The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 17 : กรมการกงสุล - EP 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    14 ม.ค. 61

EP 7 

          บรรดานักศึกษาสาว รวมทั้ง ฮา โซยอง ต่างง่วงและงุนงงเมื่อถูกปลุกขึ้นมาตอนดึก แต่ยูริและวิคตอเรียก็ดูจริงจังมากเกินกว่าทั้งสี่จะบ่นอะไร... ทั้งสองเก็บข้าวของเรียบร้อยและแต่งชุดพร้อมจะออกเดินทาง ก่อนจะไล่ให้ทุกคนรีบเก็บข้าวของด้วยเสียงที่เบาที่สุด... 

          "เราต้องหนีลงใต้ คุณรู้ใช่ไหมว่าทิศไหน..." วิคตอเรียว่า ทำให้ยูริพยักหน้าจริงๆแล้วทั้งสองได้มีโอกาสเตรียม "แผน B" หรือ แผนสอง ในการรับมือกับสถานการณ์นี้ไว้แล้ว 

          "ฉันมีเข็มทิศ..." ยูริว่า ขณะที่มองดูกลุ่มสาวๆ รีบเก็บข้าวของกัน 

          "ถ้าเราไปถึงเขต DMZ ได้ เราก็จะปลอดภัยแล้ว เปียงยางไม่ได้ห่างจากโซลขนาดนั้น..." 

          "ขับรถรวดเดียวจะไหวไหม?" ยูริเอ่ยถาม ทำให้วิคตอเรียคาดคะเน 

          "ถ้าน้ำมันไม่เต็มถัง รถจะหมดน้ำมันประมาณแถวๆเมืองแคซองพอดี จากตรงนั้นเราต้องเดินเท้าต่อ ... " วิคตอเรียว่า 

          "แคซองเป็นเมืองนิคมอุตสาหกรรมที่เกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้เปิดร่วมกัน เพราะฉะนั้นจะมีคนงานเกาหลีใต้หลั่งไหลเข้ามาทำงานเยอะมาก เราสามารถหาที่พักผ่อนและหลบซ่อนปะปนกับคนพวกนั้นได้สบาย" ยูริว่า 

          "ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องรีบขับทั้งคืนให้ถึงแคซองก่อนรุ่งสาง ก่อนที่พวกเขาจะหาตัวเราเจอ... การติดต่อสื่อสารในเกาหลีเหนือไม่ไวขนาดนั้น แต่เราเองก็ต้องรีบบอกทางการเกาหลีใต้ไว้ให้ทราบด้วย เผื่อเราจะได้เรียกกำลังเสริม" วิคตอเรียว่า 

          "ฉันส่งอีเมล์ไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนแล้ว... มันเป็นรหัสลับ คุณไม่ต้องกังวล" ยูริว่าเมื่อวิคตอเรียมีสีหน้ากังวล เมื่อพูดถึงอีเมล์ที่จับใจความไม่ได้ของเขา 

          "แล้วรถล่ะ? เราจะเอารถที่ไหน?" วิคตอเรียถาม ทำให้ยูริครุ่นคิดแล้วมองลงไปข้างล่างหน้าต่าง 

          "รถทหารเราลำบากแน่...เพราะพวกนั้นจะรู้ตัวไวยิ่งขึ้น" ยูริบอก 

          "รถคนส่งอาหารสิ..." วิคตอเรียว่า เพราะเมื่อครู่เธอเห็นรถส่งอาหารขนาดใหญ่จอดอยู่หลังโรงแรม 

          "ถ้าอย่างนั้นเอาตามนี้..." ยูริว่า แล้วหันไปมองกลุ่มน้องนักศึกษาที่ดูเตรียมพร้อมแล้ว 

          วิคตอเรียประชุมแผน บอกให้ทุกคนทำตัวเหมือนปกติแล้วให้รีบหลบไปตรงโรงรถ เพราะพนักงานที่เค้าท์เตอร์ของโรงแรมเกาหลีเหนือนั้นคอยสอดส่องอยู่ตลอดเวลา ทั้งสี่พยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจระคนตื่นเต้นและหวาดกลัวปนๆกันไป... 

          วิคตอเรีย และยูริ เดินลงไปอย่างนิ่งๆเป็นคู่แรก แล้วแอบลับหายออกไปทางประตูหลัง แอบอยู่ตรงพุ่มไม้ ขณะที่รอฮวังฮี แจจู ซูยอง และ ฮา โซยอง เดินตามออกมาตามลำดับ พวกเธอคอยดูต้นทางให้เด็กๆ ก่อนจะโบกมือให้พวกเด็กๆวิ่งไปยังโรงจอดรถ... 

          "พวก..คุณ..มา..ทำ...อะไร" คนขับรถส่งอาหารของโรงแรมกำลังจะเอ่ยถาม 

          "ขอโทษนะคะ" วิคตอเรียกล่าวขอโทษ เพราะเขาเป็นคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แล้วปล่อยหมัดตรงเข้าให้อย่างแรง 

          ผลัวะ!! หมัดลุ่นๆที่ดูจะแข็งน่าดูกระแทกเข้าให้ที่ปลายคางอันเป็นจุดอ่อนที่จะทำให้สลบได้  ร่างใหญ่นั้นโงนเงนล้มลงกระแทกพื้นดังตุบ... ทำให้ทุกคนที่เห็นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แม้กระทั่งยูริยังแอบเจ็บแทน

          วิคตอเรียคว้ากุญแจจากเอวเขา แล้วโยนให้ยูริที่รีบรับมาไขกุญแจรถ ก่อนจะโบกให้เด็กๆขึ้นไปหลบท้ายกระบะ แล้วดึงเอาผ้าใบปิดคลุมพวกเธอไว้ โดยเปิดช่องหายใจไว้ให้ เพราะรู้ว่าเมื่อรถออกวิ่งแล้วลมจะโกรก ทำให้มีอากาศเพียงพอให้ทั้งสี่หายใจ 

          "อย่าโผล่ออกมา ไม่ว่าจะได้ยินอะไรก็อย่าโผล่ออกมานะ... ห่มผ้าหนาๆด้วย มันจะหนาวมาก" วิคตอเรียว่า แล้วยัดเอาผ้าห่มโรงแรมที่ยูริยืนยันให้เอาติดมือมา พร้อมกับเสบียงที่อยู่ในตู้เย็นโรงแรม ใส่เข้าไปให้พวกเด็กๆข้างหลัง ก่อนที่ตัวเธอเองจะรีบกลับมานั่งประจำที่นั่งข้างคนขับ... 

          ยูริออกรถ... เสียงเครื่องยนต์ดังจนน่ากลัวว่าจะมีใครออกมาโวยวาย... แต่บรรยากาศรอบๆตัวเธอก็ยังเป็นปกติ... รถขนส่งอาหารนั้นสามัญเกินกว่าจะมีใครสนใจ วิคตอเรียรีบกำชับให้เปิดไฟสูงเพื่อไม่ให้คนทั่วไปมองเห็นหน้าพวกเธอได้อย่างถนัด.... 

          รถกระบะขนอาหารแบบมีผ้าใบปิดข้างหลังเคลื่อนตัวออกจากโรงแรมแห่งนั้น มุ่งหน้าตรงออกไปยังทางใต้ของกรุงเปียงยาง... บนถนนทางหลวงเกาหลีเหนือที่แสนจะมืดมิด ไม่มีแม้แสงไฟใดใดเลยก็ตาม 

...

          เสียงพูดคุยแข่งกับเสียงเครื่องรถที่ดังจากข้างหลังเริ่มจะเงียบไป เมื่อเวลาล่วงเลยถึงตีสอง บ่งบอกว่าบรรดานักศึกษาสาวคงจะนอนหลับกันไปหมดแล้ว วิคตอเรียเองก็นั่งหาววอดๆ ทำให้ยูริที่แอบสังเกตเธออยู่ตลอด เอ่ยขึ้นมาเบาๆ ... 

          "คุณจะหลับก่อนก็ได้นะ...ฉันเห็นคุณหาวแบบนี้มาสักพักแล้ว" ยูริว่า ทำให้วิคตอเรียรีบโบกมือ 

          "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะช่วยคุณดูทาง..." วิคตอเรียว่า 

          "ถนนทางตรง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่หลงอยู่แล้ว" ยูริว่ายิ้มๆ 

          "คุณนี่ช่างเป็นห่วงเป็นใยคนรอบตัวได้ตลอดเวลาเลยนะ..." วิคตอเรียว่า ทำให้ยูริยักไหล่ 

          "ช่างสังเกตจนฉันอายเลยที่ไม่ดูแลตัวเอง..." วิคตอเรียว่าต่ออีก ทำให้ยูริหัวเราะ 

          "คุณก็แข็งแรงจนฉันอายเหมือนกัน..." ยูริว่า ทำให้วิคตอเรียค้อนนิดๆ 

          "คุณจะว่าฉันเป็นผู้หญิงถึก ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ ...โดนจนชินแล้ว" วิคตอเรียว่า 

          "แข็งแรงเกินไป ไม่สมหญิง...สารพัดจะโดนว่า...ห๊าวว.." วิคตอเรียบ่น แล้วหาวออกมาเบาๆ 

          "แต่อย่างน้อยคุณก็หาวเป็น...ง่วงเป็น และฉันคิดว่าคุณควรจะหลับเอาแรงสักหน่อยนะคะ คุณตำรวจผู้แข็งแรง..." ยูริว่า ทำให้วิคตอเรียค้อนเขาอีกครั้ง 

          "ไม่เอาหรอกค่ะ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงแคซองแล้ว เราค่อยนอนตอนนั้นก็ได้...ตอนนี้ฉันไม่อยากให้คุณตื่นอยู่คนเดียว...ฉันไม่อยากเอาเปรียบคุณ " วิคตอเรียว่า

          "คุณนี่แมนจัง..." ยูริแซวอีกรอบ ทำให้วิคตอเรียทำหน้าบึ้งใส่ 

          "ฉันทำงานกับผู้ชาย รอบๆตัวฉันก็มีแต่ผู้ชายเข้มแข็งเต็มไปหมด ถ้าฉันไม่มีบุคลิกแบบนี้ก็คงจะควบคุมพวกลูกน้องยากนะคะ..." วิคตอเรียว่า ทำให้ยูริพลอยคิดตาม ...

          "จริงด้วย... มีครูฝึกสวยๆอย่างคุณ พวกนักเรียนตำรวจต้องหาเรื่องจีบกันให้วุ่นแน่ๆ ถ้าเกิดคุณไม่แสดงท่าทางโหดข่ม..." ยูริว่า

          "สวย?" วิคตอเรียเลิกคิ้วยิ้มๆ ราวกับได้ยินคำที่ถูกใจ ทำให้ยูริรู้สึกเขินแปลกๆ 

          "อะ...แฮ่ม.. เอ้อ...ก็สวยจริงๆน่ะค่ะ..." ยูริกระแอบเหมือนมีอะไรติดคอเพื่อแก้เขิน ทำให้วิคตอเรียหัวเราะออกมาเบาๆ ... 

          "ปากหวานจัง... น้อยคนที่จะกล้าชมฉันตรงๆแบบนี้ ขอบคุณนะคะ..." วิคตอเรียว่า ทำให้ยูริเผลอยิ้มออกมา... 

          "คุณสวยจริงๆนะคะ เพื่อนฉันที่ชื่อยุนอายังชมอยู่บ่อยๆ ว่าคุณดูดีมาก" ยูริยืนยันอย่างจริงใจ 

          "ฮ่าๆๆ.." วิคตอเรียหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเหลือบตามองแสงไฟที่ส่องมาจากด้านหลัง 

          "แย่แล้วคุณ..." วิคตอเรียว่า เพราะเมื่อเข้าเขตนอกเมืองที่กำลังจะออกจากเปียงยาง กลุ่มทหารลาดตระเวณยามดึกก็ขับรถตามมาอย่างเงียบๆ ... 

          "ใจเย็นๆคุณ เขาอาจจะตามมาเฉยๆก็ได้..." ยูริว่า... 

          รถทหารนั้นขับปาดเหมือนจะแซง ทำให้ยูริเลือกที่จะชะลอความเร็ว... แต่โชคดีที่พวกเขาไม่ทันสังเกตอะไร เพราะเห็นว่าเป็นรถขนอาหารเท่านั้น พวกเขาจึงเร่งความเร็วแซงหน้าไป ทำให้ทั้งยูริและวิคตอเรียถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

          "ถ้ามีคนสังเกตเห็นเราจริงๆคงแย่เลย..." ยูริว่า 

          "เราต้องผ่านเขตอีกหนึ่งเมือง ซึ่งจะมีทหารลาดตระเวณแบบนี้เหมือนกัน" วิคตอเรียว่า 

          "ไม่รู้ป่านนั้นพวกเขาจะรู้ตัวหรือยังว่าเราหนีมา..." ยูริบ่นอย่างเป็นกังวล 

          "หวังว่าจะยัง...นะคะ" วิคตอเรียตอบอย่างไม่แน่ใจเลย... 

          แต่ความหวังของวิคตอเรียก็ไม่ได้เป็นไปดั่งที่คาดคิดมากนัก เพราะเมื่อเข้าเขตเมืองก่อนจะถึงแคซอง ทหารเกาหลีเหนือสองสามคนก็ยืนตั้งป้อม ถือปืน โบกรถรอพวกเธออยู่.... 

          "ขน...อะ...ไร?" เขาถามพลางโบกปืนไปยังด้านหลังที่มีผ้าใบ 

          "อา..หาร.." ยูริพยายามตอบด้วยสำเนียงที่เหมือนเกาหลีเหนือมากที่สุด 

          ทหารหนุ่มย่นจมูก แล้วเดินไปข้างหลัง ทำท่าเหมือนจะเปิดดู 

          "เรา...ต้อง...รีบ...ไป... พี่...ชาย..." ยูริตะโกนไปทางข้างหลัง ทำให้เขาชะงักมือ 

          "ไป...ส่ง..ไหน?" เขาถามห้วนๆ 

          "แค...ซอง..." ยูริว่า ทำให้เขาขมวดคิ้วแล้วมองอย่างไม่ไว้ใจ 

          "ขอ ดู ..หน่อย..." เขาว่าแล้วถลกผ้าใบออก นักศึกษาสาวทั้งสี่ดูตกใจกลัว 

          "เฮ้ย...คน!!" ทหารเกาหลีเหนือคนแรกร้อง ทำให้ทหารอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหน้ารถเอาปืนจ่อยูริทันที 

          "โอ๊ย!!" ทหารหนุ่มที่เอาปืนจ่อยูริร้องลั่น เพราะวิคตอเรียเปิดประตูรถ แล้วเหวี่ยงตัวข้ามหลังคาไปถีบเขาเต็มๆ ทำให้ทหารหนุ่มหน้าหงาย ปืนหลุดจากมือ... 

          ปัง! ปัง! ปัง! ปัง ! ทหารคนแรกที่ไปค้นข้างหลังรถ ยิงปืนขึ้นมั่วๆด้วยความตกใจ ทำให้บรรดาสี่สาวร้องกรี๊ดกันลั่นจนหูอื้ออึงไปหมด... 

          "อ๊ะ !!" วิคตอเรียร้องเพราะกระสุนถากแขนเธอไปนิดเดียว เธอตกลงมาบนพื้นจนส้นเท้ากระแทก ข้อเท้าเธอเลยซ้น ... แต่ก็ยังทรงตัวไหวเพราะได้รับการฝึกมาดี 

          "ยัยนี่...แสบนัก..." ทหารคนที่โดนถีบลุกขึ้นมาล็อกคอเธอไว้ด้วยปืน 

          "ปล่อย...ไว้...ไม่ได้..." ทหารคนที่ยิงปีนวิ่งมา ตั้งท่าจะเข้ามาหาวิคตอเรียที่โดนล็อกคอ 

          "นี่แน่ะ!!" ยูริเปิดประตูรถเหล็กหนักๆกระแทกเขาเต็มๆ จนล้มกลิ้ง ส่วนทหารอีกคนที่ล็อกคอวิคตอเรียไว้มัวแต่ตกใจ จึงโดนเธอเหยียบเท้าแล้วศอกเข้าที่ท้องจนเซ แล้วหันไปเตะกลับหลังที่ปลายคางจนหงายล้ม สลบไป ทหารที่ล้มลงไปนอนกับพื้นเพราะโดนยูริเปิดประตูกระแทกพยายามจะทรงตัวขึ้นมา แต่วิคตอเรียก็ใช้ปืนของเขากระแทกเข้าที่ท้ายทอยจนสลบไปอีกคน 

          "แย่แล้ว...เราต้องทิ้งรถไว้นี่แล้วละค่ะ..." วิคตอเรียว่าพลางหอบหายใจแรง ... 

          "มัน...มันเกิดอะไรขึ้นหรอคะพี่ๆ" ฮา โซยองเป็นตัวแทนเพื่อนๆอีกสามคน ถามด้วยความหวาดกลัว พวกเธอยังตัวสั่นไม่หาย เพราะกำลังนอนหลับอยู่ แล้วก็ได้ยินเสียงตะโกนของทหารเกาหลีเหนือ แถมตื่นมาก็ยังต้องเจอฉากสู้รบยิงกันเมื่อครู่...ไม่แปลกที่จะตัวสั่นเทากันขนาดนั้น... 

          "เราต้องเดินเท้าไปต่อจนถึงแคซอง...แล้วหาที่พักที่นั่น... พวกน้องๆไหวไหม?" ยูริเอ่ยถามทุกคนอย่างเป็นห่วง เด็กๆก็พยักหน้ากันอย่างแข็งขัน แล้วหันไปคว้าเอาผ้าห่ม หมอน เครื่องนอนที่ช่วยกันหยิบคนละไม้ละมือมาจากโรงแรม พร้อมทั้งเสบียงอาหารที่ติดตัวกันมาไว้จากท้ายรถกระบะมาเต็มมือ.... 

          "เรารีบเดินกันเถอะ ก่อนที่พวกนั้นจะฟื้น แล้วรายงานพวกที่ฝีมือมากกว่านี้..." วิคตอเรียว่า แล้วพยายามจะเดินนำไป

          "อ๊ะ!" เธอร้องอีกรอบ... ข้อเท้าของเธอเจ็บแปลบๆ ..  

          "คุณ...ไหวมั้ย?" ยูริเข้าไปประคองเธอทันที แล้วขมวดคิ้วเมื่อเห็นแผลเลือดซึมที่แขนของเธอ 

          "คุณเลือดออก?" ยูริร้องพลางหน้าซีด ทำให้วิคตอเรียส่ายหัว 

          "ฉันไม่เป็นไรค่ะ..." วิคตอเรียว่า ทำให้ยูริรีบสำรวจแผลของเธอ... มันเป็นแผลแค่ถากๆ แต่เลือดก็ไหลเยอะจนน่ากลัว ยูริค้นเอาผ้าเช็ดหน้าที่พกเอาไว้ในเสื้อสูทตามหลักที่โดนสอนกันมาว่านักการทูตต้องพกผ้าเช็ดหน้าอย่างน้อยเจ็ดผืน แล้วกดมันลงบนแผลของวิคตอเรียเบาๆ เธอนิ่วหน้าเล็กๆ แต่เขาก็คว้าเอาพลาสเตอร์ยาในกระเป๋าสตางค์มาปิดรอบๆ แล้วติดให้แน่น... เป็นผ้าพันแผลแบบทำเอง...

          "แบบนี้คงพอห้ามเลือดได้นะคะ..." ยูริว่า แล้วยิ้มให้ ก่อนจะพยายามประคองวิคตอเรียให้เดิน... แต่เธอเดินไปสักสองสามก้าวก็นิ่วหน้าอีกแล้ว... 

          "มันซ้นน่ะค่ะ...คงต้องพักสักพัก..." วิคตอเรียว่าพลางนวดขาตัวเอง ยูริมองสภาพการณ์ แล้วคิดสักพัก พลางมองสองทหารที่หลับไหล ก่อนที่จะถอนหายใจแล้วนั่งลงคุกเข่า ... 

          "ขึ้นมาเถอะค่ะ" ยูริว่า ทำให้วิคตอเรียอึ้งไป 

          "คุณยูริ...ไม่เป็นไร..." วิคตอเรียกำลังจะพูดต่อ ยูริก็หันมามองเธอ 

          "เราต้องรีบกันแล้ว...เดี๋ยวพวกนั้นจะตื่นมานะคะ..." ยูริว่า ทำให้วิคตอเรียกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก บรรดาสาวๆนักศึกษาก็ยืนรอกันอยู่... ทำให้เธอถอนหายใจ แล้วทิ้งตัวลงบนแผ่นหลังของยูริ ยูริค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆ .. ความเจ็บปวดแล่นขึ้นแผ่นหลัง เพราะตัวเองไม่ได้ออกกำลังกายบ่อย แถมการแบกคนขึ้นหลังสักคนก็หนักใช่เล่น...แต่เธอก็กัดฟัน ค่อยๆลุกขึ้นมา... 

          "เกาะแน่นๆนะคะ..." ยูริว่า ทำให้วิคตอเรียพยักหน้า แล้วเกาะแขนเธอแน่นกว่าเดิม ว่าแล้วขบวนเดินเท้าก็ออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าลงทางใต้ ไปยังเมืองแคซอง เมืองที่มีชายแดนติดต่อกับเกาหลีใต้มากที่สุด... 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #91 ภัทร (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 15:27

    พี่ยูลแมนมาก????

    #91
    0
  2. #18 Yuruyuri (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 18:08
    พี่ยูลสู้ๆๆพาวิคกับทุกคนให้รอดนะ. มาอัพไวนะ
    #18
    0