The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 16 : กรมการกงสุล - EP 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    13 ม.ค. 61

EP 6 

          ทั้งสองพยายามเดินหลบสายตาสอดส่องของพวกพนักงานโรงแรมด้วยการเดินปะปนกับกลุ่มนักท่องเที่ยวจีน ยูริที่งุ่มง่ามไม่ว่องไวเท่าวิคตอเรียก็โดนเธอดึงคอเสื้อให้หลบเข้าทางด้านประตูหลังเคาท์เตอร์ของโรงแรม เพื่อเปิดประตูออกไปยังด้านนอก วิคตอเรียว่องไวจนน่าตกใจ ส่วนยูริก็กลับมารู้สึกเหมือนเขาเป็นตุ๊กตายัดนุ่นอีกครั้ง อากาศเย็นๆของต้นฤดูหนาว เสียดผิวกายจนวิคตอเรียนึกโทษตัวเองที่ไม่ได้เอาเสื้อคลุมออกมา  

          "คุณลืมนี่..." ยูริกระซิบเบาๆ ก่อนจะยื่นเสื้อคลุมกันหนาวของวิคตอเรียที่ยูริคว้าติดมือมาให้ 

          "ข..ขอบคุณนะคะ" วิคตอเรียรับมาอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าเขาจะเป็นห่วงเป็นใยคว้ามาให้ 

          บรรยากาศมันก็โรแมนติกดีอยู่หรอก ถ้าหากไม่ได้อยู่ท่ามกลางดงศัตรูแบบนี้นะน่ะ... 

          วิคตอเรียแอบคิดในใจยิ้มๆ เมื่อสวมใส่เสื้อหนาว เธอไม่ค่อยได้คิดถึงเรื่องโรแมนติกกับตัวเองมากนัก จึงอดแปลกใจไม่ได้ ที่คนข้างๆกลับมาทำให้คิดถึงเรื่องพวกนี้อีกครั้ง... 
เหลือบมองหน้าควอน ยูริ ที่ดูจะซิเรียสขณะพยายามสาวเท้าก้าวตามเธอมา วิคตอเรียก็แอบยิ้ม 

          เผลอคิดเรื่องแบบนี้ไปได้ยังไงนี่เรา... วิคตอเรียคิด แต่เธอก็ปลอบใจตัวเองว่า เธอเป็นคนไม่ค่อยดูแลตัวเอง พอมีคนมาคอยดูแลเข้าหน่อย ใจเธอก็อ่อนไหวบ้างเป็นธรรมดา 

          เธอพยายามขับไล่ความคิดเรื่องนี้ เมื่อเดินเข้าใกล้กลุ่มทหารเกาหลีที่กำลังก่อกองไฟ...ต้นไม้ใหญ่ข้างๆนั้นกลายเป็นที่หลบซ่อนให้พวกเธอได้เป็นอย่างดี... เธอดึงยูริให้หลบเข้าร่องต้นไม้ ก่อนที่ตัวเธอเองจะหลบตาม 

          เสียงเพลงของเกาหลีเหนือดังเป็นระยะ พวกเขากำลังร้องเพลง "ไม่มีอะไรให้อิจฉา" เพลงประจำชาติของเกาหลีเหนือ แต่เป็นทำนองของผู้คนที่เมามาย... ทั้งสองพยายามเงี่ยหูฟัง... ในที่สุดก็มีสองทหารหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนตอไม้... 

          "...พรุ่งนี้... งานของพวกเราก็...จะเสร็จแล้วน้าาา" หนึ่งในพวกนั้นเอ่ยขึ้นมา 

          วิคตอเรียกระตุกเสื้อของยูริเป็นสัญญาณถามว่าเขาฟังอยู่ไหม เขาดึงชายเสื้อของเธอกลับเบาๆ 

          "...ไอ้พวกเกาหลีใต้ทาสฝรั่งพวกนั้น มันโง่ชะมัด... มันเชื่อได้ยางงาย ว่าเราจะปล่อยมันทั้งหมด..." 

          ยูริรู้สึกได้ถึงมือที่เย็นเฉียบขึ้นมา เมื่อได้ยินทหารอีกคนกล่าวเช่นนั้น 

          "...ช่ายยย พรุ่งนี้ หลังส่งยัยคนน่ารำคาญคนน้านเสร็จ... ไอ้ข้าราชการนั่นต้องโดนจับ แน่ แน่ " 

          วิคตอเรียหันมามองหน้ายูริ...ยูริก็พยักหน้ากับเธอเหมือนคิดไว้อยู่แล้ว 

          " ยาย...ตำรวจผู้หญิง คนน้านล่ะ ท่านนายพล...ว่าไง?"

          " ไม่สำคาญ.. ยิงทิ้ง ก็ด้ายม้างงง...ฮ่าๆๆๆ" 

          เสียงหัวเราะเคล้าคลอกันของพวกทหารเกาหลีเหนือนั้นฟังดูระรื่นอย่างน่ากลัว 

          ทั้งสองมองหน้ากันแล้วพยักหน้าว่าพร้อมจะออกวิ่งกลับขึ้นไปข้างบน ยูริที่เท้าไม่ได้เบาเหมือนวิคตอเรียก็เหยียบเข้ากับกิ่งไม้แห้ง ... มันหักดัง เป๊าะ! ทันที 

          "ใครน่ะ!" ทหารสองคนที่อยู่ตรงนั้นคำราม แล้วลุกขึ้นชักปืนอย่างรวดเร็ว 

          ยูริรีบหันซ้ายแลขวาก็ไม่พบวิคตอเรียแล้ว เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองข้างบน ... 

          "คุณ ! ชูมือขึ้นสูงๆ" 

          วิคตอเรียที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ข้างบนขึ้นไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แต่พวกทหารกำลังจะเดินมา ยูริจึงรีบชูมือขึ้นสูง นั่นส่งผลให้วิคตอเรียดึงเขาขึ้นไปได้อย่างรวดเร็วจนยูรินึกสงสัยว่าน้ำหนักตัวของตัวเองเบาจนขนาดที่วิคตอเรียสามารถหิ้วไปหิ้วมาได้สบายขนาดนี้เลยหรือ เธอดึงยูริแล้วเหวี่ยงเขาขึ้นมาบนตัวเธอ เนื่องจากบนคาคบไม้นั้นมีที่เพียงแค่ให้คนเดียวเกาะเท่านั้น เธอจึงรัดเขาไว้ด้วยแขน ขณะที่พยายามทรงตัวบนคาคบไม้นั้น...ยูริจึงช่วยเธอด้วยการพยายามกอดต้นไม้ไว้

          ทำให้ร่างกายของทั้งสองยิ่งต้องแนบชิดกันมากขึ้น ยูริอยู่บนตัวของวิคตอเรีย ขณะที่ชะโงกหน้าออกไปดู

          ทหารเกาหลีเหนือเดินไปมาอยู่ด้านล่าง... แต่สักพักพวกเขาก็ล้มเลิกความตั้งใจเมื่อไม่เห็นอะไร... 

          ยูริถอนหายใจออกมาเบาๆ 

          "เราปลอดภัยแล้วนะ...คุณ..." ยูริพูดเบาๆ เมื่อเขามองว่าพ้นวิสัยของพวกทหารแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมา จมูกของเขาก็สัมผัสกับปลายจมูกของเธอพอดี... ริมฝีปากจึงห่างกันแค่คืบเท่านั้น.... 

          "อ..เอ่อ ฉันขอโทษนะคุณ..." ยูริกระซิบเบาๆ ตอนตกใจก็ไม่ทันได้คิดอะไร ไม่ได้ตั้งใจฉวยโอกาส แต่พอรู้สึกตัวแล้วมาอยู่ในสภาพนี้กันก็อดเขินไม่ได้... ไม่รู้ว่ายูริคิดไปเองหรือเปล่า แต่ในความมืดนั้น วิคตอเรียเองก็หน้าแดงเหมือนกัน

          "ไม่เป็นไรค่ะ" วิคตอเรียกระซิบตอบ ก่อนจะพยายามเหลือบมองลงไปข้างล่าง แต่เป็นไปได้ยากมากที่เธอจะมองเห็นอะไร เพราะยูริทับตัวเธออยู่... 
     
          "คุณดูให้หน่อยนะ ถ้าพวกเขาอยู่ไกลจากต้นไม้ประมาณ 10 ก้าว หรือถ้าเขาเริ่มร้องรำทำเพลงกันเสียงดัง มันก็พอจะทำให้ไม่ได้ยินเสียงกระโดดลงของเรา เมื่อถึงตอนนั้นแล้วเราต้องกระโดดลงกัน..." วิคตอเรียว่า 

          "กระโดด..." ยูริหน้าซีด เรื่องแบบนี้สภาพร่างกายของเธอไม่ถนัดเอาเสียเลย 

          เสียงทหารเกาหลีเหนือเริ่มร้องรำทำเพลงกันดังลั่น พวกที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ก็เดินไปสมทบด้วย 

          "พวกเขาไปกันแล้ว..." ยูริกระซิบ

          "ถ้าฉันบอกว่า โดด...โดดเลยนะคะ" วิคตอเรียบอก ทำให้ยูริทำหน้าแหยงๆ 

          "คุณทำได้... เวลากระโดดลง จิกปลายเท้านะคะ มันจะผ่อนแรง.." วิคตอเรียบอกเคล็ดลับ ทำให้ยูริกลืนน้ำลายยากเย็น เหลือบมองลงไปเห็นพื้นข้างล่างก็รู้สึกหวิวๆ ... เธอหันกลับมามองหน้าวิคตอเรีย... 

          "1...2...3 โดด!!" ร่างทั้งสองร่วงและหล่นตุ้บลงมากับพื้นเบาๆ ยูริรู้สึกเสียวปลายเท้านิดหน่อย แต่ก็ผ่อนน้ำหนัก ทำให้เสียงกระโดดเบาลงอย่างที่วิคตอเรียว่าจริงๆด้วย... 

          เมื่อทรงตัวได้แล้ว ทั้งสองก็จับมือกันออกวิ่งกลับเข้าไปทางประตูด้านหลังโรงแรม 

          "เราต้องรีบไปบอกเด็กๆ..." วิคตอเรียว่า เมื่อทั้งสองกลับเข้ามาในล็อบบี้โรงแรมได้แล้ว 

          "เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันขอติดต่อเพื่อนๆก่อน..." ยูริบอก ทำให้วิคตอเรียรีบดึงมือของเธอไว้ 

          "อย่านะคุณ ... อินเตอร์เน็ตของเกาหลีเหนือจะถูกแสกนทั้งหมด ถ้าพวกเขารู้ว่าเรารู้ตัวแล้ว เขาไม่ปล่อยเราแน่ๆ" วิคตอเรียว่า ทำให้ยูริหันมายิ้มให้เธอ... 

          "คุณไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ..." 

          ยูริว่า แล้วบอกให้วิคตอเรียทำท่าเป็นปกติ ก่อนที่เธอเดินไปขอใช้อินเตอร์เน็ตคอมพิวเตอร์โรงแรมอย่างใจเย็น ไม่นานนักพนักงานก็พาไปยังโต๊ะคอมพิวเตอร์ที่มีคอมฯเก่าๆ ขาวจนเหลือง... และกดรหัสเปิดมันให้

          ยูริเปิดหน้าต่างอีเมล์ส่วนตัว แล้วพิมพ์ข้อความหายุนอาว่า 

          To : imyoona@mofat.go.kr

          ... ยุนอาเพื่อนรัก 

          ทางการส่งฉันมาเจรจาที่นี่เป็นครั้งแรก ฉันไม่เคยมาเกาหลีเหนือมาก่อน 
          เกาหลีเหนืออากาศหนาวมาก แต่ฉันก็มาถึงโดยสวัสดิภาพแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง 
          จะไปไหนมาไหนก็สะดวก มีคนคอยรับส่งตลอดเวลา น่าเป็นห่วงก็อย่างเดียวเท่านั้น 
          จับไข้ซะตั้งแต่วันแรกที่มาถึง ก็อากาศมันหนาวนี่นา... ทำยังไงได้
          ตัวฉันเองก็เป็นคนอ่อนแอมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วน่ะนะ ... 
          ฉันอยากให้แกได้มาเห็นบรรยากาศที่นี่จัง

          ช่วยฝากความคิดถึงถึงครอบครัวฉันหน่อยนะ บอกว่าฉันคิดถึงพวกเขามากๆ 

          ด้วยความคิดถึง 

          ปล. เดิมเดิม 1x7

          ยูริ ...... 

          "คุณเขียนอะไรของคุณเนี่ย" วิคตอเรียถามอย่างไม่เข้าใจ เมื่อเห็นอีเมล์ที่ยูริร่างขึ้นด้วยความเร่งรีบ เนื้อหาในจดหมายดูเหมือนจะไม่มีความจริงและไม่มีประโยชน์อะไรเลย... 

          "เดี๋ยวคุณก็รู้เอง ตอนนี้เราต้องรีบกลับขึ้นไปคุยกันบนห้องกันก่อนเถอะ..." ยูริว่า ก่อนจะบุ้ยปากไปทางพนักงานที่เค้าท์เตอร์ที่ดูจะตั้งใจเงี่ยหูฟังทุกๆอย่างที่เธอสองคนพูดกันตลอดเวลา ทำให้วิคตอเรียพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่ทั้งสองจะปิดคอมฯ แล้วพยายามเดินอย่างใจเย็นที่สุดเหมือนไม่ได้กำลังวิตกกังวลหรือร้อนใจอะไร ทำให้พนักงานที่เค้าท์เตอร์เลิกสนใจพวกเธอในที่สุด 

... 

          แสงไฟจากคอมพิวเตอร์วาบสู่หน้าที่ทันทีที่ยุนอาเปิดมันขึ้นมาจนเธอต้องหยีตา ยุนอาจิบโกโก้ร้อน ก่อนจะไล่เช็กอีเมล์ใหม่ๆ ที่เข้ามาในกล่องข้อความ ด้วยความรู้สึกสังหรณ์ว่าจะต้องมีอีเมล์ใหม่... เธอเพิ่งเสร็จจากการอาบน้ำและนอนแช่ในอ่างเพื่อให้เป็นการผ่อนคลายจากการทำงานที่แสนเหน็ดเหนื่อยอยู่ในห้องทำงานสี่เหลี่ยมทั้งวัน 

          อีเมล์แรกมาจากท่านผู้อำนวยการกองญี่ปุ่น เกาหลีเหนือ 

          ... Yoon-a 
          (ยุนอา)

          I need you to write a summary of the recent meeting of ours 
          (ผมต้องการให้คุณเขียนสรุปย่อของการประชุมล่าสุดของกองเรา)

          Best, 
          (ด้วยความเคารพ)

          Hoyong - Director 
          (ผอ. โฮยอง) 

          ยุนอาถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับท่าน ผอ. ที่จบจากสหรัฐอเมริกา เลยชอบเขียนจดหมายสั่งงานเป็นภาษาอังกฤษ แต่เธอก็ชินเสียแล้ว คนในกระทรวงต่างประเทศจบเมืองนอกกันเกิน 80% ถึงจะจบในเกาหลีใต้แบบเธอ ก็จะขอทุนไปเรียนต่อปริญญาโทกันอยู่ดี เพราะฉะนั้นก็คงไม่แปลกที่จะใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาสากล หากแต่ยุนอาก็ยังชอบใช้ภาษาเกาหลีที่ถูกต้องเสียมากกว่า... จะว่าเธอหัวโบราณก็ได้นะ... 

          ยุนอาคลิกเลื่อนลง เมื่อพบจดหมายใหม่อีกฉบับจากยูริ... ก่อนจะรีบไล่สายตาอ่านให้หมด 

          ... ยุนอาเพื่อนรัก 

          ทางการส่งฉันมาเจรจาที่นี่เป็นครั้งแรก ฉันไม่เคยมาเกาหลีเหนือมาก่อน 
          เกาหลีเหนืออากาศหนาวมาก แต่ฉันก็มาถึงโดยสวัสดิภาพแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง 
          จะไปไหนมาไหนก็สะดวก มีคนคอยรับส่งตลอดเวลา น่าเป็นห่วงก็อย่างเดียวเท่านั้น 
          จับไข้ซะตั้งแต่วันแรกที่มาถึง ก็อากาศมันหนาวนี่นา... ทำยังไงได้ 
          ฉันอยากให้แกได้มาเห็นบรรยากาศที่นี่จัง

          ช่วยฝากความคิดถึงถึงครอบครัวฉันหน่อยนะ บอกว่าฉันคิดถึงพวกเขามากๆ 

          ด้วยความคิดถึง 

          ปล. เดิมเดิม 1x7

          ยูริ ...... 

          ยุนอาสะดุดตรงคำว่า "เดิมเดิม 1x7" ซึ่งมันเป็นรหัสลับ... 
          เดิมเดิม หมายถึงเหมือนเดิม แบบที่พวกเธอเคยใช้กันเวลามีข้อความที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้ 
          ส่วน 1x7 หมายถึง คำแรก ของข้อความทั้งหมดที่มี 7 บรรทัด... ยุนอาจึงตั้งใจอ่านดีๆ 

          1.) ทางการ ส่งฉันมาเจรจาที่นี่เป็นครั้งแรก ฉันไม่เคยมาเกาหลีเหนือมาก่อน 
          2.) เกาหลีเหนือ อากาศหนาวมาก แต่ฉันก็มาถึงโดยสวัสดิภาพแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง 
          3.) จะ ไปไหนมาไหนก็สะดวก มีคนคอยรับส่งตลอดเวลา น่าเป็นห่วงก็อย่างเดียวเท่านั้น 
          4.) จับ ไข้ซะตั้งแต่วันแรกที่มาถึง ก็อากาศมันหนาวนี่นา... ทำยังไงได้
          5.) ฉัน อยากให้แกได้มาเห็นบรรยากาศที่นี่จัง

          6.) ช่วย ฝากความคิดถึงถึงครอบครัวฉันหน่อยนะ บอกว่าฉันคิดถึงพวกเขามากๆ 

          7.) ด้วย ความคิดถึง 

          ทางการ...เกาหลีเหนือ...จะ...จับ...ฉัน.... ช่วย...ด้วย... 

          ยุนอาสำลักโกโก้ ก่อนจะรีบต่อโทรศัพท์ถึงผู้รับผิดชอบของสำนักงานตำรวจแห่งชาติทันที 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #90 ภัทร (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 15:20

    เป็นจดหมายที่ให้ความรู้สึกเหมือนตอนวิคตอเรียถามเลย5555​ ล้ำลึกมากพิยูล

    #90
    0
  2. #16 Yuruyuri (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 18:00
    สุดยอดเลยพี่ยูล
    #16
    0
  3. #14 pooopooo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 01:02
    ชอบ ติดตามๆครับ
    #14
    0