[END] Fic Harry Potter [SS&OC] : Alone or Together ?

ตอนที่ 7 : Chapter 7 : Closeness

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63

Chapter 7 : Closeness

                        Severus Part

            ตั้งแต่วันที่ผมได้เจอกับอลิเซียอีกครั้งหลังจากที่เจอเธอครั้งแรกตอนผมเด็ก ๆ นั้น มันเหมือนกับฝันที่เป็นจริง ฝันที่ผมรอคอยให้เธอปรากฏตัวเพื่อจะได้ตอบแทนบุญคุณครั้งนั้นแต่ใครจะไปรู้ละว่าการรอคอยที่จะตอบแทนบุญคุณมันดันแปรเปลี่ยนเป็นความรักที่ผมมีให้เธอจนหมดหัวใจซึ่งผมพยายามจะลืมเธอแต่มันก็เป็นเรื่องยากผมรู้ว่าเธอจะไม่มีวันมองมาที่ผมแต่ส่วนลึกในใจผมมันก็ยังคงหวังให้เธอตอบรับผม

            ซึ่งผมพยายามรักลิลี่ไม่สิต้องพูดว่าผมพยายามใช้ลิลี่ให้เธอเข้ามาเติมเต็มในหัวใจของผมที่มันยังว่างและขาดหายไปถึงกระนั้นผมเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยเพราะการที่เอาใครสักคนหนึ่งมาแทนที่กันนั้นมันเจ็บปวดทั้งสองฝ่ายซึ่งแน่นอนว่าข้อนี้ผมรู้ดี ส่วนลิลี่เองพอได้รู้ถึงเรื่องนี้เธอก็ไม่ได้โกรธผม ผมโชคดีมากที่ผมได้เจอเธอ ได้เธอมาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดและเธอก็เข้าใจผม

            แต่ผมก็ยังไม่แน่ใจว่าจริง ๆ แล้วผมหลงรักลิลี่เข้าแล้วจริง ๆ หรือยังรักอลิเซียหมดหัวใจกันแน่ จนกระทั่งวันนั้น วันที่ลิลี่บอกว่าเธอจะแต่งงานกับเจมส์ตอนนั้นมันทำให้ผมโกรธเธอจนหน้ามืดตามัวและด้วยเหตุการณ์นั้นมันก็ทำให้ผมคิดว่าผมรักลิลี่เข้าแล้วจริง ๆ ผมไม่ได้รักอลิเซียอีกต่อไปแล้วแต่พอเวลาล่วงเลยไปหัวใจผมก็ไม่อาจลืมอลิเซียได้ แต่กลับกันผมสามารถปล่อยวางเรื่องของลิลี่ได้ มันแปลกทั้ง ๆ ที่สมองของผมมันสั่งว่าผมต้องรักลิลี่สิไม่ใช่อลิเซียแต่หัวใจเจ้ากรรมของผมนั้นมันไม่ได้บอกแบบนั้นเลยและหัวใจของผมมันเรียกร้องหาแต่อลิเซียคนเดียวเท่านั้น......

            วันนี้เป็นวันเปิดเทอมของเด็กทั้งหลายผมละปวดหัวจริง ๆ กับการต้องมาสอนเด็กสมองขี้เลื่อยแบบนี้แต่จะทำยังไงได้ผมไม่อยากเป็นนักปรุงยาที่มีชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วโลกเวทย์มนต์ผมเพียงแต่อยากจะอยู่เงียบ ๆ ผมเลยเลือกที่จะมาเป็นอาจารย์สอนปรุงยาอย่างน้อย ๆ มันก็ทำให้ผมได้ปรุงยาและทำสิ่งที่ผมรักได้อย่างสงบ แต่ทว่าเทอมนี้มันจะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเพราะผมจะต้องเข้าใกล้เจ้าเด็กพอตเตอร์ให้ได้มากที่สุดแล้วเอาความลับที่เด็กนั่นมีมาให้ได้แต่เหมือนว่าผมจะได้รู้อะไรดี ๆ มาแล้วละนะเพียงแต่มันยังไม่แน่ชัดก็เท่านั้น

            ฉันขอโทษนะลิลี่ที่ผมจะต้องหลอกลูกชายที่คุณสุดแสนจะรักแบบนี้ผมไม่มีทางเลือกจริง ๆ หากผมสามารถทำให้ทุกคนปลอดภัยได้โดยเฉพาะอลิเซีย.....ผมก็จะยอมทำทุกอย่าง

            “อรุณสวัสดิ์ฮะศาตราจารย์”เยี่ยมไปเลย ผมไม่ต้องเข้าไปทักเจ้าเด็กพอตเตอร์ซึ่งมันดีมาก ๆ เพราะผมจะได้ไม่ต้องคิดประโยคให้ยุ่งยาก มันเปลืองสมอง

            “อืม”ผมตอบเด็กนั่นไปสั้น ๆ แต่สิ่งตอบสนองของเจ้าเด็กนั่นทำเอาผมแทบอยากจะอ้วก ที่เด็กนั่นมีปฏิกิริยาแบบนั้นนั่นก็คงเป็นเพราะที่ผ่านมาผมไม่เคยตอบกลับประโยคทักทายต่าง ๆ ของเด็กนี่เลยยังไงละ

            “ศะ ศาตราจารย์ คุณ......”ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยจากนั้นก็ค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เจ้าเด็กตรงหน้า

            “หึ อะไรคุณพอตเตอร์ ไม่สบายรึไงหน้าแดงเชียว”ผมกระตุกยิ้มนิดหน่อยจากนั้นก็สะบัดเสื้อคลุมแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ผมทนมองหน้าเด็กนั่นต่อไปไม่ไหวผมกลัวว่าผมจะเผลอลงมือบีบคอเจ้าเด็กเสแสร้งนั่นตายคามือผม

            “ศาตราจารย์ฮะ เดี๋ยวก่อน”นี่ขนาดผมเดินออกมาแล้วเจ้าเด็กนั่นยังจะตามผมมาอีกหรอ

            “มีอะไรมิทราบคุณพอตเตอร์”

            “เอ่อ...คือ ศาตราจารย์จะไปห้องโถงใช่ไหมครับ”ผมไม่ตอบอะไรเจ้าเด็กนี่นอกจากพยักหน้าลงมาเล็กน้อยเพื่อเป็นคำตอบว่าใช่ เมื่อเจ้าเด็กพอตเตอร์เห็นแบบนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที

            “งั้นไปด้วยกันนะครับ”ผมไม่ตอบอะไรเช่นเดิมนอกจากเดินนำหน้าเจ้าเด็กนี่ไป เฮ้อ....ภารกิจนี้มันช่างยากเย็นอะไรขนาดนี้ ผมอยากเจอคุณไว ๆ แล้วนะอลิเซีย....

            “ศาตราจารย์ครับ ทำไมวันนี้คุณถึงพูดกับผมล่ะครับ เห็นทุกครั้งจะชอบแซะ ชอบพูดจิกกัดผมไม่ใช่หรอครับ”

            “แล้วอยากให้ฉันเป็นแบบไหนมากกว่าระหว่างกลับไปเป็นแบบเดิมหรือเป็นแบบนี้”

            “แบบนี้ครับ!! ผมอยากให้คุณพูดกับผมแบบนี้.....”ผมกรอกตาไปหนึ่งรอบพลางเสมองไปยังเจ้าเด็กพอตเตอร์ที่ค่อย ๆ ก้าวเท้าให้ไวขึ้นเพื่อเร่งเดินให้ทันผม

            “แฮร์-รี่...”ยัยเด็กอวดฉลาดโบกมือทักทายเจ้าพอตเตอร์ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นผมอยู่ข้าง ๆ ผมไม่สนใจอะไรแต่โล่งใจสะอีกที่จะได้แยกจากเจ้าเด็กนี่

            “ศาตราจารย์สเนป”ผมพยักหน้ารับกับคำทักทายแล้วหันไปข้าง ๆ

            “เย็นนี้ช่วยมาหาฉันที่ห้องด้วย พอดีดัมเบิลดอร์ฝากของไว้ให้”เจ้าเด็กพอตเตอร์มีแววตาที่เปล่งประกายขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างทันทีเมื่อผมเอ่ยจบ

            ผมไม่ได้พูดเล่นนะเรื่องที่ดัมเบิลดอร์ฝากของไว้ให้น่ะ ผมพูดจริง ๆ เพียงแต่...เฮ้อ ช่างมันเถอะผมไม่อยากพูดถึงเหตุการณ์ในตอนเย็นนี้ที่กำลังจะเกิดขึ้น ทั้งหมดนี้มันล้วนแล้วแต่เป็นแผนการของลิเซียเขาทั้งนั้นเหละนะ ตาแก่ดัมเบิลดอร์ไม่ได้คิดแผนการนี้เอาแต่บอกว่าให้น้องสาวสุดที่รักเป็นคนคิดขึ้นน่ะดีแล้วเอาแบบนี้ ผมละยอมใจตาแก่นี่จริง ๆ

                       

                        ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            “เข้ามา”

            “ขะ ขออนุญาตครับ”เจ้าเด็กพอตเตอร์ค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องพักของผมก่อนจะหยุดนิ่งอยู่แถวบริเวณโซฟาซึ่งเป็นบริเวณเอาไว้รับแขก

            “นั่งลงสิ รอให้ใครเทียบเชิญไม่ทราบ”เจ้าเด็กพอตเตอร์สะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยอมนั่งลงไปตามที่ผมบอก ผมยื่นมือไปเลื่อนลิ้นชักโต๊ะทำงานออกก่อนจะหยิบซองจดหมายของดัมเบิลดอร์ออกมาแล้วเดินตรงแล้วยื่นซองจดหมายไปยังเจ้าเด็กพอตเตอร์ที่กำลังทำหน้าเอ่อมองผมอยู่

            “นี่เป็นจดหมายของดัมเบิลดอร์ที่ฝากมาให้ รีบ ๆ อ่านซะฉันจะได้พูดในเรื่องที่นายต้องรู้ต่อไป”พอตเตอร์ก็เปิดจดหมายก่อนจะทำตาโตแล้วทำจดหมายล่วงหล่นจากมือ หึ เสเสร้ง! ผมยกยิ้มนิด ๆ กับการกระทำที่ดูเสเสร้งนี่... พวกคุณอาจจะงงว่าทำไมผมถึงได้มีกิริยาเกลียดชังและขยะแขยงเจ้าเด็กนี่มากมายกว่าเดิมสินะครับ อืม...ง่าย ๆ นะครับ ผมเองก็เป็นหนึ่งในผู้เสพความตายนะจะไม่รู้ความเคลื่อนไหวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัวดาร์กลอร์ดได้ยังไงเพียงแต่ผมยังไม่บอกเรื่องนี้กับใครต่างหากละ

            “ก็อย่างที่ดัมเบิลดอร์บอกต่อจากนี้ฉันจะฝึกพิเศษให้กับเธอเพื่อเตรียมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเธอ คุณพอตเตอร์ เอาละได้เวลาของเด็กอนามัยแล้วกลับหอนอนไปได้แล้ว”

            “แต่ถ้าผมออกไปตอนนี้ผมก็ต้องโดนฟิวส์ลากกลับมาที่นี่อยู่ดี”

            “นั่นมันเรื่องของเธอ คุณพอตเตอร์ ฉันนัดเธอเวลาเท่าไหร่ แล้วดูเวลาที่เธอโผล่หัวมาสิ”ผมใส่อารมณ์เล็กน้อยเนื่องจากผมนัดเด็กนี่มาช่วงเย็นหลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จแต่เด็กนี่กลับมาตอนที่ทุกคนต้องเข้าหอนอนแล้ว ชั่งไร้มารยาทเสียจริง

            “ผมขอโทษครับ”

            “พรุ่งนี้ก็ช่วยมาให้ตรงเวลาด้วยเพราะเหลือเวลาไม่นานที่ผลของถ้วยอัคนีจะประกาศผล”

            “ครับ”เมื่อผมพูดจบก็เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของผมและทำงานต่อ ปล่อยให้เจ้าเด็กพอตเตอร์เดินคอตกออกไป

            “โหดร้ายกับเด็กจังนะเซฟ"ผมหันไปยิ้มให้กับต้นเสียงก่อนจะถอนหายใจแล้วเอนหลังไปพิงกับเก้าอี้เพื่อผ่อนคลายกับอารมณ์ที่แสนเคร่งเครียดออกไป

            “ก็แผนของคุณมันบังคับให้ผมต้องร้ายนี่ครับ”อลิเซียฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเดินมาหาผม ในตอนนี้ใบหน้าของเราทั้งคู่ใกล้กันมาก มันทำให้หัวใจของผมเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ....

            “อืม...งั้นฉันจะให้กำลังใจก็แล้วกัน”อลิเซียพูดจบเธอก็หอมแก้มผมทันที ทำเอาผมยืดหลังตรงทำตาโตทันที ส่วนอลิเซียก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

            “ฉันต้องไปแล้วเหละแค่แวะมาดูว่าเด็กแถวนี้ไปหลงเสน่ห์ใครที่ไหนรึเปล่า"

            “ผมมีแค่คุณคนเดียว....และจะมีแค่คุณตลอดไป

            “ใช้คำนั้นมันยังไวไปนะเซฟ....”เธอพูดจบก็หายตัวไปทันทีปล่อยให้ผมนิ่งเงียบค้างก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมือขึ้นไปจับแก้มที่เริ่มร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง บ้าน่านี่เรากำลังเขินหรอ นี่นายกำลังยิ้มจนแก้มปริหรอเซเวอรีรัส สเนป!!!!

                        เช้าวันต่อมา

            วันนี้เป็นวันแรกที่ผมต้องฝึกเจ้าเด็กพอตเตอร์ให้มีวิชาติดตัวบ้างก็ฝึกแค่สองวันเท่านั้น แค่วันนี้และวันพรุ่งนี้เท่านั้นและแน่นอนว่าในสองวันนี้ผมจะต้องอัดความรู้ต่าง ๆ เข้าไปในหัวสมองเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยขี้เลื่อยของเด็กบ้านั่น หึ ผมละอยากจะรู้จริง ๆ ว่าหากเข้าสู่ภารกิจสุดท้ายแล้วอะไรจะเกิดขึ้นบ้างผมอยากให้พวกคุณได้รู้จริง ๆ นะ หึ ๆ

            “สวัสดีครับศาตราจารย์”ผมไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปนอกจากเริ่มฝึกและยัดเยียดความรู้ต่าง ๆ ที่เขาควรรู้ยัดเข้าไปในหัวสมองขี้เลื่อยของเขาทันที

            ตั้งแต่ที่เจ้าเด็กนี่เข้ามาผมก็เริ่มสอนตั้งแต่การวางแผนลอบนำของบางอย่างออกมาจากมังกรหรือแม้กระทั่งส่วนผสมและวิธีการทำหญ้าเงือกปลาหรือจะเป็นการสอนดูแผนที่ในเขาวงกตว่าต้องเดินยังไงให้ถึงใจกลางเขาวงกตให้เร็วที่สุดและแน่นอนผมต้องทำในสิ่งที่ทำแล้วซึ่งมันก็สำเร็จเสร็จสิ้นภายในวันเดียว!

            ผมค่อนข้างจะแน่ใจว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ผมจะได้เจอเจ้เด็กอวดดีนี่เพราะว่าในวันพรุ่งนี้ผมอยากที่จะนอนพักผ่อนและเข้าสำรวจห้องเก็บของของผมเสียหน่อยเนื่องจากพักนี้ดูเหมือนของบางอย่างในห้องของผมมันเหมือนจะถูกวางไว้ไม่เหมือนเดิมจากที่ผมเคยเรียงมันด้วยตัวของผมเอง

            “พรุ่งนี้ให้ผมมาเวลาไหนครับ”

            “ไม่มีพรุ่งนี้คุณพอตเตอร์”ผมหันไปหาเจ้าเด็กนี่ทันทีพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้และใช่ผมคิดถูกการกระทำนี้ทำให้เด็กตรงหน้าผมหน้าเริ่มแดงขึ้นสีจาง ๆ กะแล้วเชียวที่อลิเซียทำแบบนี้กับผมเมื่อวานเพื่อที่จะให้ผมมาทำกับเจ้าเด็กนี่วันนี้นี่เอง อลิเซียทำไมคุณถึงร้ายกาจได้แบบนี้กันนะ

            “อะ เอ่อ...ศาตราจารย์”

            “งานเต้นรำที่ใกล้จะถึงนี้มีคู่รึยัง”อ่า....แผนการนี้ผมคิดเอาเองนะครับไม่ได้มีใครมาสั่ง

            “หะ เอ่อ...ศาตราจารย์มักกอลนากัลยังไม่แจ้งเลยนะครับว่าจะมีงานเต้นรำ”

            “งั้นหรอ ถ้ามีก็บอกคนอื่นไปนะว่าคุณมีคู่แล้ว”เจ้าเด็กนี่ทำหน้าเหวอพร้อมกับหน้าที่ขึ้นสีแดงฉาดราวกับลูกมะเขือเทศเป็นที่เรียบร้อย ผมเริ่มสะอิดสะเอียนแล้วสิไหนจะท่าทางเขินอายนี่อีกขยะแขยงชะมัด!

            “ผม ผมจะไปคู่กับใครล่ะครับ ผมยังไม่ได้-”

            “คู่กับฉันไง ถ้างานเต้นรำถูกกำหนดออกมาแล้วก็คู่กับฉันก็แล้วกัน ตกลงไหม”ประโยคหลังผมพูดเน้นย้ำมาก ๆ ไหนจะน้ำเสียงยั่ว ๆ แบบที่อลิเซียเคยทำกับผม ผมก็ได้นำมันมาใช้ในตอนนี้พร้อมกับเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ใบหูของเจ้าเด็กตรงหน้าที่มันแดงอยู่แล้วก็ยิ่งแดงขึ้นกว่าเดิม

            เมื่อผมเห็นแบบนั้นก็แกล้งงับเข้าไปที่ติ่งหูของเจ้าเด็กพอตเตอร์ เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าเขี่ยเท้าไปมาที่พื้นแล้วยืนบิดแขนทั้งสองข้างให้ไปทางซ้ายทีขวาทีถ้าใครเห็นกิริยาท่าทางแบบนี้เนี้ยต่างจะพูดกันเป็นเสียงเดียวว่าน่ารักแต่สำหรับผมมันน่าถีบให้กระเด็นไปไกล ๆ เสียมากกว่า!

            “ตะ ตะ ตกลงครับ”

            “เด็กดี”ผมที่ค่อย ๆ ขยับออกไปจากใบหูของพอตเตอร์ก็แกล้งเอาแก้มของผมถูเข้ากับแก้มของพอตเตอร์เล็กน้อยแล้วกระตุกยิ้มนิด ๆ ให้เจ้าเด็กนี่เห็น

            “ศะ ศาตราจารย์....อย่าทำแบบนี้เลยครับ ถ้าคุณไม่ได้ชอบผม”หึ รู้ตัวไวเหมือนกันนี่

            “งั้นหรอ ฉันคิดว่านายชอบให้ฉันทำแบบนี้ซะอีก หว๊า~~~ ฉันคงคิดไปเองว่านายชอบฉัน”

            “อึก”เจ้าเด็กพอตเตอร์สะดุ้งแรงมากเมื่อผมพูดประโยคเมื่อกี้จบ หึ อ่อนหัด….

            “ครับ ผมชอบศาตราจารย์ ดังนั้นถ้าคุณไม่ได้ชอบผม คุณก็กรุณาอย่าทำอะไรแบบนี้เลยครับแล้วที่สำคัญคุณเองก็เกลียดผมมากไม่ใช่หรอคุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร”

            “ฉันพูดตอนไหนว่าฉันเกลียดนาย ที่ทำทั้งหมดมันก็แค่การแสดงไม่อยากให้นายได้ใจว่ามีแต่คนคอยหนุนหลังให้ก็เท่านั้น”ผมพูดจบเจ้าเด็กพอตเตอร์ก็อ้าปากหวอก่อนจะฉีกยิ้มกว้างยิงฟันขาว ๆ ออกมา

            “คุณหมายความว่าคุณเองก็ชอบผมเหมือนที่ผมชอบคุณงั้นหรอครับ”

            “ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นแต่ก็เอาเถอะอยากจะคิดยังไงก็คิด”

            “ดีใจจัง....ขอบคุณสำหรับวันนี้มากนะครับ ไว้เจอกันนะครับ”นี่เจ้าเด็กตรงหน้าผมมันต้องกำลังเข้าใจอะไรผมผิดไปแน่ ๆ ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นแต่ก็นะสมองขี้เลื่อยอย่างเจ้าเด็กนี่พูดไปก็ไม่เข้าใจหรอกพวกคุณคงรู้จักคำนี้กันนะว่าความรักมันทำให้คนตาบอดน่ะ

                        จุ๊บ!

            ผมเบิกตากว้างทันทีเมื่อเจ้าเด็กนี่มันเขย่งเท้าขึ้นมาแล้วหอมแก้มผมไปหนึ่งฟอดแล้ววิ่งออกจากห้องไปทันทีทำเอาผมเหวอขั้นสุดก่อนจะเรียกสติกลับมาได้แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันสองสามรอบกว่าจะแน่ใจว่ามันสะอาดแล้ว

            “ขยะแขยงขนาดนั้นเลย?”ผมเดินออกมาจากห้องน้ำก็เจออลิเซียนั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงนอนของผม ผมมองเธอเฉย ๆ ไม่ได้ว่าอะไรที่เธอเข้ามาในห้องส่วนตัวของผมนอกจากแปลกใจกับท่าทางที่เหมือนจะเปลี่ยนไปของเธอแต่ในกรณีของเธอที่เข้ามาในห้องของผมยกเว้นให้ก็เธอโดยเฉพาะเนื่องจากเธอกำลังจะเป็นถึงว่าที่ภรรยาของผมในอนาคตยังไงละ!!

            “มากครับ”ผมเขย่าตัวไปด้วยพลางตอบไปด้วยก่อนจะหยุดการกระทำทั้งหมดเพราะในตอนนี้สายตาของอลิเซียที่มันดูจะสนุกสนานหยอกล้อเมื่อกี้ได้หายวับไปทันทีแต่กลับกันในสายตาของเธอตอนนี้มันมีแต่ความเย็นชาและความรู้สึกที่เหมือนทำให้คนเย็นชาอย่างผมต้องนึกสั่นกลัวขึ้นมา กดดันจังวุ้ย!

            “ทำไมถึงเกลียดและขยะแขยงเด็กนั่นขนาดนี้ถ้าจะเป็นเพราะเจมส์ พอตเตอร์ก็ไม่น่าถึงขั้นนี้ รู้อะไรดี ๆ มาใช่ไหม!”น้ำเสียงที่ดูทรงพลังนี่มันอะไรกัน ผมกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ผมเกร็งไปหมด....

            “ครับ.....มันเป็นสิ่งที่คุณอยากรู้มาตลอดแต่ผมยังบอกตอนนี้ไม่ได้ผมยังมีหลักฐานไม่เพียงพอ”

            “เห้อ ว่าแล้วเชียว ขอบคุณนะที่ยอมทนอ่อยเด็กนั่นทั้ง ๆ ที่เธอไม่ชอบเด็กนั่นถึงนาดนี้”

            “ผมยินดี ถ้าหากมันจะทำให้คุณสืบหาความจริงและทำให้โลกนี้มันน่าอยู่มากขึ้น”

            “ฉันไม่ใช่คนดีเด่อะไรนะเซเวอร์รัส ฉันมันก็แค่ผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวคนหนึ่ง แบบนี้ยังจะรักฉันลงอยู่อีกหรอ”ผมหรี่ตามองเธอเล็กน้อยแปลกแหะช่วงนี้เธอจะเรียกผมว่าเซฟไม่ใช่หรอ แต่ก็ชั่งเถอะเธอน่าจะเครียดเลยเรียกชื่อเต็ม ๆ ของผม และแน่นอนผมไม่ตอบอะไรนอกจากจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอก่อนจะคล่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เธอ พร้อมกับหลับตาลง ในตอนนี้ผมคิดแค่เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นนั่นคือผมแค่อยากจะสัมผัสเธอ อยากใกล้เธอมากกว่านี้

                        เพลี๊ย!!!

            !!!!!!

            “นี่ฉวยโอกาสกับน้องสาวฉันแบบนี้ตลอดเลยหรอ”ผมเบิกตากว้างพร้อมกับขยับตัวล่นออกไปเกาะขอบประตูห้องน้ำแทบไม่ทัน ก่อนจะทำปากพะงาบ ๆ จ้องมองร่างอลิเซียที่คล่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์!!! ว่าแล้วเชียวทำไมวันนี้เธอทำตัวแปลก ๆ ที่แท้ก็ บ้าเอ้ย บ้าที่สุด!!!!

            นี่มันอะไรกันครับเนี้ย ผมงงไปหมดแล้ว ผมได้แต่คิดอยู่ภายในใจ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

          ป๋าของเรามันชั่งน่าสงสารอะไรกันขนาดนี้ ว่าแต่หนูแฮร์ไปทำอะไรไว้นะป๋าถึงได้ทำกิริยาไม่น่ารักแบบนั้นกับหนูแฮร์แล้วความลับที่ป๋ากุมไว้มันคืออะไรกันนร้าาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #17 Holding (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 23:13
    ง่าคิดถึงไรท์จัง

    ทำการใหญ่ใจต้องนิ่งนะ ป๋าโดนกิลเลิร์ตฆ่าแน่ๆเลย ;-;
    #17
    0
  2. #16 Nuttree_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 22:28
    เย้ไรท์มาต่อแล้วววคิดถึงมากๆค้ะ
    #16
    2
    • #16-1 เครมบรูเล่(จากตอนที่ 7)
      6 มิถุนายน 2563 / 22:30
      ขออภัยที่มาช้านะคะ
      #16-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(