  11. #640 private00chrome (@private00chrome) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 08:01
    ถ้าเจ้าตัวเขาอยากรู้คุณพ่อก็น่าจะบอกเขานะคะ ปล่อยให้เขารับรู้เองบางทีมันก็ไม่ใช่ความเป็นจริงอ่ะ จะรักไม่รัก จะแสดงออกยังไงมันอีกเรื่องนึงอ่ะ แต่ถ้าน่านฟ้าเข้าใจผิดแบบนี้การบอกความจริงน่าจะเป็นเรื่องที่ดีหรือเปล่าอ่ะ น่าปวดหัวกับทุกคนเลยค่าาา
    #640
    0
  12. #639 Prem97 (@Prem97) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 07:36

    เลือกฝั่งไม่ถูกเลยค่ะ

    #639
    0
  13. #638 GARN9 (@GARN9) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 05:11
    แง สงสารครีมน่านเลยแบบนี้

    ครีมต้องมาแบกความลับที่ทำให้น่านเจ็บปวด
    #638
    0
  14. #637 _KuRoKo_ (@Deitvht1234) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 04:13
    อืมมมม ความลับไม่มีในโลกนะเราว่า
    ถ้าเป็นเรา เราคงจะถามเจ้าตัวว่าอยากรู้หรือเปล่า แม้จะทำให้เจ็บปวด

    แต่เราว่าส่วนนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับการที่พ่อบังคับน่านและไม่ค่อยแสดงความรักกับน่าน จนน่านไม่รู้ว่าพ่อรักนะ

    ปิดบังความจริงเพราะรักไม่อยากให้เจ็บปวดเราแอบเห็นด้วย แต่การไม่แสดงให้รู้ว่ารักต่างกันนะคุณพ่อ
    #637
    0
  15. #636 ภัทร (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 03:49

    เศร้าใจเหลือเกินจ่ะพี่จ๋า กะว่าจะอ่านก่อนนอนผ่อนคลาย ไหงมาน้ำตาไหลตอนอ่านเรื่องแม่น่านซะนี่

    #636
    0
  16. #635 Eyefour (@namelovebew) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 01:01
    โอยยยยย หนึบไปหมด คุณพ่อนี่ก็น้า เอาอดีตตัวเองตัดสินคนอื่นไปซะหมด
    #635
    0
  17. #634 Nue96 (@Nue96) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:55
    เอาละสิพีคแล้ว คนีมจะทำไงดีกับสถานการณ์นี้
    #634
    0
  18. #633 Mibya-13 (@pakjirasai) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:54
    อืมมม ก็เป็นเรื่องที่บอกยากอยู่เหมือนกันนะคะ แต่ว่ายังไงน่านฟ้าก็มีสิทธิรู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเขาเอง เขาควรได้รู้ว่าแม่เขาเป็นคนยังไง ถึงมันจะเจ็บปวด ต้องเจ็บปวดมากแน่ๆล่ะ น่านก็ควรจะได้รู้อยู่ดี อีกอย่าง เราคิดว่าน่านเข้มแข็งพอสำหรับความจริงข้อนี้ค่ะ+น่านยังมีครีมคอยอยู่ข้างๆเสมอ
    #633
    0
  19. #632 ที่ระบายสีน้ำ (@kikapu33779) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:54
    เอาละไง เรื่องนี้มันจะจบยังไงเนี่ย....
    #632
    0
  20. #631 Panida Ketkaew (@panifern1234) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:51
    เอ่อว่ะ หักมุม เรื่องความรู้สึกดี
    ก็พอเข้าใจคุณป๋านะ แต่ว่า บอกไปให้เขาเข้าใจ มันจะไม่ดีกว่านี้หรอ แต่ก็นะ สู้ๆนะครีม น่านฟ้า
    #631
    0