[Fic Harry] Whisper in the Rain (SS/HP)

ตอนที่ 3 : 3rd Rain 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    1 ก.พ. 63

 

3rd Rain

 

ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ปีการศึกษาใหม่ใกล้เริ่มต้นขึ้น หากแต่ยังไม่ทันจะได้เปิดเทอมวันแรกเซเวอรัสก็รู้สึกได้ว่าปีนี้คงมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นอีกแน่ เพราะตรามารที่อยู่บนแขนขวาของเขามันเข้มขึ้นมากที่สุดในรอบหลายปี เขารู้ดีว่ามันหมายความว่าอย่างไร หากแต่เขายังไม่แน่ใจว่าคนผู้นั้นกลับมาแล้วจริงๆ เซเวอรัสคิดว่าอาจจะต้องรออีกสักพัก พวกผู้เสพความตายคนอื่นๆคงจะมีการเคลื่อนไหวอะไรให้เขาพอได้ทราบบ้าง

 

แต่ดูเหมือนว่ายังไม่ทันต้องทำอะไรเขาก็ได้แหล่งข่าวที่เร็วกว่านั้นมากทีเดียว...

 

ในคืนวันนั้นฝนตกลงมาพอดี เสียงต่างๆที่จางหายไปอย่างทุกครั้งถูกแทนที่เข้ามาด้วยเสียงเด็กชายที่เขาเริ่มคุ้นเคย ‘เฮ้ ได้ยินผมไหม?’

 

“…” เซเวอรัสนิ่งเงียบเป็นคำตอบ เสียงของเด็กชายที่เขาไม่ได้ยินมาตลอดหน้าร้อนดูจะแหบห้าวขึ้นนิดหน่อย และเริ่มคล้ายเสียงของเจมส์ในความทรงจำของเขาเข้าไปทุกที มันยิ่งชวนให้เขารู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยทุกครั้งที่ได้ยิน ด้วยว่าเจ้าเด็กนี่จะเหมือนพ่อมันไปถึงไหน ถ้าเหมือนลิลี่ในส่วนอื่นบ้างนอกจากตาเขาอาจจะเอ็นดูได้มากกว่านี้

 

‘วันนี้ผมเจอพวกผู้เสพความตายที่ควิดดิชเวิร์ลคัพด้วยล่ะ’ เมื่อไม่ได้รับการตอบกลับดูเหมือนว่าเด็กชายก็คิดเอาเองไปเลยว่าคงไม่ได้ยินและเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆทันที แต่อย่างน้อยคราวนี้ดูเหมือนว่าเด็กชายกำลังจะพูดในสิ่งที่เซเวอรัสอยากรู้อยู่พอดี

 

‘ตอนแรกผมนึกว่าพวกไอริชฉลองชัยกัน แต่พอออกมานอกเต็นท์ทุกอย่างก็วุ่นวายไปหมด แถมผมหลงกับพวกครอบครัววีสลีย์ด้วยเพราะคนเบียดกันจนผมล้ม อันที่จริงผมสลบไปพักนึงเลยล่ะเพราะทุกคนต่างก็วิ่งกันจนกระแทกผมสลบ พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็เห็นผู้ชายคนนึงที่ผมไม่เห็นหน้ากำลังเสกตรามารขึ้นฟ้า ตอนนั้นผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันคือตรามาร พึ่งมารู้เพราะเฮอไมโอนี่บอกทีหลังนี่ล่ะ’

 

ฟังไปเซเวอรัสก็ได้แต่ขมวดคิ้วตาม เจ้าเด็กนี่มีเรื่องเจ็บตัวอีกแล้ว? แค่วิ่งหนียังล้มจนโดนกระแทกสลบได้? ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่มีผู้เสพความตายคนอื่นเจอตอนที่ยังสลบอยู่ ยิ่งฟังเซเวอรัสก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าเจ้าเด็กพอตเตอร์นี่มันตัวดึงดูดความซวยหรือเปล่า? ถึงจะยังมีเรื่องดีๆอยู่ในความซวยนั้นบ้างก็ตามเถอะ ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากถอนหายใจ ติดเสียแต่ว่าถ้าเผลอถอนหายใจไปไอ้คนที่อยู่อีกฝั่งคงได้ยินด้วย เขาจึงทำได้เพียงสบถแค่ภายในใจแทน

 

‘ผมหวังว่าเปิดเทอมไปแล้วจะไม่มีเรื่องอะไรอีกนะ เพราะนี่ผมเล่นได้เรื่องตั้งแต่ก่อนเปิดเทอมเลย’ เสียงเด็กชายถอนหายใจยาวเหยียดก่อนที่มันจะจางหายไปพร้อมๆกับเสียงอื่นๆที่กลับมาดังแทน

 

อันที่จริงเซเวอรัสอยากจะตอบคำถามสุดท้ายของพอตเตอร์เสียจริงว่าคงไม่มีทางเป็นไปได้แน่ เพราะปีนี้มีการประลองเวทไตรภาคี และเขากล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่ามันต้องมีสักเรื่องที่โยงไปหาเด็กชายอย่างแน่นอนเมื่อดูเหมือนจอมมารใกล้จะฟื้นคืนแล้วแบบนี้ พ่อมดสูงวัยคิดพลางเลื่อนนิ้วลูบรอยสักที่ข้อมือ

 

--------------------

 

หลังเปิดเทอมสัปดาห์แรกเซเวอรัสก็รู้สึกได้ถึงเส้นเลือดบนขมับที่ปูดขึ้นเล็กน้อยเมื่อหยาดฝนเริ่มโปรยลงอีกครั้ง และเขาต้องทนฟังเจ้าเด็กพอตเตอร์เล่าถึงความงามของเล่านักเรียนโบซ์บาตงที่ดูเหมือนจะทำให้เหล่านักเรียนชายคนอื่นในฮอกวอตหลงใหลได้

 

‘จริงๆนะ ถ้าคุณยังไม่ยอมตอบกลับมาเร็วๆนี้ผมอาจจะไปจีบโชแล้ว เพราะเธอสวยและเก่งมากเลย’ แต่ไม่ใช่กับเจ้าเด็กนี่ที่ดูจะไปหลงสาวจากเรเวนคลอเสียมากกว่า

 

อันที่จริงเซเวอรัสก็เข้าใจได้ว่าในเด็กวัยนี้ย่อมเริ่มสนใจเพศตรงข้ามมากเป็นพิเศษ ผิดที่เขาเองที่ต้องมาเป็นคู่โชคชะตาให้เจ้าเด็กนี่และต้องมารับเคราะห์ฟังมันพล่าม แต่น่าแปลกอยู่อย่างที่พอตเตอร์ดูจะไม่ได้สนใจเรื่องเวทไตรภาคีเท่าไรนัก เพราะเด็กชายดูจะไม่พูดถึงการประลองเวทนี้เลย มัวแต่สนใจอยู่แต่กับเรื่อง...

 

‘จริงสิ จนตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าขัดดาบคืออะไร?’ เรื่องพรรค์นี้นี่ล่ะ! ให้ตายสิ!

 

‘เฟร็ดเคยพูดมาว่าจอร์จไปขัดดาบให้เมทเขาฟังอย่างไม่ตั้งใจ ผมเลยเอาไปถามรอน แต่รอนก็ไม่ยอมตอบแถมกำชับผมด้วยว่าห้ามถามเฮอไมโอนี่อีกต่างหาก แล้วตกลงมันคืออะไรกันน่ะ?’

 

เซเวอรัสอยากจะถอนหายใจแรงๆสักที เห็นด้วยกับวีสลีย์คนน้องที่เจ้าเด็กพอตเตอร์ไม่ควรเอาไปถามเกรนเจอร์ มันไม่ใช่เรื่องที่จะเอาไปถามเด็กผู้หญิงได้เลย และน่าแปลกมากกว่าที่พอตเตอร์น่าจะรู้ได้ด้วยตัวเองแล้วไม่ใช่หรือ? เจ้าเด็กนี่ยังไม่เคยหรือไงกัน? ปีนี้เด็กชายก็น่าจะอายุ14แล้วน่าจะเป็นวัยอยากรู้อยากลองเลยไม่ใช่หรือ?

 

แต่เมื่อคิดอีกครั้งเซเวอรัสก็พอเข้าใจได้ว่าทำไม จากที่ฟังพอตเตอร์เล่าเมื่อปีที่ผ่านมาเขาก็พอจะคาดเดาได้ว่าเด็กชายผู้รอดชีวิตของโลกเวทมนต์ถูกมักเกิ้ลผู้เกลียดเวทมนต์ยิ่งกว่าอะไรเลี้ยงดูมาแบบไหน มันจึงทำให้พอเข้าใจได้ว่าทำไมแฮร์รี่ถึงดูไม่ประสาเรื่องแบบนั้นนัก นั่นคงเพราะไม่มีใครที่โตกว่าให้คุยปรึกษา แต่เซเวอรัสคาดว่าพวกฝาแฝดคงไม่ปล่อยเด็กชายไว้แบบนี้นานนักหรอก ภายในปีนี้คงจัดการสอนเรื่องอะไรให้บ้างแล้ว

 

‘อืม...อีกเรื่องที่ผมอยากจะเล่า’ แต่แล้วน้ำเสียงของพอตเตอร์ในประโยคถัดมากลับดูซึมลงอย่างเห็นได้ชัด จนทำให้เซเวอรัสชวนหัวเล็กน้อยกับอารมณ์ของเด็กชายที่ดูจะเปลี่ยนไปมาเร็วเสียเหลือเกิน

 

‘ผมพึ่งได้เรียนเกี่ยวกับพวกคาถาต้องห้ามด้วย มันน่าขนลุกนะที่อาจารย์ของผมเสกมันให้ดูในห้องเรียนเลยทำเอาเพื่อนผมคนนึงเสียขวัญไปเลยล่ะ และผมก็พึ่งรู้ด้วยว่าคาถาพิฆาตจะฆ่าเหยื่อโดยที่เขาไม่ได้แม้แต่จะบอกลาคู่ตัวเองด้วยซ้ำ... นี่...พ่อกับแม่ของผมเขาก็คงไม่ได้บอกลากันใช่ไหมครับ?’ สิ้นคำบอกเล่าเซเวอรัสก็ได้เข้าใจแล้วว่าทำไมเด็กชายถึงได้ซึมลง

 

เพราะเขาก็ไม่ได้แม้แต่จะบอกลาเพื่อนคนเดียวของเขาเช่นกัน...

 

---------------

 

เซเวอรัส สเนปไม่เคยอยากให้ลางสังหรณ์ของตนเองไม่สามารถเชื่อถือได้เท่านี้มาก่อน หลังการจับชื่อผู้เข้าร่วมการประลองเวทไตรภาคีสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเจ้าเด็กพอตเตอร์กลับกลายเป็นผู้ร่วมเข้าแข่งขันคนที่สี่ ทำให้คณาจารย์ของทั้งสามโรงเรียนต้องถกเถียงกันให้วุ่นวายไปหมด แน่นอนโดยส่วนตัวแล้วเขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเด็กนี่จะไม่ได้ใส่ชื่อตัวเองลงในถ้วย เพราะจากประวัติแหกกฎทั้งหลายที่เขาเจอมา สิ่งที่เจ้าตัวพยายามยืนยันดูไร้น้ำหนักเสียจริง

 

สองคืนหลังจากนั้นฝนก็ตกอีกครั้ง พร้อมๆกับเสียงเรียกหาที่ดูจะไม่ได้รื่นเริงอย่างที่เขาคิด

 

‘ผมไม่ได้ใส่ชื่อลงในถ้วยนั่นทำไมถึงไม่มีใครเชื่อ แม้แต่รอนก็ยังไม่ยอมเชื่อผมเลย’ แต่กลับกลายเป็นคำตัดพ้อที่ชวนให้เขาเริ่มเคลือบแคลงแทน

 

‘บนกระดาษนั่นไม่ใช่ลายมือผมด้วยซ้ำ! ทำไมผมต้องเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงลงแข่งอะไรอย่างนี้ด้วย?! มันจะมีซักปีไหมที่ผมจะได้เป็นแค่นักเรียนธรรมดาๆคนนึงที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขบ้าง!’ เสียงโวยวายดังยาวเหยียดหลังเจ้าตัวตะเบ็งเสียงก่นด่าในโชคชะตาของตนจบ

 

อันที่จริงเซเวอรัสก็อยากจะเถียงกลับอยู่ว่า ในหลายๆครั้งเจ้าตัวจะไม่มีเรื่องเสี่ยงอันตรายเลยถ้าไม่อวดดีวิ่งไปหามันก่อนและปล่อยให้ความซวยเสริมทัพจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่ครั้งนี้? ถ้านับว่าเขาเชื่อที่พอตเตอร์ใส่ชื่อตัวเองลงในถ้วยจริง แต่ถ้วยก็ไม่ควรคัดเลือกเด็กนี่ขึ้นมาเป็นผู้เข้าแข่งขันคนที่สี่ ซึ่งอาจจะจริงอย่างที่แม้ด-อายว่า มีคนเสกคาถาใส่ถ้วยอัคนีเพื่อให้พอตเตอร์เข้าร่วมการประลอง...

 

...นั่นแปลว่าเขาต้องหาทางช่วยให้เด็กนี่รอดใช่ไหม?

 

----------------

 

และแล้วการแข่งขันรอบแรกก็ได้มาถึง เซเวอรัสที่เฝ้าดูอยู่บนอัฒจรรย์ได้ยินเสียงประกาศว่าแฮร์รี่ผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้ายจะได้เจอกับฮังการีหางหนามแล้วอดคิดไม่ได้ว่า เจ้าเด็กนี่ดูท่าจะไม่เคยมีดวงดีๆกับเขาเสียบ้างเลย เซเวอรัสพอจะได้ยินแฮกริดพูดมาบ้างว่าเจ้าหางหนามดูจะเป็นตัวอันตรายกว่ามังกรตัวอื่นๆ และเขาก็ได้แต่หวังว่าพอตเตอร์จะหาทางรับมือได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่อาจารย์ไม่สามารถช่วยผู้เข้าแข่งขันได้ ต่อให้ช่วยได้เซเวอรัสก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่าเขาจะคุยกับเจ้าเด็กนี่อย่างญาติดีได้ยังไง และถ้าอาจารย์ช่วยได้คงไม่ต้องถึงเขาก็มีคนพร้อมจะวิ่งโร่เข้าช่วยเด็กชายผู้รอดชีวิตอยู่แล้ว

 

เสียงประกาศว่าการทดสอบเริ่มต้นขึ้นทำให้เซเวอรัสต้องหันมาสนใจกับสนามควิดดิชที่ถูกแปลงสภาพให้เป็นรังมังกร พอตเตอร์ที่พึ่งก้าวเข้าสู่สนามมองไปรอบๆอย่างตื่นๆ พร้อมๆกับหางหนามที่เริ่มต้นอาละวาดทันทีที่เห็นผู้บุกรุก

 

มันน่าทึ่งอยู่สักหน่อยที่พอตเตอร์เลือกที่จะใช้คาถาเรียกไม้กวาดมาบินล่อมังกรอย่างที่ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นคิดไม่ถึง แต่เมื่อเจ้ามังกรดูจะหงุดหงิดกับการบินไปมาราวแมลงตอมจนทำให้มันพังโซ่แล้วไล่ตามเด็กชายอย่างลืมหน้าที่เฝ้าไข่ของมัน เด็กชายจึงต้องบินไกลออกไปจากสนามแข่ง

 

เวลาผ่านไปหลายนาทีก็ยังไร้วี่แววของทั้งคนทั้งมังกรจนเหล่าผู้ชมเริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่ เซเวอรัสไม่อยากคิดไปในแง่ร้าย แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเจ้าเด็กนั่นจะโดนมังกรฆ่าไปแล้วหรือเปล่า? แต่ถ้าโดนทำร้ายสาหัสอย่างไรเขาก็ต้องได้ยินเสียงตามสายพันธะก่อนที่จะมีอันตรายถึงชีวิตจริงๆ คิดได้อย่างนั้นมือหนาจึงกำรอบไม้กายสิทธิ์ของตนเตรียมพร้อมออกไปช่วยเด็กตัวปัญหาทันทีหากเขาได้รับสัญญาณใดๆ

 

แต่แล้วพอตเตอร์ก็บินกลับมา แม้ไม้กวาดราคาแพงนั่นจะดูพิกลพิการไปจากทีแรกและเด็กชายที่ดูสะบักสะบอมไม่น้อย แต่ก็ยังดูปลอดภัยดี ปลอดภัยพอที่จะให้เซเวอรัสได้ถอนหายใจอย่างคลายกังวล เขาคิดไม่ออกจริงๆว่าถ้าลิลี่ยังอยู่แล้วต้องเห็นเจ้าเด็กนี่เจ็บตัวทุกปีเธอจะว่าอย่างไร?

 

เด็กชายก้าวกลับสู่พื้นคว้าเอาไข่มาโดยง่ายเมื่อไร้เงามังกร รอยยิ้มกระจ่างบนใบหน้าพร้อมเสียงเฮลั่นสนาม เซเวอรัสไม่อยากจะยอมรับนักว่าเขาเองก็ดีใจไปกับเด็กชายด้วยที่สามารถผ่านภารกิจแรกมาได้และไม่ได้บาดเจ็บหนักอะไร แต่ถึงจะไม่ได้เจ็บมากนักเซเวอรัสก็ยังเอายาแก้ปวดสำหรับก่อนนอนไปวางไว้ให้ตอนเด็กชายพักหลับที่ห้องพยาบาลอยู่ดี

 

--------------------

 

หลังการแข่งรอบแรกจบลงสิ่งที่จะตามมาคือคริสต์มาสและงานเต้นรำ เซเวอรัสไม่เคยร่วมงานแบบนี้เพราะเขาไม่เคยกล้าขอลิลี่มาเต้นรำด้วยกัน จึงทำได้เพียงมองเธอคนนั้นเต้นรำกับชายผู้เป็นคู่แท้ของเธอ และในปีนี้เขาก็คิดไว้แล้วว่าตัวเขาคงกลับมาอ่านหนังสือที่ห้องเงียบๆอย่างทุกปี

 

‘ผมว่าผมต้องไม่มีคู่เต้นรำด้วยแน่ๆ’ เด็กชายรำพันขึ้นขณะฝนตกในระหว่างคาบเรียนของเขา เซเวอรัสอยากจะถามกลับเสียเหลือเกินว่าก่อนจะสนใจเรื่องเต้นรำช่วยสนงานที่เขามอบหมายให้ก่อนดีกว่าไหม? เมื่อกระดาษบนโต๊ะแผ่นนั้นดูจะไม่คืบหน้าสักเท่าไหร่

 

‘ทำไมต้องให้ตัวแทนเป็นคนเปิดฟลอด้วยนะ ผมเริ่มคิดแล้วว่าไปสู้กับมังกรยังดีกว่าให้ผมไปขอใครสักคนเต้นรำด้วย’ เซเวอรัสเหลือบมองเล็กน้อยไปทางเด็กชายที่ยังคงเคาะปากกาไปบ่นไปไม่หยุด แต่เขาจะให้เด็กนี่รู้ไม่ได้ว่าเขาได้ยินจึงยังทำนิ่งเฉยให้เจ้าพอตเตอร์บ่นไป

 

‘ผมอยากจะไปขอโชนะแต่ทำไมพวกเธอต้องไปไหนมาไหนกันเป็นกลุ่มด้วย แล้วผมจะกล้าเข้าไปขอได้ยังไง’ เด็กชายเว้นจังหวะถอนหายใจชั่วครู่และเริ่มพึมพำต่อ ‘จริงๆถ้าคุณได้ยินแล้วอยู่ในโรงเรียนนี้นะผมคงจะขอคุณไปเต้นรำด้วยกันแล้ว เพราะขอผ่านฝนแบบนี้ง่ายกว่าเจอหน้ากันตรงๆเยอะเลย...’

 

ยิ่งฟังเซเวอรัสก็ยิ่งอดรู้สึกไม่ได้ว่าไอ้เด็กนี่มัน... “งี่เง่า”

 

‘…’

 

“...”

 

เซเวอรัสแทบสะดุดลมหายใจตัวเองเมื่อรู้สึกตัวได้ว่าเมื่อครู่เขาเผลอสบถไป?!

 

‘ม...เมื่อกี้...คุณใช่ไหม? ค...คุณได้ยินผม? พระเจ้า!’ ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่เขาที่ตกใจ แต่เจ้าเด็กพอตเตอร์ก็ตกใจจนทำปากการ่วงไปแล้วเช่นกัน

 

เซเวอรัสมองปฏิกิริยาของพอตเตอร์อย่างหวั่นใจ เจ้าเด็กนี่ยังไม่รู้ใช่ไหมว่าเป็นเขา? คำสถบสั้นๆแค่นั้นคงไม่ทำให้เด็กนี่จำเสียงเขาได้หรอกใช่ไหม? เมอร์ลิน! เขาเสกคาถาลบความทรงจำไอ้เด็กเวรนี่ได้หรือเปล่า?

 

แต่ดูเหมือนโชคจะช่วยเขาอยู่บ้างเมื่อเสียงต่างๆรอบตัวเริ่มกลับมาดังเดิม เจ้าเด็กพอตเตอร์ก็ดูจะยังไม่แน่ใจนักว่าเสียงที่ได้ยินมาจากคู่ของตนหรือเสียงรอบตัวที่บังเอิญแทรกขึ้นมา เด็กชายมองรอบตัวอย่างหันรีหันขวางก่อนจะเริ่มสะกิดเพื่อนสนิทผมแดงเพื่อพูดคุยกันบางอย่าง และเขาก็ยังไม่อยากให้เจ้าเด็กนี่รู้ตอนนี้หรอกนะว่านั่นเป็นเสียงเขาเอง จึงจัดการเดินเข้าไปใช้หนังสือเคาะหัวเด็กทั้งสองให้เลิกคุยกัน เซเวอรัสอยากจะร้องบอกพวกตัวปัญหาทั้งสองคนนี้ว่า

ช่วยไปคุยกันหลังจากเขาคิดวิธีแก้ปัญหาก่อนได้ไหม!

 

---------------------------

 

หลังจากนั้นอีกสัปดาห์ฝนก็พรำลงอีกครั้งราวกับส่งท้ายเพื่อต้อนรับหน้าหนาวที่กำลังจะมาถึง และแน่นอนสำหรับเซเวอรัสแล้วเขาไม่อยากให้ฝนตกเลยเชียว

 

‘นี่ผมถามเพื่อนแล้วนะ วันนั้นไม่มีใครพูดว่างี่เง่าออกมาเลยสักคน มันต้องเป็นคุณแล้วล่ะ แล้วนี่คุณจะใจแข็งไม่ตอบผมจริงๆเหรอ? ผมรู้นะว่าคุณเป็นผู้ชาย แต่เราเป็นเพื่อนกันก็ได้นี่ ให้อยู่เงียบๆแบบนี้มันน่าเบื่อออกนะ คุณไม่เบื่อฟังผมบ่นเหรอ? แค่คุยเป็นเพื่อนผมก็ได้ ถึงเวลาถ้าคุณจะแต่งงานไปกับคนอื่นก็แค่บอกผมหน่อยแค่นั้นเอง’ อ่า...เจ้าเด็กพอตเตอร์มันตื้อเขามาแบบนี้มาตั้งแต่ฝนเริ่มตกจนตอนนี้จวนจะครบเวลาแล้ว แม้จะแค่ประมาณ5นาทีก็เถอะ แต่การที่ต้องมาฟังเด็กนี่พล่ามไม่หยุดแถมอุดหูก็ไม่ได้ตั้ง5นาทีนี่มันสุดยอดการทดสอบความอดทนเลยจริงๆ

 

‘ถ้าคุณยังไม่ยอมตอบผมก็จะตื้อไปเรื่อยๆทุกครั้งที่ฝนตกแบบนี้นี่ล่ะ!’ พอตเตอร์ทิ้งท้ายไว้อย่างนั้นก่อนเสียงเด็กนั่นจะหายไป เซเวอรัสแทบอยากจะตะโกนใส่กลับว่า ใช่! เขาโคตรเบื่อที่ต้องฟังมันบ่นเลย!

 

อันที่จริงศาสตราจารย์ปรุงยากำลังคิด หลังจากวันที่เขาเผลอหลุดปากไปวันนั้นเซเวอรัสก็ใช้เวลาทั้งคืนในการค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการเปลี่ยนเสียงที่สามารถแสดงผลผ่านพันธะได้ และแน่นอนว่าเขาพบว่ายาส่วนใหญ่สามารถใช้งานผ่านพันธะได้แต่เขายังต้องใช้เวลาปรุงมันอีกสักพัก และช่วงที่ยายังไม่เสร็จนี้เขาควรทำยังไงกับเด็กเวรนี่ดี?

 

“มิเนอว่าผมขอถามอะไรสักหน่อย” เซเวอรัสเริ่มพูดขึ้นบนโต๊ะอาหารมื้อค่ำของเหล่าคณาจารย์

 

“มีอะไรหรือเซเวอรัส?” หญิงสูงวัยตอบกลับ

 

“พอดีว่าผมไปอ่านเจอเรื่องยาเปลี่ยนเสียงแบบต่างๆและพบว่าส่วนใหญ่สามารถแสดงผลผ่านพันธะในฝนได้ ผมอยากรู้ว่าพวกคาถาเปลี่ยนเสียงจะได้ผลที่เหมือนกันหรือเปล่า?”

 

มิเนอว่าเงียบไปสักครู่เพื่อใช้ความคิดทบทวนความทรงจำ เพราะเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเคยศึกษาเรื่องนั้นมาหรือไม่ กระทั่งป๊อปปี้เป็นผู้ตอบแทน “ฉันเคยใช้มันเล่นกับสามีของฉันสมัยวัยรุ่นนะเซเวอรัส ดูเหมือนว่าพวกคาถาเปลี่ยนเสียงจะใช้ไม่ได้เวลาคุยกันผ่านฝนนะ แต่พวกยาฉันเคยลองใช้อยู่ก็ได้ผลดี”

 

“งั้นหรือ ขอบคุณมากป๊อปปี้”

 

“ไม่เป็นไร แต่ทำไมจู่ๆถึงอยากรู้ขึ้นมาล่ะ ฉันเห็นก่อนหน้านี้คุณไม่เคยสนใจเรื่องคู่โชคชะตาเลย” ป๊อปปี้ถามต่อทำเอาเซเวอรัสแอบร้อนตัวเล็กน้อยเพราะเขาไม่ได้เตรียมมาตอบคำถามกลับ

 

“แค่อ่านเจอแล้วมันคาใจผมน่ะ ผมไม่ชอบอะไรก็ตามที่ผมไม่รู้คำตอบ” อาจารย์ห้องพยาบาลพยักหน้ารับและไม่ได้สนใจถามต่ออะไร เซเวอรัสจึงลอบถอนหายใจที่เธอเลิกสนใจในตัวเขาเพราะหากโดนถามย้ำเขาก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดีเหมือนกัน และเมื่อคาถาใช้ไม่ได้แปลว่าเขาต้องทนฟังเจ้าเด็กนั่นพูดมากอีกสักพักเพราะหิมะเริ่มตกแล้ว...

 

***********

 

แฮร์รี่ไม่เคยคาดคิดว่าจู่ๆเขาจะได้ยินเสียงคู่โชคชะตาของตนเอง ถึงตอนแรกเขาจะคาดหวังให้เมทของเขาเป็นเด็กผู้หญิง แต่การที่เมทของเขาเป็นผู้ชายก็ยังทำให้เขาตื่นเต้นมากอยู่ดี ถึงเสียงนั่นจะเป็นแค่เสียงกระซิบเบาๆที่เผลอบ่นออกมาเพราะความรำคาญเขาก็เถอะ แต่เขาก็มั่นใจมากว่าเป็นผู้ชาย และอาจจะเป็นผู้ชายที่มีอายุพอสมควรแล้วด้วย แฮร์รี่จึงพอเข้าใจได้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ยอมตอบเขาตั้งแต่ทีแรก แต่ที่ไม่เข้าใจคือ...ทั้งๆที่รู้ว่าเขาได้ยินแน่ๆแล้วทำไมยังไม่ยอมตอบเขาล่ะ!?

 

“รอนเมทไม่ยอมตอบฉันอีกแล้ว เขาได้ยินฉันแน่ๆแต่เขาไม่ยอมตอบฉันอ่ะ” เด็กชายบ่นงุ้งงิ้งอยู่บนเตียงของตัวเองหลังจากที่เขาพยายามอ้อนวอนเมทให้ตอบจนเสียงรอบข้างกลับมา

 

“นายบอกฉันว่าเขาเป็นผู้ชายนี่แฮร์รี่ บางทีเขาอาจจะมีแฟนสาวอยู่แล้วก็ได้นะเขาเลยไม่ยอมตอบนาย”

 

“แต่ฉันบอกเขาแล้วนะว่าฉันแค่อยากได้เพื่อนคุย แค่คุยเป็นเพื่อนฉันเองแล้วถ้าอีกสักพักเขาจะแต่งงานตัดสัมพันธ์กับฉันก็แค่บอกฉันหน่อย แค่นี้เองฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรเยอะแยะเลย!” แฮร์รี่บ่นเสียงอู้อี้เพราะเอาหน้าซุกหมอนทำเอารอนที่มองอยู่ต้องส่ายหัวไปมากับความงอแงของเพื่อน

 

“ฉันว่านายควรเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเฮอไมโอนี่นะ เธอน่าจะรู้เรื่องพวกนี้ดีกว่าฉัน” ถึงจะไม่รู้ทำไมแต่แค่คิดว่าเพื่อนสาวมีโซลเมทของตนเองแล้วเด็กชายผมแดงถึงรู้สึกหน่วงในอกแปลกๆ แต่เขาก็ยังคงทำเป็นไม่สนใจมัน

 

“นั่นสินะ! ฉันไปหาเฮอไมโอนี่ดีกว่า” แฮร์รี่ที่ไม่ทันได้สังเกตสีหน้าแปลกๆของเพื่อนก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงเดินออกไปเพื่อเคาะประตูหอหญิงทันที

 

แต่แฮร์รี่โชคดีกว่านั้น เมื่อออกมาที่ห้องนั่งเล่นแฮร์รี่ก็ได้พบว่าเฮอไมโอนี่ยังคงอ่านหนังสือของเธออยู่ที่โต๊ะ เขาจึงไม่ต้องไปเคาะประตูหอหญิงให้รบกวนคนอื่น เด็กหนุ่มรีบเดินเข้าไปนั่งข้างๆเพื่อนสาวทันทีจนทำเอาคนที่กำลังจดจ่อกับหนังสือสะดุ้งเฮือก

 

“แฮร์รี่! ฉันตกใจหมดเลย นึกว่าเธอไปนอนแล้วซะอีก” แต่เมื่อเฮอไมโอนี่เงยหน้าขึ้นมามองแฮร์รี่กลับตกใจยิ่งกว่าเมื่อแก้มเด็กสาวเปรอะไปด้วยคราบน้ำตาที่ยังเช็ดไม่หมด

 

“เฮอไมโอนี่เกิดอะไรขึ้น? เธอร้องไห้? ใครทำอะไรเธอ?”

 

เฮอไมโอนี่กลับส่ายหัวไปมาแทนคำตอบทั้งยังพยายามเช็ดคราบน้ำตาที่เหลือออกให้หมด แฮร์รี่จึงลูบไหล่เธอเบาๆเชิงปลอบ “ถ้ายังไม่พร้อมก็ยังไม่ต้องเล่าก็ได้ แต่ถ้าใครแกล้งอะไรเธอต้องบอกฉันกับรอนนะ”

 

“นอกจากพวกเธอแล้วจะยังมีใครแกล้งฉันจนร้องไห้ได้อีกล่ะ” เด็กสาวพูดพร้อมยิ้มเศร้าจางๆพอให้แฮร์รี่หัวเราะออกมาได้เล็กน้อย ก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจลึกๆและเริ่มเล่า

 

“ฉัน...โดนเมทบอกว่าจะตัดพันธะแล้วน่ะ” คำบอกเล่าจากเพื่อนสาวทำเอาแฮร์รี่ต้องเบิกตาด้วยความตกใจ

 

“เอ๋? ทำไมล่ะ เกิดอะไรขึ้น?”

 

“จำที่ฉันบอกได้ใช่ไหมว่าคู่ของฉันอายุมากกว่าฉันตั้ง10ปีน่ะ จริงๆคือเขามีแฟนที่กำลังคบกันอยู่ แล้วพอแฟนเขารู้เรื่องว่าเขาเจอฉันที่เป็นคู่โชคชะตา แฟนของเขาก็เลยจะรีบให้แต่งงานเพื่อตัดพันธะกับฉันน่ะ... คงหึงล่ะมั้ง? แต่ก็ไม่แปลกหรอกใครก็ต้องหึงทั้งนั้นล่ะ เพราะคู่โชคชะตาน่ะมีแรงดึงดูดที่น่าเหลือเชื่อเลยล่ะนะ ฉันที่คุยกับเขาแค่ไม่ถึงปียังรู้สึกผูกพันกับเขาเลย” เมื่อฟังที่เฮอไมโอนี่เล่าจบแฮร์รี่จึงทำได้แค่ดึงเพื่อนมากอดไว้แล้วลูบหลังเบาๆเพื่อปลอบใจพลางคิดย้อนถึงตัวเอง

 

 

เฮอไมโอนี่ที่คุยกับโซลเมทแค่ไม่กี่เดือนยังเสียใจขนาดนี้ที่โดนคู่บอกตัดพันธะ แล้วเขาล่ะ? เขาที่ปากดีไปบอกอีกฝ่ายว่าถ้าทางนั้นจะแต่งกับคนอื่นก็ตัดพันธะกับเขาได้เลย เขาจะทนได้จริงๆน่ะเหรอถ้าเวลานั้นมาถึง? เพราะอย่างนั้นหรือเปล่าเมทถึงไม่ยอมตอบเขา? แฮร์รี่ได้แต่ลอบถอนหายใจกับความคิดของตัวเองพร้อมลูบหลังปลอบเพื่อนสาวและส่งเธอเข้านอนโดยที่สุดท้ายเขาก็ยังไม่ได้ปรึกษาใดๆ


 


 

Talk : กลับมาแล้วค่าหลังหายไปนานเป็นเดือนเลย จริงๆตอน3นี่ยาวมากรวมแล้ว8163คำ ซึ่งอีกนิดนึงก็จะเท่าตอน1+2แล้วเราเลยตัดเป็นตอน4ไปเลยดีกว่า และเพื่อไม่ให้คนอ่านร้องโวยวายว่าหายตั้งนานมาแค่นี้เหรอ? ป่ะค่ะเราไปอ่านตอน4กันเลยยย

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

241 ความคิดเห็น

  1. #220 3sandy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 23:32
    ป๋าเลิ่กลั่กแน้ว5555555
    #220
    1
    • #220-1 raining(จากตอนที่ 3)
      4 พฤษภาคม 2563 / 22:30
      ใจแข็งได้ไม่นานหรอก น้องอ้อนเก่งขนาดนี้
      #220-1
  2. #179 nicharipaen04 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:37
    ป๋าหลุด555555

    สงสารเฮอร์ไมโอนี่อ่า
    #179
    1
    • #179-1 raining(จากตอนที่ 3)
      22 เมษายน 2563 / 21:45
      โอ๋ๆนะคะ เดี๋ยวเฮอก็ได้คนปลอบแล้ววว XD
      #179-1
  3. #72 im.mild (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 02:31
    ขำอ่ะ ป๋าเผลอหลุดออกมาจริงๆด้วย โถ่ ละเรื่องเฮิร์มก็ยิ่งทำหนูรี่คิดมากไปอีก ป๋าคุยกับน้องหน่อยเถอะน้าาา
    #72
    0
  4. #68 Tomaiey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 23:13
    แหม จำเสียงได้ง่ายๆ ก็ไม่สนุกสินะ 55555
    #68
    0
  5. #59 Secr3t-Key (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:16
    เชี่ยยยยย สงสารเฮิร์ม
    #59
    0
  6. #58 GOTFAFA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:13

    ขอบคุณค่ะที่มาต่อ #หลังจากที่รอมานาน ฮือออออ ป๋าาาาา

    ทำไมทำแบบนี้กับน้อง #สงสารเฮอร์ไมโอนี่ แต่แอบดีใจ(มาปลอบเลยรอน)

    *ไปตอน4ละนะ
    #58
    0
  7. #56 BBM07 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:00
    กรี๊ดดดดดด หลังจากรอมานาน ขอบคุณมากค่ะฮือออ สเนปก็ยังคงดื้อแพ่งต่อไป... ตอบน้องเร็วเข้า! //รีบแว่บไปอ่านตอน4ก่อนนะคะ
    #56
    0
  8. #52 Secr3t-Key (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 09:32
    แฮร์รี่ ที่เงียบไปนั่นน่ะ อึ้งรึเปล่าลูก555555
    #52
    0
  9. #50 บุษกร อ่อนดี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 11:34

    รอน้าาาาาา ลุ้นมากกกกกก
    #50
    0
  10. #49 Severus Potter (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 19:48
    แงงง ลุ้นมากเลย รอนะคะะ
    #49
    0
  11. #47 ThirdToids (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 16:18
    โอ๊ยยยย จิกหมอนนอนกัดฟันแล้ววววว ฮืออออ
    #47
    0
  12. #45 Pamadim Pim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 04:19
    ชอบมากๆเลยค่ะอ่านรวดเดียว3ตอนดีต่อใจมากๆหือออ เขียนได้สนุกๆมากๆเลยค่ะ! จะติดตามผลงานไปเรื่อยๆและจะคอยให้กำลังใจในทุกๆตอนนะคะ สู้ๆนะคะ
    #45
    0
  13. #44 cozy ^0^ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 22:07

    พูด...ไปแล้ว...ป๋าหลุดไปแล้วววววว5555ในที่สุดหนูรี่ก็ได้รู้สักทีแทมยังหลุดในชั่วโมงเรียนของตัวเองอีก5555
    #44
    0
  14. #43 EPDB01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 22:54

    ในที่สุดป๋าก็หลุดแล้วว้อยยย

    #43
    0
  15. #42 ying iris (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 21:43
    The end ป๋า ทุกที่ท่านทำมาทุกๆอย่าง
    #42
    0
  16. #41 wal_5678 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 08:11

    สเนปหลุดล่ะโว้ยยยย แฮรี่เงียบค้างไปเลยยย

    #41
    0
  17. #40 Flutter (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 07:26

    หลุดแล้ววววววว

    #40
    0
  18. #39 windycloud (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 07:04
    เอาเเล้วป๋าเอ้ยยยย สบถออกไป-ไงหะ!โก หมดสนุกเลย555555
    #39
    0
  19. #38 WHO AM I ?! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 01:58
    หลุดแล้วโว้ยยยยยยยย!!!!!

    //รี่จำได้แน่ๆ​ มีใครจำเสียงสเนปไมได้บ้างล่ะ​ กรี๊ดดดดดด!!!!
    #38
    0
  20. #37 Mew Mew Ichigo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 23:31
    กรี๊ดดดดด หลุดแล้ว หลุดล้าววววววว โป๊ะแตกแล้วจาร์ย555555 ในที่สุด รี่จ๊ะ รี่ต้องจำเสียงให้ได้นะ!! มาทำให้ค้างขนาดนี้ไม่ต้องรอสอบเสร็จแล้ว ขอพรุ่งนี้เลยเถอะค่ะ!!
    #37
    0
  21. #36 iStranger (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 23:28

    ป๋าหลุดแล้วววว กรี๊สสสส
    ปล. ตั้งใจสอบนะคะไรท์
    #36
    0
  22. #35 J'name Rbt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 23:18
    เอ้าศจ. บทจะหลุดก็ง่ายงี้เลยเหรอคะ อะไรเนี่ย55555555555555555
    #35
    0
  23. #34 โลลิค่อน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:36
    แย่แล้ววน้าสเนป555 หลุดปากไปสะแล้ววว
    #34
    0
  24. #33 1308mint (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:34

    ป๋าแสดงตัวไปเลย
    รอฉากรู้ความจริงอยู่
    #33
    0
  25. #32 GOTFAFA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:30

    อร๊ายยยยยยยยย

    "งี่เง่า" โอ้ยยยย ในที่สุด

    ป๋าหลุดละว๊อยยยย

    นี่กำลังจะเชียร์ให้น้องไปจีบโชยุ่เลย(ถ้าป๋ายังไม่ตอบอ่ะนะ)

    *ขอให้ฝนตกนานๆๆๆ
    #32
    0