[END] Fic Harry Potter [SS&OC] : Alone or Together ?

ตอนที่ 11 : Chapter 11 : Go to hell

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    16 มิ.ย. 63

Chapter 11 : Go to hell

“นี่เธอคิดจะส่งสเนปไปให้แฮร์รี่เนี้ยนะ!!!"ซีเรียสโวยวายทันทีเมื่ออลิเซียเริ่มบอกแผนการต่อจากนี้ ทั้ง ๆ ที่เธอยังอธิบายไม่ทันจบซีเรียสก็ดันขัดขึ้นทำให้รีมัสต้องการซีเรียสไปหนึ่งทีด้วยการดึงติ่งหู.....

“ใครบอกว่าฉันจะส่งเซฟเข้าไปล่ะ”โชคดีที่วันนี้เซเวอร์รัสมีสอนเขาจึงกลับไปยังฮอกวอตส์เลยทำให้ทางภาคีเริ่มวางแผนการกันได้อย่างสะดวกราบรื่น

“แล้วเธอไม่คิดหรอว่าคนอย่างโวลเดอมอร์จะไม่รู้”อลิเซียฉีกยิ้มกว้างไม่พูดอะไรนอกจากเลื่อนมือไปหยิบขวดยาออกมาจากกระเป๋าของเธอแล้วยกมันขึ้นดื่ม เมื่อเธอดื่มยาในขวดนั้นจนหมดขวดร่างกายของเธอก็เริ่มเปลี่ยนแปลงกลายเป็นเซเวอร์รัส...

“ไม่ต้องห่วงเรื่องสายของโวลเดอมอร์ เรื่องนี้ฉันจะจัดการเองเพราะเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นมาจากพวกฉัน พวกฉันเป็นคนผิด หากวันนั้นฉันไม่ตัดสินใจทำแบบนั้นลงไปซาตานคงไม่มาควบคุมและหวังจะยึดร่างของแฮร์รี่? แน่นอน”อลิเซียไม่ปล่อยช่องว่างให้กับคนในภาคีพูดเลยทำเอาแต่ละคนต้องนั่งฟังอย่างเดียวพร้อมกับทำได้แค่ทำปากพะงาบ ๆ

“ให้พวกเราช่วยเถอะนะ”รีมัสพูดขึ้น

“ขอโทษด้วยและได้โปรดอย่าบอกเรื่องนี้กับเซฟเด็ดขาด ฉันขอเถอะนะ”อลิเซียมีท่าทีอ่อนลงเมื่อเธอพูดถึงเซฟ เธอคิดว่าเธออาจจะไม่รอดกลับมาหากเธอต้องทำบางสิ่งบางอย่างจริง ๆ

ทุกคนที่ได้ยินแบบนั้นก็ต่างพยักหน้าเข้าใจ พวกเขาต่างรู้ว่าหากลิเซียตัดสินใจทำอะไรไปแล้วยังไงก็ไม่มีใครสามารถห้ามได้และที่สำคัญเวลาที่อลิเซียเอาจริงหรือเกิดน้ำโหขึ้นมาแล้วเนี้ยไม่ว่าจะใครหน้าไหนก็ห้ามเธอไม่อยู่จริง ๆ แม้กระทั่งเกลเลิร์ตเองก็ห้ามเธอไม่ได้เช่นกัน

---

อลิเซียหายตัวมาปรากฎที่หน้าคฤหาสน์ริดเดิ้ลและเหล่าผู้เสพความตายก็รออยู่ก่อนแล้วพวกเขาที่พร้อมจะเข้าจู่โจมเธอได้ทุกเมื่อแต่พวกเขาก็ไม่ทำเพราะในตอนนี้นายหญิงของพวกเขา? หรือจะเรียกอีกชื่อคือแฮร์รี่ พอตเตอร์....ได้ยืนรออลิเซียอยู่ที่ด้านหน้าของคฤหาสน์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แฮร์รี่หรี่ตามองอลิเซียเล็กน้อยก่อนจะผายมือเชื้อเชิญให้เข้าไปข้างใน อลิเซียไม่ปฏิเสธเธอเดินตามแฮร์รี่เข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว

“คุณนี่กล้านะที่มาที่นี่คนเดียวและอย่าคิดว่าน้ำยาสัพรสนั่นจะหลอกตาผมได้และผมก็รู้จักนิสัยของศาตราจารย์สเนปดี”อลิเซียถอนหายใจออกมาพร้อมกับกลับร่างเป็นเธอปกติ ให้ตายสิหลอกเด็กนี่ไม่ได้เลยจริง ๆ ท่าทางจะชอบเซฟจนจำทุกท่วงท่าของเซฟได้จริง ๆ

“นายเองก็กล้าเหมือนกันที่คิดจะแย่งของที่มีเจ้าของจนหน้ามืดตามัวจนยอมขายวิญญาณทำพันธสัญญาเลือดกับซาตาน อ่อ...รู้จักเซฟดีขนาดนั้นเชียว? แล้วรู้ไหมล่ะว่าเวลาที่เซฟเขาอยู่บนเตียงเขาเป็นยังไง หึ ๆ”คิ้วขวาและมุมปากของแฮร์รี่กระตุกขึ้นเล็กน้อยพลางเสมองมาทางอลิเซียอย่างเครียดแค้น

“........”

“เงียบทำไมล่ะ ทำไมไม่ปากเก่งแบบเมื่อกี้”อลิเซียที่ได้ทีก็เริ่มขยี้แฮร์รี่ทันทีเพราะเธอรู้ว่าจุดอ่อนของแฮร์รี่นั่นก็คือสองเรื่องนี้ยังไงล่ะ

“อีกไม่นานศาตราจารย์สเนปจะเป็นของฉัน”

“ขอให้ประสบความสำเร็จนะ หึ”อลิเซียหยุดเดินทันทีเมื่อแฮร์รี่ที่เดินนำทางเธอมาหยุดเดินเมื่อมาถึงห้องที่อยู่สุดทางเดินของคฤหาสน์ บรรยากาศมันช่างดูแปลกตาแถมยังให้ความรู้สึกที่แสนจะไม่ปลอดภัยอะไรเบอร์นี้กันนะ อลิเซียได้แต่แอบลอบคิดในใจว่าไม่ใช่เธอเดินเข้าไปในนั้นแล้วเธอจะโดนซาตานฆ่าตายหรอกนะ

“มาแล้วหรอที่รักของข้า”อลิเซียขมวดคิ้วทันทีที่เห็นโวลเดอมอร์นั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้องนั่นคนเดียวแต่เธอไม่ยักจะเห็นซาตานเลยทั้ง ๆ ที่ในห้องนี้ก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้ายของซาตาน...

อลิเซียเบิกตากว้างทันทีเมื่อเริ่มสัมผัสและคิดได้ว่าในตอนนี้โวลเดอมอร์คงโดนซาตานกลืนกินไปแล้วเป็นที่เรียบร้อยและที่ซาตานสามารถกลืนกินโวลเดอมอร์ไปได้ทั้งหมดนั้นคงเป็นเพราะซาตานได้แฝงตัวเข้าไปสิงร่างของโวลเดอมอร์ทีละนิดทีละน้อยจากนั้นก็ค่อย ๆ กลืนกินทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของโวลเดอมอร์ไปจนไม่มีอะไรให้หลงเหลืออยู่

“สารเลวจริง ๆ นะ”อลิเซียพูดออกมาเบา ๆ แต่สายตานั้นกลับจ้องมองไปยังซาตานที่อยู่ในคาบของโวลเดอมอร์

“ข้าจะถือว่าเป็นคำชม”ซาตานกล่าวรับก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตรงมายังแฮร์รี่ที่ยืนนิ่งและจ้องมองอลิเซียอย่างเครียดแค้นอยู่

“โอ้ว ที่รัก......”

!!!!”อย่าบอกนะว่าเจ้าซาตานนี่คงจะไม่ได้กำลังหลงรักแฮร์รี่อยู่หรอกนะอลิเซียนำมือขึ้นมากุมอก

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!!”แฮร์รี่เบี่ยงหลบสัมผัสของซาตานไปด้านข้างก่อนจะหยิบเอาไม้กายสิทธิ์ออกมาแล้วชี้เตรียมร่ายคาถาใส่ซาตานทันที

“ทีงี้ทำมาเป็นรังเกียจแต่พอบนเตียงครางร้องขอไม่พักเลยนะที่รักของข้า”อลิเซียเม้มปากแน่นพลางกรอกตามองบน เป็นอย่างที่เธอคิดจริง ๆ ซะด้วยอีกอย่างนะนอกจากซาตานจะตกหลุมรักแฮร์รี่เข้าจัง ๆ แล้วยังหลงแฮร์รี่จนโงหัวไม่ขึ้นอีก

“นายท่านเราจับคนที่นายท่านสั่งมาได้แล้วครับ”

“เอามันเข้ามา”เดี๋ยวนะนี่ไม่ได้อยู่ในแผน หรือว่าเจ้าซาตานจะให้คนไปจับเซฟมากัน!?

“อึก อลิเซีย!!!

“เซฟ!!!!

“ศาตราจารย์!!!!

ทั้งสามคนพูดออกมาพร้อมกันแต่ทว่ามีอยู่หนึ่งคนที่ดูเหมือนจะไม่ได้รับความสนใจจากผู้ที่มาเยือนใหม่เอ่อ...แบบถูกจับตัวมาอะนะ ฮา ๆ

เซเวอร์รัสจ้องมองอลิเซียด้วยสายตาที่แสนเจ็บปวดและรู้สึกผิดเขาไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นอะไรเพราะเขาดังนั้นเขาจึงยอมมากับพวกผู้เสพความตายง่าย ๆ แบบนี้ แต่ใครจะไปรู้ว่าเขาจะดันมาเจอกับอลิเซียที่นี่ ทั้ง ๆ ที่เขาสัญญากับเธอเอาไว้แล้วว่าหากเกิดอะไรขึ้นเขาต้องไม่ให้พวกผู้เสพความตายจับตัวเขามาได้ แต่นี่เขาเล่นผิดคำสัญญาแถมยังยอมมากับพวกผู้เสพความตายด้วยความเต็มใจอีก อลิเซียคงจะรู้สึกผิดหวังกับเขามากสินะ....

แต่ไม่เลย......อลิเซียจ้องมองเซเวอร์รัสด้วยสายตาที่รู้สึกผิดเช่นเดียวกัน นอกจากสัญญาของเซเวอร์รัสที่มีต่อเธอแล้วเธอยังมีสัญญาที่มีต่อเซเวอร์รัสด้วยเช่นกัน นั่นก็คือหากเธอคิดจะทำอะไรเธอจะต้องบอกเซเวอร์รัสทุกครั้งแต่นี่เธอกลับมาที่คฤหาสน์ริดเดิ้ลโดยที่ไม่บอกกล่าวอะไรกับเซเวอร์รัสเลย

“ไหนว่าสัญญากันแล้ว/ไหนว่าสัญญากันแล้ว”ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายและเซเวอร์รัสก็ได้สะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของผู้เสพความตายแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาอลิเซียทันที

“เรื่องนี้พวกเธอทั้งหมดเป็นแค่ลูกหลง ต้นเหตุที่แท้จริงมาจากพวกฉัน”อลิเซียยื่นมือขึ้นไปแตะแก้มเซเวอร์รัสพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินลงมาอาบแก้มนวล

เซเวอร์รัสยื่นมือขึ้นไปกุมมือของอลิเซียที่อยู่บนแก้มของเขาแล้วนำมือของอลิเซียลงมามอบจุมพิตที่แสนบรรจงพร้อมกับจ้องตาอลิเซียก่อนที่จะมีหยดน้ำสีใสซึมออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างที่สั่นระริกของเขา อลิเซียฝืนยิ้มอย่างจำใจก่อนจะเคลื่อนใบหน้าขึ้นไปมอบจูบแผ่วเบาประทับที่ริมฝีปากของเซเวอร์รัส

“น้ำเน่าสิ้นดี!!!”แฮร์รี่ตะโกนออกมาเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจจากนั้นเขาก็ร่ายคำสาบพิฆาตใส่อลิเซียที่ยืนหันหลังอยู่

แต่แล้วแฮร์รี่ก็ต้องเบิกตากว้างเพราะจู่ ๆ คำสาบพิฆาตที่เขาร่ายออกไปนั้นมันก็ได้หายไปในอากาศแค่ชั่วพริบตาเท่านั้นและไม่กี่วินาทีต่อมาบริเวณในห้องก็เกิดควันสีดำ เวลารอบ ๆ เริ่มเดินช้าลง ซาตานที่กำลังยืนยิ้มมองเหตุการณ์เมื่อคู่อยู่ก็ต้องหุบยิ้มแทบจะทันทีและเมื่อซาตานเตรียมตัวคิดจะหนีออกไปจากที่นี่นั้นมันก็สายเกินไปเสียแล้ว

“อึก”จู่ ๆ ก็มีโซ่พุ่งออกมาจากควันสีดำเข้าไปหมัดตรึงตัวซาตานเอาไว้ไม่ให้ขยับไปไหนได้พร้อมกับลูซิเฟอร์ที่ปรากฏตัวออกมาจากควันสีดำ

“นังหนูนี่! ข้าบอกให้เจ้าขว้างมันลงจนแตกกับพื้นไม่ใด้ให้เข้าบีบมันจนแตก”

“แต่มันก็เรียกคุณออกมาได้ทั้งสองอย่างไม่ใช่หรือยังไงคะ”ลูซิเฟอร์ส่ายหน้าให้กับลูกบุญธรรมของคนรักของเขาสองคนนี้ช่างมีนิสัยที่เหมือนกันอย่างกับแกะจริง ๆ

“ท่าน ท่านมาได้ยังไง แกเป็นใครกันแน่อลิเซีย คาเทียร์น่า!!

“โทษทีนะพอดีฉันไม่ใช่คนขี้คุย”อลิเซียผละออกจากเซฟก่อนจะเดินตรงไปยังแฮร์รี่ที่ยืนงงและตัวสั่นอยู่มุมห้องพร้อมกับไม่สนใจคำถามมากมายที่ออกมาจากซาตานเลย

อลิเซียนั่งย่อตัวลงมาเผชิญหน้ากับแฮร์รี่ก่อนจะจับหน้าผากของแฮร์รี่ให้เข้ามาชนกับหน้าผากของเธอจากนั้นไม่นานก็เกิดปรากฏวงแหวนเวทย์ขึ้นที่ใต้ร่างพวกเขาทั้งสองคน แฮร์รี่ล้มตัวลงไปนอนดิ้นพล่านชักดิ้นชักงออยู่ที่พื้นในขณะที่วงแหวนเวทย์เริ่มเปล่งแสงมากขึ้น

“อึก”อลิเซียกระอักเลือดออกมาเต็มพื้นบริเวณนั้น

“ไม่ อย่าทำแบบนั้น แฮร์รี่ของข้า!!!”ซาตานที่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็รับรู้ได้เลยว่าอลิเซียกำลังจะทำอะไร ซึ่งนั่นก็แตกต่างออกไปจากเซเวอร์รัสที่ยืนมองเหตุการณ์อย่างอึ้ง ๆ เพราะเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับแผนการที่อลิเซียกำลังทำ เขาคงต้องได้แต่รอให้เหตุการณ์ทั้งหมดนี่สงบลงแล้วค่อยไปถามเจ้าตัวอีกที

“ใจเด็ดเหมือนกันนี่นังหนู”อลิเซียล้มลงคุกเข่าพลางกะอักเลือดออกมาไม่หยุดส่วนแฮร์รี่ก็ยังคงนอนขดตัวกุมท้องด้วยความเจ็บปวด เซเวอร์รัสที่กำลังจะวิ่งเข้าไปช่วยอลิเซียก็ต้องโดนผู้เสพความตายร่ายคาถาใส่

“น่ารำคาญ”ลูซิเฟอร์ปัดมือหนึ่งครั้งจากนั้นพวกผู้เสพความตายก็สลายกลายเป็นผุยผง

“อลิเซียคุณกำลังทำอะไรน่ะ หยุดเถอะนะ”เซเวอร์รัสที่ไม่อาจทนเห็นอลิเซียเจ็บปวดได้นั้นก็ตะโกนขอร้องให้อลิเซียเลิกทำแบบนี้ซะ ส่วนซาตานก็ได้แต่ยืนมองแฮร์รี่ที่นอนกองอยู่ที่พื้นนิ่ง ๆ ด้วยความเจ็บปวดเฉกเช่นเดียวกัน

“ไว้เจ้าตายข้าจะมาพาตัวเจ้าไปด้วยตัวของข้าเอง”ซาตานพูดจบก็เดินไปอยู่ข้าง ๆ ลูซิฟเฟอร์ด้วยความจำนนทันที เขาแพ้แล้วสินะ แพ้อย่างราบคาบ...

“ได้เวลาแล้วนังหนู”เมื่อลูซิเฟอร์พูดจบวงแหวนเวทย์ที่เกิดแสงสว่างเมื่อกี้ก็ได้ส่องสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องและเมื่อแสงสว่างนั้นหายไปอลิเซียที่เคยอยู่ตรงนั้นก็หายไปเฉกเช่นเดียวกับลูซิเฟอร์และซาตาน

“อลิเซีย!!!”เซเวอร์รัสตะโกนเรียกอลิเซียและเดินตามหาอลิเซียทั่วห้องแต่เขาก็ไม่พบเธอ

ในตอนนี้เหลือแค่เซเวอร์รัสที่เหมือนกับร่างไร้วิญญาณและแฮร์รี่ที่นอนหมดสติจากอาการเจ็บปวดอยู่ เซเวอร์รัสเดินมานั่งลงตรงที่อลิเซียหายไปก่อนจะยื่นมือไปลูบวนบนพื้นที่เต็มไปด้วยรอยเลือดของอลิเซียที่ยังสดใหม่อยู่

“ขอโทษ ผมขอโทษถ้าผมแข็งแกร่งมากกว่านี้ ผมคงจะปกป้องคุณได้....”เซเวอร์รัสร้องไห้ออกมาพร้อมกับลูบวนรอยเลือดของอลิเซียอยู่อย่างนั้น

จนกระทั่งเหล่าภาคีที่เพิ่งมาถึงเพราะพวกเขาพึ่งได้รับจดหมายจากมัลฟอยให้รีบมาที่นี่เนื่องจากสถานการณ์มันดูเหมือนกำลังจะเกิดศึกครั้งใหญ่ แต่ทว่าเมื่อพวกเขามาถึงเหตุการณ์ทุกอย่างมันกับเงียบสงบและมีบรรยากาศที่แสนอึมครึมเกิดขึ้นมาแทนที่ พวกเขาเตรียมใจที่จะทำสงครามกันเต็มที่แต่เมื่อมาถึงมันกลับดูสงบราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีคนอยู่มาก่อน

และพวกเขาที่เพิ่งมาถึงก็ต้องตกใจเข้ากับเสียงตะโกนของเซเวอร์รัสที่ดังออกมาจากคฤหาสน์ทำให้พวกเขาต้องรีบวิ่งเข้าไปด้านในและพวกเขาก็ต้องพบกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น ภายในห้องที่เต็มไปด้วยรอยเลือดอยู่บริเวณที่เซเวอร์รัสนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่พร้อมกับร่างของแฮร์รี่ที่นอนแน่นิ่งไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย

“อลิเซีย....อลิเซีย น้องสาวของฉันอยู่ที่ไหน!”เกลเลิร์ตปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อเซเวอร์รัสที่นั่งร้องไห้อยู่กับกองเลือดของอลิเซียทันที

“อลิเซียเขาแลกพันธสัญญากับแฮร์รี่จึงทำให้เธอถูกพาตัวลงไปยังปรโลกแทน..."

            ผลัก!!!

เกลเลิร์ตสวนหมัดเข้าไปที่หน้าของเซเวอร์รัสหนึ่งทีก่อนจะถูกห้ามด้วยซีเรียส เซเวอร์รัสเซล้มลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นก้มหน้าสำนึกผิดและเอาแต่คิดโทษตัวเองว่าเป็นเขาต่างหากที่ผิด เป็นเขาที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรอลิเซียได้เลยไม่แม้แต่นิด ทั้ง ๆ ที่สัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าเขาจะปกป้องเธอแต่เขาก็ทำไม่ได้แถมเธอยังคงปกป้องและช่วยเหลือเขาจนกระทั่งเธอยอมแลกชีวิตของเธอเพื่อให้เขาปลอดภัย.....

“โถ่เว้ย!!!”เซเวอร์รัสต่อยลงไปบนพื้นหนึ่งครั้งก่อนจะนั่งกอดเข่าร้องไห้ออกมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร…..

ทุกคนได้แต่มองดูเซเวอร์รัสอย่างเงียบ ๆ พวกเขาไม่อาจทำอะไรได้มากไปกว่าการปลอบใจเพราะทั้งหมดมันเป็นการตัดสินใจของอลิเซีย อีกอย่าง....ถ้าหากพวกเขาต้องเสียแฮร์รี่ไปจริง ๆ พวกเขาคงจะทำใจลำบาก แฮร์ร์รี่ยังเด็กเกินไปที่ต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ แฮร์รี่ยังเด็กมันก็อาจมีบ้างที่เขาจะทำผิดพลาดซึ่งแฮร์รี่ควรที่จะได้รับการให้อภัยแต่พวกเขาเองก็ไม่อยากจะเสียใครไปทั้งนั้น โดยเฉพาะอลิเซีย.....

            สามเดือนต่อมา

เด็กนักเรียนบ้านงูและบ้านสิงโตต่างพากันนั่งนิ่ง ๆ และทำงานของตนที่ได้รับมอบหมายไปเงียบ ๆ พร้อมกับลอบมองอาจารย์ผู้สอนสลับกันเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าตอนไหนอาจารย์ผู้สอนของเขาจะเดินออกไปหรือสั่งให้ทำอะไรที่มันบ้าและแปลก ๆ

“แฮร์รี่นายรู้รึเปล่าว่าศาตราจารย์สเนปเขาเป็นอะไร”เฮอร์ไมโอนี่สะกิดแขนแฮร์รี่ที่นั่งนิ่งมองออกไปนอกหน้าต่างโดยที่หน้ากระดาษของเขาก็ยังว่างไม่ยอมเขียนอะไรลงไป

“ก็คงคิดถึงคนที่เขารักอยู่ล่ะมั้ง”แฮร์รี่ตอบด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ทำเอาเฮอร์ไมโอนี่ต้องขมวดคิ้วกับคำตอบนั้นแล้วจากนั้นเธอก็หันกลับไปทำงานของเธอต่อปล่อยให้เพื่อนรักของเธอนั่งทำเอ็มวีเพลงเศร้าต่อไป....

เมื่อหมดคาบแล้วทุกคนก็นำงานมาส่งและแน่นอนว่าแฮร์รี่นำงานมาส่งเป็นคนสุดท้ายพร้อมกับยื่นกระดาษอีกแผ่นคู่ไปกับม้วนกระดาษงานของเขา นั่นจึงทำให้เซเวอร์ต้องอ่านมันอย่างจำใจโดยเนื้อหาในกระดาษถูกเขียนด้วยลายมือที่แสนบรรจงและมีความประณีตในการเขียนเป็นอย่างมากทำให้รับรู้ได้เลยว่าเขาตั้งใจเขียนมันมากแค่ไหน

            ผมขอโทษที่ผมมันเห็นแก่ตัว ขี้อิจฉาและขาดสติจนเรื่องมันต้องลงเอยแบบนี้ ได้โปรดเถอะครับศาตราจารย์ ได้โปรดบอกผมมาว่าผมต้องทำยังไงคุณถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมคุณจะดุจะด่าจะโกรธผมยังไงก็ได้แต่ขอเถอะครับกลับมาเป็นตัวคุณได้แล้ว พวกเราทุกคนเป็นห่วงคุณนะครับ ผมเสียใจกับสิ่งที่ผมทำลงไปแต่ผมก็ไม่สามารถจะย้อนกลับไปแก้ไขอะไรมันได้แล้ว ได้โปรดใช้เวลาที่เหลืออยู่ต่อจากนี้ให้มันคุ้มค่าให้มันสมกับที่คุณอลิเซียได้เสียสละเพื่อคุณเถอะครับ...

เมื่อแฮร์รี่สังเกตว่าเซเวอร์รัสอ่านจบแล้วเขาจึงโค้งตัวแล้วเดินออกไปแต่เขาก็ต้องหันกลับมาเนื่องจากเซเวอร์รัสเรียกเขาเอาไว้

“ขอบใจ แค่นายคิดได้ว่าสิ่งที่นายทำมันผิดแค่นั้นมันก็เพียงพอแล้ว”เซเวอร์รัสพูดจบก็โบกไม้กายสิทธิ์หนึ่งครั้งทำให้ประตูปิดลงต่อหน้าแฮร์รี่ แฮร์รี่คลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ ด้วยความดีใจ อย่างน้อยเขาก็ได้รู้แล้วว่าเซเวอร์รัสไม่ได้โกรธหรือเกลียดเขา แค่นั้นมันก็เพียงพอแล้ว

แฮร์รี่ได้สัญญาและปฏิญาณกับตัวเองว่าต่อจากนี้เขาจะทำแต่สิ่งดี ๆ เขาจะไม่ลุ่มหลงหรือมัวเมาอยู่กับบาปทั้งเจ็ดจนต้องลงไปอยู่กับซาตานที่ปรโลกอย่างเด็ดขาด และเขาก็ได้รับรู้แล้วว่าการที่พยายามทำในสิ่งที่ไม่ดีหรือพยายามจะแย่งของของคนอื่นมาครอบครองมันเจ็บปวดมากแค่ไหน ต่อจากนี้ไปเขาขอใช้ชีวิตอยู่บนพื้นฐานของคำว่าพอดีและรู้จักการยับยั้งชั่งใจพร้อมกับรักคนที่เขารักเราดีกว่า.....

“ช้านะพอตเตอร์”

“โทษที แล้วก็ขอบคุณนะที่ตระกูลนายช่วยเหลือพวกฉันมาตลอด โดยเฉพาะนายที่คอยช่วยเหลือฉันตั้งแต่ที่วันนั้นที่นายได้รู้ว่าฉันเป็นนายหญิง......”

“อืม”เดรโกไม่พูดอะไรนอกจากยื่นมือไปยีผมยุ่ง ๆ ของแฮร์รี่อย่างหมัดเคี้ยวก่อนจะใช้แขนคล้องคอแฮร์รี่เดินไปตามทางเดินของคุกใต้ดินทำเอาแต่ละคนจ้องมองด้วยความอิจฉาริษยาไม่น้อย

อ่อ....จริง ๆ แล้วตระกูลมัลฟอยเป็นหนี้ชีวิตอลิเซียดังนั้นพวกเขาจึงเป็นสายลับสองหน้าให้กับอลิเซียมาโดยตลอดและแน่นอนว่าอลิเซียรู้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้วนั่นจึงทำให้อลิเซียจัดการเรื่องทุกอย่างและรับมือกับทุกเรื่องได้อย่างไม่ยากเย็นแถมยังรับมือได้แบบสบาย ๆ อีกต่างหาก.....

ส่วนเดรโกก็ยังคงรักและเป็นห่วงแฮร์รี่อยู่เสมอ เขาพร้อมที่จะอภัยให้แฮร์รี่ทุกครั้งที่แฮร์รี่หลงผิดและมาวันนี้เขาก็ดีใจเป้นอย่างยิ่งที่ความปราถนาของเขาได้เป็นจริงเสียที

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     ตอนที่สิบเอ็ดมาแล้วคร้าาาา อย่าดักตีไรท์กันนะ แต่อย่างน้อยหนูรี่ก็กลับมาคิดได้ถึงแม้จะสายเกินไปบ้างแต่ก็ยังกลับตัวทันอีกอย่างหนูรี่เราก็คู่กับหนูเดรกอยู่นะคะ //อะ เฮือก ไรท์โดนดักตีแล้วค่ะ.....

ปล.อยากให้ไรท์จบแบบไหนดีคะแบบเจ็บจี๊ดถึงทรวงในหรือแบบแฮปปี้คะ ฮีๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #27 Holding (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 18:08

    กำ อลิเซียไปแล้ว ;-;
    #27
    0