The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 5 : กรมพิธีการทูต - EP 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    4 ม.ค. 61

EP 5

          เมื่อพิธีการรับเสด็จช่วงเช้าสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แม้จะมีอาการขลุกขลักเล็กน้อย กรมพิธีการทูตก็จับกลุ่มกันนั่งรับประทานอาหารที่โรงอาหารหลักของกระทรวงการต่างประเทศ 

          "คุณแทยอนนี่สุดยอดไปเลยนะคะ ... เจอสถานการณ์แบบนั้น ฉันคงไม่รู้ว่าควรทำยังไงแน่ๆ" เจสสิก้ากล่าวชื่นชมจากใจจริง เพราะเธอเอง เมื่อมีหน้าที่นำกลุ่มคณะข้าราชบริพารมายังห้องรับรอง ก็มีโอกาสได้เห็น 'เหตุการณ์' ทั้งหมด ที่คุณทิฟฟานี่ ฮวัง ก่อให้เกิดเรื่องวุ่นต่อหน้าต่อตา 

          "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ... มันเป็นความจำเป็นที่จะต้องตอบสนองต่อเหตุการณ์ให้ทันท่วงที อย่างที่ฉันบอกว่า งานพิธีการทูต ต่อให้ซ้อม 200% วันจริง มันก็ต้องมีอะไรผิดพลาดอยู่ดี..." แม้จะไม่เคยคิดว่า 'ข้อผิดพลาด' จะหน้าตาดีได้ขนาดนั้นก็เถอะ.... แทยอนแอบต่อในใจอย่างหงุดหงิด 

          วินาทีที่ได้มองดวงตาคู่ใสคู่นั้น ลมหายใจก็หยุดหายไปเฮือกหนึ่งอย่างน่าหงุดหงิดใจตัวเอง 
ผู้หญิงคนนั้นตากลมโต ดำสนิท ที่สำคัญดวงตานั้นกลับมองมาอย่างใสซื่อเหมือนไม่รู้ว่าทำอะไรผิด 
อยากจะว่าเอาให้เจ็บแสบ แต่แววตาคู่นั้นก็ทำเอาให้ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอไป... 

          "แต่ยัยคุณทิฟฟานี่ พระสหายอะไรนั่นก็แย่จริงนะ ทำไมไม่รู้กาละเทศะเอาซะบ้างเลย..." 
นักการทูตแรกเข้าคนหนึ่งในกองบ่นเบาๆ  

          "อย่าไปว่าเขาเลยแชยอง เขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้วละ..." เจสสิก้าหันไปเอ่ยเบาๆ 

          "ตั้งแต่เด็กๆ?" คนที่โดนเรียกว่าแชยองถามทวนคำ ทำให้เจสสิก้าพยักหน้า

          "คุณเจสสิก้ารู้จักคุณทิฟฟานี่ตั้งแต่เด็กๆเลยเหรอคะ" แทยอนหันกลับมาสนใจเรื่องบนโต๊ะอาหารอีกครั้ง

          "ใช่ค่ะ ... คุณพ่อของเธอ...เอ้อ ท่านทูตโจซอนที่ตอนนี้ประจำอยู่ที่ออตตาโนวาน่ะค่ะ 
เป็นนักการทูตรุ่นเดียวกับคุณพ่อของฉัน..." เจสสิก้าเอ่ยอย่างถ่อมตน โดยเลี่ยงที่จะบอกว่าพ่อของเธอทำงานตำแหน่งอะไร... และแทยอนที่เป็นนักการทูตมานานก็เข้าใจพอที่จะไม่ถาม แต่บรรดานักการทูตแรกเข้ารุ่นเดียวกันกับเจสสิก้ารีบถามต่อกันอย่างตื่นเต้น.... 

          "ถ้าอย่างนั้นคุณพ่อของคุณสิก้าก็เป็นเอกอัครราชทูตแล้วสิครับ..." เสียงของอีกคนจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามเอ่ยข้ามโต๊ะมา 

          "เอ่อ...จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ... ท่านประจำอยู่ที่กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์น่ะค่ะ..." เจสสิก้ากล่าวเบาๆ 

          "หาาา!? ถ้าอย่างนั้นคุณสิก้าก็เป็นลูกของท่านซูซัน จอง สินะคะ !? ที่ลูกสาวคนเล็กของท่านเป็น...." 

          "ใช่แล้วค่ะ...น้องสาวของดิฉันเป็นนักร้อง..." เจสสิก้ากล่าวอย่างไว้ตัว รู้สึกกระดากนิดๆที่ใครๆก็รู้เรื่องครอบครัวของเธอ ท่านเอกอัครราชทูตซูซัน จอง คุณพ่อของเธอ และ คริสตัล จอง น้องสาวของเธอนั้นต่างก็เป็นบุคคลมีชื่อเสียง คนพ่อก็เป็นเอกอัครราชทูตที่เคยเป็นรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศมาก่อน ส่วนคนน้องก็เป็นดาราชื่อดัง น้องสาวแห่งเกาหลี 

          "ถ้าอย่างนั้นคุณก็เป็นพี่สาวของน้องคริสตัลสินะคะ... มิน่าล่ะ หน้าตาดีทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะคะ" 
แทยอนเอ่ยอย่างจริงใจ ทำให้เจสสิก้าหันมายิ้มอย่างเขินอาย 

          "แล้วคุณเจสสิก้าไปเจอกับคุณทิฟฟานี่ตอนเด็กๆได้ยังไงละคะ?" อีกคนถามต่อ 

          "คุณพ่อเคยพาไปเยี่ยมออตตาโนวาสมัยฉันกับยัยคริสยังเด็กๆน่ะค่ะ เขาก็เป็นคนน่ารัก แต่เป็นแบบนี้แหละค่ะ ไม่ค่อยระมัดระวัง จริงๆก็เจอกันครั้งเดียวนะคะ ฉันจำเขาได้ขึ้นใจเลย เพราะเขาเกือบจุดไฟเผาสถานอัครราชทูตที่ออตตาโนวา เพราะตั้งใจจะจุดไฟเตาผิงเนี่ยแหละค่ะ...คุณพ่อหนีบฉันกับยัยคริสด้วยแขนสองข้างแล้วรีบวิ่งออกมา ตอนที่บรรดาเจ้าหน้าที่สถานทูตพากันพยายามดับไฟ...." 

          เจสสิก้าเล่าให้ทุกคนฟังถึงวีรกรรมของทิฟฟานี่ตอนเด็กๆ จนทุกคนทั้งโต๊ะหัวเราะครืนไม่เว้นแม้แทยอน ... 

          "คุณทิฟฟานี่ตอนนั้นเธอยังเล็กมาก...เธอดูตกใจมาก ร้องไห้ใหญ่ บอกว่าหนูแค่อยากให้ทุกคนอุ่นๆ..." 

          ...เธอนี่เป็นคนแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรเลยหรือไง... แต่จะว่าไปก็น่าเอ็นดูนะ... 

          แทยอนแอบคิดในใจ แล้วเผลอยิ้มออกมาคนเดียว 

          "ขอนุญาตนะคะ" เสียงนิ่งๆดังขึ้นมา ทำให้ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว เจ้าของเสียงซึ่งเป็นร่างสูงในชุดสูทเทาก็ดูไม่สนใจอะไรนักกับสายตาที่มอง เพียงแต่ยิ้มให้พอเป็นพิธี 

          "แทยอน นี่แฟ้มความตกลง กับ สนธิสัญญาต่างๆที่เกาหลีใต้ทำกับออตตาโนวานะ..." ซอฮยอนวางแฟ้มลงมา 

          "ขอบใจมากนะ...แล้วงานแกช่วงนี้เป็นไงบ้าง?" แทยอนหันมาตบไหล่เพื่อน ทำให้ซอฮยอนพยักหน้า 

          "ยุ่งมาก... ช่วงนี้เตรียมเอกสารเกี่ยวกับคดีเก่าๆ ไม่หวาดไม่ไหวเลย...จะขึ้นศาลโลกปลายปีนี้อยู่แล้วก็เลยหนักหน่อย แทบไม่ได้นอน..." ซอฮยอนบ่นเบาๆ 

          "เอ้อ ทุกคน นี่เพื่อนของพี่นะ ... พี่ซอฮยอน เขาอยู่กรมสนธิสัญญาและกฏหมาย เวลาต้องการข้อมูลสนธิสัญญาต่างๆ หรืออยากปรึกษากฏหมายอะไรก็คุยกับเขาได้นะ ตอนนี้เขากำลังทำคดีข้อพิพาทเกาะทาเคะชิมะ-ดกโด ที่กำลังเป็นปัญหาของเกาหลีกับญี่ปุ่นอยู่ตอนนี้" แทยอนแนะนำ ทำให้ทุกคนร้องอื้อหือ...เพราะคดีนี้เป็นคดีที่กำลังโด่งดังในคาบสมุทรเกาหลี แถมยังเพิ่งจะได้ต้อนรับการมาเยือนของนายกญี่ปุ่นไปหมาดๆ ทุกคนจึงพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นและเป็นมิตร ... ซอฮยอนยิ้มให้ทุกคนเช่นกัน... มีเพียงคนหนึ่งเท่านั้น... 

          เจสสิก้ารีบก้มหน้าเมื่อเจอหน้าซอฮยอน... เขาซึ่งกำลังจะหันหลังกลับ...เหลือบมองเธอด้วยหางตาแวบหนึ่ง... 

          "เธอน่ะ..." ซอฮยอนเอ่ย ทำให้เจสสิก้าเงยหน้าขึ้นมามองเขา 

          "อย่าติดกระดุมเสื้อสูทสองเม็ดล่างสุด..." ซอฮยอนเอ่ย ทำให้เจสสิก้าหน้าแดง ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินฉับๆกลับไป 

          "ฮ่าๆๆๆ..." เสียงหัวเราะจากโต๊ะกรมพิธีการทูตดังครืนอีกครั้ง ซอฮยอนแอบยิ้มมุมปาก 
หันไปเหลือบมองเจสสิก้าที่มองตามเธอด้วยสีหน้าแค้นๆ ... แล้วยิ้มทะเล้น 

          "นี่มันตั้งใจแกล้งกันชัดๆ" เจสสิก้าบ่นอุบ ทำให้แทยอนที่เพิ่งจะหายจากการหัวเราะรีบปลอบ 

          "ฮ่าๆ... ไม่..ไม่นะ คือที่เขาเตือนก็ถูกแล้วละคุณสิก้า นักการทูตเราจะไม่ติดกระดุมสูทจนหมดทุกเม็ดอย่างนั้น แต่จะปล่อยสองเม็ดล่างสุดเอาไว้น่ะค่ะ... เขาก็คงหวังดีแหละนะ..." แทยอนเอ่ยยิ้มๆ ทั้งหูแดงหน้าแดง 

          "เขาก็น่ารักดีนะ .. สิก้า" แชยองแซวเบาๆ ทำให้เจสสิก้าหน้าแดงอีกครั้งหนึ่ง... 

          "คุณแทยอนคะ...พระองค์หญิงทรงเชิญที่ห้องรับรองค่ะ..." 

          เจ้าหน้าที่สำนักพระราชวังออตตาโนว่าเดินตรงมายังโต๊ะอาหารเหล่านักการทูต ทำให้แทยอนขมวดคิ้วงุนงงเล็กๆ เพราะเข้าใจว่ายังไม่ถึงเวลาที่เธอจะต้องถวายการรับใช้ แต่ก็อดรู้สึกร้อนๆหนาวๆไม่ได้...หากว่าจะต้องโดนต่อว่าอะไร...เพราะเธอเป็นหัวหน้างานใหญ่ทั้งหมด

...

          "Your highness (ฝ่าพระบาท...)" แทยอนก้มหัวลงถวายบังคมทันทีที่เดินเข้ามาถึงพื้นที่ห้องรับรอง 

          "เงยหน้าขึ้นก่อนเถิดคุณนักการทูต...ฉันไม่ถืออะไรขนาดนั้นหรอก เชิญนั่งก่อนสิ" เจ้าหญิงมิลันดาแย้มพระสรวล 

          "ขอบพระทัยฝ่าบาท" แทยอนเอ่ย แล้วยิ้มตอบก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่บ่งบอกยศที่ต่ำกว่าอยู่ดี เพิ่งจะได้เหลือบมองพระองค์หญิงเต็มตา...องค์จริงทรงสิริโฉมงดงามยิ่งนัก 

          "ฉันต้องขอโทษด้วย เรื่องที่เพื่อนของฉันสร้างความวุ่นวายให้กับคุณ" เจ้าหญิงมิลันดากล่าว 

          "มิได้กระหม่อม...(ไม่เป็นไรค่ะ)" แทยอนก้มหัวอีกครั้ง 

          "ไม่ได้หรอก... ทิฟฟานี่...มานี่สิ..." เจ้าหญิงมิลันดากล่าว พลางผายมือเชิญ คนที่ยืนหลบอยู่มุมห้องเมื่อสักครู่ แทยอนไม่ยักทันเห็นว่าทิฟฟานี่ยืนอยู่ตรงนั้นตั้งนานแล้ว.... ใบหน้าสวยบูดบึ้ง ราวกับขัดใจที่โดนเรียกมา ก่อนจะเดินมานั่งตรงที่นั่งข้างๆเทียบเท่าพระองค์หญิงทำให้แทยอนอ้าปากค้างด้วยความตกใจ...แต่ก็รีบหุบปากโดยพลัน 

          "ขอโทษคุณนักการทูตเดี๋ยวนี้..." เจ้าหญิงมิลันดาทรงสั่ง 

          "มิด้า! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย..." ทิฟฟานี่โวยวายด้วยภาษาธรรมดา ทำให้แทยอนตกใจยิ่งกว่าเดิม แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เล็กๆ คงไม่อาจทนเมื่อยปากพูดราชาศัพท์กันได้ตลอดเวลา แทยอนจึงนิ่งๆเงียบๆไว้ รอดูว่าทิฟฟานี่จะแผลงฤทธิ์อะไรต่อ.... 

          "ฟานี่..." พระสุรเสียงของพระองค์หญิงทรงนิ่งแข็งขึ้นมา ทำให้ทิฟฟานี่เริ่มอ่อนลง ... 

          "โอเค...เอาล่ะ... ฉันขอโทษ..." ทิฟฟานี่พูดเบาๆ แล้วก้มหน้าลง เอาเท้าเขี่ยๆพื้นเหมือนเด็กๆ แทยอนเห็นก็เผลอยิ้ม แต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มเพราะเจ้าหญิงมิลันดาดูจะทรงเอาจริงเอาจัง.... 

          "ฟานี่..." เจ้าหญิงมิลันดาทรงปรามเสียงเข้ม ทำให้ทิฟฟานี่เงยหน้าขึ้นมองแทยอน 

          "ฉัน...ขอโทษค่ะ..." ทิฟฟานี่จำใจเอ่ยออกมา และมองหน้าแทยอน ทำให้แทยอนมีโอกาสได้สบตากับเธอเต็มๆ หญิงสาวมีท่าทีสำนึกผิดเล็กน้อย... ส่วนแทยอนนั้นแววตามีเพียงแต่ประกายแห่งความนึกขัน

          "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..." แทยอนเอ่ยยิ้มๆ ทำให้ทิฟฟานี่หน้าแดง

          "นี่ยิ้มอะไรกัน!" ทิฟฟานี่โวยวาย แต่แทยอนก็ยังคงยิ้มกริ่ม

          "คุณนักการทูต...เอ่อ..." เจ้าหญิงมิลันดา ทำท่านึกสักพัก 

          "แทยอนเพคะ... คิม แทยอน" แทยอนแนะนำตัว ด้วยชื่อ ตามด้วยชื่อนามสกุลแบบเต็ม ตามแบบมารยาทการทูตทุกประการ 

          "คุณแทยอน ... ฉันต้องขอขอบคุณคุณด้วยที่ไม่ถือโทษโกรธกัน ... และฉันอาจจำเป็นจะต้องฝากทิฟฟานี่ไว้กับคุณด้วย เพราะทราบมาว่าคุณจะเป็นคนที่คอยประสานงานทุกอย่าง ซึ่งที่พักของคุณไม่ห่างจากโรงแรมที่ฉันพัก.... ดังนั้น ฉันจำเป็นจะต้องขอฝากทิฟฟานี่ไว้กับคุณด้วยนะคะ..." เจ้าหญิงกล่าวฝากฝัง ทำให้ทิฟฟานี่อ้าปากค้างอย่างอึ้งๆ 

          "มิได้...กระหม่อม (ไม่เป็นไรค่ะ)" แทยอนกล่าวพลางก้มหัวอีกครั้ง 

          "อะไรนะ? ฉันต้องไปนอนที่พักของคุณคนนี้น่ะหรอ??" ทิฟฟานี่โวยวายขึ้นมาอีกแล้ว 

          "ฟานี่...." พระสุรเสียงเข้มนั้นดังขึ้นอีก... 

          "รับทราบเพคะฝ่าบาท!" ทิฟฟานี่กล่าวประชด แต่ยังมองเพื่อนด้วยสีหน้างอนๆ แทยอนแอบยิ้ม แต่เมื่อทิฟฟานี่้หันกลับมามองเธอ เธอก็รีบหุบยิ้มลงฉับ.... ว่าแล้วทิฟฟานี่ก็ปั้นปึ่งเดินออกจากห้องไป ... แทยอนก็อึ้งๆ แต่พระองค์หญิงรีบโบกมือบอกว่าไม่เป็นไร 

          "เขาจะไปเก็บกระเป๋าน่ะ..." เจ้าหญิงมิลันดาว่า ทำให้แทยอนพยักหน้าเบาๆ 

          "ฝากดูแลเขาด้วยนะคะ...คุณแทยอน เพื่อนฉันน่ะแสนดื้อ แสนวุ่นวาย แต่เขาก็เป็นคนดี และตั้งใจที่จะทำหน้าที่ของเขาอย่างสุดความสามารถ ยังไงก็ช่วยดูแลเขาด้วยนะคะ...." เจ้าหญิงทรงฝากฝัง ทำให้แทยอนก้มหัวรับอีกครั้งเป็นเชิงรับทราบ 

...

          "รถพระราชพาหนะเนี่ยต้องปรับอากาศ...." ทิฟฟานี่ก้มลงอ่านลิสต์สิ่งจำเป็น 

          " 28 องศา เพราะพระองค์ไม่ชอบอากาศหนาว" แทยอนเอ่ย พลางหมุนพวงมาลัยรถเบาๆ 

          "น้ำที่จะวางให้พระองค์..." ทิฟฟานี่ยังก้มหน้าอยู่กับกระดาษจดลิสต์นั้นว่าต่อ

          "ต้องตรวจสอบยาพิษทุกครั้ง" แทยอนเอ่ยแบบไม่ต้องคิด 

          "น้ำต้องเป็นยี่ห้อ..." ทิฟฟานี่ว่า 

          "เอเวียงเท่านั้น..." แทยอนว่าต่อ 

          "พระองค์ทรงแพ้..." ทิฟฟานี่ว่า 

          "ถั่ว กุ้ง ของหมักดอง และแอลกอฮอลล์" แทยอนตอบอย่างสบายใจ ก่อนจะลดความเร็วลงหน้าที่พัก

          "โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!" ทิฟฟานี่ร้องลั่นทำให้แทยอนเหยียบเบรกแทบไม่ทัน เกือบหัวทิ่มกันทั้งคู่ 

          "กรีดร้องทำไมกันคุณ!! เสียสติหรือไง!! " แทยอนโวยวาย... เวลาอยู่ในกระทรวงการต่างประเทศ เธอคงมีความอดทนมากกว่านี้ แต่พอออกนอกกระทรวงมาแล้ว แทยอนก็ยังคงเป็นแทยอนคนเดิมนั่นแหละ.... 

          "ก็คุณน่ะ!! ทำเป็นรู้ดีอยู่ได้...ฉันอ่านของฉัน ไม่ได้ถามคุณ!" ทิฟฟานี่ว่าเข้าให้ ทำให้แทยอนเบะปากใส่ 

          "ก็ช่วยไม่ได้ละนะ เป็นพระสหายภาษาอะไรมาอ่านข้อมูลรักษาพระองค์ทีหลังนักการทูต.... " แทยอนว่า 

          "กรี๊ด!!! ฉันไม่ได้เพิ่งมาอ่านนะยะ ฉันกำลังตรวจสอบความถูกต้องของมันต่างหาก!!" ทิฟฟานี่โวยวายต่อ 

          "แล้วมันผิดไหม?" แทยอนเอ่ยถามพลางยักคิ้วกวน... 

          "ไม่ผิด..." ทิฟฟานี่หน้าแดงขึ้นมา 

          "ฮ่าๆๆๆๆๆๆ" แทยอนหัวเราะอย่างสะใจ ทำให้ทิฟฟานี่ยิ่งหูแดงยิ่งกว่าเดิม 

          "คุณจะกังวลอะไรนักหนา กระทรวงการต่างประเทศนี่ก็หน่วยงานที่พ่อคุณสังกัดอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ" แทยอนว่า 

          "นี่คุณ รู้เกี่ยวกับพ่อฉันได้ยังไง?" ทิฟฟานี่หันมาแหว 

          "อ้าว...ก็หน่วยงานเดียวกันนะ..." แทยอนว่าพลางขมวดคิ้ว ทำให้ทิฟฟานี่นิ่งอึ้งไป... 

          "ก...ก็ใช่! ก็เพราะมันเป็นหน่วยงานของพ่อฉันเนี่ยแหละ ฉันเลยยิ่งต้องระวังเป็นพิเศษ ฉันพลาดนิดเดียว พ่อกับแม่เอาฉันตายแน่..." ทิฟฟานี่บ่นอุบ

          "คุณก็พลาดไปแล้วนี่นา... เมื่อเช้านี้... แต่เอ จะให้รายงานคุณพ่อคุณดีไหมนะ ว่าลูกสาวท่านไม่ทราบแม้กระทั่งพิธีการทูตพื้นฐานจนทุกคนในกองแบบพิธีวุ่นวายกันไปหมด..." แทยอนว่าก่อนจะแกล้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วทำหน้าทะเล้น 

          "อย่านะคุณ!!" ทิฟฟานี่โวยวาย แล้วกระโจนใส่แทยอน ทำให้มือที่ถือโทรศัพท์ตกลงพื้นรถ 

          "เฮ้ย คุณ!!" แทยอนร้องลั่น แล้วรีบคว้าโทรศัพท์แบบสมาร์ทโฟนเครื่องนั้น แต่ไม่ทันแล้ว.... 

          หน้าจอเป็นรอยร้าว พร้อมกับเครื่องที่ดับลงไป.... 

          "คุณทิฟฟานี่!!" 

...

          "ไม่ต้องมาเดินใกล้ฉัน!!" แทยอนว่าอย่างหงุดหงิด เมื่อทั้งสองลงจากรถ มาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งใกล้ๆ แทนที่จะได้กลับไปพักผ่อนที่คอนโดมีเนียมเร็วๆ กลับต้องมาเดินซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ มันเป็นเพราะใครคนเดียว!! 

          "ฉันขอโทษ... คุณแทยอน...โธ่..." ทิฟฟานี่เสียงอ่อนอย่างรู้สึกผิดจริงๆ พยายามจะเร่งตามให้ทันความเร็วของ "แทยอนตีนผี" ที่เดินลิ่วๆนำไปตรงหน้า 

          "คุณเอาเงินฉันไป...นะ...ฉันขอโทษ ... ฉันจะรับผิดชอบซื้อเครื่องใหม่ให้เอง" ทิฟฟานี่ว่า ทำให้แทยอนหันมามองเธอพลางกอดอก 

          ต้องขอบคุณเทคโนโลยีสมาร์ทโฟนที่มีระบบถ่ายเทข้อมูลจากเครื่องเก่ามายังเครื่องใหม่ ทำให้แทยอนไม่ลำบากมากนัก แต่คนที่ทำตาปริบๆอยู่ข้างๆนั่นแหละ สร้างความลำบากใจให้เธอถึงที่สุด 

          "คุณยังโกรธฉันอยู่อีกเหรอ..." ทิฟฟานี่เอ่ยเสียงอ่อน เมื่อหลังจากได้มือถือเครื่องใหม่ แทยอนก็ออกวิ่งอีกครั้ง... 

          "เปล่า..." แทยอนตอบเสียงตึงๆ 

          "คุณเสียงนิ่งมาก...คุณโกรธฉันอยู่แน่ๆเลย" ทิฟฟานี่ว่า ทำให้แทยอนหันมาจ้องหน้าเธอ

          "ฉันบอกว่าเปล่า!! เงียบๆ และขึ้นรถได้แล้ว เราต้องรีบเอากระเป๋าไปเก็บที่คอนโดฯ แล้วต้องออกมางานเลี้ยงต้อนรับเสวยพระกระยาหารค่ำ!!" 

          แทยอนกล่าวแล้วรีบคว้าข้อมือของทิฟฟานี่ให้วิ่งตามกันไปอย่างรวดเร็ว 

...

          เมื่อมาถึงคอนโดมีเนียม แทยอนก็ยังคงไม่พูดกับทิฟฟานี่ เวลาจะให้ทำอะไรก็ชี้เอาอย่างเดียว เช่นเมื่อมาถึงห้องก็ชี้เชิญให้เข้าห้อง... ชี้ให้ดูห้องน้ำ... ชี้ให้ดูห้องนอน.... ชี้กระเป๋าและชี้ไปที่ห้องน้ำเป็นเชิงให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำให้ทิฟฟานี่รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย...เพราะเขาเล่นไม่พูดอะไรกับเธอเลย.... 

          "นี่คุณ...พูดอะไรสักอย่างสิ..." ทิฟฟานี่อดรนทนไม่ได้โพล่งออกมา 

          "เร็วๆ!" แทยอนเอ่ย พลางยกกระเป๋าเสื้อผ้าของทิฟฟานี่ไปไว้ในห้องน้ำ แล้วชี้ให้เธอเดินเข้าไป ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดตัวยัดให้ ทำให้ทิฟฟานี่ทำตาปริบๆ แต่แทยอนก็ไม่สนใจ...ปิดประตูห้องน้ำใส่เธอเสียเลย

          "เฮ้อ...!!" แทยอนถอนหายใจ ก่อนจะล้มตัวลงนอนหลับตาอย่างเหนื่อยอ่อนบนโซฟา... 

          โซฟาจ๋า....เราจะไม่พลัดพรากจากกัน...แกกับฉัน...อย่างน้อยก็ตอนนี้.... แทยอนนึกในใจพลางซุกหน้ากับโซฟา นอนเกลือกลิ้งคล้ายความเมื่อยล้าอย่างมีความสุข

          "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด !!" เสียงดังมาจากห้องน้ำทำให้แทยอนสะดุ้งเฮือก ตามมาด้วยเสียงตบประตูห้องน้ำถี่ๆ ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ! 

          "เกิดอะไรขึ้นคุณ!?" แทยอนรีบวิ่งไปตรงประตูห้องน้ำด้วยความตกใจ 

          "help me!!! help me!!! (ช่วยด้วย...ช่วยด้วย!!) " 

          เสียงร้องขอความช่วยเหลือทำให้แทยอนอดรนทนไม่ได้ เธอตัดสินใจรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดถีบประตูเข้าไป.... 

          ภาพที่เธอเห็นคือ...ทิฟฟานี่ในกระโจมอกผ้าขนหนู... ยืนปิดตาขาสั่น...ชี้แมลงเต่าทองที่นอนหงายอยู่บนพื้นห้องน้ำอย่างน่าสงสาร... 

          " Bug !!! Bug!!! Bug!!! (แมลง!!!) " ทิฟฟานี่ยังคงสั่นอยู่ ทำให้แทยอนถอนหายใจ

          "ตายจริง...น่าสงสารจริงๆ แกเข้ามาอยู่ได้ยังไง ในนี้นะ..." แทยอนก้มลงช้อนเจ้าแมลงเคราะห์ร้ายขึ้นมาก่อนจะพามันไปปล่อยนอกระเบียง... 

          "มันไปหรือยัง...คุณ..." ทิฟฟานี่ค่อยๆโผล่หน้าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะพราวออกมาจากประตูห้องน้ำ

          "มันไปแล้ว... กลอนประตูห้องน้ำฉันก็ไปแล้วเหมือนกัน..." แทยอนกล่าวอย่างหมดความอดทน แล้วสูดลมหายใจลึก

          "คุณนี่จะไม่สร้างปัญหาสักวินาทีจะได้ไหม!!" แทยอนหันไปตะโกนใส่ทิฟฟานี่ที่ยืนขาสั่นอยู่... 

          "ฉัน...ฉันขอโทษ..." ทิฟฟานี่ก้มหน้าอย่างสำนึกผิด ทำให้แทยอนส่ายหัว... 

          "ไปๆ... รีบอาบน้ำเลยคุณน่ะ...ฉันยังไม่อยากเห็นหน้าคุณตอนนี้...." แทยอนว่า... 

          "ฉันขอโทษจริงๆนะ...ฉัน..." ทิฟฟานี่เริ่มเสียงสั่นเครือ 

          พระเจ้า...นี่อย่าบอกนะว่าจะร้องไห้!!? แทยอนคิดในใจอย่างปวดหัว ... 

          "อย่า... ร้อง...ไห้.... " 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

103 ความคิดเห็น