[os/sf] a Million Raindrops - NCT's DoJae

ตอนที่ 46 : [os] Rock–Paper–Scissors and Chuuu

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

[os] Rock–Paper–Scissors and Chuuu ♡

Doyoung x Jaehyun











#SFaMilRaindrops

9.143 words



BG Music: Bom – Bol4













Sunflower over the rainbow

Pretty, pretty – so pretty

Huh! Now you are at it again

Your smile always brighter than yellow



Yes, You had me at hello.









(*You had me at hello= I was in love with you from the moment I first saw you)











*









          กลิ่นหอมของเกสรดอกไม้ กลิ่นเฉพาะตัวของสีเทียน ไออุ่นทอดตัวลงอย่างอ่อนโยน ถนนรอบข้างเงียบสงบ เขตของโรงเรียนอนุบาลชินดงเป็นเหมือนโลกจำลอง ท่ามกลางบริเวณรอบข้างที่ใช้ชีวิตอย่างเร่งรีบ และเต็มไปด้วยเสียงดัง



          “ตงยอง"



          เด็กผู้ชายที่มีผิวขาวสว่างราวกับหิมะแรก ผมสีดำขลับสะท้อนกับหลอดไฟนีออน นัยน์ตากลมโตเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้ ริมฝีปากสีพีชเม้มลงอย่างครุ่นคิด มือเล็กๆ ที่ถูกเสื้อแขนยาวสีขาวกินมือ สะกิดเรียกรุ่นพี่ที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้าม ตากลมแป๋วจดจ้องอย่างเพ่งสมาธิ เหมือนกำลังมองไก่ทอดสูตรคุณยาย แต่คนที่นอนขดอยู่กับฟูกกลับไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลย



          “กงยองงงง"



          เจ้าของชุดเอี้ยมสีฟ้้า พยายามลากเสียงให้ยาวขึ้น แต่ก็ต้องนั่งจุ้มปุ้กลงกับพื้นหลังจากเรียกเสร็จ ทำไมนอนเก่งขนาดนี้อ่ะ เราเรียกจนหมดแรงแล้วนะ ยังไม่ทันเอาแรงไปเล่นก็หมดแรงแล้วง่ะ



          “อื้ออ"


          “ตื่นแล้วเหยอ"


          “ยางง"


          “ละตะไมไม่ตื่นอ่า ดงยองๆ "


          “ง่วงงง หยุดเรียกเลยนะ"


          “ฮื่ออ ตงยองใจย้ายอ่ะ โป้งๆ ๆ "



          เมื่อได้ยินเสียงตัดพ้อไม่หยุด คนที่อายุมากกว่าหนึ่งขวบ ก็ยอมปล่อยหมอนข้างที่กอดอยู่ นัยน์ตาเฉี่ยวราวกับกระต่าย ในการ์ตูนเด็กยอดฮิต ลืมตาตื่นขึ้นมา กะพริบตาปริบๆ สามทีก็พบว่าเป็นเด็กผู้ชายคนเดิม จองแจฮะยอน ห้องดอกทานตะวัน



          “จะเล่นอะไรอีก มะเหน่ยหรอ"


          “เค้าเบื่ออ่า พี่ตงยองมะเบื่อเหนอ"


          “เบื่อก็ได้ แต่ว่าอีกสิบนาทีค่อยเบื่อได้ไหม"


          “ก็ล่าย"


          “มาพิงหมอน แล้วหลับตาก่อนซี่"


          “ละพี่ตงยองจะปลุกเค้าไหม"


          “จะสะกิดๆ "


          “ก็ล่าย"



          เมื่อยื่นข้อตกลงเสร็จแล้ว แจฮยอนก็เดินเตาะแตะเข้าไปล้มตัวลงนอนข้างๆพี่ดงยอง โดยคนเป็นพี่ก็เปิดผ้าห่มรอให้น้องเข้าไปนอน เมื่อน้องเข้ามานอนแล้ว ดงยองจึงห่มผ้าห่มให้เด็กผู้ชายที่ตัวติดกับตนเอง ยิ่งกว่าพี่ชายแท้ๆ



          “กอดสิ"


          “ถ้าเค้ากอดคุณหมอนข้างแน้ว พี่กงยองจะกอดอารายอ่า"


          “กอดฮยููนได้ไหม"


          “ถ้ากอดเค้าแล้วจะฝันดีไหม"


          “ดีซี่ ฮยูนกลิ่นหอมกว่าคุณหมอนอีก"


          “ฮ่าๆ ๆ จริงเหยอ"


          “อื้อ"


          “งั้นนอนกาน แต่สิบนาทีน้า"


          “สิบนาทีคับ"



          พยักหน้าหงึกหงัก เมื่อพบว่าได้นอนกอดพี่ดงยองอุ่นๆ แล้ว อีกสิบนาทีก็จะได้ออกไปวิ่งเล่นแล้ว ใบหน้าน่ารักยิ้มให้กับตัวเองหนึ่งที ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลง เมื่อคนเป็นพี่เอื้อมมือมากอดจากข้างหลัง พร้อมกับร้องเพลงพึมพำให้ฟัง


          แจฮะยอนน่ะ ชอบเสียงร้องเพลงของพี่ดงยอง มากกว่าแผ่นเสียงที่คุณมี้ชอบเปิดอีก!



          “ฮยูนอ่า"


          “งื้อ"


          “ไม่ฉะบายหรอ ทำไมหัวใจเต้นตุ้บๆ เร็วมากเลย"


          “เค้าฉะบายดีน้า วันนี้พึ่งกินผัดผักมาล่วย!”


          “หันหน้ามาตุ้บๆ สิ"


          “จะวัดไข้เค้าหรอ"


          “ช่ายยย"



          เมื่อได้ยินดังนั้น แจฮยอนจึงหันหน้าเข้าหาคนเป็นพี่ เปลือกตาที่หย่อนเมื่อครู่ เบิกขึ้นโตๆ แสดงให้พี่ดงยองเห็นว่าเขาน่ะสบายดี! ลืมตาได้โตขนาดนี้ จะไม่ฉะบายได้ยังไงกัน แต่พี่ดงยองก็ไม่เชื่อเอาหน้าม้ามาชนกันแล้วไถไปไถมาเฉยเลย จุ้บๆ จุกว่างๆตรงหัวหนูด้วย



          “เต้นเร็วๆ ก่าเดิมอีก"


          “ฮยูนเหน่ยแล้ว พี่ยองๆ หยุดพูดก่อนได้เปล่า"


          “ทำไมอ่า"


          “มะรู้ พี่ยองๆ หายใจร้อน"


          “ฮยูนอยากเย็นๆ หรอ"


          “อื้อ"


          “ก็ได้ งั้นนอนกัน"


          “อื้อออ"



          เจ้าของนัยน์ตากลมโต ค่อยๆ กะดึ้บเข้าไปซุกตรงอกพี่ดงยอง ที่เอาตุ๊กตาคุณปุยเมฆมาลองให้ผมด้วยแหละ แต่พอจะผล็อยหลับก็คิดได้ว่าคุณหมอนข้างตอนนอนแอ้งแม้ง เหงาๆ อยู่ตรงพื้นแน่ๆ แจฮะยอนก็เลยจะพลิกตัวกลับไปกอดคุณหมอนข้าง



          “อยู่นิ่งๆ ซี่"


          “คุณหมอนเหงา"


          “แล้วไม่กลัวพี่เหงาเหยอ"


          “;______; “


          “พี่ตงยองมะเหงา เด้ะหนูกอดเอง"


          “อย่ากอดแน่นมากน้า เด้ะเจ็บมือ"


          “โอเค้!”



          หลังจากตกลงกันอยู่หลายรอบ ทั้งสองคนก็ค่อยๆ เข้าสู่ห้วงนิทรา และวันนี้ก็เป็นอีกครั้งที่พี่ดงยองสามารถหลอกล่อให้น้องแจฮะยอนหลับต่อได้ (แน่สิ เพราะเดี๋ยวเลิกเรียนเขาก็ต้องไปเล่นกับเด็กแก้มกลมอีก)


          แต่กลิ่นตัวแจฮะยอนน่าเหมือนเยลลี่รสส้มที่เจ้าตัวชอบกินชะมัด ดงยองกลัวจัง กลัวว่าวันหนึ่งฮยูนนี่จะกลิ้งได้เหมือนคุณเยลลี่สีสัม ;___;







*







          แจฮยอนจูงมือพี่ดงยองที่ใช้มืออีกข้างขยี้ตาตัวเอง หันกลับแล้วหยุดยืนโบกมือบ๊ายบายคุณครูซึลกิคนสวย ก่อนจะหุบปากฉับเมื่อเจอเด็กชายจองอู คนที่ชอบแกล้งแจฮยอน! สะกิดๆ พี่ดงยองใหญ่



          “อาไย"


          “จองวู"


          “ให้ขู่เหยอ"


          “อื้อ เอาดังๆ เลยนะ"


          “ชิ่ววๆ ๆ แบร่!”



          ขยับมือไล่คนที่เอาแต่มองมาทางพวกเขา ด้วยตาโตๆ พร้อมทำท่าทางที่่คิดว่าน่ากลัวที่สุด ยกมือขึ้นมาวางแหมะบนเอวด้วย เหมือนคุณพระเอกในซีรี่ย์ที่พี่โดยอนชอบดูเลย



          “หลบหลังพี่ดงยองเหมือนเด็กพุ้หญิงเลยนะ แจฮยอน!”


          “แล้วตองอูเก่วอะไรโด้ย!!”


          “แล้วทำไมจะหลบหลังพี่ไม่ได้ จองอูพูดอะไร ไม่รู้เรื่องเลย"



          ดงยองส่ายหน้า ก่อนจะเป็นคนกระตุกมือให้แจฮยอนเดินลงบันไดดีๆ ทิ้งผู้ชายนิสัยไม่ดีไว้ข้างหลัง ริมฝีปากสีชมพูสวยตั้งท่าจะเบ่ะ ท่าไม่ดีแล้วแฮะ



          “ถ้าไม่ร้องไห้ พี่จะให้เยลลี่สีส้ม"


          “จริงเหยอ"


          “อื้ออ ให้สามคำเล้ยย"


          “น่ารักที่ฉุดเลยยยย"


          “แจฮะยอนอย่าโหนคอพี่สิ เด้ะตกนะ"



          ดงยองยืนขมวดคิ้ว มองเด็กข้างบ้านที่ชอบอ้อน เอาตัวมาถูๆ เขาเหมือนเจ้าอากิ – แมวอ้วนที่บ้าน เด็กที่ชอบพาไปนู่นมานี่ เบียดเบียนเวลานอนกลางวันของเขา


          แต่ก็สนุกดี เวลาอยู่กับเจ้าเด็กขี้อ้อน



          “ดงยอง แจฮยอน ทางนี้ค่ะคนเก่ง"



          เสียงของพี่ซูจองดังขึ้น พร้อมกับพี่ดงฮยอนที่อายุเท่ากัน พี่ป.5ทั้งสองคนมักจะมารอเด็กๆ ที่หน้าโรงเรียนเสมอ ก่อนจะเดินกลับบ้านด้วยกัน



          “พี่ดงยองจับมือน้องด้วยสิ ให้น้องอยู่ข้างในนะครับ"



          พี่ดงฮยอนเอ่ยบอกน้องชาย ที่ทำหน้าง่วงอยู่ เด็กอนุบาลสองพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะเดินไปยืนด้านขวาของแจฮยอน แล้วจับมือเล็กๆ นั่นขึ้นมากอบกุม



          “ครับ ทีนี่เอามือมาจับพี่อีกทีนะ"


          “น้องแจนจับมือพี่สิคะ คนเก่ง"



          เมื่อจัดตำแหน่งการเดินแล้ว ทั้งสี่คนก็เดินออกจากตัวโรงเรียน ดงยองกับแจฮยอนชูมือขึ้นเหนือหัว เวลาเดินข้ามทางม้าลาย แก้มแดงๆ ของแจฮยอนที่ขึ้นสีเพราะความหนาว ชวนให้คนที่เดินผ่านไปมายิ้มกับความน่ารัก ในขณะที่เด็กผู้ชายอีกคนกลับเดินข้ามถนนนิ่งๆ ไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นเต้นหรือยิ้มร่าแบบเด็กผู้ชายในชุดเอี้ยมที่มีเสื้อกันหนาวของโรงเรียนสวมทับอีกที



          “ฮยูนเดินดีๆ อย่ากระโดดสิ เด้ะล้มน้า"


          “เค้าอยากก้าวยาวๆ แบบพี่ซูจองอ่า"


          “ค่อยไปกระโดดบนเตียงกัน"


          “กะล่าย"


          “เก่งมาก"



          ปล่อยมือข้างที่จับมือกับแจฮยอนออก ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวสองที แบบที่คุณพ่อ คุณแม่ และพี่ดงฮยอนชอบทำ เวลาชม แล้วค่อยยืื่นมือไปประสานกับมือเล็กๆ นั่นอีกที



          “งื้ออออ"


          “พี่ดงยองอย่าจับมือแน่น เค้ากำคุณลูกอมอยู่"



          เด็กชายดงยองมองคนที่เดินอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็สอดมือเข้าไปแย่งลูกอมในมือน้องมา



          “พี่ดงฮะยอน ปล่อยมือเค้าก่อน"


          “หืม"



          เจ้าของดวงตากระต่าย เพ่งสมาธิไปที่เปลือกลูกอม แล้วค่อยๆ ฉีกพลาสติกออกมา แล้วจับลูกอมยัดเข้าปาก โดยมีสายตาไม่เข้าใจของคนอายุน้อยกว่า



          “พิแย่งลูกอมหนูตะไม"


          “จะได้จับมือแน่นๆ ไง ไม่ชอบหรอ"


          “ชอบ แต่วันนี้พี่ดงยองต้องเล่นเป่ายิ่งฉุ้บกับหนูนะ"


          “ได้สิ"



          จองซูจองและคิมดงฮยอนมองเด็กสองคนคุยกัน แล้วได้แต่หัวเราะออกมา ก่อนจะจัดการอุ้มทั้งสองคนขึ้นมาอุ้มแล้วเดินกลับบ้านแทน เพราะขืนปล่อยให้เดินจูงมือกัน คุณพ่อคุณแม่คงรอกินข้าวเย็นจนหิวไส้ขาดแน่ๆ



          “บะบาย"


          “บะบายพี่ดงยอง เจอกันตอนท้องฟ้าเป็นสีส้มเข้มๆ น้า"


          “ด้ายย"



          ซูจองกับดงฮยอนหันให้เด็กทั้งสองคนไปบ้ายบายกัน ก่อนจะปล่อยเด็กอนุบาลให้ลงเดินบนพื้นหญ้าหน้าสนามบ้าน แล้วเดินจูงมือกันเข้าไปกินอาหารเย็น



          “พี่ซูจอง"


          “ขาา คนเก่ง"


          “วันนี้หัวใจหนูเต้นเร็วมากๆ ๆ "


          “หืม ทำไมถึงใจเต้นเร็วขนาดนั้นคะ?”


          “มะรู้ ต้องถามพี่ดงยอง"


          “โถถ หนูคะ"


          “ฮับ!”


          “ฮื่อออ พี่เหมือนใจจะขาด ฮึบๆ ไว้นะคะ อย่าพึ่งใจเต้นแรงมาก"


          “ก็ล่ายย"



          พยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จนหน้าม้าเปิดเห็นหน้าผากหมด เมื่อเห็นว่าคุณแม่เดินออกมาเปิดประตูหน้าบ้านรอ พร้อมกางแขนออกกว้างมากๆ ๆ ๆ กว้างกว่าตัวแจฮยอนอีก



          “ศัตรูอยู่ข้างบ้านนี่เอง...”



          ซูจองหันไปมองบ้านที่อยู่ทางซ้ายมือของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมา เมื่อคิดว่าเธอต้องเสียน้องชายที่สุดแสนจะน่ารักที่สุดในโลก ให้กับเด็กผู้ชายข้างบ้าน






*






          “ฮยูนนนนน"



          เด็กที่นั่งระบายสีเทียนอยู่ เงยหน้าขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกของพี่ดงยองห้องปลาวาฬ หัวเราะคิกคักใหญ่ เมื่อพบว่าพี่ดงยองสะพายเป้สีน้ำเงินเข้มมาด้วย ต้องมีขนมเยอะมากแน่เลย!



          “พี่ดงยองเปลี่ยนชุดแล้วเท่จังคับ"



          เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสีเขียวทหาร ทับด้วยแจ็กเกตยีน ใส่หมวกมาด้วยแฮ่ะ!



          “เจ้โดยอนจับแต่งตัวง่ะ เหนื่อยมากเลย"


          “เปลี่ยนเสื้อเหน่ยเหยอ"


          “โดนเจ้ฟัดจนเหน่ยเลย ฮื่ออ"


          “ฮ่าๆ แจนเข้าใจแจนกะโดนพี่ๆ ฟัดบ่อย จักกะจี้มากๆ "


          “ก็แจนน่ารักนี่นา มะเห็นแปลก"


          “พี่ดงยองกะน่ารัก เหมือนคุณกระตุ่ย"


          “ไม่เหมือนซะหน่อย! พี่เหมือนคุณเสือคำรามตะหาก"



          แจฮยอนกะพริบตาช้าๆ พยายามนึกหน้าคุณเสื้อในไลออนคิง กับหน้าพี่ดงยองแล้ว ก็ยิ่งงงใหญ่เลย



          “เหมือนตรงไหนง่าา?”


          “เหมือนนนน"



          งงจนปวดหัวแล้วอ่ะ ทำไมคุณกระตุ่ยกลายเป็นสิงโตหอนๆ ๆ บรู่วได้ ไม่เห็นน่ารักเลย



          “เหมือนก็ล่าย"


          “ละแจนจะเล่นอาราย วันนี้พี่เล่นด้วยได้แค่ครึ่งเข็มสั้นน้า"


          “ครึ่งของชั่วโมงเองเหยอ"


          “อื้อ พี่ต้องกลับไปทำการบ้าน"


          “กะล่ายย งั้นแจนไปหยิบกะละมังกับค้อนธอร์ก่อนน้า"



          ดงยองพยักหน้า ก่อนจะนั่งตุ้บลงบนพรมสีขาว ยกมือไหว้คุณน้าที่เดินผ่านห้องนั่งเล่น ห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยรูปของพี่ซูยอน พี่ซูจอง แล้วก็เด็กแสบห้องดอกทานตะวัน ในห้องมีแต่สีชมพูเต็มไปหมด สมกับเป็นบ้านของเด็กผู้หญิง



          “มาแย้วววว"


          “นั่นใช่ค้อนธอร์หรอ?”



          ดงยองชี้ไปที่วัตถุสีเขียวเหมือนเยลลี่ ดูยังไงตรงด้ามจับก็ไม่ใช่ค้อนแน่ๆ เหมือนจะเป็นอาวุธที่พี่โดยอนชอบพกไปพบแฟนในกระดาษเลย



          “มะนุ้วอ่ะ หาเจอแต่อันนี้"


          “โอเคๆ งั้นวันนี้เล่นเป่ายิ่งฉุ่บตีหัวใช่ไหม"


          “ช่ายๆ ใครชนะได้ตีกับได้หม่ำๆ คุณเยลลี่สีฉ้มม"



          ดงยองพยักหน้า ก่อนจะจัดวางให้กะละมังกับค้อนอยู่ระดับเดียวกัน แล้วเอากล่องคุณเยลลี่ (ที่พี่ดงฮยอนแพ็คให้) วางไว้ตรงกลาง ระหว่างค้อนเยลลี่สีเขียวกับกะละมัง



          “หนึ่ง ฉอง ฉาม"


          “เป่า ยิ่ง ฉุ่บบบบบบบ"



          เมื่อเห็นว่าพี่ดงยองออกค้อน แล้วตัวเองออกกระดาษ แจฮยอนก็หัวเราะคิกคักอยู่นาน จนพี่ดงยองยกกะละมังมาคลุมหัวแล้ว ถึงจะใช้ค้อนสีเขียวตีเข้าไปอย่างชอบใจ



          “งื้ออ"


          “เจ็บเหยอ"


          “มะเจ็บ แต่เหมือนเยลลี่เขียวมันหลุดเลย"


          “มะหลุดหนอก มันเป็นค้อน แข็งแรงเหมือนป็อบอาย"


          “เน้อออ พี่คงคิดไปเอง"


          “อื้อออออ"


          “หนึ่ง ฉอง ฉามมม"


          “ปัก กะ เป่า ยิ่ง ฉุ่บบบบบบ"


          “แงงง้"



          เมื่อเห็นว่าพี่ดงยองออกค้อน และแจฮยอนออกกรรไกร เด็กกลิ่นพีชก็รีบยื่นมือออกไปหยิบกะละมังมาคลุมหัว หลับตาปี๋เพราะคิดว่าต้องโดนตีคืนแรงๆ แน่เลย



          “ลืมตาสิยัยบ๊อง"


          “ไม่ลืมมม ก็เดี๋ยวเจ็บแล้วกะต้องหยีตา"


          “เจ็บอะไร พี่ตีแล้วเนี่ย"


          “ตีตอนไหน ตะไมไม่เจ็บ"


          “ก็ไม่ได้ตีให้ฮยูนเจ็บไง"



          เจ้าของบ้านค่อยๆ ลืมตา กะพริบตามองรอบข้างด้วยความงง ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นปฏิกิริยาของแจฮยอน



          “ตะไมตีไม่เจ็บอ่ะ"


          “ก็บอกว่าไม่อยากให้แจนเจ็บไง"


          “u____u “


          “แค่หกล้มบ่อยๆ ก็เจ็บแล้ว พี่จะตีให้เจ็บหัวเพิ่มทำไม"


          “งั้นพี่ดงยองกินเยลลี่สองชิ้นเลยนะๆ ๆ "



          คนได้เยลลี่เพิ่มหัวเราะ พยักหน้าหงึกหงัก ทั้งๆ ที่ตัวเองชอบกินรสโคล่ามากกว่า แต่ก็ยอมมาเล่นเกมแย่งเยลลี่สีส้มกับเด็กข้างบ้านทุกวัน



          “ง่ำๆ เร็ว เค้าป้อน"



          อ้าปากกว้าง ให้อีกคนใส่เยลลี่ลงมาในปาก ตายิ้มไปด้วยเมื่อเห็นว่าแจฮยอนยิ้มออกมากว้างขนาดไหน เสียงหัวเราะใสๆ นั่นอีก ชวนให้หัวใจเต้นแรงชะมัด



          “อาหย่อยไหม"


          “อื้อออ"



          รอยยิ้มของแจฮยอนน่ะ สว่างกว่าดอกทานตะวันในเนื้อเพลงที่คุณพ่อชอบร้องให้คุณแม่ฟังอีก มันสดใสมากๆ ๆ แบบที่ว่าชาตินี้ก็ไม่ต้องรดน้ำเพิ่มแล้ว ยิ้มแฉ่งตลอดปีแบบไม่เฉาเลย! รอยยิ้มแจฮยอนน่ะ



          “พี่ดงยองงับมือเค้าตะไม"


          “ขอโทษ มันนุ่มๆ เหมือนกัน นึกว่าเป็นคุณเยลลี่"


          “งื้อออ เพี้ยงๆ ให้เค้าเลยนะ"


          “เพี้ยงๆ ๆ หายเจ็บน้า"



          จับนิ้วป้อมๆ ทั้งห้าของน้องมาเป่าเพี้ยงๆ ให้ หลับตาด้วยนะตอนอธิษฐานให้น้องหายเจ็บน่ะ แต่พอลืมตาแล้วช้อนตามองน้อง แก้มอวบๆ นั่นก็แดงไปหมดเลย



          “ฮยูน?”


          “งื้อออ"


          “คุณน้าค้าบบบบ แจฮะยอนไม่ฉะบายยยยยยย"



          เอ่ยเรียกคนทั้งบ้านเสียงลั่น จนพี่สาวสองคนถึงกับรีบวิ่งลงบันไดแล้วโผล่มาห้องนั่งเล่น ทั้งคู่สามีภรรยาจอง ไหนจะเจ้าแมวสามตัวประจำบ้านอีก



          “ตายแล้ว ทำไมแก้มแดงขนาดนั้นล่ะ คุณไปเอาปรอทวัดไข้มาสิ"



          แจฮยอนมองหน้าทุกคนด้วยสีหน้าสงสัย ส่ายหน้าไปมาเพื่อบอกว่าตัวเองสบายดี แต่ก็ไม่มีคนสนใจเลย ฮื่ออ คิดว่าฮยอนงอแงอีกแล้วแน่ๆ



          “หัวใจเค้าแค่เต้นแรงๆ อ่าพี่ซูจอง"



          เมื่อได้ยินดังนั้น พี่สาวคนรองก็เอามือขึ้นกุมขมับ ก่อนจะทิ้งโดดตัวนอนคว่ำลงบนโซฟาด้วยสีหน้าเซ็ง แต่เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น เจ้าแจฮยอนก็ค่อยก้าวเตาะแตะ ปีนขึ้นไปบนโซฟา แล้วโดดทับพี่ซูจองอีกที



          “หนูววววววว"



          คนที่โดดทับโอดครวญขึ้นมาด้วยเสียงยานคาง เรียกเสียงหัวเราะให้กับผู้คนรอบบ้าน ก็แจฮยอนเป็นศูนย์รวมรอยยิ้มและเสียง    หัวเราะของทุกคนนี่นา



          ทั้งตระกูลจอง


          แล้วกะพี่ดงยองห้องปลาวาฬด้วย













*







(แถม)





          “แจฮยอนโว้ยยยยยยย สายแล้ว รีบๆ ลงมา"


          “รู้แล้วววววว"



          แจฮยอนวิ่งตึงตังลงมาจากห้อง กัดขนมปังสลับกับดื่มนมจนหมดแก้ว ใบหน้าที่เรียกได้ว่าหน้าตาดีโคตรๆ ทุกอย่างสมส่วนไปหมด ไหนจะชุดนักเรียนของโรงเรียนที่โด่งดังที่สุดในโซลนั่นอีก



          “ไปแล้วนะค้าบบบ คุณแม่คุณพ่อ พี่ซูจอง"


          “ไปดีมาดีน้าา"


          “พี่ซูยอนล่ะครับ?”


          “ยังไม่ตื่นจ้าา"



          พยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อสูทของโรงเรียนขึ้นมาใส่ ตรวจเช็คความเรียบร้อยของตัวเองหน้ากระจกอีกครั้ง ก่อนจะวิ่งกลับไปหยิบขนมปังใส่ไข่ดาวและเบคอนอีกชิ้น



          “ค่อยๆ กินนะลูก เดี๋ยวติดคอ"


          “ค้าบบบ"



          ตอบทั้งๆ ที่ยังเคี้ยวขนมไว้ในปาก ก่อนจะเร่งขาเดินไปประตูหน้าบ้าน โดยพบว่าพี่ชายข้างบ้านกำลังกอดอก ยืนพิงกำแพงกินขนมปังอยู่เหมือนกัน



          “อ้วนนนนน สายอีกแล้ว ดูหนังโป๊จนดึกหรือไง"


          “พี่ดงยองบ้า! เค้ามาแล้วก็ออกรถได้แล้ว"


          “ครับ ท่านหญิงแจฮยอนนน"



          เอ่ยตอบเสียงยานคาง ก่อนจะสะบัดขาขึ้นคร่อมจักรยาน ยัดขนมปังที่เหลือลงปาก เพื่อใช้มือทั้งสองข้างจับแฮนด์จักรยาน โดยที่แจฮยอนใช้มือข้างซ้ายจับชายเสื้ออีกฝ่ายไว้หลวมๆ



          “พี่บอกแล้วใช่ไหม ว่าให้จับแน่นๆ "


          “ก็ได้"



          บึนปากใส่ผู้ชายขี้เอาแต่ใจ ขี้เก๊ก ขี้เย็นชา! คนอะไรไม่รู้ ตอนเด็กก็โคตรอบอุ่น ทำไมโตมาแล้วนิ่งยังกับรูปปั้นแบบนี้วะ นิ่งจนสาวๆ กรี้ดทั้งโรงเรียนแล้วเนี่ย



          “จับแน่นๆ แปลว่าให้กอด"


          “หึ้ยยยยย"



          แต่แม่ง เขินชะมัด เขินผู้ชายคนนี้มาตั้งแต่เด็ก จนโตตัวเป็นควายแล้วยังเขินเลยเนี่ย



          “ใจเต้นใหญ่เลยน้าา"


          “โว้ยยย ขับไปสิ อย่าบ่นได้ไหมพี่ดงยอง!”


          “จ้าา"



          เมื่อได้แกล้งอีกคนแล้วก็อารมณ์ดี จนต้องขี่จักรยานไปด้วยผิวปากไปด้วย ยิ้มให้กับแจฮยอนที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยตั้งแต่เด็กจนโต ขี้เขินยังไงก็ขี้เขินอยู่แบบนั้น



          น่ารักยังไง ก็น่ารักขึ้นทุกๆ วันเลย


          แม่ง เมื่อไหร่จะกล้าขอน้องเป็นแฟนวะ (อย่าพึ่งด่า ขอเวลาฝึกหน้ากระจกอีกหน่อย)




          “ขี่ให้มันดีหน่อยสิพี่เว้ยยยย"


          “อ้ากกก มันไหลลลลลลล"


          “พี่ดงย๊องงงงงง"


          “เบรกแล้วๆ ๆ ๆ "




          พี่ดงยองน่ะ ตอนเด็กๆ เคยเท่ยังไง

          ตอนโตไม่เหลือแล้ว ความเท่เหล่านั้นอ่ะ (แต่อย่าไปบอกพี่ดงยองนะฮะ!)






THE END





Please comment or tag #SFaMilRaindrops





Talk: HBD พี่มิ้นนะค้าบบบ คุณแม่ของ #น้องค้าบบบบบบบ พล็อตนี้กะคือรีเควสโดยพี่มิ้นน่ะเอง พล็อตเรยน่ารักตะมุตะมิขนาดนี้ กะคือพึ่งค้นพบว่าแต่งแนวนี้ได้คล่องกว่าที่คิด เพลินมาก ฮื่ออ ฟิลเตอร์แม่น้องแจนต๋ามันล้นนนนนอก! อยากหวีดฟามน่ารักคอมเม้น เล่นแท็กกันล่ายน้า กยี้ดดดดดด เฉยๆก็ล่ายนุ้เหงา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

621 ความคิดเห็น

  1. #476 CaffeineAddicted (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 11:54

    น่ารักมากๆเลยค่ะ คนพี่พอโตแล้วทำไมกา- แค่กๆ

    #476
    0
  2. #473 zowelln (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 08:11
    อ้ย เอ็นดูคับ
    #473
    0
  3. #472 VANESSA_ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 03:15
    น่ารักจังเลย เจ้าเด็ก
    #472
    0
  4. #458 cadeaux (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 17:28
    ขอสเปเป็นตอนที่ตาพี่ห้องปลาวาฬกล้าขอน้องเป็นแฟนเลยได้ไหมๆๆๆ แงงง น่ารักมากกก ตอนเด็กว่าน่ารักแล้วตอนโตน่ารักกว่าอีก ตาพี่ขี้เก๊กที่หนึ่งเลยๆๆๆ!
    #458
    0
  5. #456 peachpuffs (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 14:03
    น้อนนนนค้าบบบบบบแงเอ็นดูมากๆๆพี่จะเหมาเยลลี่สีส้มให้หนู!!!
    #456
    0
  6. #455 allilispt (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 10:21
    น่ารักมากกกกกกก แง้ คุณเพชรมาต่อภาคน้องโตแล้วหน่อยค่าา น่ารักกกกก
    #455
    0
  7. #454 salmonpuffx (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 02:57
    น่าย้ากมากเย้ยค้าบ มันตะมุตะมิเขินๆมากๆ น่ารักกกกกก
    #454
    0
  8. #452 #AAZ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 02:20
    น่ารักจะตายแล้ววววววววววว
    #452
    0
  9. #448 Jnz♧ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 23:42
    น่ารักกกกก
    #448
    0
  10. #447 DONGJAEN (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 23:15
    น่ารักมากกกก ทั้งเขินทั้งน่ารัก ยิ้มจนปวดแก้มไปหมดแล้วคับ
    #447
    0
  11. #446 🤘🏻🍑 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:49
    น่ารักมากกกกก หัวใจเราเต็มแรงๆยิ้มจนปวดแก้มวันนี้ยังกินคุณเยลลี่ไปได้นิดเดียวเอง ปวดแก้มซะแล้ว! น้องแจนจ๋ามาช่วยพิกินได้น้า หัวหอมมมม ฮื่อ น่ารักเป็นบ้า น่ารัก
    #446
    0
  12. #445 มุ้งมิ้น (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:42
    แงงงงงง คือสุดแสนจาน่ารักเลยย ตั้งแต่เด็กจนโต น้องแจยอนห้องทานตะวันของคุณแม่ ; _____ ;
    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆตอนนี้นะคะ มันแบบมีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมดเลย ขำที่เอาค้อนเยลลี่เขียวมาตีกันน แงงง ตีแรงๆได้พังแน่ๆ แต่พี่ดงยองก็ไม่ตีน้องหรอก เพราะกลัวน้องเจ็บ สุดเท่ไปเลย แต่โตมาก็ยังกากๆนะคะ เก็กมากๆไม่ดีน้าา 555555
    #445
    0
  13. #444 ยงย้งวิงกี้มิงกี้ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:41
    แงงงงงน้องน่ารักมากค้าบ เขินมากเลย ใจฟูวววว
    #444
    0
  14. #443 JANXBY (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:31
    น้องแจนนนนนนน น่ารักมากเลยค้าบ พี่ดงยองกะน้องก้น่าร้าก ฮื่อ รักน้องมากเลยดิ่ ตีไม่ให้เจ็บอ่า แสนอบอุ่น .////.
    #443
    0