[Fic Harry] Whisper in the Rain (SS/HP)

ตอนที่ 2 : 2nd Rain

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    1 ก.พ. 63


 

2nd Rain

 

ในเช้าวันปิดเทอมวันแรก นักเรียนคนอื่นๆเริ่มทยอยกลับบ้านกันไปหมด แต่รอนกับเฮอไมโอนี่ยืนยันจะอยู่กับแฮร์รี่ที่โรงเรียนในช่วงปิดเทอมคริสต์มาสนี้ แฮร์รี่รู้ว่าเพื่อนเป็นห่วงเขามาก แต่เขาก็ไม่สามารถระงับความโกรธเกลียดของตัวเองได้เช่นกัน สีหน้าของเพื่อนที่คุยกับเขาจึงมีแต่ความลำบากใจ

 

รอนพยายามจะเปลี่ยนเรื่องชวนคุยด้วยการพูดเรื่องไปเยี่ยมแฮกริด ถึงสุดท้ายแฮร์รี่จะลากไปพูดเรื่องแบล็คอยู่ดี แต่อย่างน้อยการที่แฮร์รี่ได้ออกมาเจอแฮกริดก็ทำให้เขาเลิกคิดเรื่องแบล็คไปได้ชั่วขณะ เพราะแฮกริดกำลังมีปัญหา เจ้าบัคบีคฮิปโปกริฟฟ์ของแฮกริดกำลังจะโดนโทษประหารจากการที่มันทำร้ายมัลฟอย แฮร์รี่รู้ว่าบัคบีคไม่ได้ผิดอะไรแต่การที่โดนพวกมัลฟอยหาเรื่องแบบนี้ก็ยากเหลือเกินที่มันจะรอด เฮอไมโอนี่จึงเสนอที่จะพยายามช่วยหาทางรอดให้เจ้าฮิปโปกริฟฟ์แฮกริดจึงมีสีหน้าที่ดีขึ้น และถึงแม้เขาจะได้สติและไล่พวกแฮร์รี่ออกมาตอนหลัง แต่แฮร์รี่ก็ยังคิดถึงเรื่องช่วยแฮกริดอยู่ดี ซึ่งมันทำให้รอนและเฮอไมโอนี่พอใจมากที่เพื่อนของเขาดูจะลืมเรื่องตามล่าแบล็คไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง

 

ในเช้าวันคริสต์มาสรอนรีบปลุกเขาแต่เช้าเพื่อมาแกะของขวัญ แฮร์รี่ไม่ค่อยคาดหวังอะไรกับของขวัญนัก พวกเดอร์สลีย์ก็ไม่เคยมีของขวัญดีๆให้เขาและบางปีก็ไม่มีเลยอย่างเช่นปีนี้ แต่ถึงอย่างนั้นการที่มอลลี่ส่งเสื้อมาให้ก็ทำให้แฮร์รี่รู้สึกอบอุ่นอยู่ไม่น้อย ก่อนที่เด็กชายจะได้พบกับห่อของขวัญอีกชิ้น ของขวัญชิ้นพิเศษที่แฮร์รี่ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ทั้งเขาและรอนแกะมันด้วยความตื่นเต้น และตกตะลึงยิ่งกว่าเมื่อพบว่ามันคือไม้กวาดที่เขาใฝ่ฝันตลอดหน้าร้อนที่ตรอกไดแอกอน

 

แต่แฮร์รี่ก็เริงร่าอยู่กับไม้กวาดได้ไม่นานก็ถูกศาสตราจารย์มักกอนนากัลเอามันไปตรวจสอบโดยที่เขายังไม่ทันได้ใช้มันขึ้นบิน เพราะเฮอไมโอนี่เอาเรื่องไม้กวาดจากคนไม่ทราบชื่อไปบอกศาสตราจารย์เสียก่อน แฮร์รี่เข้าใจว่าทั้งเฮอไมโอนี่และศาสตราจารย์เป็นห่วงเขา แต่...นั่นไม้กวาดที่เขาใฝ่ฝันเชียวนะ! จะให้เขาเอามันขึ้นบินเล่นสักหน่อยก่อนไม่ได้หรือไงกัน? ถึงจะทำเพราะเป็นห่วงแค่ไหนสุดท้ายแฮร์รี่ก็ไม่อาจทำใจไม่ให้โกรธเฮอไมโอนี่ได้อยู่ดี ผลสุดท้ายตลอดคริสต์มาสแฮร์รี่และรอนจึงไม่ค่อยได้คุยกับเฮอไมโอนี่เท่าไหร่

 

เด็กชายถอนหายใจเหม่อมองท้องฟ้าที่ยังคงเป็นหิมะ เขารู้สึกอยากให้มันเป็นฝนเหลือเกินเพราะเขาเริ่มชอบความเงียบงันที่มาพร้อมสายฝนนั้น แม้ปลายทางจะยังไม่มีใครแต่เด็กชายก็ยังคงชื่นชอบที่จะได้เล่าเรื่องราวทั้งสุขทั้งทุกข์ผ่านความเงียบงันของสายฝน

 

เมื่อปีใหม่ผ่านพ้นไปเพื่อนๆคนอื่นๆก็เริ่มกลับมากันที่โรงเรียน แฮร์รี่ที่กำลังห่อเหี่ยวเพราะไม้กวาดถูกเอาไปก็ได้พบกับเฟร็ดและจอร์จที่ห้องนั่งเล่น ฝาแฝดมองใบหน้าไม่สดชื่นของรุ่นน้องแล้วจึงพากันเข้าไปกอดคอขนาบทั้งสองข้างของแฮร์รี่ไว้

 

“คริสต์มาสไม่ดีเหรอแฮร์รี่” แฝดคนหนึ่งพูดขึ้นแต่แฮร์รี่ที่กำลังซึมเศร้าไม่มีกะจิตกะใจจะตั้งใจฟังว่าใครเป็นคนพูด ได้แค่พยักหน้าเนือยๆให้เป็นการตอบรับ

 

“งั้นมาฟังเรื่องสนุกๆไหมอาจจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้น?” คำถามที่ทำให้แฮร์รี่เริ่มสนใจขึ้นนิดหน่อยจนเงยหน้ามองคนพูด และเขาก็พบว่าเป็นจอร์จนั่นเองที่เป็นคนพูด แถมรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้านั่นก็ชวนให้แฮร์รี่รู้สึกไม่น่าวางใจสักเท่าไหร่

 

“เขาแค่จะอวดโซลเมทเขาน่ะแฮร์รี่ พวกเรายังไม่ได้เล่าให้ใครฟังนายจะได้รู้เป็นคนแรกเลยนะ” เฟร็ดเสริม

 

“นายเจอโซลเมทตัวเองแล้วเหรอ? ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้นายบอกว่าเมทไม่ยอมคุยกับนาย?” เด็กชายเริ่มถามกลับอย่างตื่นเต้น อารมณ์หดหู่ถูกพับเก็บไปอย่างง่ายดาย แฮร์รี่พอจะได้ยินสองแฝดเล่ามาบ้างว่าจอร์จได้ยินเสียงเมทแล้ว แต่เมทไม่ยอมคุยด้วย ที่จอร์จรู้เพราะเมทของเขาบอกให้เขาหุบปากระหว่างฝนตกครั้งหนึ่งและหลังจากนั้นก็ไม่ยอมพูดอะไรด้วยอีก ส่วนของเฟร็ดเขาก็ยังไม่ได้ยินเสียงคู่ของตนเองเช่นเดียวกับแฮร์รี่

 

“เขาก็ยังไม่ได้ยอมคุยกับฉันหรอก แค่โดนฉันพูดมากใส่เยอะหน่อยก็มีหลุดๆตอบกลับมาบ้างเลยพอจะเดาได้ว่าเป็นใคร” จอร์จยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีแต่เฟร็ดกลับส่ายหัวแบบปลงๆ

 

“เป็นคนที่ไม่น่าเชื่อเชียวล่ะแฮร์รี่” เฟร็ดบอกใบ้ให้เด็กชายยิ่งตื่นเต้นขึ้นหันมองไปทางจอร์จอย่างรอคอย

 

เมื่อเห็นสีหน้าแบบนั้นจากเด็กชายจอร์จจึงยักยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนยอมเฉลย “ฉันคิดว่าเป็นเดรโก มัลฟอยน่ะ”

 

ทันทีที่ชื่อนั้นหลุดออกมาแฮร์รี่รู้สึกได้เลยว่าตัวเองกำลังอ้าปากอยู่สักพักกว่าจะหาเสียงเจอแล้วถามกลับ “นายรู้ได้ยังไงว่าเป็นมัลฟอยน่ะ?”

 

จอร์จหัวเราะหึหึในลำคอเบาๆ “ตอนแรกก็แค่เสียงคุ้นๆน่ะแต่หมอนั่นพูดน้อยเลยไม่แน่ใจว่าใคร จนวันนึงทนฉันไม่ไหวมั้งหลุดมาว่าจะให้พ่อรีบหาคู่แต่งงานให้จะได้หลุดพ้นจากฉันสักที นั่นล่ะฉันเลยมั่นใจว่าเป็นเจ้าเด็กมัลฟอย”

 

“ฉันพนันได้เลยว่าเลยว่าหมอนั่นต้องอยากฆ่านายทิ้งแน่ๆ ว่าแต่มัลฟอยรู้ไหมว่าเป็นนาย?” ถึงแฮร์รี่จะไม่ค่อยชอบมัลฟอยนักแต่ก็แอบสงสารอยู่หน่อยๆที่คงโดนจอร์จป่วนประสาทไม่น้อยเชียวถึงเผลอตัวโต้ตอบมากขนาดให้จอร์จรู้ตัวได้แบบนี้

 

“รู้แค่เป็นแฝดวิสลีย์แน่ๆน่ะ แต่ไม่รู้ว่าเป็นฉันหรือเฟร็ด” จอร์จยักไหล่

 

“จอร์จกำลังสนุกกับการปั่นหัวเมทตัวเองเชียวล่ะ” เฟร็ดว่าพร้อมหัวเราะ “ทั้งร้องเพลงเสียงเพี้ยนๆใส่ ทั้งเล่าเรื่องสยองขวัญ และอีกอย่างที่ฉันบังเอิญไปรู้คือจอร์จไปขัดดาบให้เมทตัวเองฟังซะด้วย”

 

“เฮ้! อันนั้นมันจังหวะพอดีฉันไม่ได้ตั้งใจซักหน่อย! จังหวะมันพอดีฝนตกต่างหาก!” จอร์จรีบแย้ง

 

“ขัดดาบ?” แฮร์รี่มองสองแฝดทวนคำอย่างตามไม่ค่อยทันนัก เด็กชายไม่เห็นเคยรู้ว่าโรงเรียนอนุญาตให้นำอาวุธมีคมเข้าใจหอนอนด้วย? หรือทั้งสองคนกำลังหมายถึงที่บ้าน?

 

“โอ้เฟร็ด นายกำลังจะทำให้เด็กเสียคนนะ!” จอร์จพูดพร้อมทั้งดึงตัวแฮร์รี่ไปกอดแล้วลูบหัวราวกับเขาเป็นเด็กตัวน้อยๆ

 

“นั่นสิ! ลืมไอ้เรื่องเมื่อกี้ไปซะนะแฮร์รี่ เดี๋ยวนายถึงเวลาก็จะรู้เองล่ะ” เฟร็ดโบกมือไปมาเชิงขอโทษและอย่าใส่ใจจนแฮร์รี่เริ่มมึนงงกับสิ่งที่สองแฝดพูด เด็กชายไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าตกลงสองคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไรทำไมต้องลืม แค่ขัดดาบ? แต่ยังไม่ทันที่แฮร์รี่จะได้เข้าใจหรือถามอะไรต่อสองแฝดก็รีบขอตัวไปทักทายเพื่อนคนอื่นๆที่เริ่มทยอยกลับกันมาแล้วทิ้งให้แฮร์รี่จมอยู่กับความสงสัยคนเดียว

 

“แล้วตกลงไอ้ขัดดาบนี่มันอะไรกัน?” แฮร์รี่ได้แต่พึมพำกับตัวเอง ตั้งใจไว้ว่าจะลองถามรอนดูเผื่อจะรู้อะไรบ้าง?

 

***********

 

หลังจากเทอมสองเริ่มขึ้นได้ไม่นานนักแฮร์รี่ก็เริ่มเรียนรู้ที่จะใช้คาถาผู้พิทักษ์กับลูปิน แม้ผลของการฝึกจะยังไม่ค่อยดีนักแต่ก็นับว่าเป็นไปอย่างเรื่อยๆ อีกทั้งเขายังได้ไม้กวาดจากศาสตราจารย์มักกอลนากัลคืนแล้วด้วย ครั้งแรกที่ได้ขี่มันจริงๆทำเอาแฮร์รี่ตื่นเต้นจนมือไม้เย็นไปหมด และเพราะมันกริฟฟินดอร์ถึงได้คว้าชัยในการแข่งควิดดิชจากเรเวนคลอมาได้

 

แต่ก็ใช่จะมีเรื่องดีเสียหมด ในเวลาเดียวกันรอนกับเฮอไมโอนี่ก็ทะเลาะขั้นไม่คุยกันเพราะรอนเชื่อว่าสแคปเบอร์โดนครุกแชงกินเข้าไป ส่วนแฮร์รี่ที่มองเหตุการณ์ยังไงหนูของรอนก็โดนกินแน่ๆกลับโดนเฮอไมโอนี่หาว่าเขาเข้าข้างรอนเพราะยังโกรธเรื่องไม้กวาด เลยกลายเป็นเฮอไมโอนี่อยู่คนเดียวไปในช่วงนี้ แถมหลังจากการแข่งจบลงไม่นานรอนก็ตื่นมาเจอซีเรียสที่สามารถบุกเข้ามาในหอนอนได้เพราะเนวิลดันจดรหัสผ่านไว้แล้วแบล็คได้เก็บเอามันไป ทั้งโรงเรียนจึงต้องถูกค้นอีกครั้ง

 

ถึงข่าวเรื่องแบล็คจะยังไม่ซาดีนักแต่การเดินทางไปฮอกส์มี๊ดอีกหนก็เย้ายวนใจแฮร์รี่มากพอที่แฮร์รี่จะยอมแอบออกไปตามคำยุของรอน แต่โชคร้ายที่การนึกสนุกแกล้งมัลฟอยมันทำให้เมื่อเขากลับมาต้องมาเจอใบหน้าถมึงทึงของสเนปที่พุ่งตรงมาหาเขา แถมยังโดนยึดแผนที่ตัวกวนไปเสียอีก ถึงจะยังโชคดีอยู่บ้างที่คนยึดไปคือศาสตราจารย์ลูปิน เพราะหากสเนปได้ไปแฮร์รี่คิดว่าเขาคงเผามันทิ้งแน่ๆ

 

คืนนั้นแฮร์รี่ล้มตัวลงนอนถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างรู้สึกผิดเพราะดูเหมือนเขาจะทำให้ลูปินโกรธเขาด้วยที่แอบออกไป กระทั่งความรู้สึกบางอย่างแทรกเข้ามา ความรู้สึกที่แฮร์รี่ไม่ได้สัมผัสเสียนานตั้งแต่เข้าหน้าหนาว... ฝนกำลังจะตก เป็นเวลาดีเหลือเกินสำหรับแฮร์รี่เพราะเด็กชายกำลังรู้สึกหนักอึ้งไม่รู้จะระบายออกอย่างไร กระทั่งเสียงฝนค่อยๆตกกระทบลงบนหลังคาและเงียบหายไป

 

“คุณเมทวันนี้ผมทำตัวแย่มากเลยฮะ ผมเอาแต่นึกสนุกแค่ตัวเองโดยไม่คิดถึงคนอื่นๆ พอมาคิดๆดูตอนนี้ก็โชคดีที่ไม่ได้มีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้น จริงๆมันก็มีเรื่องตลกอยู่นิดหน่อยนะ ครูคนที่ผมไม่ชอบพยายามจะเปิดแผนที่ตัวกวนแต่กลับโดนมันล้อเลียนล่ะ ผมพยายามกลั้นขำแทบตายรู้ไหม ถ้าผมหลุดขำออกมาตอนนั้นผมว่าผมคงโดนฆ่าตายเลยทันทีไม่ต้องถึงมือโวลเดอมอร์หรอก” แฮร์รี่พูดพลางขำให้กับเรื่องที่เจอเล็กน้อยก่อนน้ำเสียงจะเหงาหงอยลงอีกครั้ง “แต่ผมก็โดนอาจารย์ที่ผมชอบที่สุดโกรธไปด้วยนะที่ทำอะไรไม่คิดแบบนั้น แถมยังเรื่องฮิปโปกริฟฟ์ของแฮกริดจะโดนประหารอีก มันน่าเศร้านะเพราะมันไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแท้ๆ ผมอยากให้เราช่วยมันได้จัง...”

 

เสียงจากเด็กชายค่อยๆเงียบเบาลงจนหายไป แม้เสียงจากสายฝนจะคงเงียบงันแต่คนพูดคงหลับไปเสียแล้ว มีเพียงคนฟังที่อีกฝั่งได้แต่ลอบถอนหายใจกับตนเอง

 

*************

 

การแข่งขันควิดดิชจบลงแล้วและในที่สุดกริฟฟินดอร์ก็ได้ถ้วยรางวัลมาครอง แต่ดีใจอยู่ได้ไม่นานการสอบปลายภาคก็มาเยือนหลังจากนั้น แฮร์รี่ทำคะแนนในวิชาปรุงยาได้ไม่ดีนัก และเขาเดาได้เลยว่าเกรดเขามันจะต้องออกมาแย่มากแน่ๆโดยเฉพาะหลังจากที่มีเรื่องแผนที่นั่นกับสเนป หากแต่อย่างน้อยในวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดแฮร์รี่ก็ทำได้เต็มล่ะนะ เขาคิดว่าน่าจะพอชดเชยเกรดกันได้บ้าง

 

แต่ดูเหมือนวิชาพยากรณ์ที่เป็นวิชาสุดท้ายจะไม่ได้ช่วยเป็นความหวังให้เกรดของเขาเท่าไหร่นัก และในขณะที่แฮร์รี่กำลังจะออกจากห้องสอบนั้นศาสตราจารย์ทรีลอว์นีย์ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันแหบห้าวแปลกประหลาดบอกกับเขาว่าเจ้าแห่งศาสตร์มืดกำลังจะกลับมา และเมื่อพูดจบเธอกลับทำเหมือนจำไม่ได้ว่าพูดอะไรไป แฮร์รี่ตื่นตระหนกกับคำทำนายนั่นและรีบออกมาหารอน แต่ก่อนจะได้พูดอะไรก็เจอเข้ากับข่าวร้ายของเจ้าบัคบีคเสียก่อนทำให้พวกเขาต้องรีบไปหาแฮกริดทันทีโดยไม่ได้พูดเรื่องคำนายกับใคร

 

รอนได้เจอสแคปเบอร์ที่กระท่อมของแฮกริด ถึงจะเป็นช่วงเวลาที่ไม่ค่อยดีนักแต่เขาก็เก็บอาการดีใจที่เจอมันไว้ไม่อยู่ กระทั่งพวกรัฐมนตรีมาแฮกริดจึงไล่พวกแฮร์รี่ออกไป พวกเด็กๆไม่ค่อยอยากเห็นเจ้าบัคบีคโดนประหารนักจึงรีบออกไปห่างๆ จวบจนตะวันใกล้ลับฟ้าแฮร์รี่ได้ยินเสียงขวานของเพชฌฆาตจามลงบนบางสิ่ง ไม่มีใครกล้ามองมัน มีเพียงเสียงสะอื้นของเฮอไมโอนี่ที่ดังขึ้นท่ามกลางพวกเขาทั้งสามคน

 

แต่แล้ว...สแคปเบอร์กลับดิ้นหนีหลุดจากมือของรอนไปทำเอาเด็กชายผมแดงตกใจวิ่งตามไปจับมัน จนพวกเขาเจอเข้ากับสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่แฮร์รี่กล้าพูดได้ว่ามันช่างคุ้นตาเสียเหลือเกิน เจ้าสุนัขนั่นวิ่งตรงเข้ามาหาแล้วขย้ำขารอนก่อนลากเขาไป ทั้งแฮร์รี่และเฮอไมโอนี่ตื่นตระหนกมากรีบวิ่งตามเจ้าหมานั่นไปโดยไม่ได้เรียกใครมาช่วย ด้วยกลัวว่าเพื่อนของพวกเขาจะถูกขย้ำจนตายเสียก่อนจะมีใครมาช่วยทัน

 

ทั้งสองตามสุนัขสีดำตัวใหญ่เข้าไปในโพรงต้นวิลโลว์จอมหวด กว่าจะรู้ตัวอีกทีพวกเขาก็เข้ามายืนในเพิงโหยหวนเสียแล้ว และกลายเป็นว่าเจ้าหมาตัวใหญ่นั่นคือซีเรียส แบล็ค ที่ใครต่อใครต่างตามหาตัวกันให้ควัก แฮร์รี่ได้กระจ่างในตอนนั้นเองว่าทำไมถึงไม่มีใครหาแบล็คเจอแต่เขากลับโผล่ไปไหนมาไหนได้โดยง่าย เด็กชายกำไม้กายสิทธิ์ของตนชี้ไปที่แบล็คที่กำลังแสยะยิ้มมองเขาอยู่

 

*********

 

เซเวอรัสกำลังถอนหายใจ พ่อมดสูงวัยมองยาบนโต๊ะของตนที่ใครบางคนควรจะมาเอาไปแต่กลับไม่มาเอาเสียที เซเวอรัสคิดว่าลูปินคงลืมยาอีกแล้ว อันที่จริงแล้วมันไม่ใช่ธุระของเขาเลยที่จะต้องเอายาไปให้ คนที่มีปัญหาควรจะรู้ตัวเองไม่ใช่ให้เขาเอาไปให้แบบนี้ ดวงตาสีดำขลับมองมันอย่างชั่งใจ แต่สุดท้ายเขาก็คว้ามันขึ้นมาแล้วเดินไปทางห้องพักของลูปินอยู่ดี

 

ขายาวก้าวไปตามทางเดินที่เริ่มมืดลงเพราะแสงตะวันได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว เป็นช่วงเวลาที่น่าเป็นห่วงอย่างมากที่ลูปินยังไม่ได้ยา หากแต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าประตูห้องพักของอีกฝ่าย เซเวอรัสก็ได้พบลูปินที่กำลังวิ่งรีบร้อนไปที่ไหนสักแห่ง ลางสังหรณ์มันบอกเขาว่าต้องมีเรื่องแน่ๆ ศาสตราจารย์ปรุงยาจึงตัดสินใจสะกดรอยตามมนุษย์หมาป่าไป

 

และก็เป็นอย่างที่คาด ทันทีที่เขาโผล่มาที่เพิงโหยหวนเขาก็ได้เจอตัวปัญหาอยู่ครบเลยเชียว ทั้งแบล็ค ทั้งลูปิน และเจ้าเด็กพอตเตอร์กับเพื่อน เซเวอรัสจึงเรียกให้เด็กๆมาหาตัวเอง เขาค่อนข้างมั่นใจว่าแบล็คตั้งใจจะเอาชีวิตแฮร์รี่แน่ อันที่จริงเขาอยากจะฆ่าแบล็คเลยเสียตรงนั้น เพราะมันทำให้ลิลี่ต้องตาย ถ้าไม่ใช่มันทรยศลิลี่คงยังมีชีวิตอยู่ ถึงจะไม่ได้อยู่กับเขาแต่อย่างน้อยเธอคนนั้นก็คงยังได้ยิ้มให้เขาอยู่...

 

เซเวอรัสไล่ความคิดออกจากหัว ซ่อนความโกรธแค้นไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชา ชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่เจ้านักโทษหลบหนีนั่น หากแต่ไอ้เด็กตัวปัญหานี่กลับทำให้เขาทึ่งอีกครั้งเมื่อเขาโดนร่ายคาถาปลดอาวุธจนถูกกระแทกทำให้สติดับวูบไป…

 

--------------------------

 

เมื่อเซเวอรัสรู้สึกตัวอีกครั้งก็ไม่มีใครอยู่ที่เพิงโหยหวนแล้ว เขาได้แต่สบถกับการทำอะไรไม่เข้าท่าของพอตเตอร์ กล้าดีมากที่เสกคาถาปลดอาวุธใส่เขาทั้งๆที่ตัวเองยังอยู่ในอันตรายแท้ๆ ชายหนุ่มรีบหยัดตัวลุกขึ้นวิ่งกลับไปทางที่เขามา แม้หัวจะยังคงมึนงงอยู่บ้าง แต่เขาจะไม่ยอมให้แบล็คหนี และจะไม่ยอมให้มันฆ่าเด็กนั่นเด็ดขาด!

 

จนถึงทางออกที่ต้นวิลโลว์เขาก็ได้พบพอตเตอร์ที่ยังปลอดภัยดีทำให้ต้องลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เหตุการณ์ดูจะเลวร้ายกว่าที่เซเวอรัสคิดเมื่อลูปินได้แปลงกายเป็นหมาป่าจนสูญเสียสติไป ตอนนั้นเองเขาถึงได้พึ่งพบว่าเขารีบวิ่งมาโดยไม่แม้แต่จะหยิบเอาไม้กายสิทธิ์ที่ถูกปลดไปกลับมาด้วย มนุษย์หมาป่าที่แปลงกายเต็มตัวแล้วหันมามองพวกเขา เซเวอรัสรัสจึงเอาตัวบังเด็กๆไว้ด้วยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี แต่อย่างน้อยเขาที่เป็นอาจารย์ก็ควรจะเป็นที่พึ่งให้นักเรียนทั้งสาม

 

แต่แล้วกลับมีเจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ก็พุ่งเข้ามากัดกระชากมนุษย์หมาป่าที่กำลังจะโจมตีพวกเขา เซเวอรัสมึนงงอยู่ชั่วครู่ว่าหมานั่นมาจากไหน กระทั่งเจ้าเด็กข้างหลังเขาร้องเรียกชื่อ “ซีเรียส!” แล้วรีบวิ่งไปตามทางที่สุนัขนั่นหนีไป

 

เซเวอรัสตกใจเกินกว่าจะคว้าแฮร์รี่ได้ทัน เขาได้แต่สบถให้ความโง่เขลาของกริฟฟินดอร์ที่วิ่งทะเลอทะล่าไปแบบนั้น แต่เขายังมีเด็กด้านหลังอีกสองคนที่ต้องดูแลก่อนจะตามเจ้าเด็กตัวปัญหาไป

 

“พวกเธอบาดเจ็บกันไหม?” น้ำเสียงที่ดูกระชากถามเพราะความหงุดหงิดจากเด็กอีกคนที่วิ่งไปทำให้เด็กอีกสองคนตรงหน้านี้สะดุ้งด้วยความตกใจ

 

“ผ...ผมเจ็บขาครับ คิดว่าน่าจะเดินไม่ไหว” เจ้าเด็กวีสลีย์พูดตะกุกตะกักพร้อมชี้ไปที่ขาที่โดนฟันสัตว์ขย้ำเป็นแผลลึก เซเวอรัสมองโดยประเมินแล้วก็เห็นด้วยว่าเด็กนี่คงเดินกลับเองไม่ไหว

 

“หนูไม่เป็นไรค่ะ ศาสตราจารย์รีบตามไปดูแฮร์รี่เถอะค่ะ เดี๋ยวหนูพารอนกลับเอง” เมื่อเด็กสาวว่าอย่างนั้นเซเวอรัสจึงพยักหน้ารับทันที แต่ก่อนที่จะก้าวออกไปเขากลับต้องชะงัก ยอมกลืนความกระอักกระอ่วนของตัวเองอย่างรวดเร็วเมื่อเขานึกบางสิ่งขึ้นได้

 

“ฉันต้องขอยืมไม้กายสิทธิ์จากพวกเธอสักอัน” เซเวอรัสรู้สึกเหมือนกินยาขมเมื่อต้องร้องขออะไรแบบนี้ มันแสดงให้เห็นว่าเขาพลาดแค่ไหน คิดว่าเจ้าเด็กพวกนี้คงได้เอาไปล้อเขาอีกนาน

 

แต่ผิดไปจากที่เซเวอรัสคาดเมื่อเกรนเจอร์รีบหยิบยื่นไม้กายสิทธิ์ของตนให้โดยทันทีพร้อมทั้งเอ่ยบอก “เดี๋ยวหนูใช้ของรอนพาเขากลับก็ได้ค่ะ ศาสตราจารย์รีบไปเถอะ”

 

ได้ยินอย่างนั้นเซเวอรัสจึงรีบรับไม้มาแล้วเดินไปตามทางที่มีรอยเลือดเป็นย่อมๆ ถึงเขาจะยังไม่เข้าใจนักว่าภายในเวลาสั้นๆทำไมเด็กพอตเตอร์นั่นถึงดูเป็นห่วงแบล็คขนาดนั้น เขาไม่รู้เลยว่าระหว่างที่เขาสลบอยู่เกิดอะไรขึ้น บางทีพอตเตอร์อาจจะโดนคาถาสะกดใจไปแล้ว แต่นั่นก็ยังน่าแปลก ถ้าหมานั่นคือแบล็คทำไมจะต้องกระโดดเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงช่วยพวกเขาไว้?

 

ขณะที่ครุ่นคิดอยู่นั้นเองเซเวอรัสก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกและหดหู่ที่พ่อมดสูงวัยรู้ได้ทันทีว่ามันคืออะไร ฝีเท้าจึงรีบเร่งก้าวจนกลายเป็นวิ่งไปตามทางที่ความเย็นแผ่มา เซเวอรัสไม่รู้ทำไมแฮร์รี่ถึงได้ดึงดูดผู้คุมวิญญาณนัก และยิ่งตอนนี้เด็กชายน่าจะอยู่กับแบล็คไม่แปลกที่พวกผู้คุมวิญญาณจะตามกลิ่นจนเจอ เขาได้แต่หวังเพียงว่าตัวเองจะไปทัน

 

แต่แล้วเซเวอรัสก็ได้เห็นแสงสว่างเจิดจ้าเบื้องหลังต้นไม้ที่กำลังบังทางเขาอยู่นี้ แม้ไม่เห็นตัวผู้พิทักษ์แต่เซเวอรัสก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือคาถาผู้พิทักษ์อย่างแน่นอน และจากที่เขาเห็นบนท้องฟ้าแสงแค่นั้นไม่สามารถไล่พวกผู้คุมวิญญาณเหล่านี้ได้หมดแน่ ขายาวจึงรีบเร่งวิ่งลัดไปตามป่า ถึงตัวเขาจะไม่มั่นใจว่าการใช้ไม้กายสิทธิ์คนอื่นจะทำให้เขาสามารถไล่ผู้คุมวิญญาณจำนวนขนาดนี้ได้ แต่อย่างน้อยก็น่าจะทำให้มันถอยห่างได้มากพอที่เขาจะพาพอตเตอร์ไปที่ปลอดภัย หากแต่เมื่อเขาก้าวพ้นแนวเขตป่ากลับมีแสงเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แสงนั่นสว่างมากเสียจนทำให้ดวงตาพร่ามัวไปชั่วขณะ

 

เมื่อสามารถมองเห็นได้อีกครั้งเซเวอรัสก็พบเด็กชายที่นอนนิ่งอยู่ข้างๆซีเรียส แบล็ค เซเวอรัสตัวเย็นวาบกลัวว่าตัวเองจะมาช้าไปรีบเข้าไปทรุดตัวลงตรวจดูอาการเด็กชาย

 

“พอตเตอร์เธอได้ยินฉันไหม?”

 

“...” แม้ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับแต่ลมหายใจที่ดูเป็นปกติดีกับตัวที่ยังคงอุ่นอยู่ทำให้เขาโล่งใจว่าเด็กชายไม่ได้เป็นอะไรมากมายเพียงแค่เหนื่อยจากการเสกคาถาและโดนผู้คุมวิญญาณทำร้ายนิดหน่อยเท่านั้น เซเวอรัสลอบถอนหายใจแผ่วเบาแล้วเสกคาถาลอยเอาตัวแฮร์รี่และซีเรียสกลับไปที่โรงเรียน

 

-----------------------

 

เซเวอรัสเงยขึ้นมองหน้าต่างทันทีที่รับรู้ได้ว่าฝนกำลังจะตก เขาคาดเดาได้เลยว่าเจ้าเด็กพอตเตอร์นั่นจะต้องมาพูดถึงเรื่องที่เกิดวันนี้และเรื่องที่พ่อทูนหัวของเขาหนีไปได้อย่างไรแน่นอน มันก็ดีที่เขาจะได้รู้อะไรที่ไม่เข้าใจหลายๆอย่าง แต่...ถ้าเขารู้ว่าแบล็คหนีไปที่ไหนเขาจะทำใจไม่ไปตามจับตัวมันกลับมาได้จริงๆหรือ? แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นเขาจะบอกคนอื่นๆว่ารู้ที่อยู่แบล็คได้ยังไงอย่างไรดี?

 

‘คุณเมทเมื่อไหร่คุณจะได้ยินผมสักทีนะ’

 

นั่นไงมาแล้ว คิดยังไม่ทันจบเจ้าเด็กนั่นก็เริ่มเรียกร้องให้เมทตอบรับแล้ว มันเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่ฝนเริ่มตก พอตเตอร์จะต้องเรียกเมทของตนเพื่อดูก่อนว่าเมทได้ยินเขาหรือยัง จะมีเพียงบางทีที่เด็กนี่จะเริ่มเล่าความอึดอัดทันทีถ้ามันเกินที่เขาจะทน แต่เซเวอรัสก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะถึงอย่างไรเขาก็คงไม่ตอบกลับไปจนตายนั่นล่ะ

 

‘นี่จำเรื่องพ่อทูนหัวผมได้ไหมฮะ วันนี้ผมได้รู้ความจริงว่าจริงๆแล้วพ่อทูนหัวผมบริสุทธิ์ล่ะ เขาแค่โดนใส่ร้ายทำให้ทุกคนคิดว่าเขาทรยศพ่อแม่ผม แต่ความจริงหางหนอนต่างหากที่เป็นคนหักหลังพ่อแม่ผม เขาตัดนิ้วตัวเองแล้วกลายร่างเป็นหนูเพื่อให้ทุกคนคิดว่าเขาตายไปแล้ว ผม...โมโหมากเลยที่สุดท้ายวันนี้เขาก็หนีไปได้ เหมือนที่ศาสตราจารย์ทรีลอว์นีย์ทำนายไว้เลยแต่ตอนนั้นผมคิดว่าสมุนในคำทำนายเป็นพ่อทูนหัวผมเอง’

 

คำบอกเล่าจากเด็กชายทำให้เซเวอรัสตกใจไม่น้อย แบล็คไม่ใช่คนทรยศ? แต่คนทรยศตัวจริงหนีไปแล้ว? เขารู้ว่าหางหนอนคือเพ็ตติกรูว์แน่ล่ะ แต่เพ็ตติกรูว์ตายไปนานแล้วจะบอกว่านั่นคือเรื่องหลอกลวงงั้นหรือ? เซเวอรัสคิดอย่างสับสนจนไม่ค่อยได้ฟังเรื่องที่เหลือที่เด็กชายเล่า แต่เขาก็ยังได้ยินที่เด็กนี่พูดว่าเป็นคนพาพ่อทูนหัวหนีไปเองอย่างที่เขาคิดจริงๆ มีหลายเรื่องที่เขาต้องรีบไปตรวจสอบ อย่างแรกคือพอตเตอร์กำลังโดนคาถาสะกดใจหรือไม่ หรือเพ็ตติกรูว์ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเซเวอรัสจะยอมยกโทษให้เรื่องแฮร์รี่พานักโทษที่เป็นแพะหนีไป

 

‘จริงสินี่ผมได้แผนที่ตัวกวนคืนมาจากศาสตราจารย์ลูปินด้วย ผมพึ่งรู้เลยว่าคนสร้างแผนที่ก็คือพวกพ่อผมกับศาสตราจารย์ลูปินนี่ล่ะ!’

 

“...” เซเวอรัสคิด เขาเปลี่ยนใจแล้วว่าจะไม่ยกโทษให้เด็กนี่ในเรื่องไหนทั้งนั้นล่ะ!

 

 


 

Talk : สวัสดีค่า มาต่อแล้วหลังจากหายประมาณเดือนนึง แฮ่... คิดว่าตอนหน้าก็น่าจะอีกสักเดือนถึงจะมาต่อได้นะคะเพราะสิ้นเดือนจะสอบปลายภาคแล้วแถมหลังสอบปลายภาคต้องเสนอหัวข้อโปรเจคจบด้วยเลยอาจจะมาช้าสักหน่อย


 

ตอนแรกเรากะว่าจะแต่งแค่ภาคละตอนแต่พออิงไทม์ไลน์ตามหนังสือแล้วยาวมาก ช่วงท้ายภาค3นี้เราเลยเปลี่ยนไปอิงไทม์ไลน์หนังผสมเข้าไปแทนจะได้กระชับเรื่องมากขึ้น เราเลยคิดว่าช่วงภาค4จะอิงไทม์ไลน์หนังทั้งหมดแทนแล้วเพราะเล่ม4หนามากกกก หรือถ้าใครมีความเห็นว่าชอบไทม์ไลน์ไหนมากกว่าก็บอกได้นะคะเราจะรับไว้พิจารณา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

241 ความคิดเห็น

  1. #219 3sandy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 23:09
    แหน๊ ป๋าไม่ใจอ่อนหน่อยหรอคะ
    #219
    0
  2. #178 nicharipaen04 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:17
    แหม ป๋าาาา
    #178
    0
  3. #134 หมูมินชอบกินโกโก้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 21:08
    พึ่งได้มาอ่านครั้งแรกค่ะ น่ารักมากๆเลยค่ะ เมื่อไหร่พวกเขาจะได้คุยกันซักทีน๊าา
    #134
    0
  4. #71 im.mild (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 02:21
    ป๋าจะไม่ใจอ่อนตอบน้องจริงๆเหรอ โถ่~
    #71
    0
  5. #54 Tidvita (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 22:08
    ตอนแรกนั่งงงว่าอะไรคือขัดดาบ แต่พอนั่งนึกไปสักพักถึงกับสตั้น 5 วิ ทันที 555+
    #54
    0
  6. #30 โลลิค่อน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 16:11
    จะรออ่านนะค่าาา
    #30
    0
  7. #29 Flutter (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 07:15

    มาอัพไวๆ​น้าาา

    รออยู่ค่ะ

    #29
    0
  8. #28 Tomaiey (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 22:17
    แหมป๋าาาา หัดใจกว้างหน่อยซี้ ให้อภัยเมทตัวน้อยน่ารักแค่นี้เอ๊งง

    ได้หมดเลยค่าาาาา มาต่อไวๆนะคะ รออยู่เสมอออออ
    #28
    0
  9. #27 Puai244 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 21:54
    สเนปค่ะ เริ่มรักมากขึ้นแล้วสิ เข้าใจอีกคนมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วย
    ตาของแม่ช่วยแฮร์รี่ไว้ได้ตลอดจริงๆ
    #27
    0
  10. #26 wal_5678 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 17:42

    เซอเวรัสใจคอจะไม่พูดกับแฮรี่เลยเหรอคะ


    เรือจอร์จเดรแล่นออกจากท่าาาา ว่าแต่มันจะมีโซลเมทที่เป็นรุ่นราวคราวเดียวกันมั้ยเห็นจอร์จเดรรุ่นพี่รุ่นน้อง(อันนี้ไม่เท่าไหร่) เฮอร์ไมโอนี่กับโซลเมทที่อายุมากกว่าสิบปี แฮรี่ที่มีโซลเมทรุ่นพ่อ รอนกินเด็ก(???)

    #26
    2
    • #26-1 raining(จากตอนที่ 2)
      14 พฤศจิกายน 2561 / 23:11
      โอ้ สารภาพตามจริงคือเราไม่คิดเรื่องนั้นไว้เลยค่ะ(ฮา) จับคู่แค่ตามความเหมาะที่เราเห็นชอบ แต่พอตัวเองทักเราก็พอจะคิดได้อยู่คู่นึงนะ ไว้จะแว๊บๆมาให้เห็นบ้าง
      #26-1
    • #26-2 raining(จากตอนที่ 2)
      15 พฤศจิกายน 2561 / 23:07
      เราลืมบอก จอร์จเดรโกจะมีตอนพิเศษของตัวเองด้วยน้า
      #26-2
  11. #25 TewadaCat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 16:50

    เฮือกกกก อ่านแล้วตะเตือนไต ไม่ใช่เนื้อเรื่องนะ แต่เป็นคำแถลงการจากไรท์ ....เอื้ออออ ลงแดงไปอีกเดือน

    ยังไงก็รออ่านอยู่นะคะ
    #25
    2
    • #25-1 GOTFAFA(จากตอนที่ 2)
      14 พฤศจิกายน 2561 / 17:07

      ไรท์กลับมาแล้ววววววว ฮือออ
      || น้องงง ถ้าไม่รู้ว่าขัดดาบคืออะไร ก็ลองถามเมทน้องดูนะ

      ~~แต่เค้าก้คงจะไม่ตอบ||

      ||อีกคนรอคอยให้ถึงเวลา เพื่อที่จะได้คุยกับคู่ของตัวเอง-กับอีกคนที่คิดว่าคู่ของตัวเองแต่งงานไปแล้วแต่กลับไม่ใช่ พอได้ยินเสียงของคู่ตัวเองแล้ว ก็เลือกที่จะไม่ตอบ แต่กับอีกคนยังคงรอคอยให้ได้ยินเสียงตอบกลับ||

      *ละพออ่านถึงตอนที่ป๋าบอกว่า "จะไม่ตอบกลับจนตาย" นี่ยิ่งสงสารน้องเข้าไปใหญ่ เฮ้อออออ

      #เปิดใจสักทีเถอะป๋า เราสงสารน้อง

      **รออ่านตอนต่อไปนะคะ (ไรท์จะแต่งตามหนังหรือหนังสือ อันนี้เอาที่ไรท์สะดวกเลยค่ะ)
      #25-1
    • #25-2 GOTFAFA(จากตอนที่ 2)
      14 พฤศจิกายน 2561 / 17:09
      TewadaCat เราขอโทษค่ะ เราเม้นผิดที่ 555
      #25-2