UnTwins :: อยากให้เราไม่เหมือนกัน ll #MarkBam [END]

ตอนที่ 13 : 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 295 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

12

คุณหมอกคะ...คุณหมอก

เรียวคิ้วที่ขมวดและสีหน้าบ่งบอกได้ถึงความขุ่นของอารมณ์ทำให้คนเอ่ยเรียกชื่อเกรงใจอยู่ไม่น้อย หมอกละสายตาจากหนังสือที่ก่อนหน้านี้ใช้มันเพื่อหาความสงบให้ตัวเอง แต่ก็เหมือนว่ามันจะไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่ ชายหนุ่มเงยหน้ามองหญิงสูงวัยที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลเกือบทุกสิ่งภายในบ้าน เธอยืนอยู่ตรงริมขอบสระตรงหน้าของเขาที่อยู่ตรงมุมนั่งเล่น

คุณแบมแบมตัวร้อนจี๋เลยค่ะ สงสะ...

ไวกว่าคำพูดที่จะต่อให้ประโยคนั้นจบหนังสือที่ชอบนักหนาก็ถูกคว่ำลงไป ร่างโปร่งลุกขึ้นกะทันหันจนคนแก่ตกใจ กว่าจะตั้งสติได้อีกทีก็ตอนที่เจ้าของร่างนั้นเดินไปเกือบจะถึงประตูเข้าบ้านอยู่แล้ว

ขอผ้าเช็ดตัวแล้วก็น้ำ...พวกอุปกรณ์ที่ใช้เช็ดตัว

เดี๋ยวป้าเช็ดให้หนูแบมเองก็ได้นะคะ

ผมจะทำเอง

หมอกพูดเบาๆพลางบอกเจ้าของใบหน้าที่หลับตาพริ้ม ถึงจะกำลังหลับตาแต่สีหน้าของแบมแบมดูไม่ดีเอาซะเลย แถมยังรู้สึกว่าดวงตาบวมๆทั้งสองข้างนั้นมันคงผ่านการร้องไห้มาเป็นเวลานาน

แล้ววันนี้เค้าได้ทานข้าวทานยาหรือยัง

ป้าเห็นแค่ตอนที่คุณม่านยกขึ้นมาค่ะ แต่ตอนที่ขึ้นมาเก็บมันก็ดูไม่ลดลงเลย แถมคุณม่านก็ออกจากบ้านไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วค่ะ ป้าเอะใจเห็นหนูแบมปิดห้องเงียบไม่ยอมออกมาเลยก็เลยขึ้นมาดูนี่แหละค่ะ

ผมขอยากับอาหารที่เค้าควรจะกิน เอาแบบที่กินง่ายๆ

แม่บ้านรีบรับคำสั่งเมื่อได้ยินแบบนั้นก่อนจะรีบไปจัดแจงสิ่งของที่ต้องใช้  ไม่นานป้านวลกลับมาพร้อมกับอุปกรณ์เช็ดตัวก่อนจะขอตัวลงไปจัดแจงอาหารสำหรับคนไม่สบาย

เธอ...

เมื่อความเงียบมาแทนเขาเอ่ยเรียกชื่อของเด็กที่กำลังอยู่ในความดูแล แบมแบมยังคงสีหน้าไม่สู้ดี เม็ดเหงื่อเริ่มผุดอยู่ตามขมับเพราะหมอกปิดแอร์ไปได้สักครู่หนึ่งแล้ว

อือ...

เรียวปากที่แห้งผาดเริ่มเผยอออกเมื่อแบมแบมเริ่มมีการตอบรับ

หมอกเหรอ...

อืม...

ถึงจะตอบสั้นๆแต่น้ำเสียงนั้นก็ดูนุ่มนวลกว่าครั้งสุดท้ายที่พูดกัน

หมอก...เค้า

ไม่ต้องพูดอะไรตอนนี้หรอก

ฮึกหมอก...เค้า

เป็นอะไร...หืม?”

เจ้าของคำถามส่งมือไปยังหน้าผากที่ร้อนเพราะไข้ ตอนนี้เขาคงต้องอ่อนโยนกับคนป่วย คงต้องยอมทิ้งความรู้สึกตอนที่มองหน้ากันครั้งล่าสุดไปก่อน

ขอโทษ...ฮึก...ขอโทษนะคนป่วยที่ตัวร้อนทำไมไม่ยอมนอนเฉยๆ หมอกได้แต่คิดในใจในขณะที่ร่างกายของแบมแบมเริ่มเคลื่อนไหว มือที่เล็กกว่าดึงชายเสื้อของคนที่กำลังพร่ำคำขอโทษราวกับว่าตัวเองไปทำความผิดอะไรมาร้ายแรง ใบหน้าที่อุ่นร้อนซุกลงไปยังหน้าท้องของอีกคน แบมแบมไม่อยากให้หมอกเห็นตาบวมๆของตัวเอง ไม่อยากให้หมอกได้เห็นคนที่ไร้ค่า ไม่อยากให้หมอกเห็นว่าแบมแบมมันก็แค่คนที่ไม่ได้เรื่อง แม้แต่ตอนที่อยู่กับหมอกยังทำให้หมอกเห็นตัวเองอยู่ในสภาพที่ดีๆไม่ได้

ขอโทษนะ...จนถึงตอนนี้ตอนที่อยู่กับหมอกอีกก็ยังทำให้หมอกยิ้มไม่ได้เลย

พูดอะไร...เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้วเขาแพ้แล้ว...แพ้ให้กับแบมแบมอีกและคงจะมีครั้งต่อๆไปแบบนับไม่ถ้วน เหตุการณ์เมื่อคืนตอนที่เขายืนอยู่หน้าห้องมันกำลังถูกกลืนหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เขาลูบไปตามกลุ่มผมนุ่มของคนที่ตัวร้อน ไม่อยากจะจินตนาการใบหน้าของแบมแบมตอนนี้เลย ดวงตามันคงจะบวมและแดงกร่ำแถมยังชุ่มน้ำมากกว่าที่เห็นในตอนแรก

คนป่วยหมดฤทธิ์ไปแล้ว หลังจากนั้นไม่ได้พูดอะไรกันต่อตั้งแต่ที่แม้บ้านยกโจ๊กร้อนๆขึ้นมารวมไปถึงยาลดไข้ หมอกรู้ดีว่าแบมแบมคงไม่อยากให้ใครมาเห็นตนในสภาพแบบนี้ ป้านนวลทำหน้าที่แค่ขึ้นมาส่งสิ่งที่ต้องการจากนั้นก็ถูกสั่งให้ออกไปและห้ามใครมารบกวนจนกว่าเขาจะออกปาก

เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้น เธอตื่นมาอีกทีก็จะเป็นเช้าวันใหม่

หมอกไม่ไปไหนนะ...

อืม...จะอยู่ตรงนี้นั่นแหละ

มือเล็กถูกกระชับเบาๆพอให้แบมแบมได้รู้สึกว่าหมอกกำลังย้ำคำพูดด้วยการกระทำ

เดี๋ยวก็เช้าแล้ว

หมอกอย่าหายไปนะ...

เดี๋ยวจะอยู่ด้วยจนเบื่อหน้าไปเลย

 

*

ถ้าเช้าแล้ว...ทุกอย่างมันจะดีขึ้น

เปลือกตาค่อยๆเปิดขึ้นในที่สุดเมื่อเช้าวันใหม่เข้ามาถึง จิตใต้สำนึกแรกยังคงมีแต่คำพูดที่ได้ยินก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหายไป ดวงตากลมที่ไม่เหลือความชุ่มของน้ำตาแล้วเคลื่อนมองไปยังเจ้าของลมหายใจที่สม่ำเสมอ แบมแบมสัมผัสได้ถึงความอุ่นของลมหายใจรวมไปถึงมือที่ยังคงจับไว้ไม่ปล่อย

ถ้าหมอกมาติดไข้ไปด้วยอีกคนแบมแบมคงเห็นแก่ตัวมากที่เรียกร้องเข้าหาอีกคนอยู่แบบนี้ แต่เมื่อคืนก็ยอมรับว่าทำทุกอย่างไปตามจิตใต้สำนึกจนลืมนึกไปว่าคนข้างๆจะได้รับผลกระทบอะไรบ้างจากตน

แบมแบมจะทำให้หมอกรู้สึกดีบ้างได้ไหมแบบที่หมอกก็ทำให้ตนโดยไม่มีเงื่อนไข คนที่ตื่นก่อนได้แต่มองใบหน้านิ่งที่ดวงตายังคงปิดสนิท แบมแบมชอบมองเวลาที่หมอกได้หลับอย่างเต็มที่ แม้แต่จะขยับเขยื้อนร่างกายนิดหน่อยก็ไม่อยากจะทำ แต่ไม่นานนักดวงตาอีกคู่ก็ค่อยๆเปิดขึ้น แม้แต่สีหน้าแรกของหมอกที่ตื่นขึ้นมาแบมแบมยังจับหาความรู้สึกของอีกฝ่ายไม่ได้

หมอก...

นอนต่อก็ได้นะ ยังเช้าอยู่เลย

           

            ไม่ง่วงแล้ว

            แล้วเธอล่ะ...ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?”

            อื้อ เค้าไม่เป็นไรแล้ว

            หมอกเริ่มขยับตัวลุกขึ้นมองเด็กตากลมที่ก็มองเขาอยู่ไม่ต่าง ไม่นานฝ่ามือที่เคยจับไว้ถูกแยกออกจากกัน มันถูกแตะลงไปบนหน้าผากแทน

            ตัวยังอุ่นๆอยู่เลย

            อื้อ...แต่ก็ดีขึ้นมาก

            ก็เพราะเมื่อคืนเธอยอมกินข้าวกินยา

            เพราะหมอกอยู่ด้วยต่างหาก...

            แบมแบมแย้งขึ้นมา...แต่ก็แค่ในความคิดของตัวเองนั่นแหละ

            ตื่นแล้วก็ต้องกินข้าวกินยาเหมือนเดิม...

จนกว่าจะหายดี

เข้าใจแล้ว...

แบมแบมพยักหน้าหงึกหงักพลางมองตามมือที่กำลังยกอ่างสแตนเลสขึ้นจากโต๊ะข้างๆ

เมื่อคืนหมอกเช็ดตัวให้เค้าเหรอ...

ร่างสูงชะงักลงเมื่อได้ฟังคำถาม หมอกหันกลับไปมองเจ้าของร่างที่นอนช้อนตามองตนอยู่

เดี๋ยวตอนนี้ก็จะเช็ดให้อีก

“…”

หรือไม่ชอบ...

จะได้ไปตามคนอื่นมาทำให้

แบมแบมรีบส่ายหน้าสวนกลับไปทันที

ไม่ใช่ไม่ชอบ...แต่แบบนั้นหมอกก็คงจะเห็นร่องรอยตามเนื้อตามตัวไปหมดแล้ว

ไม่ใช่นะ...

“…”

อะไรที่หมอกทำให้เค้า...ก็ชอบหมด

แต่ก็อาจไม่ได้ชอบที่สุด

หมอก...

ไม่ต้องเถียงอะไรตอนนี้หรอก  เดี๋ยวเราเอาน้ำไปเปลี่ยนก่อน จะกลับมาเช็ดตัวให้

หมอกกลับมาอีกครั้งพร้อมกับอุปกรณ์เช็ดตัวที่เปลี่ยนใหม่เรียบร้อย มันถูกวางลงตรงที่เดิม แบมแบมค่อยๆวางโทรศัพท์ลงบนผ้าที่ห่มตัวเองอยู่เมื่อเห็นสายตาอีกคนส่งมา

จริงๆเค้าทำเองก็ไหวแล้ว...หมอกไม่ต้องเช็ดให้เค้าแล้วล่ะ

เอางั้นเหรอ

อื้อ...สบายมาก

คนฟังที่เฝ้าสังเกตอาการค่อยๆหย่อนสะโพกลงบนขอบเตียง เขารู้หรอกว่าแบมแบมเกรงใจ แต่อาการของแบมแบมก็ดูดีขึ้นกว่าเมื่อคืนจริงๆ

เราสั่งให้คนทำข้าวให้เธอแล้วก็จัดยา..เดี๋ยวก็คงยกขึ้นมา

ขอบคุณหมอกมากนะ

ไม่ต้องรีบไล่หรอก เดี๋ยวถ้าแน่ใจว่าหายดีก็จะออกไป

ไม่ใช่แบบนั้น

เอาโทรศัพท์มานี่

สิ่งของที่อยู่ในประโยคคำสั่งถูกหยิบขึ้นจากผ้าห่มอีกครั้ง แบมแบมไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็ยอมส่งให้อย่างว่าง่าย

เดี๋ยวจะโทรตามมันให้

ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าแบมแบมกำลังคิดถึงอะไร ห่วงใคร กังวลเรื่องไหน แต่มันคงสะดุดเพราะตอนที่เขากลับเข้ามาเจ้าตัวถึงต้องวางโทรศัพท์ลงไป

ไม่ต้อง...อย่าโทรไปนะหมอก

แต่กลับเป็นแบมแบมที่ยั้งมือไม่ให้หมอกกดปลายนิ้วลงไปบนหน้าจอ

เค้าไม่ได้อยากจะโทรไปหาม่านแล้ว...

“…”

ม่านจะกลับมาหรือไม่กลับมาเค้าก็ไม่สนใจแล้วล่ะ

            ทำไม?...”

            แบมแบมกำลังหลอกเขาหรือหลอกตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมรับว่าใจมันกลับพองโตเอาเสียดื้อๆ

            หมอก...

ไม่ต้องพูดถึงม่านตอนนี้ได้ไหม...

            แต่ก็ทำให้รู้ว่าไม่ได้ดีใจขนาดนั้นหรอก ถึงแบมแบมจะทำเหมือนไม่อยากได้ยินชื่อของอีกคนแล้ว ที่จริงในใจคงจะคิดถึงม่านที่สุดแล้ว

ขอโทษ

จะไม่พูดแล้ว...

 *

เธอ...ถ้าหายดีแล้วไปเที่ยวกันนะ

นั่นเป็นประโยคที่แบมแบมจำได้ในจิตใต้สำนึกสุดท้ายของค่ำคืนนี้ และหวังว่าเช้าที่ตื่นขึ้นมามันจะสดใสไม่หม่นเกินไปแบบเช้าที่ผ่านมา น้ำเสียงอบอุ่นของหมอกยังลอยก้องอยู่ในความคิด เชื่อว่ามันกล่อมให้แบมแบมฝันดีได้และไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่จะทำให้รู้สึกแย่

วันนี้ตัวไม่ร้อนแล้วนะ

เช้านี้หมอกดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ พิเศษกว่าหลายวันที่ผ่านมา แบมแบมลืมตาขึ้นมาก็เห็นรอยยิ้มที่กลบเขี้ยวแหลมๆคู่นั้น แม้หมอกจะไม่ได้ยิ้มจนเห็นฟันแต่ก็รู้สึกว่าดวงตาคู่นั้นกำลังยิ้มให้ ใจของแบมแบมมันเลยรู้สึกชุ่มชื้นตามไปด้วย แบมแบมจะรู้หรือเปล่าว่าสาเหตุของรอยยิ้มที่ปรากฏมันจะเป็นเพราะการที่ไข้ของคนที่นอนอยู่นั้นจางหายไปแล้ว

หมอกมาหาเค้าแต่เช้าเลยเหรอ

อือ...เสียงทุ้มแผ่วลากยาวอยู่ไม่นานนัก

ก็เราตื่นเช้า ไม่ได้ขี้เซาเหมือนเธอหรอก

หือ...ทำไมมาว่าเค้าได้ล่ะ เค้าอยู่เฉยๆนะเนี่ย...

ไม่ได้ว่าเธอ...

ยอมรับว่าตั้งใจมาหาจริงๆ แต่ไม่ได้มาแต่เช้า...

หือ?..

มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

สงสัยว่าหมอกจะทำให้ไข้แบมแบมกลับอีกรอบ ก็เพราะอุณหภูมิที่หน้ามันกำลังเพิ่มความร้อนฉ่า...

บทหมอกจะพูดตรงๆก็ตรงเสียจนคนฟังไปไม่เป็น

แต่ถามว่าชอบหมอกในโหมดนี้ไหม...

ชอบที่สุดเลยล่ะ

วันนี้แบมแบมลงมารับอาหารเช้าโดยที่ไม่ต้องให้ใครยกขึ้นไปเสิร์ฟหรือให้ใครคอยป้อนน้ำป้อนยาแล้ว ไม่ใช่เพียงแค่แบมแบมแต่รวมถึงหมอกและฌอห์ณ

ไม่รู้ป่านนี้ม่านทำอะไรอยู่เนอะ

“…”

นี่แบมแบม...นายรู้หรือเปล่าว่าม่านเค้าไปอยู่ที่ไหนน่ะ ป่านนี้ยังไม่กลับบ้านตั้งหลายวัน

ฌอห์ณเปิดบทสนทนาแรกบนโต๊ะอาหารในเช้านี้ ตากลมละออกมาจากถ้วยข้าวต้มร้อนๆที่กำลังพยายามเป่าให้เย็นลงก่อนจะมองไปยังคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือเล็กวางช้อนลงก่อนที่จะจัดการใช้ผ้าเช็ดปากเสียก่อน

แบมก็ไม่รู้ฮะพี่ฌอห์ณ...ม่านไม่ได้บอก

อ่าวเหรอ...อืมมม...ฌอห์ณกลอกตาไปมาราวกับว่ากำลังขบคิดอะไรอยู่ เสียงของฌอห์ณมันทำให้หมอกเองก็ต้องเงยหน้าขึ้นมาสนใจกับบทสนทนาที่กำลังเป็นประเด็น

พี่ก็คิดว่านายรู้...ก็เห็นนอนด้วยกันทุกคืนนี่

อ้อ...แต่สองคืนก่อนไม่ได้นอนนี่เนอะ พอม่านไม่อยู่ก็ให้หมอกมานอนเป็นเพื่อนแทน...เป็นแบมแบมนี่ดีจังเลยนะจะนอนกับใครก็ได้

เอาเวลาไปสนใจเรื่องตัวเองเถอะ เสียงนายมันทำให้ฉันรู้สึกว่ามื้อเช้ามันไม่อร่อย

ประโยคล่าสุดถูกสวนขึ้นมากลางคัน เป็นคนที่อดทนข่มใจฟังมันด้วยอารมณ์ที่เริ่มขุ่น...เช้าที่ตื่นมาเจอหน้าแบมแบมมันควรจะเป็นวันเริ่มต้นที่ดีของหมอก แต่มันกลับต้องสะดุดลงกับคำพูดไม่กี่ประโยคของคนที่เขาไม่ค่อยชอบหน้าสักเท่าไหร่อย่างฌอห์ณ

ไม่ต้องเก็บมาคิดหรอกนะ

หมอกหมายถึงเรื่องอะไรเหรอ

ก็เรื่องที่คนอื่นพูด...เรื่องบนโต๊ะอาหารเมื่อเช้า...

อ้อ...

มันก็เรื่องเดียวกับที่แบมแบมกำลังคิดอยู่ แต่แบมแบมกำลังพยายามกลบเกลื่อนมัน

เค้าไม่ได้คิดอะไรหรอก หมอกไม่ต้องห่วง สบายมาก

เสียงเล็กเปล่งออกมาในโทนที่คิดว่าสดใสที่สุด แบมแบมยิ้มออกมาให้คนตรงหน้าสบายใจ แบมแบมรู้ดีว่าคนอ่อนโยนอย่างหมอกเองก็คงรู้สึกไม่ดีกับประโยคต่างๆที่เกิดบนโต๊ะอาหารตัวนั้น

เค้าไม่แคร์หรอกหมอก...

แบมแบมหย่อนสะโพกลงไปบนขอบสระว่ายน้ำไม่นานเท้าสองข้างก็เริ่มแกว่งไกวไปมาเล่นกับมวลน้ำในสระ ตาคู่สวยช้อนมองขึ้นไปหาร่างสูงโปร่งที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองตน สายตาที่หมอกส่งมาบ่งบอกถึงความไม่เชื่อและเจือความเป็นห่วงจนสามารถรับรู้ได้ แบมแบมจึงต้องยิ้มออกไปอีกครั้ง

จริงๆนะ...

เค้าไม่แคร์คำพูดใครหรอก

เค้ารู้ว่าเค้าต้องสนใจอะไร...รู้ว่าต้องสนใจใคร

เหรอ...

หมอกก้มหน้าลงมาจนใบหน้าจ่อกับใบหน้าน้อยๆที่มองตนอยู่เช่นกันจนตากลมเบิกโตขึ้นเล็กน้อย เพราะตอนแรกคิดว่าหมอกจะทำอะไรแบบนั้น...

แบบนั้นที่หมายถึงคือคิดว่าจะทำให้ปากของหมอกมันแตะลงมาที่ปากของตัวเอง...แต่ก็โล่งใจที่มันอยู่ห่างพอสมควร เพราะถ้าเกิดใครเดินมาเห็นงานคงจะเข้าแน่ๆ

เหรออะไรล่ะหมอกก็...

เหรอก็เหรอเพราะอยากรู้…”

หมอกถามกลับทั้งที่ใบหน้ายังคงก้มลงมาค้างอยู่ที่เดิม มือสองข้างยังคงล้วงกระเป๋ากางเกงขาสั้นอยู่อย่างนั้น

อยากรู้ว่าคนที่เธอสนใจใช่เราหรือเปล่า

แบมแบมแอบโกงคำตอบด้วยการหลบสายตา มันยิ่งทำให้หมอกที่รวบรวมความกล้าอยู่นั้นลดความมั่นใจไปโดยปริยาย

ไม่น่าถามอะไรแบบนั้นเลย

เพราะถ้าแบมแบมไม่คิดว่าหลงตัวเองก็คงคิดอีกแบบ...หมอกได้แต่ตอบโต้กับความคิดตัวเองในวินาทีที่ถูกหลบตาจนรู้สึกว่าทนรอไม่ได้แล้ว

ไม่ต้องตอบหรอก

ถ้าแบมแบมอยากจะรักษาน้ำใจเขาคำตอบมันก็คงเป็นเขาได้ไม่ยาก

คนที่แบมแบมสนใจน่ะอยู่ในโทรศัพท์ที่แบมแบมหยิบมันขึ้นมาดูแทบจะทุกนาทีที่ว่างต่างหาก

“ไม่อยากรู้แล้ว...

นี่จำที่บอกได้ไหม...

ว่าถ้าหายดีแล้วไปเที่ยวกัน

*

กี่โมงแล้ววะ

เสียงทุ้มแหบพร่าเพราะยังปรับสภาพได้ไม่เข้าที่นักเมื่อยามที่เพิ่งลืมตาตื่นมาในช่วงบ่าย ม่านเห็นเพื่อนสนิทอย่างแจ็คสันกำลังเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับผ้าขนหนูที่ขยี้ผมที่ยังเปียกหมาด ส่วนตัวเองนอนกองอยู่บนโซฟาซึ่งข้างๆเป็นโต๊ะกาแฟมันถูกใช้วางกระป๋องเบียร์และกับแกล้มอยู่เต็มโต๊ะ

บ่ายสองแล้ว...ห่า

แจ็คสันมาหยุดท้าวสะโพกพลางเช็ดผมมองเพื่อนที่สภาพแย่กว่าหมาที่แม่เขาเลี้ยงไว้เสียอีก

ปวดคอว่ะ

ก็เสือกไม่ไปนอนดีๆในห้องเอง

เออมึง...กูยืมที่ชาร์ตแบตหน่อย

แจ็คสันส่ายหัวด้วยความเหนื่อยหน่าย คนอย่างไอ้ม่านถ้าสนใจจะแตะโทรศัพท์คงมีอยู่แค่เรื่องเดียว โซฟาอีกฝั่งยุบยวบลงไปเพราะเจ้าของห้องนั่งลงไปยังส่วนเบาะที่ยังเหลือโดยมีม่านนอนอยู่ก่อนจะกดปลายนิ้วลงไปบนรีโมตทีวีเพื่อไม่ให้ภายในห้องมันน่าเบื่อเกินไป เขาหันไปถอนหายใจใส่ร่างพังๆที่หมดสภาพ

กูถามมึงจริงๆว่ามึงทำใจได้จริงๆเหรอวะ หรือมึงแค่ประชดเขา

กูแค่ขอยืมที่ชาร์จแบต ถามเหี้ยไรนักหนา

ม่านตอบกลับมาในขณะที่หลับตาลงไปอีกครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะนอนหลับแต่อย่างใด

งั้นกูถามมึงจริงๆครั้งที่สองนะ ช่วยตอบกูจริงๆด้วยแล้วกูจะยอมเสียเวลาไปหยิบสายชาร์จให้มึงแจ็คสันค่อนข้างซีเรียสกับคำถามนี้ถึงแม้ว่าม่านมันจะทำเป็นไม่สนใจมัวแต่เอามือก่ายหน้าผากอยู่ที่เดิม

ถามเหี้ยไร...

กูรู้นะเว้ยว่ามึงแม่งตัดใจจากแบมแบมไม่ได้หรอก แต่กูก็ไม่เข้าใจมึงว่ามึงประชดแบบนี้มันไม่ยิ่งเปิดโอกาสให้สองคนนั้นยิ่งอยู่ใกล้กันมากขึ้นเหรอวะ

แล้วมึงจะให้กูทำไง...

เขาไม่ได้รักกู...

ไม่รักแล้วเขายอมมึงได้ไง?”

ม่านเงียบไปหลังจากเจอประโยคที่ทำให้ต้องฉุกคิด แต่คิดแล้วก็ยังไม่ทำให้รู้สึกต่างไปจากเดิม

กูมันเหี้ยเองแหละว่ะ...

เจ็บบ้างก็ดี...มึงว่าไหมวะไอ้แจ็ค

แต่เดี๋ยวกูก็ทนไม่ได้ กูคิดถึงเขากูก็คงกลับไปอีก

คำพูดของม่านไม่ได้ผิดไปจากที่พูดเลย เย็นวันนั้นรถคู่ใจถูกจอดอยู่ที่โรงจอดรถของบ้าน ม่านยัดกุญแจรถใส่กระเป๋ากางเกงหลังจากที่ประตูรถถูกปิดลงพลางก้าวเท้าไปตามทางเดินที่จะขึ้นบ้าน

อ้าวคุณม่าน...กลับมาแล้วเหรอคะ

ป้านวลคงจะได้ยินเสียงรถที่จำได้ก็เลยเดินออกมารอรับถึงหน้าประตู ม่านพยักหน้ารับแต่ก็ไม่ได้สนใจแม่บ้านสักเท่าไหร่ ตาคมกวาดมองไปรอบบริเวณเพราะหวังจะได้พบกับบางคน แต่ก็พบว่าตรงนี้ไม่มีใครอีกแล้ว

ยัยหมูอยู่ห้องเหรอป้า

“เอ่อ...

ป้านวลดูหน้าเจื่อนๆและมีท่าทีอึกอักลงจนม่านจับสังเกตได้ เขาไม่รอฟังให้ป้าพูดอะไรต่อ ปลายเท้าก้าวฉับๆไปยังทางขึ้นบันไดกลางห้องโถง

หนูแบมไม่อยู่หรอกค่ะคุณม่าน...

น่าเสียดายที่ม่านไม่รอฟัง ป้านวลได้แต่ถอนหายใจหลังจบน้ำเสียงแผ่วๆมองบันไดที่ว่างเปล่าเพราะว่าม่านเดินหายไปแล้ว

เฮ้อ...คนนึงกลับมา อีกคนดันออกไป

.

.

.

เขาน่าจะอยู่ฟังป้านวลพูดให้จบก่อนจะได้ไม่ต้องเปิดประตูมาเจอกับห้องที่ว่างเปล่า ม่านทิ้งสะโพกลงเตียงพลางมองไปรอบๆห้อง มองแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันได้อะไรเพราะถึงยังไงยัยหมูก็ไม่อยู่ในนี้ รู้แบบนี้ ถึงแม้โทรศัพท์มันจะชาร์จแบตจนเกือบเต็มแล้วแต่เขาก็ยังไม่กล้าโทรหาจนกระทั่งตอนนี้ ม่านเพียงแค่อยากเปิดมันเพื่อเช็คดูว่ามีใครสนใจและนึกถึงเขาในเวลาที่ห่างจากกันบ้าง

ลมหายใจถูกพ่นออกมาเมื่อรู้ว่าจังหวะและเวลาของเรามันคลาดกัน แต่ถึงยัยหมูอยู่ตรงนี้ก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะยังยอมมองหน้าเขาอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า

ก๊อกๆๆ

เสียงดังจากประตูเรียกสติให้คนคิดไกลกลับมาเข้ารูปเข้ารอยอีกครั้ง ม่านผุดรอยยิ้มเพียงเพราะคิดว่ามันจะเป็นคนที่กำลังคิดถึง ประตูถูกเปิดออกในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ทันทีที่ฝีเท้าเร่งมาจนถึงที่

แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวัง

ไม่ใช่ยัยหมู...

พี่ม่าน

มีไรวะไอ้ฌอห์ณ

บางทีคนตรงหน้าก็อาจจะทำให้ม่านที่อารมณ์กำลังขุ่นๆอยู่แล้วกลับขุ่นเพิ่มขึ้นไปอีก บอกตรงๆแค่เห็นหน้าคนๆนี้เขาก็รู้สึกเซ็งขึ้นมาทันที

ม่านควรจะเอะใจตั้งแต่ที่ประตูห้องถูกเคาะ...ยัยหมูจะเคาะประตูห้องตัวเองทำไม

ผมก็แค่จะมาบอกเรื่องของแบมแบม แต่ถ้าพี่ไม่อยากรู้ก็ไม่เป็นไร

เจ้าของร่างเพรียวที่ยืนอยู่หน้าประตูทำทีจะเดินออกไปแต่ก็ถูกรั้งไว้ได้ทัน

เดี๋ยว...

ฌอห์ณยอมหันหน้ากลับมาแม้เมื่อครู่จะทำทีเดินออกไปแล้ว ริมฝีปากยกรอยยิ้มให้จนคนมองรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม

มึงจะพูดอะไรก็รีบๆพูด

ม่านทวงถึงสิ่งที่เป็นเหตุผลให้ต้องรั้งข้อมือของคนตรงหน้าไว้ก่อนที่จะสลัดมันออกอย่างไม่ใยดี

ผมลังเลอยู่นานว่าควรจะบอกพี่ดีไหม บอกแล้วพี่อาจจะรู้สึกแย่กว่าที่เป็น

ม่านทำทีกลอกดวงตาไปที่เพดาน แขนทั้งสองยกขึ้นมากอดอกก่อนที่สายตาจะกลับไปโฟกัสที่คนตรงหน้า

แต่พี่ก็ควรจะรู้ว่าคนที่พี่แคร์เขาไม่ได้สนใจความรู้สึกของพี่เลยสักนิด

“…”

“ทั้งๆที่พี่หายไปก็พากันออกไปเที่ยวตั้งแต่ตอนเที่ยง แม้แต่รถที่บ้านก็ไม่ขับออกไป คงอยากจะนั่งเบียดๆกันบนแท็กซี่แบบที่เคยๆนั่นแหละ

มึงจะพูดแค่นี้ใช่ไหม?”

ผมว่าพี่น่าจะเข้าใจ ที่ผมพูดมันก็อาจจะทำให้พี่เกลียดผม แต่ผมก็ยอมเพราะผมไม่อยากให้พี่สองคนต้องมาผิดใจกันเพราะเด็กคนนั้น ทุกคนในบ้านก็รับรู้และมองออกว่าแบมแบมเป็นคนของพี่ แต่แบมแบมกลับทำเหมือนพี่ไม่มีความหมายเลย ผมทนไม่ได้ที่จะเห็นพี่เป็นแบบนี้ ที่พี่ต้องหายไปไม่อยู่บ้านมันก็เพราะเด็กคนนั้น

มึงพอแล้ว แล้วอีกอย่างมึงไม่ต้องมาแคร์ความรู้สึกกูมากขนาดนั้น

ผมบอกแล้วไงว่าผมยอมให้พี่เกลียด...ผมรู้ดีว่าที่ผ่านมาพี่ก็ไม่ชอบผมอยู่แล้ว

พี่ไม่ใช่คนที่จะเชื่ออะไรใครง่ายๆ แต่พี่ก็ลองคิดเองว่ามันจริงอย่างที่ผมพูดไหม

เพ้อเจ้อ

ม่านพูดเท่านั้นก็ปิดประตูใส่ฌอห์ณทันที เขาไม่แน่ใจนักว่าเด็กคนนี้กำลังเล่นเกมอะไรหรือหวังอะไรจากเขา ที่ผ่านมาฌอห์ณไม่เคยพูดอะไรที่บ่งบอกความรู้สึกมากมายถึงขนาดนี้เลย แต่สิ่งที่ทำให้ม่านคิดหนักไม่ใช่เรื่องของฌอห์ณแต่กลับกลายเป็นเรื่องของคนสองคนที่ถูกกล่าวถึง

ถึงจะรู้สึกแย่กว่าเดิม...แต่รับรองได้ว่าสิ่งที่ฌอห์นพูดมันไม่ได้ทำให้ม่านมองยัยหมูของเขาเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย 

TBC

 

Talk ; (คิดถึงมากๆ... :)

#untwins93


? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 295 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,078 ความคิดเห็น

  1. #2071 vv_ptmp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 22:33
    ถ้าเราเป็นม่านอะ โคตรเสียความรู้สึกเลยอะ ที่แบมเคยบอกว่ารู้สึกเท่ากัน แต่พอม่านไม่อยู่ก็บอกว่าไม่อยากให้พูดถึง คือม่านน่าสงสารมากเว้ย เข้าใจนะว่านางก็ทำผิด แต่ก็สงสารนางจริงๆอะ เวลาอยู่กับม่านแบมก็จะคิดถึงแต่หมอก แต่พออยู่กับหมอก็รู้สึกว่าคิดถึงม่านอยู่เหมือรกัน แต่มันรู้สึกว่ามันน้อยกว่าตอนที่คิดถึงหมอกอะ ถ้าเป็นเรา เราจะออกมาจากตรงนั้นและหนัไปทำใจแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย เพราะรู้ว่ากลับมาคงเห็นเค้าอยู่ด้วยกันมีความสุขด้วยกัน ปล.รักม่านมากๆค่ะ #ทีมม่านทั้งตัวและหัวใจ
    #2,071
    0
  2. #2064 MAGAND (มาร์กันต์) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 13:37
    ทึมหมอกอะ ดูหวังดีดูไม่อยากล่วงเกินแบมแบบที่ม่านทำ ดูใส่ใจ ดูเป็นมาร์ค
    #2,064
    0
  3. #1776 Spices_smile (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 01:12
    เหลือเเค่เเบมที่ต้อวบอกความรู้สึกตัวเองไปได้เเล้วนะ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปเเล้วเเบมเเบม ถอยหลังกลับไปก็ไม่เหมือนเดิม
    #1,776
    0
  4. #1734 Khunkawaeii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 23:59
    ม่านก็ยังคงรู้สึกกับหมูเหมือนเดิมแต่ไม่เคยเห็นจะบอกค.ในใจให้หมูรู้ มีแต่กระทำตามใจตัวเอง พอเป็นแบบนี้ก็หนี แบมดูเหมือนจะแคร์หมอกมากๆ(คิดในใจรู้สึกดีที่เขาอยู่ด้วยแต่ไม่พูด) แต่หลายครั้งก็มาลุ้นว่าหมอกจะโหมดไหนคือไม่ได้รู้จักหรือเข้าใจจริงๆของหมอกเลย หมอกมาโหมดอบอุ่นรักษาน้ำใจของแบมดีต่อใจสุดแล้ว เราก็ใจอ่อนให้นะถ้าจะเลือกหมอก ก็อย่าคิดถึงม่านสิ ร้องไห้แปป TT ปล.อยากให้ม่านรับได้และลองอยู่แบบเอ้อเราไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรอยู่ร่วม3คนได้ในแบบที่หมูต้องการ ลองมีตัวตนอยู่แต่ใจอาจพังไปแล้วงี้ เฮ่อ
    #1,734
    0
  5. #1679 kiddy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 14:06

    อินมากๆ เลือกไม่ถูกเลย ม่านหรือหมอกดีนะ (แบม บอก -ไม่ต้องเลือก -ไม่ใช่นางเอก 5555)

    #1,679
    0
  6. #1616 Nanny27608 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 02:46
    ไม่รู้ทำไมทีมม่าน หน่วงจังฟิคนี้อยากให้ทั้งม่านและหมอกมีคู่อะ แต่พระนางมีคนเดียว นี่ทีมม่านอะหรือเพราะเป็นคนนิสัยแบบม่านรึเปล่าก็ไม่รู้นะ แบบถ้าเรารู้สึกว่าเค้าไม่ต้องการก็เลยอยากออกมา แต่พอออกมาก็คิดถึงเค้าอยู่ดี แต่ม่านมักจะทะเลาะกับแบมผิดเวลาไป แง่เค้าทีม่านนะ
    #1,616
    0
  7. #1613 ออมม่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 10:18
    เลือกข้างสลับไปมา เลือกไม่ได้เหมือนยัยหมูเลย ยัยหมูไม่ท้องอย่าปล่อยฟิคไว้กลางทางน้าาาา
    #1,613
    0
  8. #1608 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 00:03
    เฮ้อออ หน่วงๆแฮะ
    #1,608
    0
  9. #1607 bbboobb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 14:44
    ฌอณห์น่่จะอยากให้แบมแบมออกไปจากบ้านนะ
    #1,607
    0
  10. #1606 อ่ะโลฮ่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 12:21
    รรรรร ฌอห์ณนี่ก้เสี้ยมจัง แต่ทำไรไม่ได้55555
    #1,606
    0
  11. #1605 cotton🤢 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 10:36
    ทีมหมอกยังไงไม่รู้แฮะ
    #1,605
    0
  12. #1603 sugusgugus (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 14:20
    จริงอาจจะเป็นหมอกมาตั้งเเต่เเรก เพราะยังมีบางตอนที่พูดถึงอดีตที่ยังไม่ได้เล่าออกมางัย~~~~
    #1,603
    0
  13. #1602 sugusgugus (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 14:20
    จริงอาจจะเป็นหมอกมาตั้งเเต่เเรก เพราะยังมีบางตอนที่พูดถึงอดีตที่ยังไม่ได้เล่าออกมางัย~~~~
    #1,602
    0
  14. #1601 VivoV5 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 14:02
    ม่านมั่นคงดีนะ แต่ควรใจเย็นกว่านี้
    #1,601
    0
  15. #1594 Lost star (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 01:21
    เลือกหมอกเถอะ ยังไงก่ยืนยันทีมหมอกอ่ะ ตอนที่แบมไม่โอเคคนที่อยู่ด้วยก่คือหมอกอ่ะ ม่านก่อยู่ด้วยแค่ตอนร่วมสุข แต่ตอนทุกข์ก่หายไป
    #1,594
    0
  16. #1593 ㅋㅋㅋ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 23:58
    เลือไม่ถูกเลยว่าใครจะเป็นพระเอก ไรท์มีทางเลือกให้เรามั้ยถ้าใครทีมม่านก็อ่านตอนจบของพาร์ทมาร์ค ถ้าใครทีมหมอกก็อ่านตอนจบของพาร์ทหมอก รับไว้พิจารณาหน่อยนะคะ เราเป็นคนหลายใจอยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนเลย
    #1,593
    0
  17. #1587 TYFH (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 22:07
    ยังทีมม่านเสมอนะ เพราะม่านอยู่กับแบมมาตลอดตอนที่หมอกไม่อยู่ ม่านไม่เคยทิ้งแบมเลย
    #1,587
    0
  18. #1583 mymindmiew (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 18:17
    เคียด (´°̥̥̥̥̥̥̥̥ω°̥̥̥̥̥̥̥̥`) /// เราทีมหมอกค่ะแต่เอาจริงๆก็สงสารม่าน แต่ว่านะคะ ณอห์ณ! หยุดพูด!
    #1,583
    0
  19. #1582 S_candy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 17:00
    รอออออออ
    #1,582
    0
  20. #1581 mmhbailh (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 16:44
    หมอกของเค้าาาาาㅠㅠ
    #1,581
    0
  21. #1580 Fonnnnnni (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 15:11
    รอออออออออออออออ
    #1,580
    0
  22. #1579 edokmind0000 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 13:36
    ทีมม่านวะ
    #1,579
    0
  23. #1578 Ploymark93 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 13:27
    หมอกก้เเสนดี ม่านก้น่าสงสาร เลือกไม่ถูกเลยเด้อ เส้า TT
    #1,578
    0
  24. #1577 Amxoe (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 13:15
    ชอบผู้ชายแบบหมอก ฮือๆๆๆๆๆ เจาเจาเจาเจาเจาเจาเจาเจาเจาเจาเจาเจาเจาเจา
    #1,577
    0
  25. #1576 peachbam1a (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 12:38
    ทีมหมอกกก
    #1,576
    0