[Fic Rockman Zero] The Guardian Nurse Angelo (yaoi)

ตอนที่ 4 : ตอนที่3 หักล้างคำสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63

ตอนที่3 หักล้างคำสัญญา

ในปีต่อมา

ร่างสีครามกำลังทำงานเอกสารต่างๆบนโต๊ะจนกระทั่ง...

ก็อกๆ

"เข้ามา" ร่างสีครามกล่าวโดยที่สายตาไม่ละออกจากงาน

"พักบ้างดีไหมครับเลกะ?" ร่างสีขาวเดินเข้ามาพร้อมกับถาดที่มีคุกกี้อยู่ในจานและนมอีกหนึ่งแก้ว ก่อนจะวางถาดไว้บนโต๊ะที่มีเอกสารนั้น ซึ่งคือข้างๆมือซ้ายของร่างสีคราม

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกข้าอย่างนั้นน่ะ" ร่างสีครามว่าพลางทำเอกสารต่อ และหยิบคุกกี้ขึ้นมากินอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะพูดต่อ

"แล้วก็นะ ข้าเป็นเรพลิลอยด์ *ง่ำๆ* แค่พลังงานก็เกินพอแล้ว *ง่ำ* ไม่จำเป็นหรอกพวกอาหารของมนุษย์น่ะ *อึกๆ*" ดูเหมือนคนพูดจะไม่รู้ตัวว่ากำลังกินคุกกี้อยู่ แถมยกแก้วนมขึ้นมาดื่มอีก

"ถ้าไม่ทานก็หยุดสิครับ" ร่างสีขาวว่าพลางหยิบคุกกี้ที่ร่างสีครามกำลังจะใส่เข้าปากออกมาจากมือของอีกฝ่าย

"อะ!" เมื่อรู้สึกว่าคุกกี้ถูกเอาออกไปจากมือร่างสีครามก็ทำหน้าเหมือนไม่พอใจ

"เธอชอบพูดว่าไม่เอาๆ แต่พอผมไม่เอามาให้ เธอก็จะไปแย่งหนูเฟฟน์ตลอด ส่วนตอนนี้ พอผมไม่ให้เธอทาน เธอก็จะทำหน้าแบบนี้ตลอดเหมือนกัน" ร่างสีขาวทำเสียงดุๆ

"..." ร่างสีครามเสตามองไปทางอื่น

"เฮ้อ~ ฟังนะเลกะ" ร่างสีขาวเดินมาทางด้านหลังของร่างสีคราม ก่อนจะบรรจงนวดไหล่ให้ แล้วพูดต่อ

"ผมรู้ว่าเธออาจจะไม่ชอบที่ผมทำเหมือนเธอเป็นเด็ก แต่เธอสามารถบอกผมได้ทุกเรื่อง ถ้าเธอมีปัญหาหรือไม่สบายใจเรื่องอะไร ผมสามารถช่วยให้คำปรึกษาเธอได้ เพราะผมมีประสบการณ์มากกว่าเธอ แค่เธอบอกผม ผมก็ยินดีที่จะช่วย"

"เจ้าชอบทำตัวเหมือนกับว่าเป็น... แม่ของข้า... " ร่างสีครามกระซิบเบาๆ ด้วยดวงหน้าขึ้นสีนิดๆ ก็มันรู้สึกอายๆนี้น่า... เรพลิลอยด์มีแม่ซะที่ไหนกันล่ะ...

"งั้นอยากให้ผมทำตัวเหมือนทหารคนอื่นๆไหมล่ะ ไม่ดูแล ไม่ยุ่งเกี่ยว ไม่ใส่ใจ ไม่วิเคราะห์ ไม่ออกความเห็น แค่ทำตามคำสั่งเพียงอย่างเดียว เธออยากได้แบบนั้นไหมล่ะ?" ร่างสีขาวหยุดทุกการกระทำก่อนจะพูดออกมาอย่างเยือกเย็น

"..." ร่างสีครามเบิกตาเล็กน้อย

หมายความว่า... จะไม่มีแองเจโล่ที่คอยดูแลข้าอีกแล้วน่ะรึ?... แบบนั้นน่ะไม่เอาด้วยเด็ดขาด!

หมับ!

"หืม?" ร่างสีขาวสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อถูกร่างสีครามคว้าเข้าสู่อ้อมกอด

ครั้งแรกเลย... ที่เลกะกอดเรา... ตั้งแต่ที่เขาตื่นขึ้นมาหลังจากวันนั้น... ที่เขาลืมความทรงจำเกี่ยวกับเราไป...

"ข้าไม่เคยพูดเสียหน่อย... ว่าให้เจ้าทำแบบนั้นน่ะ.. "

ไม่เอาเด็ดขาด... ข้าจะไม่สูญเสียคนที่ข้าสามารถเป็นตัวเองได้ยามอยู่ด้วยไปเด็ดขาด...

"เจ้าสัญญากับข้าได้ไหมแองเจโล่... "

"ครับ?"

"จะอยู่ข้างๆข้าไปตลอดเลยได้ไหม?" อยู่ๆคนพูดก็หน้าขึ้นสีขึ้นมาดื้อๆ

ข้าพูดอะไรออกไป...

"ได้สิครับ" ร่างสีขาวยิ้มอย่างอ่ออนโยน

เด็กก็คือเด็กอยู่วันยังค่ำสินะ... อา... ลึกๆลงไปแล้วเลกะก็ยังคงเป็นเลกะคนเดิมอยู่นี้เอง... คิกๆ ดีใจจังเลย...














เช้าวันใหม่

ร่างสีขาวเดินเข้าไปในห้องๆหนึ่งอย่างเงียบๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเจ้าของห้องแล้ว...

"ย๊ากกก!!!" ร่างบนเตียงร้องอย่างเจ็บปวด เพราะโดนดึงแก้มทั้งสองข้างอย่างแรง

"ตื่นได้แล้วครับน้องฮาร์ป" ร่างสีขาวกล่าวก่อนจะปล่อยแก้มของร่างสีเขียวหรือก็คือฮาร์เปีย

"ปลุกวิธีอื่นไม่ได้หรอครับพี่แอง" ฮาร์เปียนั่งลูบแก้มตัวเองด้วยน้ำตาเล็ด

"ถ้าน้องฮาร์ปไม่ยอมตื่นเองก็ต้องเจอแบบนี้นั้นแหละครับ^^ " ว่าจบร่างสีขาวก็เดินออกจากห้องไป... ยังห้องของผู้โชคร้ายคนที่สอง



"ฮะ! ฮ่าๆๆๆ! ฮะๆๆๆ! ฮ่าๆฮะ!" เสียงหัวเราะดังทั่วห้องของร่างสีม่วงเข้มหรือก็คือแฟนธ่อม

"ฮะๆ! แอ๊ก!" ก่อนเสียงจะหยุดลง พร้อมกับที่วิญญาณสีขาวลอยออกมาจากร่างเจ้าของห้อง

"แฟนธ์คุงครับ ถ้าไม่ลุกตอนนี้จะเจออีกชุดนะ" ร่างสีขาวกระซิบข้างหูร่างที่อยู่บนเตียง

"ม่ายยยอาววว!!!" แล้ววิญญาณก็กลับเข้าร่างทันทีที่ได้ยินคำว่า 'อีกชุด'

"คิกๆ" ร่างสีขาวเดินหัวเราะออกจากห้องไป... ยังห้องของผู้เคราะห์ร้ายคนที่สาม



ร่างสีขาวเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกับกระทะในมือทั้งสองข้างก่อนจะ...

แกร้งๆๆๆ!!!!

"หนูเฟฟน์ครับ! ตื่นครับตื่น!" เอากระทะทั้งสองมาตีกันและตะโกนใส่หูร่างสีแสดบนเตียง

"ว็ากกกกก!!!"

โครม!

ร่างสีแสดตกจากเตียง

"ต้องปลุกแบบนี้ตลอดเลยหรอครับพี่แอง" ร่างสีแสดหรือก็คือเฟฟเนอร์ว่าอย่างงัวเงีย

"ก็ตื่นเองบ้างสิครับ ผมจะได้ไม่ต้องปลุก" ร่างสีขาวว่ายิ้มๆก่อนเดินออกไปยังห้องที่สี่...



ร่างสีขาวเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะ...

"กรี๊ดดดด!!!" ดึงหูร่างสีน้ำเงินบนเตียงอย่างไม่เกรงใจ

"อรุณสวัสดิ์ครับเลเวียจัง^^" ร่างสีขาวว่ายิ้มๆ

"พี่แองอะ! ไม่ต้องยิ้มเลย!" เลเวียธารกล่าวพลางทำแก้มป่องไม่พอใจ

"ครับๆ ไว้เจอกันมื่อเช้านะ" ว่าจบก็เดินออกไป... ทายสิ ใครคือคนสุดท้ายที่ร่างสีขาวจะปลุกกันนะ?



ร่างสีขาวย่องเข้ามาในห้องของร่างสีครามที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างเงียบๆ ก่อนจะ...

"อะ!" ถูกร่างสีครามดึงลงไปนอนด้วยกันบนเตียง

"อรุณสวัสดิ์... " ร่างสีครามกล่าว

"อืม อรุณสวัสดิ์เลกะ" ร่างสีขาวยิ้มเห่ยๆ

"หยุดเรียกข้าแบบนั้นสักที=_=" ร่างสีครามลุกจากเตียง

"พูดเหมือนทำให้ผมหยุดเรียกได้งั้นแหละครับ^^" ร่างสีขาวออกไปจากห้อง









ห้องทานข้าว

ร่างห้าร่างนั่งประจำเก้าอี้ของตน ในขณะที่ร่างสีขาวนำอาหารมาเสิร์ฟให้ตรงหน้า

"นี้ครับ แพนเค้กบลูเบอรี่ราดน้ำเชื่อมเมเปิ้ลไซรัปของเลเวียจัง" ร่างสีขาววางจานแพนเค้กให้ไว้ตรงหน้าร่างสีฟ้า

"ขอบคุณค่า~" เลเวียธานกล่าวด้วยดวงตาเป็นประกายที่มื่อเช้าของตน

"วันนี้ของหนูเฟฟน์เป็นเนื้อวัวสันนอกย่างซอสครับ" ต่อด้วยวางจานสเต็กไว้ต่อหน้าร่างสีแสด

"ขอบคุณคร้าบ~" เฟฟเนอร์ว่าโดยที่น้ำลายสอเพราะกลิ่นของอาหาร

"ได้แล้วครับแฟนธ์คุง ข้าวสวยไรซ์เบอร์รี่ร้อนๆกับซาบะย่างซีอิ้ว เครื่องเคียงเป็นเห็ดออรินจิย่างกับซุบมิโซะ" จากนั้นจึงเดินมาวางจานอาหารญี่ปุ่นไว้หน้าร่างสีม่วงเข้ม

"ขอบคุณครับพี่แอง น่าทานเหมือนเคย" แฟนธ่อมกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ขอบคุณ

"ส่วนของน้องฮาร์ปเป็นขนมปิ้งเนยกับไข่ดาวยางมะตูมและเบคอนลมควันครับ" แล้วต่อด้วยเดินมาวางจานอาหารที่ถูกจัดไว้ให้เหมือนแซนวิชให้ร่างสีเขียว

"พี่แอง ผมน่ะแค่ขนมปังกับกาแฟก็- โอ๊ย!" ฮาร์เปียยังไม่ทันพูดจบก็โดนดึงแก้มไปที

"มันได้สารอาหารไม่เพียงพอไงครับ"

"ครับ" ฮาร์เปีบว่าพลางลูบแก้มตัวเองเบาๆด้วยน้ำตาเล็ด

"และของมาสเตอร์เป็นขนมปังอบเชยราดแยมราสเบอร์รี่ กับสลัดผลไม้ครับ" และเดินต่อไปวางจานขนมปังกับสลัดผมไม้ไว้ให้ร่างสีคราม

"อืม... " ก็อปปี้เอ็กซ์พยักหน้าพลางยิ้มน้อยๆที่ไม่มีใครเห็น ก่อนจะหยิบขนมปังขึ้นมากิน นี้คือความลับนะ... ร่างสีครามน่ะชอบของหวานมาก~

"คิกๆ" ร่างสีขาวหัวเราะ

"พี่แองไม่ทานหรอคะ?" เลเวียธารถาม

"ไม่ครับผมทานแล้วล่ะ^^ ขอตัวก่อนนะ" ว่าจบก็เดินจากไป















สองปีต่อมา...

ร่างสีขาวเข้ามายังที่ประจำของตนในป่า

"สงบสุขดีแท้~" แองเจโล่นอนแผ่รับแสงแดดอยู่บนซากอาคาร

จนไซเบอร์เอลฟ์สีแดงเข้ามาหาเขา



"มีอะไรหรอเรดดี้?" แองเจโล่ยื่นนิ้วให้ไซเบอร์เอลฟ์ตัวน้องนั่ง เพราะมันดูค่อนข้างเหนื่อย

ไซเบอร์เอลฟ์สีแดงทำท่าทำทางเหมือนอยากให้เขาทำอะไรสักอย่าง ก่อนจะพยายามดึงนิ้วเขา

"เธออยากจะให้ผมตามไป?"

เรดดี้พยักหน้ารัวๆ ก่อนจะเริ่มบินนำไป

แองเจโล่เดินตามไซเบอร์เอลฟ์สีแดงไปจนเจอกับภาพที่เจ้าตัวต้องเบิกตากว้าง

ทหารของนีโออัลคาเดียกำลังใช้กำลังกับเรพลิลอยด์ที่เป็นพลเมือง

"หยุดนะ!" โดยไม่รีรอร่างสีขาวใช้โซ่ที่เป็นอาวุธประจำตัวหรือก็คือA-Chain (เหมือนChain Rodของเซโร่) รวบตัวเรพลิลอยด์พลเมืองออกมาจากวิถีอาวุธของพวกทหาร แล้วรีบแดชไปหยุดอยู่ระหว่างทั้งสองฝ่าย แล้วก็ต้องตกใจว่าใครเป็นคนนำพวกทหารมา

"พี่แอง!? ทำอะไรน่ะครับ!" ร่างสีเขียวกล่วอย่างตกใจ

"ผมต่างหากที่ต้องถาม! พวกเธอทำอะไรกัน! พวกเขาเป็นพลเมืองนะ!" แองเจโล่กล่าวเสียงดังพลางกางแขนออกอย่างปกป้อง ในขณะที่เรพลิลอยด์ข้างหลังเขาเองก็พากันหลบหลังเขาเช่นกัน

"ไม่ครับ! พวกมันเป็นอิเรกูล่าห์" ฮาร์เปียแย้ง

"พวกเขาเนี้ยนะ? จริงหรอ?" แองเจโล่หันไปดูเรพลิลอยด์ข้างหลังตัวเองก่อนจะถาม ซึ่งได้รับคำตอบเป็นการส่ายหัวอย่างแรงจากร่างทุกร่างข้างหลังเขา

"อาจไม่ใช่ในตอนนี้ แต่เราก็วางใจพวกมันไม่ได้ด้วย เราต้องดับไฟตั้งแต่ตนลม เพื่อมนุษย์จะได้ไม่เป็นอันตราย เพราะหน้าที่ของเราคือปกป้องมนุษย์" ฮาร์เปียว่า

"ใครเป็นคนบอกเธอแบบนี้? หน้าที่ของเราคือปกป้องทั้งมนุษย์และเรพลิลอยด์ต่างหากล่ะ" แองเจโล่ขมวดคิ้ว

"ถึงผมจะคิดแบบนั้น... แต่มันเป็นคำสั่งของมาสเตอร์ผมขัดไม่ได้"

"อะไรนะ!" แองเจโล่ตาเบิกกว้าง

"พี่แอง- โอ๊ยยยย!!!" ร่างสีเขียวโดนหยิกแก้ม แต่มันเป็นการหยิกที่แน่นแรงและไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยเลยด้วย

"กลับ!" แองเจโล่ว่าเสียงดังก่อนหันหลังกลับและลากฮาร์เปียไปโดยการหยิกแก้มของร่างสีเขียว

"ค ครับ?" พวกทหารว่าพร้อมกันจนเกือบเป็นเสียงเดียว

"กลับเดี๋ยวนี้! ถ้าใครไม่ยอมกลับผมจะแยกชิ้นส่วนพวกเธอทุกคน!!! เข้าใจกันไหม!" ร่างสีขาวหันกลับโดยไม่ปล่อยแก้มของฮาร์เปีย และตะโกนใส่พวกทหาร

"แต่ว่า-" พวกทหารจะแย้งแต่...

"ถามว่าเข้าใจไหม!!! หรืออยากจะโดนแยกชิ้นส่วนกันหะ!" แองเจโล่หยิบA-Chainออกมา

"ครับ!" พวกทหารตอบเสียงค่อยอย่างกลัวๆ

"อะไรนะ? ไม่ได้ยินเลย ผมถามพวกเธอว่าเข้าใจไหม!!!!!"

"ครับท่านแองเจโล่!!!!!" พวกทหารรีบวิ่งกรู่กลับไปยังทิศทางเดิมที่ใช้เดินทางมา

"อี้อับอ่อยแอ้มอมอี" (พี่ครับปล่อยแก้มผมที) ฮาร์เปียว่าพลางน้ำตาเล็ด

"..." ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ทานเรียกในขณะนี้...

ส่วนพวกเรพลิลอยด์พลเมืองก็มองหน้ากันแบบงงๆ














ร่างสีขาวเดินดุ่ยๆเข้ามาในห้องห้องหนึ่ง ก่อนจะได้ยินบทสนทนาระหว่างร่างสีครามกับเด็กสาวผมบลอนด์เข้าโดยบังเอิญ

"ซิเอล บอกแล้วไงว่านี่เป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว ทำไมถึงยังไม่เข้าใจอีก?" ร่างสีครามกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะเดินผ่านร่างของเด็กสาวไปแล้วหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อว่า...

"ต่อไปถ้าเข้ามาเกะกะอีกล่ะก็... ซิเอล ถึงเป็นเธอฉันก็ไม่เว้น" ร่างสีครามกล่าว

"เรพลิลอยด์ที่ไม่จำเป็นก็ต้องกำจัดทิ้งงั้นเหรอ!? เรื่องแบบนั้นน่ะ....!" ซิเอลกล่าวเสียงดัง แต่ก่อนเธอจะพูดจบ....

เพี่ยะ!

ร่างสีขาวก็เข้ามาตบหน้าร่างสีครามจนหน้าหันไปตามแรงตบ

ร่างสีครามค่อยๆยกมือขึ้นมากุมแก้มข้างที่ถูกตบ และมองร่างสีขาวด้วยสายตาที่ดูอึ้งๆ ส่วนทางด้านของเด็กสาวเองก็ไม่ต่างกัน

"เกะกะหรอ?... ไม่เว้นงั้นหรอ?... เธอพูดกับแม่ที่ให้กำเนิดเธอแบบนี้งั้นหรอ! ผมไม่ได้เลี้ยงเธอให้โตมาแบบนี้เลกะ!" ร่างสีขาวมาเสียงดุ

"เธอไม่ใช่แม่ข้า! ถ้าให้พูดตรงๆ! แม่ของข้าควรจะเป็นเจ้าที่คอยดูแลข้ามากกว่า! ไม่เหมือนยัยนี้ที่พอสร้างข้าเสร็จ ก็ไม่เคยแม้แต่จะเหลียวแลข้า พอไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ข้าทำก็จะมา- " ร่างสีครามจะแย้งแต่ร่างสีขาวขัด

"หยุดแล้วฟังเลกะ!"

"..."

"ไหนจะเรื่องที่ว่าต้องกำจัดเรพลิลอยด์ที่ไม่จำเป็นทิ้งอีก! นั้นหมายความว่าไงกัน! หน้าที่ของพวกเราทุกคนที่นี้คือปกป้องมนุษย์และเรพลิลอยด์ทุกคนที่อาศัยอยู่ที่นี้! ไม่ใช่ทำร้ายพวกเขา!"

"เจ้าก็ไม่เข้าใจอย่างงั้นหรอ!? พวกมันไม่มีค่าที่จะต้องอยู่ให้รกหูรกตา! พวกมันเป็นหุ่นกระป๋องเก่าๆที่ถ้าปล่อยไว้พวกมันก็จะกลายเป็นอิเรกูล่าห์!"

"งั้นผมเองก็ต้องถูกกำจัดเหมือนกันใช่ไหม?" ร่างสีขาวถามด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า

"อะไรนะ?" ร่างสีครามว่าอย่างสับสน

"คุณแองเจโล่น่ะหรอ?" เด็กสาวกล่าวเบาๆ

"ตัวผมที่ถูกประกอบขึ้นจากชิ้นส่วนของอิเรกูล่าห์หลายร้อยตัว... และเป็นแค่หุ่นกระป๋องอายุร้อยกว่าปีเองก็ต้องถูกกำจัดเหมือนกันงั้นสินะ..." แองเจโล่กล่าวอย่างเศร้าๆ

"พูดอะไรของเจ้าน่ะ! ไม่ใช่! ไม่ใช่อย่างงั้นนะ! ข้าน่ะ-" ร่างสีครามว่า

"ลา~~ ลา~ ลั้น ลา~ ลา ลัน ลา~ " ร่างสีขาวเริ่มร้องเพลง

"เพลงกล่อมเด็กงั้นหรอ?" ซิเอลว่า

"พ เพลงนี้... ไม่นะ.... ข้ายังไม่อยาก.... หลับ..." ตาของร่างสีครามค่อยปรือปิดลงก่อนจะค่อยๆล้มลงไป...

ตุบ! ร่างสีขาวรับร่างสีครามเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆจัดร่างสีครามให้นอนหนุนตักตนบนพื้น

"เกิดอะไรขึ้นคะ? ทำไมเขาถึง..." ซิเอลกล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"ตอนที่ผมร้องเพลงกล่อมเด็กเมื่อกี้น่ะ ผมปล่อยคลื่นความถี่ที่จะไปรบกวนระบบของสมองกลไปด้วย มันจะทำให้เรพลิลอยด์ที่ฟังมีอาการง่วงซึมจนหลับไปเองครับ" ร่างสีขาวว่าพลางลูบหัวของร่างสีครามที่หลับอยู่

"ก่อนหน้านี้คุณเรียกเขาว่าเลกะสินะคะ" เด็กสาวว่าพลางนั่งลงข้างๆทั้งสองร่าง

"ครับ... เรียกมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้วล่ะครับ... ผมไม่อยากให้เขารู้สึกเหมือนเป็นตัวแทนของมาสเตอร์เอ็กซ์น่ะ" แองเจโล่ยิ้มอย่างอ่อนโยน

"แล้วจะเอาไงต่อดีล่ะคะ? ที่คุณพูดกับก็อปปี้-"

"โปรดช่วยเรียกเขาว่าเลกะด้วยครับ" แองเจโล่กล่าวด้วยรอยยิ้มแต่บรรยากาศมันมาคุมาก!

"ค คะ ที่คุณพูดกับเลกะ มันเหมือนกับว่าคุณจะต่อต้านเขา"

"Resistant สินะครับ แต่แบบนั้นคุณเองก็เหมือนกันไม่ใช่หรือครับ?" แองเจโล่กล่าวติดตลก

"อา... นั้นสิค่ะคิกๆ"

"ผมคงต้องไปจากที่นี้ตลอดการแล้วสินะ... ลาก่อนนะเลกะ และขอโทษที่ผมไม่สามารถอยู่เคียงข้างเธอได้... " จุ๊บ! แองเจโล่ก้มหน้าไปจูบที่หน้าผากของร่างสีคราม

"คุณค่อนข้างเหมือนแม่เลยนะคะ"

"อืม... ในบรรดาเด็กทั้งหมดที่ผมเลี้ยงมา คงมีแต่เลกะที่เห็นผมเป็นแม่ ส่วนพวกน้องฮาร์ปคงจะเห็นผมเป็นพี่มากกว่า"

"เขาเห็นคุณเป็นแม่ และคนสำคัญที่ไม่อยากจะเสียไป... มากกว่าฉันที่เป็นคนสร้างเสียอีก"

"เพราะเขาเห็นผมเป็นแบบนั้น... ผมเลยเลือกที่จะไป และซ่อนไม่ให้เขามาพบ"

"คุณไม่คิดจะสู้กับเขาหรือคะ! คุณไม่เห็นด้วยกับเขาไม่ใช่หรอ?!"

"ชู่! เขากำลังหลับอยู่อย่าส่งเสียงดังสิครับ"

"อะ! ขอโทษคะ แต่คุณจะปล่อยให้เรพลิลอยด์ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ถูกฆ่าอย่างงั้นหรอคะ!"

"ผมจะไม่สู้กับเด็กที่ผมเลี้ยงมาหรอกนะครับ แต่ผมจะพาคุณไปหานายท่านของผม และหากนายท่านของผมต้องการร่วมสู้ไปกับคุณ... ผมก็จะคอยช่วยเหลือคุณเองครับ"

"นายท่าน?"

"ครับ... เซโร่ วีรบุรุษอีกคนหนึ่ง เป็นทั้งเพื่อนรักและคนรักของมาสเตอร์เอ็กซ์ ท่านเป็คนที่สร้างผมขึ้นมา ดังนั้นท่านจึงเป็นนายท่านของผม"

"แต่เซโร่น่ะ... "

"นายท่านกำลังหลับไหลอยู่ครับ... ผมอาจจะโดนสับเป็นหมื่นๆชิ้นก็ได้หากไปรบกวนท่าน แต่ทั้งหมดนี้ก็เพื่อปกป้องอุดมการณ์ของมาสเตอร์เอ็กซ์ ผมคิดว่านายท่านคงจะเข้าใจ" ร่างสีขาวค่อยๆวางหัวที่หนุนตักตนอยู่ลงบนพื้นแล้วยืนขึ้น

"คุณรู้งั้นหรอว่าเซโร่หลับอยู่ที่ไหน?"

"ครับ และผมจะพาคุณไปยังที่นั้นเองครับด็อกเตอร์ซิเอล"






___________________________

ขอขอบพระคุณที่เข้ามาอ่านกันนะเจ้าคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #5 klew_nj16 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 22:24
    เซโร่จะมีบทเด่นแล้ว เลกะนายมันลูกทรพีทำให้คุณแม่เสียใจ
    #5
    0