The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 18 : กรมการกงสุล - EP 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 ม.ค. 61

EP 8

          ขบวนเดินเท้านั้น มาถึงเมืองแคซองในเวลาตีสี่พอดี ... เมืองแคซอง เป็นเมืองนิคมอุตสาหกรรมร่วมของเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ นอกจากนี้ยังเป็นเมืองหลวงเก่าสมัยอาณาจักรโครยอ ... ทำให้ยังคงมีเศษเสี้ยวแห่งความเจริญอยู่มาก แต่ในยามนี้ก็ทรุดโทรมไปตามกาลเวลา และมีท่าทีเหมือนเมืองร้าง คล้ายๆกับทุกๆเมืองในเกาหลีเหนือ 

          อากาศที่หนาวจับจิต และการเดินเท้าที่ยาวนานจนปวดระบม ทำให้ยูริเลือกซอกตึกร้างที่จะปลอดผู้คน เพื่อเป็นที่หลับที่นอนของทุกๆคน ซึ่งเด็กๆก็ให้ความร่วมมือกันอย่างแข็งขันดี... 

          "ก่อไฟเป็นมั้ย?" ยูริเอ่ยถาม ทำให้เด็กๆทั้งสี่พยักหน้า 

          พวกเธอจึงแยกย้ายกันออกไปหาเศษกระดาษ หรือเศษไม้เอาไว้ทำเชื้อเพลิง ยูริหาที่ๆดูสะอาดที่สุด ก่อนที่จะค่อยๆปล่อยวิคตอเรียลงนั่งกับพื้นอย่างอ่อนโยน 

          "คุณหนักมากไหมคะ...ขอโทษจริงๆนะคะ" วิคตอเรียว่า ทำให้ยูริโบกมือว่าไม่เป็นไรๆ ก่อนจะค่อยๆทรุดตัวลงนั่ง แล้วเผลอกุมหลัง ร้อง "อูยย..." ยาวๆ ออกมา ราวกับคนแก่ จนวิคตอเรียแอบหัวเราะออกมาเบาๆ ... 

          "ทำเป็นเท่ สุดท้ายก็ปวดหลังเหมือนคนแก่..." วิคตอเรียว่า ทำให้ยูริเงยหน้าขึ้นมามองเธอแล้วยิ้มเขินๆ 

          "แล้วขาคุณล่ะ ดีขึ้นรึยัง?" ยูริถามอย่างห่วงใย ทำให้วิคตอเรียกุมๆ นวดๆที่ขาตัวเอง 

          "ยังปวดอยู่ค่ะ แต่ฉันคิดว่ามันคงแค่ซ้น พรุ่งนี้ก็คงจะหายดี..." วิคตอเรียว่า แล้วเลิกคิ้ว เมื่อยูริเดินเข้ามา คุกเข่าลงตรงหน้า แล้วกดๆ บริเวณข้อเท้าให้เธอ 

          "คงเป็นที่เส้นมากกว่าจะอักเสบ... ต้องนวดนะคะ" ยูริว่า ก่อนจะลงมือนวดข้อเท้าให้กับวิคตอเรียเบาๆ 

          "อูย...คุณ.." เธอจับไหล่เขาแล้วกำแน่นด้วยความเจ็บ 

          "อดทนหน่อยค่ะ... เดี๋ยวก็หาย..." ยูริเงยหน้าขึ้นมาปลอบเธอยิ้มๆ เหมือนเด็กๆ วิคตอเรียนิ่งอึ้งไป ไม่มีใครปลอบเธอแบบนี้มานานแล้ว นอกจากคุณพ่อของเธอ 

          ...กระต่ายน้อยของพ่อ... วิคตอเรียคิดในใจแล้วเผลอยิ้มออกมา ไม่ว่าเธอจะดูโหดเหี้ยมแค่ไหน เมื่อกลับบ้านเธอก็จะเป็นกระต่ายน้อยของคุณพ่อเสมอ... ส่วนคนตรงหน้านี้ บางทีก็ทำให้เธอรู้สึก "ถูกปกป้อง" และ "ถูกทะนุถนอม" อย่างประหลาด ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้เข้มแข็งหรือเก่งกล้าสามารถ .. หรือจะชำนาญการรบเหมือนใคร... 

          แต่บางอย่างในตัวเขา ควอน ยูริ คนที่กำลังนั่งนวดเท้าให้เธออยู่นี่.. ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ เหลือเกิน... 

          "...ดีขึ้นรึยังคะ" ยูริเอ่ยถาม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง.. เมื่อสอบตาวิคตอเรียที่กำลังลอบมองเธออยู่พอดี... 

          ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง... ความรู้สึกบางอย่างมันกำลังก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกบางอย่างที่ปฏิเสธยาก 

          "ด...ดีขึ้นแล้วค่ะ" วิคตอเรียเป็นฝ่ายหลบตาก่อน แต่เธอก็หน้าแดงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

          ยูริเผลอยิ้ม... แม้จะเป็นเพียงเวลาไม่นาน แต่สายตาของเธอก็คงดูไม่ผิด ความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ หลังจากผ่านเรื่องราวอะไรๆด้วยกันมามาก มันคงไม่ผิดใช่ไหม...ถ้าเธอจะเอ่ยออกไป...ในตอนนี้... 

          "คุณวิคตอเรีย..." ยูริเอ่ยขึ้น ทำให้วิคตอเรียเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง 

          "ถ้าพรุ่งนี้มีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน..." ยูริเอ่ย ทำให้วิคตอเรียกลั้นหายใจ 

          "ฉันก็อยากให้คุณรู้ไว้... ว่าฉันมีความรู้สึกดีดีให้คุณ..." 

           หลุดออกไปแล้ว...คำพูดคำนั้น...หัวใจของวิคตอเรียเองก็หลุดปลิวไปในอากาศ...เธอนิ่งอึ้ง...มือเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน... 

          "ถ้าฉันไม่รอดกลับไป..." ยูริกำลังจะพูดต่อ...วิคตอเรียก็ดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้... 

          "คุณต้องรอด..." วิคตอเรียกระซิบเบาๆ... 

          "สัญญากับฉันว่าคุณต้องรอด... เพราะฉันก็รู้สึกเหมือนกับคุณทุกๆอย่าง..." 

          วิคตอเรียดึงคอเสื้อเขามาใกล้ๆ แล้วกระซิบที่ข้างหู.. ก่อนจะถอยออกมา...เธอมองหน้าเขาอย่างเขินอาย ยูริคลี่ยิ้มออกมา...เขามองหน้าเธอด้วยความรู้สึกยินดีเหลือเกิน... 

          "แล้วถ้าฉันบอกว่า...ฉันชอบคุณ...?" ยูริหยั่งเชิง ทำให้วิคตอเรียหน้าแดง...เธอเบือนหน้าหนี แล้วไม่ตอบอะไร.. แต่ยูริก็ประคองใบหน้าของเธอให้กลับมามองเขาเหมือนเดิม 

          "ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องรอดกลับไป...ถึงจะได้คำตอบจากฉัน..." วิคตอเรียว่าอย่างดื้อดึง เธอดูงอแงเหมือนเด็กๆ แบบที่ยูริไม่เคยเห็นมาก่อน แต่มันก็เป็นอีกมุมที่ดูน่ารัก... เขาคลี่ยิ้มอีกครั้ง หัวใจเหมือนพองโตคับเต็มทั้งอก

          ค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้กัน.. มอบจูบร้อนให้ผ่านอากาศหนาวๆ .. วิคตอเรียนั่งนิ่งงุนงง เมื่อริมฝีปากนั้นสัมผัสลงมา แต่มันก็อ่อนโยนจนเธอเผลอไผลหลับตาลง จูบนั้นหวาน และอ่อนโยน...หากแต่แฝงความรู้สึกที่มั่นคงเอาไว้... 

          "อะแฮ่ม..." เสียงของเด็กๆที่ไปหาเชื้อเพลิงมาก่อกองไฟกระแอม ทำให้ทั้งสองผละจากกัน 
ทุกคนยิ้มแหย่ๆ ทำให้ทั้งคู่มองพวกเขาเขินๆ แต่เด็กๆก็ไม่ได้ว่าอะไรกัน... ต่างก้มหน้าก้มตาก่อไฟต่อ วิคตอเรียหันมาค้อนยูริ แล้วตีไหล่เขาเบาๆ ที่ทำอะไรบัดสีบัดเถลิงแบบนี้... 

          "อะไรกัน...ตีทำไม..." ยูริว่า ทำให้วิคตอเรียรู้ตัวเลวว่าตัดสินใจผิด เพราะเขาดึงมือของเธอเอาไว้... ก่อนจะจุมพิตลงบนมือของเธออีกครั้ง.. วิคตอเรียแทบใจละลาย เมื่อยอมสารภาพความในใจออกมาแล้ว ทำไมท่าทีของเขาช่างหวานนัก

          "มัดจำไว้ก่อนไง...จะได้มีกำลังใจสู้ศึกพรุ่งนี้..." ยูริว่า วิคตอเรียก็เป็นใบ้บื้อไม่พูดอะไรสักคำ  ได้แค่หน้าแดง และปล่อยให้เขากุมมือเอาไว้อย่างนั้น.... 

... 

          รถยนต์เชฟโรเลต คามาโร่ สีเหลืองสลับดำของยุนอาพุ่งแหวกความมืดด้วยความเร็วสูงสุด บนรถนั้นมีทั้งแทยอน และ ซอฮยอน ที่ดูสะลึมสะลือราวกึ่งหลับกึ่งตื่น .. แต่ด้วยความกังวลและเป็นห่วงเพื่อน ทุกคนก็ยอมออกมากลางดึกกันโดยไม่ปริปากบ่น... หลังจากยุนอาโทรบอกเรื่องของยูริกับทุกคน

          "โว้วๆ...เราจะไปถึงไหนกัน" แทยอนเอ่ยถามขึ้นมาก่อนด้วยใจหายใจคว่ำ แม้จะรู้อยู่ว่ารถของยุนอานั้นเร็วมาก แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ เพราะเล่นเอาทั้งเธอและซอฮยอนหลังติดเบาะกันเลยทีเดียว 

               "ไปให้ถึง DMZ แล้วค่อยคิดกันต่อว่าจะเอายังไงกันดี" ยุนอาว่า 

          "เฮ้ย ไปถึงเขตชายแดนเลยเรอะ" แทยอนโวยวาย 

          "ก็เผื่อมีเหตุอะไรจะได้รับเพื่อนทันไง รถฉันเร็วอยู่แล้ว แกไม่ต้องห่วง ถ้าไอ้ยูลโดนอะไรจริงๆ รับรองถึงโรงพยาบาลภายในไม่กี่นาที แต่ที่ต้องเอาพวกแกมาด้วยก็เพราะเผื่อช่วยกันหามมันไง..." ยุนอาว่า 

               "เออ...ความคิดดี..." แทยอนว่า แต่ก็ยังอดเกาะเบาะไม่ได้ เพราะรถยุนอาเร่งเครื่องจนน่ากลัว 

          "แล้วตอนนี้... มีใครไปเตรียมพร้อมบ้างแล้ว" ซอฮยอนถามทั้งๆที่ยังดูง่วงงุนงง เพราะการอ่านเอกสารทางด้านกฏหมายตลอดวัน 

          "พวกตำรวจหน่วยพิเศษไปรอกันหมดแล้ว มันเป็นเขตปลอดทหารเราเลยต้องใช้ตำรวจบุก ถือว่าไม่ผิดกติกา... " 

          "ไม่มีสื่อมวลชนหรอ?" ซอฮยอนเอ่ยถาม ทำให้ยุนอาขมวดคิ้ว 

          "ใช้สื่อสิ มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้ยูริ และทุกคนปลอดภัย เพราะสิ่งที่เกาหลีเหนือกลัวที่สุด คือ สื่อ... ประเทศที่ปกครองด้วยระบอบเผด็จการ กลัวสื่อมวลชนที่จะเปิดเผยความจริง... 
มันจะเป็นสิ่งที่กดดันพวกเขาจนปล่อยตัวตัวประกันทั้งหมดได้" ซอฮยอนว่า 

          "โอ้โห แกนี่มันล้ำเลิศตลอดเวลาเลยว่ะ ไอ้อัจฉรียะ" ยุนอาว่า

          "ฉันจะถือว่าเป็นคำชม..ห๊าวว.." ซอฮยอนหาวออกมาเบาๆ 

          ดังนั้น แทยอนจึงรับหน้าที่เป็นคนโทรหาผู้สื่อข่าวทั้งในประเทศและต่างประเทศทั้งหมด ทุกช่อง ไม่เว้นแม้แต่ช่อง IBC ซึ่งเป็นช่องของครอบครัวยุนอา เพราะการที่ทำงานอยู่ในกรมพิธีการทูต ย่อมทำให้เธอมีคอนเนคชั่นกับผู้สื่อข่าวมากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว และข่าวที่แทยอนต้องการนำเสนอนั้นก็น่าสนใจ จนบรรดาผู้สื่อข่าวทั้งหมดย่อมจะออกมารุมในเวลาเดียว 

          ไม่นานนัก รถยนต์คันเก่งของยุนอาก็จอดลงหน้าเขตปลอดทหาร บริเวณนั้นมีรถตำรวจหลายคันจอดรออยู่แล้ว รถพยาบาล รถหน่วยกู้ภัยก็ต่างเตรียมพร้อม และไม่นานนักก็มีบรรดาสื่อของสำนักข่าวต่างๆมาสมทบ... 

... 

          เสียงกระสุนปืนดังรัวหลายนัดตอนตีห้าครึ่ง ทำให้ยูริ วิคตอเรีย ฮา โซยอง และ คณะนักศึกษาทั้งหมดสะดุ้งตื่นเสียงกรีดร้องโวยวายและเสียงวิ่งหนีกันจ้าละหวั่นของบรรดาคนงานเกาหลีเหนือ เกาหลีใต้ ที่เริ่มเข้ามาทำงานในนิคมอุตสาหกรรมดังระงมไปทั่ว เมื่อรถทหารเกาหลีเหนือมาจอด แล้วเริ่มยิงไปทั่ว 

          "พวก...กบฏอยู่..ในนี้ พวก...มันหนีมา !! ถ้า....ใครจับ...พวก...มันได้ ทุกคน...จะรอด!!" 

          ทหารหนึ่งในหลายคนคำราม แล้วโยนใบปลิวที่มีหน้าของพวกยูริ และวิคตอเรียลงมา มันเป็นภาพจากพาสปอร์ตนั่นเอง...พวกยูริที่แอบอยู่ข้างซอกตึกขบฟันกรอด... บรรดาคนงานและประชาชนชาวเมืองแคซองต่างตัวสั่นงันงก และร้องห่มร้องไห้เพราะตกใจเสียงปืน 

          "ไม่เคยเลย พวกเราไม่เคยเห็น โอ๊ย!!" เสียงสั่นเทานั้นพูดสำเนียงเกาหลีใต้ ยูริยิ่งใจหายเมื่อเห็นทหารเอาปืนกระแทกชายแก่ที่พยายามจะปกป้องตัวเอง 

          "พวก...เกาหลีใต้...ทาสฝรั่ง ถ้าแก ..ปก..ป้อง...กันเอง... พวก...แก...ตาย..." 

          ทหารคนนั้นถีบชายแก่กระเด็น 

          "ได้โปรดเถิด อย่าทำร้ายพ่อฉัน..." หญิงสาววิ่งออกมาปกป้องพ่อชราของเธอ 

          เพี้ยะ !! ทหารเลวนั่นตบหญิงสาวคนงานชาวเกาหลีใต้จนคว่ำ ยูริช็อคจนหน้าชา เท้าของเธอกระตุกก้าวออกไปแล้ว แต่วิคตอเรียดึงเอาไว้ 

          "คุณ...มันเป็นกลลวง มันจะล่อให้เราออกไป" วิคตอเรียว่า 

          "ถ้า .. พวก..แก..ไม่ออกมา...ฉันจะ...ยิงไอ้แก่นี่ซะ..." ทหารคนนั้นว่าทำให้หญิงสาวกรีดร้องลั่น วิ่งมากอดพ่อของเธอที่นอนตัวงออยู่กับพื้น แต่เขาก็ดูไม่สะทกสะท้าน... เขาเล็งปืนไปที่ชายแก่แล้วเอาเท้าเหยียบหัวเขาไว้ 

          "หนึ่ง....!!" 

          เสียงนับนั้นทำให้ยูริสะดุ้ง เธอหันมามองทุกๆคนที่ร่วมขบวนตัวสั่นเทา วิคตอเรียยังกุมมือเขาไว้ แต่มือเย็นเฉียบราวกับหมดเรี่ยวแรง 

          "เท้าคุณหายดีแล้วใช่ไหม?" ยูริถาม ทำให้วิคตอเรียพยักหน้า 

          "วิคตอเรีย...คุณฟังฉันดีๆนะ..." ยูริว่า ทำให้วิคตอเรียส่ายหน้ารัวๆ เพราะรู้ว่ายูริกำลังจะพูดอะไรต่อไป... 

          "ไม่นะ...คุณยูริ...ไม่.." วิคตอเรียส่ายหัวดิก 

          "คุณฟังฉัน...ฉันต้องการให้คุณวิ่ง .. พาเด็กๆวิ่งไปทางใต้ ไปให้ถึง DMZ " 

          "สอง...!!" 

          ยูริสะดุ้งอีกครั้ง กลืนน้ำลายอึกใหญ่... 

          "คุณยูริ..." วิคตอเรียเองก็กดดัน... เธอไม่อาจจะยอมเสียสละชีวิตเพื่อนร่วมชาติได้ แต่ชีวิตของเขาล่ะ?

          "พวกมันต้องการตัวฉัน...มันจะไม่ทำอะไรฉัน...พวกคุณหนีไปเถอะ...นะ..." 

          ยูริว่า เธอจับมือวิคตอเรียแน่นเป็นครั้งสุดท้าย...ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดไว้... วิคตอเรียหลับตา...น้ำตาเธอไหลไม่รู้ตัว ก่อนที่เขาจะหันไปมองภาพของพวกทหารข้างหน้าแล้วสูดลมหายใจลึกอย่างเด็ดเดี่ยว

          "สาม...!!" 

          ยูริวิ่งออกไปแล้วตะโกนลั่นจนเสียงดังสะท้อนลานคอนกรีต 

          "ฉันอยู่นี่!!" ยูริคำรามเสียงดัง ทำให้ทหารคนนั้นแสยะยิ้ม แล้วถีบชายแก่กับหญิงสาวออกไปให้พ้นทาง 

           "จับ..มัน!!" พวกทหารกรูกันเข้ามาถือปืนจ่อแล้วล้อมเอาไว้ ยูริยกมือสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้

          "พวกน้องๆ วิ่งไปนะ...วิ่งไปให้ถึงสุดประตู DMZ ..วิ่งสิ วิ่ง!!" วิคตอเรียว่า แล้วชี้ทางไป เธอหันไปมองยูริอีกครั้ง... ไม่ได้... ยังไงเธอก็ไม่มีทางปล่อยเขาไว้คนเดียว 

          "นั่ง..ลงไปสิโว้ย !" ทหารเกาหลีเหนือคนหนึ่งเตะข้อพับให้ยูรินั่งคุกเข่าลงแล้วเอาปืนกดไว้ 

          "คุณยูริ!!" วิคตอเรียร้อง เธอทนเห็นภาพนั้นไม่ไหวอีกต่อไป จึงวิ่งออกมาจากที่ซ่อน

          "คุณวิคตอเรีย หนีไป!!" ยูริหันมาบอกเธอ 

          "จับ...ยัย...นั่น...ด้วย..." ทหารเกาหลีเหนือคนแรกที่สั่งตะโกน ทำให้กลุ่มที่มารุมจับยูรินั้น เบี่ยงความสนใจไปทางวิคตอเรียแทน 

          "จับได้ก็มาสิ..." วิคตอเรียวิ่งเร็วราวสายลม พวกเขาได้แต่มึนงง 

          "ส่วนแก...มานี่..." เขาดึงแขนยูริให้ลุกขึ้น 

          "ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกโว้ย!!" เสียงคุ้นๆของยุนอาดังมาตามสาย ทำให้ยูริหันไปมอง .. รถตำรวจเกาหลีใต้เกือบยี่สิบคันวิ่งตรงดิ่งมาอย่างรวดเร็วพวกเขาบังเอิญเจอกลุ่มนักศึกษาและฮาโซยองที่กำลังหนีกันหัวซุกหัวซุน และรีบโบกอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเป็นรถตำรวจเกาหลีใต้จึงสามารถตรงดิ่งมายังสถานที่เกิดเหตุตรงนี้ได้ทันเวลา... โดยคันตรงกลางมียุนอา แทยอน และซอฮยอนอยู่บนรถนั้นด้วย...ยุนอาเป็นคนเปิดเสียงหวอและไซเรนลั่น 

          "ปล่อยมือซะ...พวกแกถูกล้อมไว้หมดแล้ว..." ยุนอาว่า แอบยิ้มมุมปาก... เป็นตำรวจนี่แม่งโคตรเท่เลยว่ะ รู้งี้เป็นตำรวจดีกว่า...ยุนอาแอบคิดในใจ 

          "พวก...แก...เป็น...ใคร!!" ทหารเกาหลีเหนือโวยวาย ยูริทำท่าจะออกวิ่ง เขาก็รีบดึงเธอเอาไว้แล้วกระชากเข้ามาล็อกคอจากด้านหลัง... 

          "ถ้า..เข้ามา...เจ้านี่...ตาย.." เขาว่าอย่างดุเดือด 

          "จุ๊ๆๆ น่าสงสาร แต่นายคงไม่อยากให้ท่านผู้นำของนายเดือดร้อนหรอกนะถ้านายยิงควอน ยูริละก็ ท่านผู้นำของนายเดือดร้อนและประเทศชาติของนายจะต้องล่มจมแน่ๆ " ยุนอาว่าผ่านเสียงโทรโข่ง

          เขาสะดุ้งโหยง และมีท่าทีลังเลทันทีที่ได้ยินคำว่า "ท่านผู้นำ" 

          "จับ...มา...ได้แล้วครับ..." พวกทหารพยายามลากวิคตอเรียที่สู้ขัดขืนสุดๆมา 

          "ถ้า...อย่างนั้น... ยัยนี่...ก็ยิงได้...ใช่มั้ย" เขาชี้พลางแสยะยิ้ม

          "ชิบหายละ..." แทยอนเผลอสบถออกมา เมื่อเห็นว่าคนที่โดนจับอีกคนคือวิคตอเรีย 

          "อย่า! อย่าทำอะไรเธอ" ยูริร้องโวยวาย 

          "โอ๊ย!!" วิคตอเรียร้องลั่น เมื่อพวกทหารเกาหลีเหนือผลักเธอให้ล้มลงไป แล้วใช้เท้ากดไว้ 

          "อย่า!!" ยูริยิ่งดิ้นอย่างบ้าคลั่งเข้าไปใหญ่ เขาเอาหัวกระแทกจนทหารคนที่จับอยู่หงายหลัง 

          "ไอ้ยูล!! อย่า!!" ยุนอาร้องเสียงหลง 

          ปัง!!! เสียงปืนดังขึ้นลั่นบริเวณ ยูริกระโดดเข้าไปทับและบังวิคตอเรียเอาไว้ เสียงปืนนั้นทำให้เกิดการชุลมุนอีกครั้ง แต่คราวนี้พวกทหารเกาหลีเหนือเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ บรรดาตำรวจเกาหลีใต้กรูกันโกลาหลเข้ามาแล้วจับพวกทหารเกาหลีเหนือมัดไพล่หลัง... 

          "คุณวิคตอเรีย... เรา...ปลอดภัยแล้ว" ยูริกระซิบเบาๆ ขณะที่เขายังนอนอยู่บนตัวเธอ 

          "ค่ะ...เราปลอดภัยแล้ว" วิคตอเรียจับหน้าเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ น้ำตาของเธอคลอๆ ออกมา...เธอดีใจราวกับฝัน... เขาก็ยิ้มให้เธอ... เมื่อแก๊งนักการทูตอีกสามคนวิ่งลงมาจากรถเพื่อมาดูเพื่อน

          "ไอ้ยูล !! .. ไอ้ยูล..." เสียงของทุกคนร้องเรียกยูริอย่างโล่งใจ ทำให้วิคตอเรียค่อยๆประคองร่างยูริให้ยันกายขึ้นมานั่ง... ท่ามกลางเพื่อนๆที่ตั้งท่าจะลงมานั่งไถ่ถามความปลอดภัยของเพื่อน 

          เขายิ้มให้กับเธอ... ขณะที่เธอประคองหลังเขาเอาไว้ ก่อนที่เธอจะรู้สึกถึงอะไรแฉะๆข้างหลังเสื้อสูทของเขา... ทำให้เธอรีบดึงมือของตัวเองมาดู แล้วร้องลั่น... 

          "คุณยูริ!!" วิคตอเรียร้อง... 

          เลือดสีแดงฉานเปื้อนเต็มมือของเธอ 

          "คุณวิคตอ..." ยูริคว่ำหน้าลงราวกับหุ่นยนต์แบตหมด ทำให้เพื่อนๆทุกคนหน้าซีดเผือด เพราะเพิ่งเห็นว่าเลือดไหลขนาดนี้ 

          "ไอ้ยูล!! ไอ้ยูล !!! ไอ้บ้าเอ๊ย!!" 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #24 Yuruyuri (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 19:08
    พี่ยูลโคตรเท่
    #24
    0
  2. #23 pooopooo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 01:43
    สนุก รออ่านครับ
    #23
    0
  3. #21 Soparn (@Soparn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 19:25
    พี่ยูลคนแมนของน้อง
    #21
    0
  4. #20 kimandbee (@kimandbee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 17:12
    พี่ยูลลลลลลTt
    #20
    0