[Fic Rockman Zero] The Guardian Nurse Angelo (yaoi)

ตอนที่ 3 : ตอนที่2 ก็อปปี้เอ็กซ์(เลกะของผม)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63


ตอนที่2 ก็อปปี้เอ็กซ์(เลกะของผม)


ร่างสีขาวกำลังเดินไปตามทางเดิน เพื่อไปยังห้องทดลองของกลุ่มรัฐบาลโลก วันนี้จะเป็นวันที่ก็อปปี้เอ็กซ์ลืมตาตื่นขึ้นมาดูโลกเป็นครั้งแรก

“คุณแองเจโล่! ดีใจจังเลยคะที่คุณมาได้! อีกไม่นานเขาก็จะตื่นแล้วล่ะคะ” เด็กสาวผมยาวสีบลอนด์ทองดวงตาสีฟ้าคู่กลมกล่าวด้วยรอยยิ้มพลางเดินเข้ามาหาเขา และเริ่มนำเขา

“ครับด็อกเตอร์ซิเอล ว่าแต่... เรื่องที่เราเคยคุยกันไว้ล่ะครับ?” แองเจโล่ถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นกังวล ก่อนจะเดินตามเด็กสาวไป

“อ๋อ ถ้าเรื่องที่คุณขอ ว่าอยากจะอยู่กับเขาเป็นก่ารส่วนตัวหนึ่งวันก่อนที่จะให้เขาเริ่มทำงานล่ะก็ ได้รับการอนุมัติแล้วล่ะคะ^^”

“ขอบคุณครับด็อกเตอร์ซิเอล” แองเจโล่ยิ้มอย่างโล่งอก

“ไม่มีปัญหาคะ อะถึงแล้วล่ะคะ” ซิเอลว่าพลางมองไปยังประตูที่ค่อยๆเปิดออก เผยให้เห็นร่างที่อยู่ในหลอดแก้ว

“คุณสร้างเขาออกมาได้เหมือนมากเลยนะครับ...”

“แหม~ ก็นี้เป็นร่างก็อปปี้นี้ค่ะ” เด็กสาวเดินไปยังแผนควบคุม ในขณะที่แองเจโล่เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าหลอดแก้ว

“ทำไมโลกใบนี้ถึงได้โหดร้ายกับเธออย่างนี้นะ... ทั้งๆที่ตัวเธอก็คือตัวเธอเองแท้ๆ... แต่กลับต้องเกิดมาเพื่อเป็นตัวแทนของคนๆหนึ่ง ต้องถูกยัดเยียดให้แบกรับในสิ่งที่เธอไม่เคยได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว... “ หากเป็นไปได้แองเจโล่คงจะร้องไห้ให้กับร่างตรงหน้า แต่เขาไม่ได้ถูกสร้างเพื่อหลั่งน้ำตา

“จะทำการปิดระบบควบคุมสภาพภายใน3... 2... 1... “ ซิเอลว่าก่อนจะกดปุ่มบนแผนควบคุม

ร่างในหลอดแก้วค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น

“สำเร็จ!” ซิเอลยิ้มกว้าง

“...” ร่างที่พึ่งลืมตาตื่นกระพริบตาช้าๆก่อนมองไปรอบๆห้อง จนมาหยุดอยู่ที่แองเจโล่

“สวัสดีครับ... อยากจะออกมาเดินเล่นกับผมหน่อยไหม?” แองเจโล่ว่าพลางยิ้มอย่างอ่อนโยนและยื่นมือไปให้ร่างสีครามตรงหน้า

“อืม...” ร่างตรงหน้ากำลังค่อยๆวางมือลงบนมือของแองเจโล่ และค่อยๆก้าวออกมาจากหลอดแก้ว

“ผมชื่อว่าแองเจโล่ ต่อไปนี้ผมจะคอยอยู่ดูแลเธอเองนะ... เลกะ(Lega)... “ แองเจโล่กล่าวเบาๆจนเหมือนกับว่ากำลังกล่าวกับตนเองในคำสุดท้ายพลางลูบแก้มของร่างตรงหน้าอย่างเบามือ

“แอง... เจ… โล่… “ ร่างสีครามกล่าวอย่างติดๆขัดๆ

“ฮะๆ น่ารักจังเลย เธอกำลังหัดพูดอยู่สินะ” แองเจโล่พูดก่อนจะลูบหัวอีกฝ่ายอย่างลืมตัว

“…” ซึ่งนั้นทำให้ร่างสีครามนิ่งเงียบไปชั่วขณะ รวมถึงซิเอลด้วย

“อุ้ย ขอโทษนะ พอดีมันชินน่ะ” แองเจโล่ยิ้มแหยะๆ

“ลูบ… ลูบอีก…”

“ค ครับ?”

“ลูบอีก…” ร่างสีครามว่าพลางดึงร่างสีขาวเข้าไปกอด และเริ่มนัวเนียกับไหล่ของคนที่ถูกกอด

“เอ่อ…” แองเจโล่ไปไม่เป็น เพราะนอกจากที่ว่าเขาไม่เคยโดนใครที่ตัวสูงกว่าทำแบบนี้มาก่อน แถมร่างตรงหน้ายังจะหน้าเหมือนเอ็กซ์อีกด้วย

“ตายจริง… ฉันคงลืมปรับระบบเริ่มต้นไปสินะ ขอโทษนะคะคุณแองเจโล่ แต่คุณพอจะดูแลเขาสักวันสองวันก่อนได้ไหมคะ? ถ้าเป็นแบบนี้ไปแล้วน่ะ แหะๆ” ซิเอลยิ้มแห้งๆ

“ไม่มีปัญหาครับ ผมเลี้ยงเด็กมาเยอะ เด็กแซบทั้งนั้นเลยด้วย”

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ คงต้องใช่เวลาสักหน่อยระบบถึงจะเข้าที่กว่านี้น่ะ”

“งั้นวันนี้คงต้องดูแลเด็กคนนี้ล่ะนะ” แองเจโล่ว่าพลางค่อยๆแกะมือของอีกฝ่ายออก แต่มันยากมากเหนียวยิ่งกว่ากาวอีก

“งืม~” ร่างที่ถูกแกะมือออกร้องอย่างไม่พอใจ และพยายามจะกอดต่อ

“งั้นผมพาเขาไปเดินดูรอบๆก่อนนะครับด็อกเตอร์ซิเอล” แองเจโล่ว่าพลางลากร่างที่พยายามจะกอดเขาออกนอกห้อง

“ค่ะ อะ! เดี๋ยวก่อนคะ!” ซิเอลที่พึ่งนึกอะไรออกเรียกแองเจโล่

“ทำไมหรอครับ?”

“คือว่า พอหลังจากที่ระบบเริ่มเข้าที่แล้ว เขาจะจำอะไรที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นไม่ค่อยได้น่ะคะ ดังนั้นถ้าจะสอนอะไรเขาวันนี้ อาจต้องสอนสองรอบนะคะ^^;”

“ได้ครับไม่มีปัญหา” แองเจโล่ว่าพลางออกจากห้องไปพร้อมกับร่างสีคราม















ตอนนี้ร่างสองร่างอยู่บนหลังของเรพลิลอยด์ที่มีหน้าตาเหมือนม้าที่มีปีกและเขาสีขาว

ร่างสีครามมองไปรอบๆ ตอนนี้พวกเขาอยู่ในป่าที่ไม่ไกลจากนีโออัลคาเดียมากนัก ร่างสีครามมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ทั้งหลายที่ได้ผ่านพบ

“ถึงแล้วล่ะครับ” เรพลิลอยด์ที่ทั้งสองขี่มาหยุดตามเสียงของแองเจโล่ ร่างสีครามจึงชะโงกหน้าจากด้านหลังของแองเจโล่เพื่อดูภาพสถานที่ตรงหน้า

ดวงตาสีแดงมองไปรอบๆอย่างสนอกสนใจ พื้นที่โดยรอบเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่โอบล้อมเป็นกำแพงสูง มีดอกไม้เล็กหลากสีปูอยู่ทั่วพื้น ในบริเวณใจกลางที่ถูกแสงแดดส่องมีซากสิ่งปลูกสร้างเก่าที่เป็นเหมือนส่วนบนของตัวอาคารถูกปกคลุมไว้ด้วยวัชพืชมากมาย แต่สิ่งที่ดึงดูความสนใจของดวงตาสีแดงมากที่สุดคือ… แสงทรงกลมหลากสีที่ลอยไปลอยมาอยู่ในอากาศมากมาย

“ที่นี้คือสถานที่ที่ผมชอบมาตอนที่ว่างๆน่ะครับ อัลลิรออยู่นี้ก่อนนะครับ” แองเจโล่ว่าพลางลงจากหลังของเรพลิลอยด์สีขาวและพาร่างสีครามลงมาด้วย

“ครับท่านแองเจโล่” อัลลิคอร์นหรือสคิททิชอัลลิคอร์นกล่าวพลางผงกหัว(Skittish Alicorn)

“มาทางนี้ครับ” แองเจโล่ว่าพลางจูงมือร่างสีครามให้เดินตามมา ในขณะที่ดวงตาสีแดงไม่ละออกจากภาพตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

ทั้งสองเดินมาหยุดอยู่บนซากสิ่งปลูกสร้างเก่าที่มีแสงแดดอ่อนๆส่องผ่าน ก่อนจะนั่งชมวิวจากบนนั้นอย่างเงียบๆ จนกระทั่งแสงทรงกลมสีแดงหนึ่งลอยมาใกล้กับแองเจโล่และร่างสีคราม

“…” ร่างสีครามจ้องมันตาไม่กระพริบ

“นี้คือไซเบอร์เอลฟ์ครับ” แองเจโล่ว่าพลางยื่นนิ้วไปหาแสงทรงกลม ซึ่งมันก็เข้ามาพักอยู่ที่นิ้วชี้ของเขา

“เด็กคนนี้คือเรดดี้ เป็นเหมือนผู้นำของเหล่าไซเบอร์เอลฟ์ที่นี้” แองเจโล่ว่าพลางยื่นแสงทรงกลมบนนิ้วตนให้ร่างสีครามดูใกล้ๆ ซึ่งเมื่อดูใกล้ๆแล้วก็เห็นว่ามีเรพลิลอย์ตัวเล็กๆรูปร่างเหมือนแฟรี่นั่งอยู่บนนิ้วของแองเจโล่

“ไซเบอร์เอลฟ์…. เรดดี้…” ร่างสีครามพูด

“หึๆ อ่า! จริงสิ ผมจะให้เธอดูอะไรหน่อยน่ะ” แองเจโล่ว่าพลางเอารูปถ่ายหนึ่งรูปออกมา แล้วยื่นให้ร่างสีคราม ซึ่งในรูปนั้นมีเรพลิลอยด์อยู่ห้าคน

“ใครบ้าง… หรอ?” ร่างสีครามถามโดยที่ไม่ละสายตาออกจากร่างสีฟ้าครามดวงตาสีเขียวที่หน้าเหมือนตนในภาพถ่ายเลยแม้แต่น้อย

“ร่างสีเขียวคือฮาร์เปียเป็นพี่ชายคนโต ร่างสีม่วงเข้มคือแฟนธ่อมเป็นพี่ชายคนรอง ร่างสีแสดคือเฟฟเนอร์เป็นพี่ชายคนที่สาม ส่วนร่างสีน้ำเงินคือเลเวียธารเป็นน้องสาวคนเล็ก เธอต้องจำพวกเขาไว้ให้ดีๆนะ”

“ตรงกลาง… คือใคร… “

“นั้นคือมาสเตอร์เอ็กซ์ครับ… เขาเป็นเอ่อ… เป็นร่างต้นแบบของเธอน่ะ”

“ถ้านั้นคือเอ็กซ์ตัวจริง… แลัวฉันคือใคร… ฉันเป็นแค่ของเลียนแบบหรอ? เป็นแค่ตัวแทนของเอ็กซ์อย่างงั้นหรอ?” ร่างสีครามถามด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนกำลังจะร้องไห้

“สำหรับคนอื่นเธออาจเป็นอย่างงั้นนะ แต่สำหรับผม… เธอคือเลกะนะ” แองเจโล่ว่าพลางดึงอีกฝ่ายเข้ามาเพื่อกอดปลอบ

“เลกะ?… “

“อืม! มาจากLegacyน่ะ”

“มรดก?”

“อีกความหมายหนึ่งครับ”

“ของขวัญ?”

“ใช่ครับ สำหรับผมแล้วเธอคือของขวัญที่มีค่ามากเลยล่ะ” แองเจโล่กล่าวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

“งืม…” ร่างสีครามกอดร่างสีขาวกลับแน่น

“ต่อหน้าคนอื่นเธอต้องเป็นมาสเตอร์เอ็กซ์ที่ทุกๆคนคาดหวัง มันอาจจะยากสักหน่อยนะแต่เธอต้องพยายาม แต่ถ้าเธออยู่กับผมแค่สองคน… เธอสามารถเป็นตัวของเธอได้เสมอ”

“อืม~ แปลว่าตอนี้… ฉันเป็นเลกะ… ใช่ไหม?”

“ใช่ครับ ทำไมหรอ?”

“แองเจโล่… เลกะหิว…” ร่างสีครามว่าพลางวางหัวบนไหล่ของแองเจโล่และหันมามองร่างสีขาวพลางทำสายตาออดอ้อน

“อา… ครับ ได้ที่เอาใหญ่เลยนะเธอเนี้ย =__=; “ แองเจโล่ว่าพลางหยิบถุงคุกกี้ในกระเป๋าออกมา แล้วหยิบคุกกี้ออกมาหนึ่งชิ้นก่อนยื่นให้เลกะ

“อะไร?” เลกะเอียงคอพลางรัยบคุกกี้มามา

“คุกกี้ครับ กัดแล้วก็เคี้ยวแบบนี้น่ะ” แองเจโล่ว่าพลางเอาคุกกี้ออกจากถุงอีกหนึ่งชิ้นแล้วปฏิบัติให้ดู

“ง่ำๆ อืม!” เลกะปฏิบัติตามก่อนดวงตาจะเป็นประกายอย่างมีความสุข

“อร่อยไหมครับ?”

“อืม!อร่อยกว่าพลังงานอีก! ขออีกได้ไหม?”

“แน่นอนครับ^^ ทานได้หมดเลย” แองเจโล่ว่าพลางส่งถุงคุกกี้ทั้งถุงให้เลกะ

“แล้วแองเจโล่… ไม่กิน… ด้วยหรอ?”

“ตราบใดที่ผมยังคงอยู่ใต้แสงอาทิตย์ พลังงานผมก็จะไม่มีทางหมดครับ” แองเจโล่ว่าพลางเงยหน้าขึ้นไปยังแสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเริ่มฮัมเพลงเบา

“ง่ำๆ” เมื่อแองเจโล่เริ่มฮัมเพลง เลกะจึงกินคุกกี้ต่ออย่างเงียบๆ

“ฮาว~ “ เลกะกินคุกกี้จนหมดถุง แล้วก็อย่างที่โบราณได้ว่าไว้… เมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มย่อน เจ้าตัวจึงเลือกที่จะใช้ตักของแองเจโล่เป็นหมอน ในขณะที่เจ้าของตักยังคงฮัมเพลงต่อไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

“ครอก~ ฟรี้~”

“หืม?!” ร่างสีขาวสะดุ้ง ก่อนจะสั่งเกตุว่าร่างสีครามกำลังนอนหนุนตักตนอยู่

“ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย?… หลับสบายเชียวนะ… “ แองเจโล่ว่าพลางยิ้มและลูบหัวร่างบนตักเบาๆอย่างเอ็นดู

“หวังว่าพอระบบของเธอเข้าที่ดีแล้ว… นิสัยของเธอจะไม่เปลี่ยนไปมากนะ… “







เวลาผ่านไปจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม…

“เลกะ… เลกะครับ~ ตื่นได้แล้วนะ” แองเจโล่เขย่าร่างที่กำลังหลับอยู่เบาๆ

“ม่าย~” แต่คนถูกปลุกงอแง่เล็กน้อย

“…ไม่ใช่ว่าพอนานๆไปแล้วนิสัยจะเด็กขึ้นหรอกนะ=_=; ถ้าแบบนั้นแย่แน่เหอะๆ ช่วยไม่ได้นะ หึบ!” แองเจโล่ยกร่างสีครามในท่าเจ้าสาว

“หะ?! ปล่อยนะ!” คนโดนอุ้มสะดุ้งก่อนจะโวยวายและดิ้นเพื่อให้คนอุ้มปล่อยตน

“อย่าดื้อให้มันมากเลกะ!” ร่างสีขาวทำเสียงดุจนหน้ากลัว

“…” แต่มันก็ใช้ได้ผลดี เพราะร่างสีครามหยุดดิ้นและโวยวายในทันที

“ดีมากครับคนเก่ง^^” แองเจโล่ว่าด้วยรอยยิ้มพลางเดินต่อไปจนถึงที่ๆอัลลิคอร์นเรพลิลอย์สีขาวรูปร่างม้าอัลลิคอร์นรออยู่ และวางร่างสีครามลงบนหลังของอัลลิ ก่อนตนจะขึ้นไปนั่งข้างหลังของร่างสีคราม

“หืม?” ร่างสีครามกระพริบตาปริบๆก่อนจะหันไปหาร่างสีขาวที่อยู่ข้างหลังด้วยแววตาสงสัย

“ทำไหมถึงให้นั่งหน้าล่ะ? ขามายังให้นั่งหลังอยู่เลย”

“ขากลับเราจะบินกลับกันครับ”

“บิน?”

“ครับจับไว้แน่นๆนะ ออกตัวได้เลยครับอัลลิ”

“ครับท่านแองเจโล่” อันลิคอร์นกล่าวก่อนจะกางปีกโผบินขึ้นไปบนฟ้า

“ถ้าบินได้แต่แรก… แล้วทำไมขามาถึงไม่บินมาล่ะ”

“ท่านแองเจโล่ชอบชมบรรยากาศของป่าไม้เวลามาครับมาสเตอร์”

“เงียบไปเลยครับอัลลิ” แองเจโล่ว่า














นีโออัลคาเดีย

ห้องนอนของเอ็กซ์(ที่ปัจจุบันเจ้าตัวไม่ได้อยู่ใช้แล้ว//ไรท์ แหงล่ะ ก็ผมตายแล้วนิ//เอ็กซ์)

“เลกะครับ ปล่อยผมได้แล้ว” แองเจโล่ว่าพลางงัดมือของร่างสีครามออกจากกเอวของตน

“ไม่เอา!” แต่เลกะไม่ยอม

“เธอต้องนอนนะ พรุ่งนี้เธอต้องพร้อมพบกลุ่มรัฐบาลโลกนะ”

“แต่เลกะอยากนอนกับแองเจโล่… “ ร่างสีครามทำหน้ามุ่ย

“เวรของกรรม… เหมือนพวกน้องฮาร์ปตอนแรกๆเลย ให้ตายสิ” แองเจโล่ตบหน้าผากตัวเอง

“นะ~” เลกะคลอเคลียกับไหล่ของแองเจโล่ และทำสายตาอ้อนๆ

“เธอทำให้ผมไม่มีทางเลือกเองนะ ลา~~ ลา~ ลั้น ลา~ ลา ลัน ลา~ “ แองเจโล่ว่าด้วยสายตาดุๆก่อนจะเริ่มร้องเพลง

“งืม~ ฮาว~” เพราะอะไรก็ไม่อาจทราบได้ แต่เลกะเริ่มที่จะง่วงนอนแล้วตอนนี้

“ลา~ ลั้น ลา~ “ แองเจโล่หยุดร้องเมื่อเห็นว่าร่างข้างหลับไปแล้ว

“คิกๆ ฝันดีครับเลกะ”แองเจโล่ว่าพลางห่มผ้าห่มให้กับร่างที่น้องหลับอยู่ ก่อนจะจูบเบาๆบนหน้าผากของร่างนั้นแล้วออกจากห้องไป (นั้นคือความเคยชินจากการเลี้ยงพวกฮาร์เปีย//ไรท์)















ในยามเช้าของวันใหม่

แองเจโล่เดินมายังห้องนอนเก่าของเอ็กซ์(เพราะเอ็กซ์จากไปแล้วมันจึงเป็นห้องของเลกะ//ไรท์ จะย้ำทำไมนักหนา!//เอ็กซ์)

ก็อกๆๆ

“เข้ามา” เสียงที่ดังขึ้นจากภายในห้องนั้น… เป็นเสียงที่ฟังดูเย็นชาไร้ความรู้สึกสิ้นดี…

“ขออนุญาติครับ” แองเจโล่ได้ทำใจไว้แล้ว ว่าเรื่องมันจต้องเป็นแบบนี้

“เจ้าเป็นใคร?” เจ้าของดวงตาสีแดงเยือกเย็นไร้อารมณ์กล่าวถาม

ไม่มีอีกแล้ว… ดวงตาสีแดงที่เต็มไปด้วยความสงสัยและออดอ้อนคู่นั้น…

“ผมคือแองเจโล่ครับ… Guardian nurse Angelo และเป็น Guardian of guardian ด้วย” แองเจโล่ว่าพลางยิ้ม

“รู้สึกว่า… นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราเจอกัน… ข้ารู้สึกเหมือนกับว่ารู้จักเจ้ามาก่อน”

“อย่างใส่ใจเลยครับ^^ เลกะ”

“เลกะ? ข้าคือเอ็กซ์ต่างหากล่ะ”

“ครับ… มาสเตอร์”






___________________________

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและติดตามกันนะคะ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #4 klew_nj16 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 12:45
    เลกะน่ารักมาก แองเจโล่นายมันเหมือนคุณแม่จริงๆ
    #4
    0