[END] Fic Harry Potter [SS&OC] : Alone or Together ?

ตอนที่ 6 : Chapter 6 : Acceptance

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    17 พ.ค. 63

Chapter 6 : Acceptance

                        เช้าวันต่อมา

            “อึก”เซเวอร์รัสค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าในตอนนี้ตัวเขานอนอยู่บนเตียงนุ่มและบรรยากาศของห้องที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเหมือนกับว่านี่ไม่ใช่ห้องนอนของเขา

            เซเวอร์รัสยกมือขึ้นมากุมหน้าผากของตัวเองแล้วนึกย้อนกลับไปเมื่อวานว่าเขาได้ทำอะไรไปหรือเจอกับอะไรมาบ้างและเมื่อเขาลองนึกย้อนกลับไปก็ต้องสะบดออกมาอย่างเสียไม่ได้ เขาได้แต่นึกคิดว่านี่เขาเป็นถึงอาจารย์สอนปรุงยาเลยนะทำไมตัวเขาถึงโดนวางยาเองเสียได้ เสียท่าชะมัด....

            “เมื่อวานเราโทรหาแบล็คนิ”เซเวอร์รัสพูดพลางขยับตัวไปนั่งพึงกับหัวเตียงแล้วมองไปรอบ ๆ เพื่อสำรวจห้องดูว่านี่ใช่ห้องของแบล็คจริง ๆ น่ะหรอถึงแม้เขาจะไม่เคยไปบ้านของแบล็คแต่เขาก็พอจะเดาได้ว่าสไตล์ของแบล็คเป็นยังไงแล้วที่สำคัญมันจะดูไม่สะอาดแบบนี้แน่นอน!

            “เอ๊ะ....”เวเวอร์รัสต้องหยุดทุกการกระทำเพราะเขาเลื่อนสายตามาถึงคนที่นอนฟุบหน้าตรงขอบเตียงที่เขานั่งอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ พินิจพิจารณาสังเกตดูดี ๆ ว่าเธอคนนี้คือใคร พอเขานึกออกเท่านั้นเขาหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ก่อนที่หัวใจของเขาจะเต้นแรงและเลือดลมเริ่มสูบฉีดอีกครั้ง

            เซเวอร์รัสหลับตานึกไปอีกว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ไม่นานภาพเหตุการณ์ที่ได้เกิดขึ้นเมื่อวานมันก็ได้ซ้อนทับเข้ามาในความทรวงจำของเขาตอนนี้ เซเวอร์รัสก้มหน้างุดเขาได้แต่คิดว่าจะเอาหน้าที่ไหนไปมองอลิเซียอีก ทั้งพูดทำร้ายจิตใจเธอทั้งแสดงกิริยาแย่ ๆ ออกไปแต่กระนั้นแต่อลิเซียก็ยังดูแลเขาในตอนที่เขาอยู่ตัวคนเดียวอีก แต่ว่า.....อลิเซียก็ไม่ได้รักเขาไม่ใช่หรืออย่างไรความรู้สึกที่มีนี้มันเหมือนกับเขารู้สึกไปเองแค่คนเดียว แล้วใครกันล่ะที่โชคดีได้เข้าไปอยู่ในหัวใจของอลิเซีย น่าอิจฉา เซเวอร์พูดออกมาเบา ๆ

            “นิดเดียวคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...”เซเวอร์รัสค่อย ๆ เลื่อนมือของเขาไปลูบผมของอลิเซียเบา ๆ ก่อนจะรีบชักมันออกมาเพราะอลิเซียเหมือนจะรู้สึกตัวแล้ว

            “อื้อ....ตื่นแล้วหรอเซเวอร์รัส”อลิเซียเงยหน้าขึ้นพลางหลับตาไปหนึ่งข้างแล้วใช้นิ้วชี้ขยี้เบา ๆ เพื่อทำให้เธอออกจากอาการสะลึมสะลือแต่สำหรับเซเวอร์รัสนั้นมันเป็นภาพที่น่ามองน่าหลงไหลเหลือเกิน

                        ตึก ตัก ตึก ตัก

            เสียงหัวใจเจ้ากรรมของเซเวอรัสตอนนี้นั้นมันเต้นแรงมากกว่าตอนที่ตื่นมาแล้วพบว่าเธอนอนอยู่ข้าง ๆ เขาเสียอีก….

            “ขอบคุณนะครับ”อลิเซียยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะเคลื่อนมือมาลูบศีรษะของเซเวอร์รัสเบา ๆ

            “จ้ะ เอาล่ะไปอาบน้ำและที่สำคัญสระผมด้วยนะ!”อลิเซียที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่ความจริงแล้วมันตรงกันข้ามเลยล่ะยิ่งเวลาที่เธอออกคำสั่งนะไม่ว่าจะใครหรือคนที่ทำตัวยิ่งใหญ่มาจากไหนเป็นต้องยอมและทำตามกันทั้งนั้นเซเวอร์รัสเองก็รีบพยักหน้าและรีบเข้าห้องน้ำไปทันที

            อลิเซียปล่อยให้เซเวอร์รัสทำธุระส่วนตัวของเขาไปส่วนเธอก็ลงมาด้านล่างเพื่อทำอาหารเช้า จริง ๆ แล้วอลิเซียก็รู้สึกตัวและตื่นตั้งแต่ที่เซเวอร์รัสขยับตัวขึ้นไปนั่งแล้วแต่เธอก็แกล้งหลับต่อเพราะอยากรู้ว่าเซเวอร์รัสจะทำอะไรต่อไปและแน่นอนการกระทำของเด็กคนนั้นชั่งเหนือการคาดหมายของเธอมากโขเลยล่ะ

            “มา มาทานข้าวสิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยหลังทานเสร็จ”อลิซียส่งยิ้มให้เซเวอร์รัสอย่างอบอุ่นก่อนจะผายมือให้เซเวอร์รัสนั่ง และเซเวอร์รัสเองก็ทำตามอย่างว่าง่ายและลงมือทานอาหารที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย อลิเซียมองเด็กน้อยที่เหมือนเพิ่งเคยทานอะไรแบบนี้ครั้งแรกก็หัวเราะออกมานิด ๆ เซเวอร์รัสเงยหน้าขึ้นมามองแต่ก็ไม่ได้ทำท่าทางเขินอายหรือตกใจ เขาเพียงแต่ก้มหน้าทานอาหารตรงหน้าต่อก็เพียงเท่านั้น

            “ผมทานเสร็จแล้วคุณมีเรื่องอะไรจะพูดกับผม”

            “ฉันขอโทษนะ....ที่ผ่านมา ทั้งหมดเลย”เซเวอร์รัสก้มหน้าพลางเสมองไปทางอื่น

            “ผมเองก็ขอโทษ...”เมื่ออลิเซียได้ยินแบบนี้อลิเซียก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาทันทีก่อนจะปรับไปเป็นสีหน้าเคร่งเครียดมากกว่าเดิม

            “เอาล่ะในเมื่อเราเหมือนจะเข้าใจกันแล้วฉันจะบอกความลับต่อไปนี้ให้เธอฟังก็แล้วกัน ก็เผื่ออนาคตเธออาจจะโกรธฉันมากกว่านี้และถ้าหากฉันไม่บอกเธอวันนี้มันก็อาจจะทำให้ฉันอึดอัดจนอกแตกตายไปเลย”

            “แล้วเรื่องอะไรล่ะครับ”อลิเซียหลับตาแล้วพ่นลมหายใจออกมาช้า ๆ และจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซเวอร์รัสที่จับจ้องเธอไม่วางตาแบบไม่แพ้กันเลย

            “ฉันสืบรู้แล้วล่ะว่าหนอนในฮอกวอตส์คนนั้นเป็นใคร....และเด็กคนนั้นก็คือแฮร์รี่ พอตเตอร์ แต่ฉันก็ยังยืนยันไม่ได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะว่าใช่แฮร์รี่จริง ๆ รึเปล่า แต่จากที่ฉันคอยสืบและสังเกตมาแฮร์รี่มาเขานี่เหละน่าสงสัยที่สุดแล้ว”

            “เด็กคนนั้นน่ะหรอ ผมเองก็คอยสังเกตแต่ผมไม่เห็นอะไรที่ผิดปกติจากเด็กนั่นเลยนะ”

            “ตราบใดที่เด็กคนนั้นอยู่กับเธอเด็กนั่นจะไม่แสดงกิริยาท่าทางอะไรที่น่าสงสัยให้เธอได้เห็นหรอกนะเซเวอร์รัส”เซเวอร์รัสก้มหน้างุด เขาเม้มปากเบา ๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าเด็กนั่นคิดยังไงกับเขา เขาเพียงแต่ไม่อยากจะรับความจริงในข้อนี้ก็เท่านั้นอีกอย่างเด็กนั่นน่ะมันเป็นลูกของอดีตเพื่อนรักของเขาและยังเป็นลูกชายของคู่อริเขาอีกให้ตายสิน่าปวดหัวชะหมัดเลย!

            “ผมรู้ว่าเด็กนั่นคิดยังไงกับผม”

            “อืม...ก็ไม่ได้ดูซื่อบื้อเหมือนหน้าตาถือว่ายังดีที่ดูเด็กมันออก”

            “นี่!”เซเวอร์รัสลุกพรวดเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ออกมาแต่ก็ต้องกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิมเมื่อเจอกับสายตาพิฆาต.....

            “ฮา ๆ ฉันล้อเล่นน่ะ สิ่งสำคัญมันอยู่ตรงนี้ แฮร์รี่มักจะเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาเมื่อพบว่าเธออยู่กับใครก็ตามเพียงลำพังไม่ว่าจะหน้าไหนแฮร์รี่มักจะจำแล้วก็มักจะส่งสายตาแปลก ๆ มา อันนี้ฉันเองก็เคยโดนมาแล้วเลยรู้สึกตงิด ๆ อืม...เว้นพี่อัลบัสกับคุณมิเนอร์ว่าไว้ในฐานที่เข้าใจนะเพราะเด็กนั่นไม่คิดอะไรมากหรอกฮา ๆ และเมื่อช่วงก่อนปิดเทอมฉันแอบตามแฮร์รี่ไปทางทะเลสาบก็พบว่าเขาไปเจอกับใครบางคนและเมื่อฉันสังเกตหน้าเขาคนนั้นดี ๆ ก็พบว่าเขาคนนั้นคือมาคัส!

            “เป็นไปไม่ได้ แฮร์รี่อยู่กับเพ็ตทูเนียไม่มีทางที่แฮร์รี่จะไปรู้จักกับคนแบบนั้น”

            “นั่นเหละปัญหา ฉันพยายามคิดว่าผู้ชายคนนั้นแค่บังเอิญหน้าเหมือนมาคัส แต่พอฉันส่งคนของฉันตามไปสืบดี ๆ ก็พบว่ามาคัสได้ย้ายไปอยู่ข้างบ้านของเพ็ตทูเนีย แล้วพวกเขาก็ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันมันก็ไม่แปลกที่เขาจะเจอกับแฮร์รี่ แต่ก็น่าแปลกเพราะจริง ๆ แล้วมาคัสน่ะมันโดนฉันยิงเจาะกะโหลกมันตายไปเมื่อหลายปีก่อน แล้วทำไมจู่ ๆ มันถึงโผล่มาได้”อลิเซียยกยิ้วโป้งขึ้นมากัด คิ้วทั้งสองข้างม้วนเข้ามาหากันจนจะผูกเป็นโบว์ได้แล้ว

            เซเวอร์รัสได้แต่นั่งอ้าปากค้างเพราะเขาไม่คิดว่าอลิเซียจะใช้อาวุธของพวกมักเกิ้ลเป็นและที่สำคัญอลิเซียเป็นคนฆ่ามาคัสเองกับมือแล้วเขาคนนั้นคือใครกันล่ะแล้วทำไมมันถึงรู้จักกับแฮร์รี่

            “แล้วจะให้ผมไปเป็นเหยื่อล่อเพื่อให้แฮร์รี่เผลอปากบอกผมเองอย่างนั้นหรอ”

            “ใช่ ดูท่าว่าเปิดเทอมปีสี่นี้เธอจะต้องเข้าหาเด็กนั่นแล้วก็จีบเด็กนั่นเพื่อเค้นเอาความจริงมาซะ”

            “คุณจะเล่นกับความรู้สึกคนอื่นแบบนี้ไม่ได้นะ!

            “เพื่อผลลัพธ์อันสูงสุด ถ้าเธอไม่ยอมทำฉันจะทำเองแค่น้ำยาสรรพรสฉันใช้เวลาปรุงไม่ถึงครึ่งวันก็เสร็จแล้ว”

                        ปึง!!!!

            “นี่คุณบ้าไปแล้วหรือยังไง! จะให้ผมเข้าไปจีบเด็กนั่น เข้าไปเล่นกับความรู้สึกของเด็กนั่นแล้วให้เด็กคนนั้นเผยความลับออกมา คุณ....คุณมันบ้าไปแล้ว!”เซเวอร์รัสลุกขึ้นพลางตบโต๊ะเสียงดัง

            “เพราะแบบนี้ไง! ฉันถึงเปิดรับใครไม่ได้อีกแล้วเพราะฉันมีแต่จะทำให้คนที่ฉันรักต้องเจ็บปวดเพราะการกระทำที่ชั่วช้าของฉันไง!”อลิเซียเองก็ลุกขึ้นแล้วหลับตาตระโกนออกไป ไม่นานน้ำตาก็ค่อย ๆ หยดลงบนโต๊ะทีละเม็ดทีละเม็ด

            “เพราะแบบนี้ อึก.... ฉันถึงมะ ไม่อยากให้ อึก คนอย่างเธอมา จมปัก จมปักอยู่กับฉัน คนเลวแบบฉันไง”เซเวอร์รัสที่เห็นอลิเซียร้องไห้หัวใจของเขาก็กระตุกวูบลงไปหล่นอยู่ที่ปลายเท้าทันที เหมือนกับว่าเขาเริ่มที่จะเข้าใจเหตุผลของอลิเซียที่ทำตัวเย็นชาและไม่เปิดรับใครเข้ามาอีกเพราะแบบนี้เองสินะเพราะเธอไม่สนวิธีการเธอสนแค่ผลลัพธ์ขอแค่ได้มันมาเธอก็ยอมทำทุกอย่างและบางทีวิธีที่เธอใช้นี้อาจทำให้คนรักของเธอต้องเสียใจเหมือนอย่างกับเขาที่เป็นอยู่ในตอนนี้(ถึงแม้ยังไม่ถึงขั้นเป็นคู่รักแต่ยังอยู่ในขั้นแอบรักอะนะ)

            “ผมเข้าใจแล้วผมจะทำมัน.....”

            “เธอไม่ต้องสนใจฉันหรอก ถ้าหากเธอไม่สบายใจก็ไม่ต้องฝืนทำนะ”อลิเซียส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วเดินอ้อมโต๊ะไปหาเซเวอร์รัสพลางลูบผมเขาเบา ๆ อย่างเอ็นดุและรู้สึกผิด เธอไม่อยากจะให้เซเวอร์รัสตกไปเป็นหมากเพื่อเดินเกมอีกแล้ว จริง ๆ แล้วเธอก็เริ่มที่จะปล่อยวางเรื่องในอดีตไปได้แล้วตั้งแต่ที่เขาลงมือฆ่ามาคัสเพื่อล้างแค้นให้กับอดีตแฟนสาวของเธอ แต่ใครจะไปรู้ว่าในสักวันจะได้เจอหน้าคนที่ฆ่าไปเองกับมือในตอนนั้นอีกครั้ง

มันเลยทำให้โกรธแค้นอยากจะฆ่ามันให้ตายไปอีกรอบและวิธีการที่เธอจะทำเธอก็ไม่สนวิธีการหรอกนะแต่เธอก็ดันลืมเรื่องสำคัญไปเสียสนิท เธอลืมที่จะคิดถึงความรู้ของเซเวอร์รัสเด็กน้อยที่ยังคงรักและเคราพเธอตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาเจอกันจนกระทั่งวันนี้

“ผมเต็มใจถ้ามันจะช่วยไขข้อข้องใจของคุณเกี่ยวกับตัวจริงของคนที่ชื่อมาคัสได้”

“โอ้...หัวไวดีนิ”อลิเซียฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าวจริง ๆ แล้วมันก็มีแค่นั้นเหละนะที่เธออยากรู้อีกอย่างเธอเองก็อยากรู้ว่าทำยังไงถึงควบคุมผู้คุมวิญญาณได้มันอันตรายมากหากผู้คุมวิญญาณนั้นเกิดผยศผู้เป็นนายขึ้นมาล่ะก็มันจะกัดกินจิตวิญญาณของผู้เป็นนายจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของวิญญาณให้ได้หลงเหลืออยู่บนโลกนี้อีกเลย

“ก็...ก็ผมชอบคุณ ไม่สิ ผมน่ะรักคุณหมดหัวใจของผมเลย แค่นี้ทำไมผมจะทำเพื่อคุณไม่ได้”

“โอ๊ะ เจ้าเด็กนี่ กล้าดีนี่ ฮา ๆ ทีกับฉันล่ะกล้ามาปากหวานใส่แล้วเด็กที่ชื่อลิลี่คนนั้นล่ะ ไหนว่าจะไม่มีวันเปลี่ยนใจไปจากเธอ ไหงวันนี้มาบอกรักฉันรักล่ะ”เซเวอร์รัสตาโตทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้นไม่นานแก้มทั้งสองข้างของเขาก็ค่อย ๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อ

“ก็ตอนนั้นผมแค่หลอกตัวเองว่าผมรักลิลี่เพื่อที่จะลืมคุณแต่มันก็ไม่ได้ผลเลย จนกระทั่งผมได้มาเจอคุณอีกครั้งมันเลยทำให้ผมมั่นใจว่าผมรักคุณแค่คนเดียวและจะไม่มีวันเปลี่ยนใจแล้วคุณ....”คำถามนี้เล่นเอาอลิเซียที่กำลังฉีกยิ้มกว้างต้องหุบยิ้มไปเลยทีเดียว

“ขอเวลาฉันอีกนิดนะ....ฉันพยายามจะลืมอดีตที่มันจบไปแล้วแต่มันก็ยังไม่ได้เต็มร้อย....”

“ผมขอถามได้ไหมว่าเขาคนนั้นเป็นใคร คนที่ได้หัวใจของคุณไปครอบครองจนน่าอิจฉาแบบนี้”เซเวอร์รัสพูดจบก็ค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาหาอลิเซียแล้วทำสายตาละห้อยน่าสงสารปนกับความน้อยใจและอิจฉาอยู่ในแววตานั้น

“เธอชื่อฟูมิ...็นหญิงสาวพพกพ

“ผู้หญิง?....”อลิเซียพยักหน้าเบา ๆ

“อย่างนี้ผมแทบสู้เธอไม่ได้เลยน่ะสิ”

“ใครบอกล่ะว่าสู้ไม่ได้ ตอนนี้ถึงจะยังสู้ไม่ได้เต็มร้อยแต่ต่อไปอาจไม่แน่นะ ขอเวลาฉันอีกนิดเถอะนะเซเวอร์นรัส”เซเวอร์รัสประคองใบหน้าของอลิเซียอย่างเบามือเพราะกลัวว่ามันจะบุบสลายหายไป

“เซฟ ได้โปรดเรียกผมเซฟ”อลิเซียไม่ตอบอะไรเธอเพียงแต่พยักหน้ารับ

เมื่อเซเวอร์รัสได้รับคำตอบของเขาแล้ว เซเวอร์รัสก็ค่อย ๆ บรรจงประกบริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากนุ่มของอลิเซียแล้วถอนออกมาพลางยิ้มบาง ๆ อลิเซียค่อย ๆ เบิกตากว้างก่อนจะรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของเธอที่เริ่มเปลี่ยนจังหวะการเต้นไป

ให้ตายสิเด็กคนนี้ชอบทำอะไรที่คาดการณ์ไม่ถึงเสมอ แบบนี้มันจะน่ารักเกินไปแล้ว ถ้าหากฉันจะเริ่มเปิดใจให้กับเด็กคนนี้ฉันจะผิดไหมนะฟูมิ ถ้าหากเธอไม่ว่าอะไรและอยากให้ฉันได้ปล่อยวางจากอดีตช่วยทำให้ฉันรับรู้ด้วยนะและฉันหวังว่าเธอจะยินดีและอวยพรให้ฉันหากฉันตัดสินใจในครั้งนี้ถูก

“นี่เป็นมัดจำก่อนที่ผมจะปฏิบัติภารกิจที่ยากที่สุดเท่าที่ผมได้รับมา”

“แล้วถ้าภารกิจสำเร็จอยากได้อะไรล่ะ”

“หัวใจของคุณ คุณให้ได้รึเปล่า...ผมไม่ได้บังคับขอเพียงแค่ได้อยู่ใกล้ ๆ คุณมันคุ้มเกินคุ้มแล้ว”

“หึ....โลภมากจริงนะ”อลิเซียบีบจมูกเซเวอร์รัสเบา ๆ ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าไปจูบจมูกนั่นเบา ๆ

“ถ้าหากเธอทำให้หัวใจดวงนี้ของฉันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งน่ะนะ”

“เยส”อลิเซียหัวเราะให้กับท่าทีที่ดูตลกนั่น นี่เธอคงโชคดีมากสินะที่ได้เห็นกริยาท่าทางที่แสนจะบ้าบ๊องของศาตราจารย์ที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในฮอกวอตส์

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณอลิเซียครับ ผมมารับเจ้าเด็กจอมดื้อจอมสร้างปัญหาครับ”เสียงเคาะประตูดังลอดเข้ามาทำลายบรรยากาศที่กำลังก่อขึ้นจนเซเวอร์รัสอดที่จะหน้านิ่วคิ้วขมวดไม่ได้

อลิเซียผละออกจากการเกาะกุมของเซเวอร์รัสแล้วเดินตรงไปหน้าบ้านเพื่อเปิดประตูให้กับผู้มาเยือนใหม่ก่อนจะหรี่ตามองคนที่ติดตามมาด้านหลังอลันอย่างขุ่นเคือง

“มาทำไม”อลิเซียเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองพลางบูยปากไปด้านหลังของอลัน

“มาดูหน้าคนที่กำลังจะกินเด็ก”อลิเซียมองค้อนเจ้าของประโยคทันที ทำเอาอลันที่ยืนอยู่ตรงกลางนั้นทำอะไรไม่ถูกก่อนจะขอตัวเข้าไปลากเซเวอร์รัสให้กลับบ้าน

“ไม่เอาน่า....พี่แค่อยากมาขอโทษ”

“แล้ว?

“ยกโทษให้พี่ได้ไหม พี่สำนึกผิดมาตลอดตั้งแต่วันนั้น.....”

“ก็แค่เนี้ย มาง้อน้องตั้งแต่ตอนนั้นคุณพี่ชายก็คงได้น้องสาวที่แสนน่ารักคนนี้กลับไปนานแล้วล่ะ”

“ทำไมหายโกรธง่ายจัง”อลิเซียเดาะลิ้นอย่างไม่ค่อยพอใจก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“จริง ๆ แล้วหนูไม่ได้โกรธอะไรพี่มากหรอกค่ะ แค่น้อยใจที่ตั้งแต่วันที่พี่ปะทะกับพี่อัมบัสจู่ ๆ พี่ก็หายไปแต่พอพี่กลับมาพี่ก็ไปหาพี่อัลบัสก่อนหนู ทั้ง ๆ ที่น้องสาวคนนี้ของพี่ก็รอการกลับมาของพี่เหมือนกัน!”อลิเซียพูดไปด้วยปาดน้ำตาที่มันเริ่มไหลอีกครั้งไปด้วย

“โอ๋ ๆ ไม่เอาไม่ร้องแล้วนะพี่คนนี้กลับมาแล้ว”อลิเซียกอดเกลเลิร์ตแน่นพลางคิดไปว่าการที่พี่ของเธอปรากฎไวกว่าที่เธอคาดเอาไว้แบบนี้แสดงว่าในอีกไม่ช้ามันจะต้องมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

“อะ แฮ่ม...ช่วยปล่อยมือจากว่าที่ภรรยาของผมด้วยครับ”เซเวอร์รัสยืนกอดอกมองทั้งสองคนที่กอดกันกลมหน้าประตูบ้านอย่างไม่พอใจนักและผู้เป็นพ่อก็ได้จัดการเบิร์ดกะโหลกลูกชายไปหนึ่งทีอลิเซียหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ส่วนเกลเลิร์ตก็ดูมีท่าทีที่พอใจเอามาก ๆ

“นี่แกกำลังพูดกับว่าที่พี่เขยเลยอยู่นะเว้ย!”เมื่อเซเวอร์รัสได้ยินแบบนั้นก็แทบจะรีบลงไปเกาะแข้งเกาะขาเกลเลิร์ตแทบไม่ทัน

“โอ้....ขอโทษครับคุณพี่เขย ผมเซเวอร์รัส สเนปครับ”

“กองไว้ตรงนั้นเหละ”เกลเลิร์ตพูดจบก็เดินเข้าบ้านไป อลิเซียได้แต่หัวเราะแหะ ๆ ท่าทางพี่ชายของเธอน่าจะยังไม่ค่อยเชื่อใจเซเวอร์รัสเสียเท่าไหร่ อลิเซียเลยเข้าไปกระซิบเบา ๆ

“ถ้าทำภารกิจนี้ได้คุณพี่เขยของเธอน่าจะเปิดใจยอมรับอีกอย่างคุณพี่ชายก็ไม่สนวิธีการที่เธอจะทำเขาสนแค่ผลลัพธ์แบบฉันและถ้าหากฉันพบว่าเธอแอบมีใจให้เด็กนั่นล่ะก็ถ้าไม่ตายก็เดี้ยงไปข้าง โอะ ฉันเปล่าทำนะเธอคงรู้ว่าใครทำ จริงสิฉันลืมบอกไปว่าพี่ชายของฉันเขาชื่อ เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ หึ ๆ”อลิเซียพูดด้วยการเน้นชื่อของคุณพี่ชายของเธอพลางตบบ่าเซเวอร์รัสเบา ๆ เล่นเอาเซเวอร์รัสหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มไปเลยล่ะเพราะเขารู้กิตติศัพท์ของเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์เป็นอย่างดียังไงล่ะ!

“ผมจะไม่พลาดแน่นอนครับ”อลิเซียหันมายิ้มให้

“ถ้างั้นเพื่อเป็นการการันตีแล้วก็เพื่อที่เราจะได้ดูใจกันอีกครั้งเอาเป็นว่าในหนึ่งอาทิตย์ฉันจะแวะไปหาสามถึงสี่วันก็แล้วกันนะ”เซเวอร์รัสพยักหน้าหงึกงักแต่ก่อนที่เขาจะตอบอะไรก็โดนผู้เป็นพ่อดึงไปขึ้นรถเสียแล้วเนื่องจากภรรยาได้โทรตามจิกผู้เป็นสามีให้รีบพาตัวเซเวอร์รัสกลับบ้านมาได้แล้ว

“อยากไปลองใจเอ้ยไปดูใจหรือหวงของกันแน่”

“คุณพี่ชาย!

“หึ ฉันดูก็รู้ไอ้เด็กนั่นน่ะมันรักจริงหวังแต่งไม่นอกใจเธอไปง่าย ๆ หรอก”เกลเลิร์ตพูดจบก็เดินเข้าบ้านไปทันทีปล่อยให้อลิเซียยืนอยู่หน้าประตูมองดูรถที่เคลื่อนตัวออกไปจนมองไม่เห็นแล้วจากนั้นเธอก็ค่อย ๆ ปิดประตูบ้านพร้อมเดินตรงไปเข้าไปหาคุณพี่ชายของเธอทันทีเพราะว่าเธอยังมีเรื่องที่อยากจะถามคุณพี่ชายของเธอหลายคำถามให้หายคาใจมาก ๆ เลย!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     ตอนที่ 6 มาแล้วคร้าาาา ตอนนี้ก็จะคลายไปหลายปมหน่อยนะคะ(หลายปมจริงๆน่ะหรือ??? // น่าๆ แหะ ๆ) มันต้องรีบคลายปมค่ะเพราะถ้ามีปมไว้มาก ๆ หรือเยอะ ๆ เนี้ยเวลาแก้มันจะลืมค่ะ5555555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น