[END] Fic Harry Potter [SS&OC] : Alone or Together ?

ตอนที่ 5 : Chapter 5 : Flummoxed

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    14 พ.ค. 63

Chapter 5 : Flummoxed

“เธอ!!!”เซเวอร์รัสเบิกตากว้างพร้อมกับชี้นิ้วไปที่หน้าผู้มีพระคุณของเขาทำเอาผู้เป็นพ่อบุญธรรมต้องวิ่งเข้ามาห้ามลูกตัวเองแทบไม่ทันเพราะสิ่งที่เขากระทำนั้นมันชั่งไร้มารยาทเสียจริง

“ทำไมถึงเป็นคุณ อลิเซีย!?”เซเวอร์รัสสะบัดออกจากการเกาะกุมของผู้เป็นพ่อแล้วปรี่เข้าไปหาอลิเซียที่ยืนยิ้มกว้างพร้อมกับโบกมือทักทายเซย์ไฮอย่างอารมณ์ดี ทำเอาผู้เป็นพ่อและแม่บุญธรรมต่างพากันมองหน้าว่าทำไมเซเวอร์รัสของพวกเขาถึงได้รู้จักชื่อของอลิเซีย

“เรื่องมันยาวเริ่มจากไหนก่อนดีล่ะ”อลิเซียโบกมือเล็กน้อยก็ทำให้ถาดของน้ำชาที่เซเวอร์รัสยกมานั้นกลับมาเป็นปกติพร้อมกับหัวหลังกลับไปนั่งที่โซฟาแล้วรับแก้วน้ำชาที่รินโดยเวทย์มนต์ที่เธอเสกเมื่อกี้

“นั่งก่อนสิ ฉันจะได้เล่า”อลิเซียยิ้มกว้างพลางจิบน้ำชาอย่างอารมณ์ดีราวกับรู้ดีว่าเหตุการณ์นี้มันจะต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว เมื่อคนทั้งสามที่กำลังยืนงงอยู่ตั้งสติได้ก็เดินเข้าไปนั่งที่โซฟา

“ครั้งแรกที่ฉันเจอเธอตอนนั้นเธออายุสิบเอ็ดปี ตอนนั้นน่ะเธอนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะว่าเกลียดชีวิตของเธอในตอนนั้นฉันเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้เลยเข้าไปปลอบและโทรบอกให้อลันรับรู้ว่ามีเด็กต้องการการอุปถัมภ์เมื่ออลันได้ยินแบบนั้นพร้อมทั้งเห็นภาพของเธอ พวกเขาทั้งสองก็รีบบึ่งมาทันที อ่อ....หลังจากนั้นก็อย่างที่เธอรู้เซเวอร์รัส ฉันคิดว่าพี่อัลบัสน่าจะบอกเธอแล้วว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้แต่เรื่องหนอนน่ะเรายังไม่แน่ใจ ต้องสืบต่อไป จริงสิอลัน....ก่อนที่ฉันจะมานี่ฉันเข้าไปรับจ๊อบทำงานเป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ฮอกวอตส์มาน่ะ”

เมื่ออลันและภรรยาได้ยินประโยคหลังที่อลิเซียบอกไปนั้นพวกเขาก็พยักหน้ารับรู้และหมดข้อสงสัยว่าทำไมเซเวอร์รัสถึงได้มีปฏิกิริยาแบบนี้เมื่อเจอกับอลิเซียวันนี้ แต่เซเวอร์รัสเขานั่งนิ่งไม่ยอมพูดอะไรได้แต่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างที่อยู่ฝั่งขวามือของเขา นั่นเลยทำให้อลิเซียต้องเอื้อนเอ่ยออกมาอีกครั้ง

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะถ้าหากฉันสืบได้ว่าใครเป็นผู้บงการที่แท้จริงได้แล้วเธอจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีก อีกอย่างเธอจะได้ไม่อึดอัดเวลาเราเจอกันด้วยเซเวอร์รัส.....”

“ใครบอกว่าผมอึดอัด!

!!!!!!

“ผมน่ะเฝ้ารอคุณมาโดยตลอดแต่ว่าคุณกลับทำเหมือนผมไม่มีตัวตน สำหรับคุณแล้วผมมันก็แค่เด็กขี้แยไม่มีใครเขาต้องการก็แค่นั้นสินะ”อลิเซียเบิกตากว้างเมื่อเธอได้เห็นน้ำตาของเด็กน้อยตรงหน้าของเธออีกครั้ง มันทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวอีกครั้งเหมือนกับในตอนนั้น

ความรู้สึกสงสาร เอ็นดูหรือแม้กระทั่ง......ชั่งมันเถอะ แต่เธอทนเห็นน้ำตาของเด็กน้อยตรงหน้าเธออีกต่อไปไม่ได้เธอตัดสินใจเดินเข้าไปหาแล้วดึงเซเวอร์รัสเข้ามากอดพลางลูบหัวของเขาอย่างเอ็นดู เซเวอร์รัสที่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลไปมากกว่านี้นั้นเมื่อได้พบกับสัมผัสที่แสนอบอุ่นนี้อีกครั้งเขาก็ปล่อยโฮออกมาทันที เขารู้ตั้งนานแล้วว่าหัวใจของเขามันได้มอบให้กับคนตรงหน้านี้ไปนานแล้วแต่เขาก็หลอกตัวเองมาตลอดว่าเขาน่ะรักลิลี่.....

“ฉันขอโทษนะเซเวอร์รัส-”

“เซฟ เรียกผมเซฟได้ไหม...”เซเวอร์รัสพูดด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อนทำเอาอลิเซียต้องใจอ่อนตาม

“ฉันขอโทษที่ทิ้งให้เธอต้องรอที่จะขอบคุณฉันนานมากขนาดนี้ ขอโทษที่ไม่ยอมบอกเธอ ฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายมากขนาดนี้ฉันแค่อยากจะช่วยเหลือเด็กดี ๆ อย่างเธอให้อยู่ในสังคมดี ๆ”

“สำหรับคุณแล้วผมเป็นแค่เด็กไร้เสียงสาสินะ”เซเวอร์รัสผละออกจากอ้อมกอดของอลิเซียก่อนจะพูดตัดรอนออกมาด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ผู้หญิงที่เขายกดวงหัวใจให้ทั้งดวงในวันนั้นกลับมองเขาเป็นแค่เด็กเล็ก ๆ คนหนึ่งแค่นั้นในวันนี้และคงจะตลอดไป....

“ฉันขอโทษเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะฉันเอง”

“คุณไม่ผิด คุณเป็นผู้มีพระคุณของผมถ้าไม่มีคุณในวันนั้นผมก็ไม่มีวันได้ครอบครัวที่แสนอบอุ่นแบบนี้ คุณมีพระคุณกับผมมาก ผมคงไม่กล้าเรียกร้องอะไรไปมากกว่านี้แล้วนอกเสียจากหวังให้เรื่องบ้า ๆ นี่จบลลงไปไว ๆ ก็พอ!”เซเวอร์รัสพูดจบก็เดินออกไปจากห้องนั่งเล่นทันทีทำเอาแม่ของเขาห้ามไว้แทบไม่ทันแต่ก็ใช่ว่าห้ามแล้วเขาจะไม่ออกไปนิ

“ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้เรื่องบานปลายขนาดนี้”อลิเซียโค้งศีรษะของเธอเพื่อขอโทษอลันและภรรยาของเขา ทั้งสองคนเข้าใจดีว่าทำไมพวกเขารู้อยู่แล้วว่าเซเวอร์รัสของพวกเขานั้นรักอลิเซียมากกว่าสิ่งใดและความรักนั้นก็เกินกว่าคำว่าผู้มีพระคุณ ถ้าถามว่ารู้ได้ยังไงน่ะหรอก็.....

            ย้อนกลับไปเมื่อเซเวอร์รัสอายุสิบเอ็ดขวบได้กำลังเตรียมตัวจะเข้าศึกษาที่ฮอกวอตส์

“แม่ครับ เมื่อไหร่ผมจะได้เจอพี่สาวใจดีคนนั้นอีกครับ”

“เธอไม่ใช่แค่พี่สาวใจดีอย่างเดียวนะ เขายังเป็นผู้มีพระคุณอีกด้วย คงอีกนานกว่าลูกจะได้เจอ”

“ผมรอได้ นานแค่ไหนผมก็จะรอ”

“รอไหวหรอเราน่ะ”ผู้เป็นแม่ลูบผมหนาของลูกชายตัวน้อยของเธออย่างเอ็นดู

“รอไหวสิครับ ผมน่ะจะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีและมีงานทำที่มั่นคงเมื่อไหร่ที่ผมเจอพี่สาวใจดีคนนั้นอีกครั้ง ผมจะแต่งงานกับพี่สาวคนนั้นครับ!!

“จะแต่งงานเรอะ ฮา ๆ นี่อย่าบอกนะว่าลูกรักพี่สาวคนนั้นไปแล้วน่ะ”เด็กน้อยตรงหน้าไม่พูดอะไรแต่กลับพยักหน้ารัวเร็วก่อนจะฉีกยิ้มกว้างที่แสนไร้เดียงสาออกมา

ผู้เป็นแม่คิดว่าเรื่องในตอนนั้นมันเป็นแค่เรื่องของเด็กน้อยพอโตไปเดี๋ยวก็ลืมแต่ทว่ามันไม่ใช่ เขายึดมั่นกับพูดและอลิเซียตลอดมา ถ้าหากเธอใส่ใจกับลูกของเธอให้มากกว่านี้เธอคงจะไปสู่ขออลิเซียให้กับเซเวอร์รัสตั้งนานแล้วตั้งแต่ก่อนที่เธอจะ....เมื่อผู้เป็นแม่คิดได้ดังนั้นก็ร้องไห้โฮออกมาทำเอาผู้เป็นสามีและอลิเซียรีบเข้ามาปลอบแทบไม่ทัน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้นทำเอาอลิเซียขอโทษทุกคนอยู่ภายในใจทุก ๆ วินาทีที่เธออยู่ตรงนั้นโดยเฉพาะเซเวอร์รัส จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้อยากจะทำอะไรแบบนี้เลยแต่มันจำเป็นเพราะเธอคิดว่าเธอรู้แล้วว่าหนอนตัวจริงนั้นคือใครแต่มันยังไม่แน่ชัด นี่เป็นโอกาสเดียวและโอกาสสุดท้ายที่จะล่อเหยื่อให้มาติดกับ เธอไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยแต่นี่เป็นทางที่ดีที่สุดที่จะทำให้เรื่องบ้า ๆ พวกนี้มันจบลงไปได้ถึงแม้จะเจ็บกันทั้งสองฝ่ายก็ตาม

“ฉันขอโทษเซฟน้อยของฉันที่ทำให้เธอต้องมาเป็นหมากบนกระดานของฉัน ฉันปิดตายหัวใจของฉันไปนานแล้วอีกอย่างอายุของเรามันก็ห่างกันมากโข ฉันไม่อยากให้คนมาว่าเธอว่าคบกับคนแก่อย่างฉันอีกทั้ง...ฉันยังลืมคนที่ฉันรักสุดหัวใจไม่ได้ ฉันขอโทษ อึก ขอโทษเซฟน้อย อึก ของฉัน”อลิเซียล้มลงไปนั่งร้องไห้โฮริมบนฟุตบาท

เธอขอตัวออกมาเมื่อภรรยาของอลันตั้งสติได้ เธอละอายใจที่ต้องเอาลูกของพวกเขามาเป็นหมากตัวหนึ่งเพื่อเดินเกม เธอรับไม่ได้ที่ต้องเอาเด็กน้อยที่เธอคอยเฝ้าดูการเติบโตของเขามาทำร้ายแบบนี้ เธอรู้ว่าเซเวอร์รัสนั้นยามรักใครรักจริงซึ่งเขาเหมือนกับเธอมาก เพราะเธอรักใครก็รักจริงยากที่จะเปลี่ยนใจไปรักใครอื่นได้

อลิเซียไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เธอทำนั้นถูกต้องหรือเปล่า จริง ๆ แล้วเรื่องแบบนี้มันไม่สมควรจะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ เดิมทีเธอวางแผนแค่จะลอบเข้าไปสืบเรื่องต่าง ๆ เพื่อหาตัวการคนที่บงการฆ่าคนที่เธอรักพอสืบไปสืบมามันก็เข้ามาผัวพันกับโลกเวทย์มนต์จนกระทั่งมันเกี่ยวโยงไปถึงเซเวอร์รัส....เธอจึงไม่มีวีธีอื่นที่ดีนอกจากวิธีนี้อีกแล้ว เพราะวิธีนี้มันจะทำให้เหยื่อตายใจจนออกมาติดกับดักที่เธอวางเอาไว้ ในตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนไม่มีใคร เธออยากจะกลับไปหาอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น อ้อมกอดที่จะคอยกอดเธอเสมอยามที่เธอมีภัยนั้นอีกครั้ง อลิเซียไม่รอช้าหยิบมือถือขนาดพกพาขึ้นมาก่อนจะกดโทรออกไปยังเบอร์ที่เธอไม่เคยบันทึกไว้ในมือถือแต่มันถูกบันทึกไว้ในความจำของเธอและเธอก็ไม่รู้เลยว่าทุกการทำกระของเธอนั้นถูกจับจ้องด้วยสายตาที่เครียดแค้นฌธอและหมายเอาชีวิตเมื่อเขาทำได้อยู่!

            ณ ร้าน Food for life ชีวิตขาดอาหารไม่ได้ , ลอนดอน

“ซีเรียส อึก แกว่างเปล่าวะ ออกมาทานข้าวกับฉันหน่อย อึก พาเมียแกมาได้นะเว้ย”

“เดี๋ยว ๆ นี่แกเมาหรอเนี้ย”คิ้วทั้งสองข้างของซีเรียสม้วนเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินประโยคเมื่อซักครู่และพลางครุ่นคิดว่าการที่เจ้านี่เมาแล้วโทรมาหาเขาแสดงว่าเจ้าหมอนี่ต้องไว้ใจและเชื่อใจเขาเป็นอย่างมาก เมื่อซีเรียสคิดได้แบบนั้นแล้วก็รีบบึ่งรถออกไปรับเซเวอร์รัสทันที

เมื่อซีเรียสมาถึงร้านที่เซเวอร์รัสอยู่เขาต้องถึงกับอ้าปากพะงาบ ๆ ทันทีเพราะร้านนี่มันร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดไม่ใช่หรืออย่างไรแล้วทำไมเจ้านั่นมันถึงเมาได้ขนาดนี้ ซีเรียสรีบก้าวฉับ ๆ เข้าไปในร้านพร้อมกวาดสายตามองหาร่างบาง เอ...หนาอยู่นะ อะ เอาเป็นว่าสมส่วนแบบชายชาตรีที่พึงมีก็แล้วกัน เมื่อเขาเห็นเซเวอร์รัสแล้วก็รีบปรี่เข้าไปหาทันทีเพราะในตอนนี้นั้นเซเวอร์รัสกำลังจะถูกลวนลาม!

“ที่รักหนีฉันมาที่นี่เองอย่างนั้นหรอ ตามหาแทบแย่เลย”ซีเรียสรีบพุ่งเข้าไปหาเซเวอร์รัสที่เมาไม่ได้สติพลางผลักผู้ชายหน้าหล่ออายุน่าจะรุ่นแฮร์รี่ออกไปแล้วเข้าไปโผกอดเซเวอร์รัสทันทีเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ถึงจะรู้สึกมากก็ตามแต่นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้วแหละนะ

“อื้อ แบล็ค...ฉันสะ เสียใจ”ซีเรียสเลิกคิ้วสงสัยทันทีว่าอะไรที่มันทำร้ายจิตใจคนี่แสนจะเย็นชาได้ขนาดนี้กัน

ซีเรียสตวัดสายตาดุ ๆ ไปทางชายหนุ่มที่เข้ามาลวนลามเซเวอร์รัสอย่างโหดเหี้ยมก่อนจะเปลี่ยนไปกระชากชายเสื้อของผู้ชายคนนั้นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มสั่นไหวเพราะความกลัวจากการกระทำของซีเรียสและปากที่เริ่มสั่นลามไปถึงตัวที่กำลังสั่นเทาไม่หยุด

“แกใส่อะไรลงไปในแก้วน้ำนี่”ซีเรียสพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นพลางชี้นิ้วไปที่แก้วน้ำอัดลมที่หกอยู่บนโต๊ะข้างฟิสแอนด์ชิป!?

“ผะ ผม ใส่ยาปลุกเซ็กส์เข้าไปครับ”

“แก!!!”เมื่อซีเรียสฟังไอ้สารเลวที่อยู่ตรงหน้าเขาจบเขาก็ซัดไปหนึ่งหมัดถ้วนพร้อมกับกระทืบซ้ำอีกสองสามที ก่อนจะอุ้มร่างของเซเวอร์รัสออกไปจากร้าน เดิมทีเขาตั้งใจจะพาเซเวอร์รัสไปที่บ้านของเขาแต่นึกขึ้นมาได้ว่าที่บ้านของเขานั้นมีอยู่คนหนึ่งที่รักเซเวอร์รัสหมดหัวใจรักยิ่งกว่าเขาอยู่ไม่ต้องบอกพวกคุณก็น่าจะเดากันออกนะ ถ้าหากพาเซเวอร์รัสเข้าบ้านด้วยสภาพนี้เนี่ยเขาก็คิดหนักเหมือนกัน.....

ดังนั้นซีเรียสจึงตัดสินใจพาเซเวอร์รัสไปที่บ้านของคนคนหนึ่งซึ่งเขาเพิ่งไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเนื่องจากมีประชุมลับเรื่องหนอนในฮอกวอตส์อีกอย่างเขาไม่รู้ว่าบ้านของเซเวอร์รัสที่ลอนดอนนี่อยู่ที่ไหนเพราะเซเวอร์รัสไม่เคยบอกข้อมูลนี้กับใครนอกจากดัมเบิลดอร์คนเดียว

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณอลิเซีย อยู่ไหม ผมซีเรียสนะครับ”ซีเรียสทั้งกดกริ่งและเคาะประตูหน้าบ้านของอลิเซียในขณะที่เซเวอร์รัสเริ่มขยับตัวเพราะฤกษ์ยาที่ตัวเองถูกวางยา

“อยู่นิ่ง ๆ”ซีเรียสกระชับร่างของเซเวอร์รัสที่ถูกเขาพาดไว้บนบ่าข้างขวาแล้วสะบัดไหล่เพื่อเรียกสติหน่อย ๆ ก่อนมือด้านซ้ายที่ไม่ได้ประครองร่างก็ระดมเคาะประตูและกดกริ่งอยู่อย่างนั้น

“มาแล้วค่ะ ๆ มีเรื่องอะไรหรอค- เซเวอร์รัสนี่!”อลิเซียที่รีบวิ่งลงมาจากบนบ้านแล้วเปิดประตูด้วยความตื่นตระหนกตกใจอยู่แล้วแต่พอมาเจอซีเรียสแบกเซเวอร์รัสไว้บนบ่าแบบนี้ทำให้อลิเซียมีสีหน้าตกใจมากกว่าเดิม

อลิเซียเป็นกังวลอยู่มากโขที่จู่ ๆ เซเวอร์รัสก็ออกจากบ้านไปแบบนั้นแต่เธอคิดว่าเซเวอร์รัสอาจไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีอย่างน้อยก็น่าจะไปหาที่สงบ ๆ อยู่เพื่อทบทวนความรู้สึกตัวเองและเรียกสติตัวเองให้กลับมามีมากขึ้นแต่ใครจะไปรู้ว่าเขาจะดันไปกินเหล้าเสียนี่! แต่เดี๋ยวนะมันไม่มีกลิ่นเหล้านี่แล้วทำไม?

“เซเวอร์รัสโดนวางยาปลุกเซ็กส์ขณะกำลังทานฟิสแอนด์ชิปครับ!

“ห๊ะ อะไรนะ?”จากอลิเซียที่กำลังโกรธเซเวอร์รัสที่ทำตัวออกนอกลู่นอกทางและมีสีหน้าโกรธเกรี้ยวปนเป็นห่วงเธอก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นใบหน้าที่ไร้อารมณ์พร้อมกับกรอกลูกตามองบนไปมา

“เข้าบ้านมาก่อนค่ะ ฉันจะไปเอายาแก้มาให้เขาดื่ม”ซีเรียสเดินตามอลิเซียเข้ามาในบ้านแล้วเดินไปวางเซเวอร์รัสลงบนโซฟาอย่างเบามือ ส่วนเซเวอร์รัสก็ปัดป่ายมือควานหาของไปทั่ว ทำเอาคนทั้งสองที่เห็นต้องส่ายหน้าพร้อม ๆ กัน เป็นอาจารย์สอนปรุงยาประเภทไหนที่โดนเขาวางยาเอาซะได้

“ผมฝากด้วยนะครับ ผมต้องรีบกลับแล้วป่านนี้รีมัสคงเป็นห่วงผมแย่ ตอนผมออกมาผมไม่ได้บอกอะไรเขาไว้ด้วย”

“ขอบคุณมากนะคะ เดี๋ยวจากนี้ฉันดูแลเอง”ซีเรียสพยักหน้ารับก่อนจะออกจากบ้านไป

อลิเซียเดินเข้าไปในครัวพลางเปิดตู้ยาของเธอเพื่อหายาแก้ทาง เธอใช้เวลาหาอยู่ซักพักกว่าจะเจอเพราะเธอไม่เคยได้ใช้มันเลยก็แค่โชคดีที่ปรุงไว้เผื่อ อลิเซียเตรียมจะหันหลังกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่นเพื่อป้อนยาให้เซเวอร์รัสต้องหยุดการกระทำทันทีเพราะในตอนนี้เซเวอร์รัสเดินเข้ามากอดอลิเซียจากทางด้านหลังของเธอ

“เห้ ปล่อยฉันนะเซเวอร์รัส”

“อืม....เรียกผมว่าเซฟนะ”เซเวอร์รัสกระชับอ้อมกอดอลิเซียแน่นพลางเอาแก้มขาวซีดของเขามาถู ๆ ไปมากับแก้มของอลิเซียราวกับลูกแมวที่กำลังอ้อนเจ้าของ

“โอเคเซฟ ปล่อยฉัน ฉันจะได้เอายาให้เธอกิน”

“ไม่เอา.....”

อลิเซียใช้มือทั้งสองข้างของเธอแกะมือของเซเวอร์รัสออกอย่างยากลำบากแต่สุดท้ายเธอก็สามารถแกะมันออกได้จากนั้นเธอก็หันหลังกลับไปประจันหน้ากับเซเวอร์รัสที่กำลังทำหน้าเศร้าเตรียมจะร้องไห้เหมือนเด็ก ๆ อลิเซียยิ้มบาง ๆ แล้วถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ก่อนจะเปิดฝาขวดยาที่อยู่ในมือของเธอแล้วจัดการดื่มมันเข้าไปก่อนจะประกบริมฝีปากของเธอให้ทาบทับลงไปบนริมฝีปากของเซเอร์รัสอย่างนุ่มนวลพร้อมกับค่อย ๆ ดุนดันเอายาเข้าไปให้เซเวอร์รัสได้กิน

เซเวอร์รัสกวาดต้อนน้ำยาเข้าไปแล้วกลืนอย่างเอร็ดอร่อยด้วยยาที่อลิเซียเพิ่งป้อนเข้าไปนั้นยังไม่ออกฤกษ์จึงทำให้อารมณ์ของเซเวอร์รัสทีมีความต้องการมาก ๆ จากยาที่เขาโดนมายังหลงเหลืออยู่จึงทำให้เซเวอร์รัสกระชับเอวของอลิเซียให้เข้าไปอยู่ในอกแกร่งของเขาจากนั้นเขาก็ตวัดลิ้นสากของเขากวาดต้อนลิ้นของอลิเซียที่พยายามจะหลบหลีกจนเธอจนมุม อลิเซียเบิกตาโพลงเพทื่อเธอรู้ว่าเธอกำลังตกเป็นเหยื่อ

            ปึก!

อลิเซียผลักอกแกร่งของเซเวอร์รัสให้ถอยห่างออกไปโดยไม่เหลือบ่ากว่าแรงของเธอมากนัก เด็กน้อยขี้แยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้และแสนจะเสียดายกลับต้องเริ่มเปลี่ยนไปเป็นอาการง่วงหาวหนาวนอน จากนั้นเซเวอร์รัสก็ค่อย ๆ หลับตาลง อลิเซียรับร่างที่หมดสติของเซเวอร์รัสไว้พลางหายตัวขึ้นไปวางเซเวอร์รัสไว้บนเตียง

“เฮ้อ....ตอนนอนเนี้ยมันก็เป็นเด็กดีอยู่หรอก แต่พอตื่นเท่านั้นเหละปากคมยิ่งกว่ามีด!”อลิเซียส่ายหน้าให้เซเวอร์รัสที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงก่อนจะเสกเอากาละมังและผ้ามาเพื่อเช็ดตัวให้เซเวอร์รัสพร้อมกับโทรบอกที่บ้านของเซเวอร์รัสว่าไม่ต้องเป็นห่วง เซเวอร์รัสเขาสบายดีไม่เป็นอะไรมาก

อลิเซียคิดว่าหากเธอไม่รีบเคลียร์ปัญหาที่มันเกิดขึ้นอยู่นี้ให้มันจบลงไปในอนาคตมีหวังคงทำงานด้วยกันยากมากแน่ ๆ และแน่นอนว่าเธอจะบอกแผนการที่เธอวางเอาไว้ทั้งหมดให้เซเวอร์รัสได้รับรู้ เธอไม่สนว่าเขาจะรักหรือจะเกลียดเธอขอแค่เซเวอร์รัสปลอดภัยมันก็เพียงพอแล้ว

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

                         ตอนที่ 5 มาแล้วค่ะ จะบอกว่าเรื่องนี้เนี้ยป๋าของเรารักอลิเซียหมดใจแล้วนะคะก็คนมันรักมาตั้งแต่อายุสิบเอ็ดขวบอะเนีอะทีนี้ก็เหลือแต่อลิเซียที่ยังไม่รับรักป๋า อิอิ มาลุ้นกันค่ะว่าอลิเซียจะเปิดใจให้ป๋าตอนไหน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #14 Nuttree_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 22:47

    งื้ออน้อนเซฟฟฟค้าบบบ☺️
    (^////^)
    #14
    0