[Fic Rockman Zero] The Guardian Nurse Angelo (yaoi)

ตอนที่ 5 : ตอนที่4 การตื่นขึ้นของวีรบุรุษแห่งตำนานสีแดง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63

ตอนที่4 การตื่นขึ้นของวีรบุรุษแห่งตำนานสีแดง

ณ สถานที่แห่งหนึ่ง

กลุ่มทหารในชุดสีเขียวที่ทำหน้าที่คุ้มครองเด็กสาวนักวิทยาศาสตร์ กำลังเดินทางภายใต้การนำทางของเรพลิลอยด์สีขาว

"เอ่อ... คุณซิเอลครับ... " ทหารนายหนึ่งกระซิบกับเด็กสาว

"หืม? อะไรหรอคะมิเลน?" เด็กสาวนายซิเอลหันไปถามทหารนายนั้น

"จะไว้ใจได้เจริงหรอครับ... ยังไงเขาก็เคยเป็นพวกนีโออัลคาเดียนะครับ" มิเลนว่าด้วยเสียงเบา เพื่อไม่ให้ร่างสีขาวที่กำลังเดินอยู่ด้านหน้าพวกเขาทั้งหมดได้ยิน

"เอ่อ... มิเลน เธอคิดว่าคนที่ตบหน้าก็อปปี้เอ็กซ์ได้แบบไม่กลัวผลที่จะตามมานี้มัน... เป็นคนแบบไหนงั้นหรอ?" ซิเอลถามด้วยรอยยิ้มเหย่ๆ

"ต ตบหน้าก็อปปี้เอ็กซ์!?"

"เมื่อกี้พูดอะไรกันหรือเปล่าครับ?" ร่างสีขาวหันมาถาม

"เปล่าคะคุณแองเจโล่ ไม่มีอะไรหรอก" ซิเอลยิ้มกลบเกลื่อน

"งั้นหรอครับ? แต่ว่าด็อกเตอร์ซิเอลครับ ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณแล่วล่ะ ผมไม่มียศหรือว่าตำแหน่งอะไรแล้วนะครับ แถมชื่อผมมันยาวด้วยเรียกแค่แองเจลก็พอครับ^^" แองเจโล่พูดติดตลก

"เอ๋? จะดีหรอคะ แบบว่า... พวกเราไม่ได้สนิทกันมากถึงขนาดจะเรียกเพื่อนด้วยซ้ำนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ^^ ผมไม่เคยมีเพื่อนเพราะปกติน่ะไม่มีใครเห็นผมแบบนั้นอยู่แล้ว ดังนั้นจะเรียกอะไรก็ไม่สำคัญเท่าไหรครับ" แองเจโล่ว่าก่อนจะหันไปพูดกับพวกทหาร

"ทุกคนก็เรียกผมว่าแองเจลได้นะครับไม่ต้องเกรงใจ!^^" แองเจโล่กล่าวด้วยรอยยิ้ม จนทหารบางคนถึงกับใจเต้น เพราะแองเจโล่ดูแอบคล้ายผู้หญิงอยู่นิดๆ

"คุณซิเอลครับ... " มิเลนกระซิบกับเด็กสาวอีกครั้ง

"คะ?"

"คุณแองเจลนี้เหมือนแม่พระเลยนะครับ..." ชายหนุ่มพูดด้วยหน้าขึ้นสีนิดๆ

"แค่ยิ้มครั้งเดียวเนี้ย... ก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยนะคะมิเลน^^;;"

"ถึงแล้วครับ" ร่างสีขาวหยุดเดิน แล้วมองไปยังซากสิ่งปลูกสร้างตรงหน้า ด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

"ที่นี้หรอคะ?" ซิเอลเดินมายืนข้างๆร่างสีขาว

"ครับ... เดินเข้าไปข้างในจนกว่าจะเจอประตูที่ดูเหมือนผนังเหล็กที่เขียนว่าZERO ที่ข้างหลังมัน... นายท่านกำลังหลับใหลอยู่ที่นั้นครับ ผมแนะนำว่าให้ใช้ระเบิดพังประตูนะครับ"

"เอ๊ะ? คุณจะไม่เข้าไปกับพวกเราหรอคะ?"

"ครับ... ผมคิดว่าเลกะคงตื่นแล้ว หรือไม่ก็น้องฮาร์ปคงมาเจอเข้า เพราะผมรู้สึกว่าพวกเรากำลังถูกสะกดรอยตาม"

"เราถูกสะกดรอยถามหรอคะ!?"

"ครับ จำนวนคนมากกว่าฝั่งเราหน่อยนึง ดังนั้นผมจึงจะขอต้านพวกทหารอยู่ที่นี้ ในขณะที่พวกคุณไปปลุกนายท่าน"

"แต่ฉันว่าให้-"

"วางใจผมเถอะครับ ผมจะไม่ยอมให้ใครเข้าไปใกล้นายท่านได้โดยง่ายหรอกครับ" แองเจโล่ยิ้มอย่างมั่นใจ

"คะ" ซิเอลยิ้มเล็กๆ ก่อนจะคิดอะไรขึ้นมาได้

"แล้วพวกเราจะปลุกเซโร่อย่างล่ะคะ?"

"เรื่องนั้นน่ะ... ต้องใช้จุมพิตจาก Original X ครับ" ร่างสีขาวยิ้มติดตลก

"จุมพิต?" แต่ดูเหมือนเด็กสาวจะไม่เข้าใจ








(ตอนเจอนี้จะให้แขนขาครบส่วนเหมือนในมังงะนะ//ไรต์)

หลังจากทำการระเบิดประตูแล้ว ซิเอลก็เดินนำเหล่าทหารเข้าไปจนพบกับร่างสีแดงผมสีบลอนด์ทองยาวที่กำลังก้มหน้าคุกเข่าอยู่บนพื้น

"คนๆนี้คือ... " มิเลนเอ่ยขึ้นในขณะที่มองร่างสีแดง

"อาจจะเป็น... เซโร่" ซิเอลว่า

"วีรบุรุษในตำนานอีกคนหนึ่งสินะครับ ว้ากกก!!!" มิเวนว่าพลางเดินเข้าไปใกล้ แต่ถูกอะไรบางอย่างผลักออกมา

"สมน้ำหน้า อยู่ๆอยากจะเข้ามาแตะตัวสามีคนอื่นตามใจเอง เชอะ!" เสียงหนึ่งดังขึ้น ก่อนจะปรากฏร่างหนึ่งที่กำลังโอบกอดร่างสีแดงอยู่จากด้านหลัง



"ไซเบอร์เอลฟ์!" พวกทหารพากันตกอกตกใจ

"หน หน้าแบบนั้น... คุณคือออริจินอลเอ็กซ์งั้นหรอ?" ทหารนายหนึ่งถาม

"ถ้าใช่แล้วผิดอย่างงั้นหรอ?" ไซเบอร์เอลฟ์ทำสีหน้าไม่พอใจ

"เอ็กซ์... ทำไมเธอมาอยู่นี้ล่ะ?" ซิเอลถามด้วยเสียงสั่นๆ

"หืม? เธอคือซิเอลหรอ? ไม่เจอกันนานเลยนะ^^ โตขึ้นเยอะเลยนี้น่า ส่วนมาอยู่นี้ได้ไงก็ไม่น่าถามนะ ก็มาอยู่เป็นเพื่อนหมอนี้นน่ะสิ" เอ็กซ์ว่าพลางกระชับอ้อมกอดของตนและวางคางเกยไหล่ร่างสีแดง ก่อนจะถามเด็กสาวบ้าง

"แล้วพวกเธอมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไง? คนที่รู้เรื่องของที่นี้นอกจากผมก็มีแต่... อย่าบอกนะว่าแองเจโล่พามาน่ะ!"

"ก็ใช่คะ... ว่าแต่... รู้ไหมคะว่าทำอย่างไงถึงจะสามารถปิดระบบป้องกันได้?"

"ถ้าเซโร่ไม่ตื่นระบบก็ไม่ปิดหรอกนะ ว่าแต่พวกเธอคิดจะทำอะไรถึงได้มาที่นี้กัน?"

"เธอจำได้ไหม... ที่ฉันบอกว่าจะสร้างร่างก็อปปี้ของเธอถึงมาน่ะ... "

"อืม"

"ร่างก็อปปี้ของเธอที่ฉันสร้างขึ้นมาน่ะ... ตอนนี้กำลังคิดจะกำจัดเรพลิลอยด์ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ทิ้งทั้งหมด ดังนั้นฉันถึงต้องการพลังของเซโร่ในการทำทุกอย่างมันถูกต้องอย่างที่ควร... เพราะฉันคือคนที่สร้างก็อปปี้เอ็กซ์ขึ้นมา... ฉันเลยอยากจะรับผิดชอบสิ่งที่ฉันทำ!"

"งั้นก็ได้" เอ็กซ์ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะลอยมาหยุดอยู่ต่อหน้าร่างสีแดง และก้มหน้าลงจุมพิตบนหัวของร่างนั้น...



(ขอย้ำนะว่าร่างกายอยู่ครบเหมือนในมังงะ//ไรท์)


'ที่คุณแองเจโล่หมายถึงคือแบบนี้เองสินะ' ซิเอลคิดในใจ ก่อนจะยิ้มแห้งๆ


ร่างสีแดงค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะเงยหัวขึ้นมองภาพตรงหน้า

"ตื่นแล้วหรอพ่อคนขี้เซา" เอ็กซ์กล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

"นาย... " ร่างสีแดงกล่าวเสียงค่อย โดยไม่ละสายตาออกจากคนตรงหน้า

"เซโร่... ได้โปรดช่วยฉัน... ช่วยพวกเราด้วยเถอะคะ..." ซิเอลเอ่ยด้วยเสรยงแผ่ว

"...." ร่างสีแดงเหลือบตามองเด็กสาว

ตู้ม!!!

ร่างใหญ่ของหุ่นยนต์ยักษ์บุกเข้ามา โดยที่ร่างของมันถูกโซ่เส้นหนึ่งรั้งเอาไว้

"ทุกคนครับรีบหนีไปเร็ว!" ร่างสีขาวที่อยู่ที่ปลายโซ่กล่าวพลางดึงโซ่ด้วยแรงทั้งหมดที่มี

"รีบหนีไปครับ! พลังงานของผมกำลังจะหมด! ผมต้านมันได้อีกไม่นาน!" ร่างสีขาวกล่าว

"ก โกเลม!" พวกทหารร้องก่อนจะยิงบัสเตอร์ใส่มัน แต่มันก็ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเลยแม้แต่น้อย

"พลังงานกำลังจะหมด?" เอ็กซ์กล่าวอย่างสับสนก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองรูบนเพดาน ตอนนี้ท้องฟ้ากำลังมืดครึ้ม

"งี้เอง... เพราะดวงอาทิตย์ถูกเมฆบัง ทำให้แสงที่เป็นพลังงานหลักของแองคุงส่งมาไม่ถึงสินะ" เอ็กซ์ว่าก่อนจะหันกลับไปมองร่างสีแดงที่กำลังยื่นขึ้นช้าๆ

"อยากสู้หรือเปล่าเซโร่? ฉันคิดว่านายคงอยากจะยืดเส้นยืดสายจะแย่แล้ว ใช้นี้สิ" ไซเบอร์เอลฟ์เดินไปหาร่างตรงหน้า ก่อนจะยื่นแท่งทรงกระบอกสีขาวที่คาดว่าจะเป็นเซเบอร์ให้ร่างสีแดง

"?" ร่างสีแดงไม่เข้าใจแต่ก็รับมันมา ก่อนจะเปิดใช่เซเบอร์อย่างลืมตัว ไม่นานความรู้สึกที่แสนจะคุ้นเคยก็ใหลเข้ามาในร่างกาย

"อะไร? ลืมZ-Saberอาวุธคู่ใจนายไปแล้วงั้นหรอ?"

"แซดเซเบอร์? อาวุธคู่ใจ?"

"โอ๊ย! เดี๋ยวไปละลึกความหลังทีหลังนะ! จัดการเจ้านั้นได้แล้ว!" ไซเบอร์เอลฟ์ชี้ไปทางโกเลม

สิ้นเสียง ร่างสีแดงก็ตรงเข้าไปฟันโกเลมจนขาดเป็นสองท่อน

"ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย... เธอทำลายโกเลมนั้นได้จริงๆ! เธอคือเรพลิลอยด์แห่งตำนานเซโร่จริงๆ!" เด็กสาวกล่าวด้วยความสุข

"นายท่านเซโร่! ผมดีใจเหลือเกินครับที่ได้เจอกับนายท่านอีกครั้งTvT" แองเจโล่พุ่งตัวเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าเซโร่ ก่อนจะก้มลงจูบปลายเท้าอีกฝ่าย

"เอ่อ..." ซึ่งเจ้าของเท้ามองอย่างงวยงง ส่วนทางพวกซิเอลก็อ้าปากข้างไปตามๆกัน มีเพียงเอ็กซ์ที่หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว

"เซโร่? ชื่อของฉันหรอ?" เซโร่กล่าวถามพลางขยับออกจากร่างสีขาวเล็กน้อย

"หะ!? นายจำไม่ได้งั้นหรอ!?" คราวนี้เอ็กซ์เป็นฝ่ายที่ต้องอ้าปากค้าง

"..." ได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้า

"ง งั้น จำฉันหรือแองเจโล่ได้บ้างไหม?" เอ็กซ์ถามเสียงสั่นพลางชี้ไปที่ตัวเองและร่างสีขาวสลับไปมา

"..." ไดรับคำตอบเป็นการส่ายหัวอย่างช้าๆ

"ง่าาา! แองเจโล่! ตรวจร่างเซโร่เดี๋ยวนี้เลย!" ไซเบอร์เอลฟ์ออกคำสั่ง

"ค ครับมาสเตอร์!" แองเจโล่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบลุกขึ้น

"ขออนุญาตินะครับนายท่าน" แองเจโล่กล่าวก่อนจะทำการสแกนร่างของเซโร่ ด้วยเครื่องสแกนที่ตาอย่างคร้าวๆ

"เป็นไงบ้าง?" เอ็กซ์ถามอย่างคาดหวัง

"ระบบต่างๆปกคิดีครับ แต่ว่า..." ร่างสีขาวลังเลไม่รู้ว่าจะบอกดีไหม

"แต่ว่าอะไร!" แต่ถ้าไม่รีบบอกคงจะโดนไซเบอร์เอลฟ์ตรงหน้ากินหัวแน่ ซิเอลกับพวกทหารพากันคิด

"อ อาจเป็นเพราะผลกระทบจากการจำศีลมาเป็นเวลานาน เลยทำให้เกิดอาการความจำเสื่อมชั่วคราวครับ"

"แล้วความจำจะกลับมาเมื่อไหร่!"

"ผมเองก็ไม่ทราบครับมาสเตอร์ แต่ดูจากที่นายท่านสัมผัสแซดเซเบอร์เมื่อครู่ แล้วสามารถใช้มันได้อย่างชำนาญ... ผมคาดว่า หากมีอะไรที่สามารถทำให้นายท่านรู้สึกคุ้นเคยได้ ไม่ว่าจะทางกายภาพหรือจิตภาพ นายท่านก็จะสามารถดึงความทรงจำของสิ่งนั้นนั้นกลับมาได้ครับ" แองเจโล่วินิยฉัย

"โอเค... ถ้างั้นฉันจะทำให้เขาจำได้เอง" เอ็กซ์ว่าก่อนจะถกแขนเสื้อขึ้นทั้งสองข้างแล้วเดินดุ่ยๆเข้าไปหาร่างสีแดง

"ม มาสเตอร์ครับค่อยๆเป็นค่อยๆไปดีกว่านะครับ^^;" แองเจโล่เดินมันขวางระหว่างผู้เป็นนายกับไซเบอร์เอล เพราะรู้ดีว่าเอ็กซ์คิดจะทำอะไรกับเซโร่ แถมคิดจะทำแบบไม่อายสายตาใครด้วยล่ะ

"พวกนายเป็นอะไรกับฉันงั้นหรอ?" เซโร่เดินเข้ามาหาทั้งสอง

"เป็นอะไรกับนาย?! ฉันเอ็กซ์! เป็นเพื่อนสุดเลิฟและคนรักของนายไงเล่า! เจ้าบื้อเอ๊ย!" ดูเหมือนว่าเอ็กซ์จะเดือดสุดๆเลยทีเดียว ถึงขั้นอยากจะเดินไปต่อยหน้าเซโร่ให้รู้แล้วรู้รอดเลยทีเดียว แต่โดนแองเจโล่ห้ามไว้ทัน

"ผมแองเจโล่ครับ เป็นเรพลิลอย์ที่นายท่านสร้างขึ้นเพื่อรับใช้ท่าน และดูแลมาสเตอร์เอ็กซ์" แองเจโล่กล่าวอย่างนอบน้อม นอบน้อมจริงๆ นอบน้อมจนลงไปคุกเข่ากับพื้นเลย ทำเพื่อ?

"ฉันสร้างนาย?" เซโร่ชี้ที่ตัวเอง

"ครับ" แองเจโล่พยักหน้าในขณะที่คุกเข่าอยู่

"งั้นนายก็เป็นลูกของฉันใช่ไหม?" ร่างสีแดงถามด้วยสีหน้าสงสัย

"หะ!" ใครที่ได้ยินประโยคนั้นก็พากันร้องจนเป็นเสียงเดียวกัน ไม่เว้นแม้แต่เอ็กซ์หรือแองเจโร่

"ก็ฉันเป็นสร้าง ฉันก็ต้องเป็นพ่อไม่ใช่หรอ?"

"นั้นมันก็ถูกนะ แต่ว่า... " เอ็กซ์ไปไม่เป็น เซโร่ไม่เคยพูดด้วยสิว่าแองเจโล่เป็นอะไรสำหรับเจ้าตัวน่ะ

ตุบ!

"คุณแองเจโล่ค่ะ!" ซิเอลรีบเข้าไปดูอาการร่างสีขาวที่อยู่ๆก็ล้มลงไปกับพื้นด้วยใบหน้าขึ้นสีจัด

"แย่แล้ว! เครื่องโอเวอร์ฮีตไปแล้ว!"

"ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสได้เห็นแองคุงโอเวอร์ฮีตเพราะเขินจัด... แต่นายก็ทำจนได้นะ" เอ็กซ์ว่าพลางหรี่ตามองเซโร่

"ห๋า?" เซโร่เอียงคออย่างสงสัย







___________________________

ฮายยยย~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #10 klew_nj16 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 15:29
    มาอีกน่ะ เพราะว่า รอมาอัพทุกวัน
    #10
    0
  2. #9 sakuranene (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 15:11
    ชอบอ่าาา~
    #9
    0
  3. #8 Poly-lovekfc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 14:59
    รอฉันรอเธออยู่
    #8
    0