[os/sf] a Million Raindrops - NCT's DoJae

ตอนที่ 47 : [sf] A Thousand Wishes I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    18 ก.ค. 62

[sf] A Thousand Wishes

I

Doyoung x Jaehyun







#SFaMilRaindrops


AU-Goblin

BG Music: Crush – Beautiful (Doyoung cover ver.) 









To The Most Beautiful Voice, 

I have ever experience – 

The Heavenly voice I’ m always

Longing for. 














Upon no one sky, 

I called out for you, reaching out 

For a moment of warmth – 

I heard your whisper, a wish 



Upon your tears, Beautiful

Sorrows engraved within your eyes.








*










          ตึก ตัก ตึก ตัก



          น่าแปลก? 



          ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินสวนไปมา หยาดฝนที่ตกลงชโลมพื้นถนนและทางเดิน แสงไฟจราจรที่เปลี่ยนสีเป็นวงจรกลับไปกลับมา ท่ามกลางความวุ่นวายเหล่านั้น – ทำไมผมถึงได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองชัดเจนขนาดนี้นะ?

หรือวันนั้นอาจจะมาถึงแล้ว

          วันที่ผมอาจจะรอคอยมาตลอด



          ให้ความมืดของรัตติกาล พรากจากทุกความผิดหวังและทุกข์ระทม



          มือขวาที่เคยจับร่มสีดำสนิทไว้แน่น ค่อยๆ คลายออก หยุดยืนท่ามกลางทางเดินที่ไม่ค่อยมีคนผ่านไปนัก เขาจึงไม่โดนสายตาต่อว่าราวกับทำความผิดใหญ่หลวง ผมสีดำสนิทตัดกับผิวพรรณที่ขาวราวกับหิมะแรก โครงหน้าที่ชัดเจนไปหมด ชวนให้สะดุดตา – จะเว้นก็แต่ช่วงเวลาที่ฝนพรำลงมาเช่นนี้ ที่ผู้คนต่างเมินหน้าหนีคนแปลกหน้า เพื่อเร่งฝีเท้าให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุด



          ขยับปลายเท้า หันออกไปยังพื้นถนนที่ยานพาหนะต่างเคลื่อนตัวด้วยความเร็ว ค่อยๆ มองภาพที่ไม่ค่อยได้ซึมซับมันนัก ก้มลงดมกลิ่นดอกไม้ที่ชอบดอมดม ปะปนมากับกลิ่นของหยาดฝนที่ชโลมล้างทุกสิ่ง จมูกโด่งรดรินกลีบดอกไม้ พลันให้กลีบดอกที่โรยแรงร่วงลงมา



          “ขอ – "



          ผมอยากอธิษฐานขอพรสักข้อ ก่อนจะทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แต่สมองกลับคิดหาคำขอสักข้อไม่เจอ มันว่างเปล่าพอๆ กับความรู้สึกที่เคยเผชิญมาตลอด



          “ขอสิ"



          ปลายร่มสีดำสนิท แตะกันเบาๆ เสียงทุ้มดังขึ้นท่ามกลางไอเย็นที่ระเหยขึ้นมาจากหยาดฝน เสื้อโค้ตสีดำสนิท เสื้อคอเต่าสีเทา นาฬิกาทรงแปลกที่ดูแพงจัด ผมหน้าม้าที่ถูกเซตขึ้นอย่างดี ทุกๆ อย่างมันดูตรงข้ามกับเขาทั้งหมด



          ชุดนักเรียนที่ถูกใช้ซ้ำๆ – เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตาและหยาดฝน



          “ครับ?” 


          “ขอพรไง"



          หัวใจเต้นแรงกว่าเดิม อีกฝ่ายรู้ได้อย่างไรว่าเขากำลังจะขอพร แจฮยอนเลื่อนสายตามองผู้คนรอบตัว ที่เดินอ้อมผ่านพวกเขาไปอย่างไม่ใส่ใจ



          “ผมอยากมีความฝัน"


          “อยากให้ความฝันเป็นจริง?” 


          “ไม่ฮะ มันเป็นขั้นตอนก่อนหน้านั้น"



          ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน เขาถึงกล้าบอกสิ่งที่แอบซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจ กับคนแปลกหน้าที่พึ่งเจอกันเป็นครั้งแรก – คนแปลกหน้าที่รู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน



          “พอจะจับความรู้สึกได้ไหม ว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน"

          “ผม...” 



          แพขนตางอนค่อยๆ ขยับตาขึ้นมองคนตรงหน้า ผู้ชายที่ดูมีอายุพอประมาณ ที่หยุดยืนอยู่กับที่ เฝ้ามองเขาคิดอย่างไม่รีบร้อน



          “ผมอยากถูกคนรัก – "



          ใช้เวลาไปเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่ก็น่าจะนานพอสมควร เพราะแจฮยอนเริ่มรู้สึกเย็นตามมือและแขนแล้ว แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับไม่แสดงอาการหนาวหรือสั่นเลยสักนิด เขายืนรอคำตอบของผมอย่างนิ่งสงบ ราวกับรูปปั้น แต่นัยน์ตาคู่่นั้นที่ถูกเติมเต็มด้วยทะเลแห่งความเศร้า ทำให้แจฮยอนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่รูปปั้น



          เยอะๆ "



          และน่ันอาจทำให้แจฮยอนกล้าลงรายละเอียดของความฝันนั้น สบตาเข้ากับนัยน์ตาที่เหมือนดวงตาของกระต่าย ดำสนิทและหางตาตวัดขึ้นอย่างงดงาม สวยงามเสียจนเขาไม่สามารถหยุดจับจ้องใบหน้านั้นได้ เด็กผู้ชายที่หลงทางคนนั้น

          จองแจฮยอน – 



          “อยากเป็นคนที่ได้รับความรักจากผู้คนมากมายฮะ"



          เด็กทารกที่ถูกทิ้งอยู่หน้าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า วัยรุ่นที่หนีออกจากบ้านที่ไม่เหมือนบ้าน สถานที่ที่พวกผู้ใหญ่ตั้งขึ้นมาเอาหน้า แต่ข้างในกลับเน่าเฟ้ะ



          “เป็นความฝันท่ีดีนี่"


          “ฮะ?” 



          ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้ามักจะทำให้แจฮยอนแปลกใจเสมอ ทำไมถึงบอกว่าความฝันล้มๆ แล้งๆ และน่าตลก ของเขา เป็นความฝันที่ดีกันนะ? 



          “หลับตาสิ"



          แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความจริงใจ – แจฮยอนน่ะไม่รู้หรอกนะว่าสายตาของความรักน่ะเป็นแบบไหน แต่เขารู้จักสายตาของการหลอกลวงดี ซึ่งคนตรงหน้าไม่มีร่องรอยของความโกหกเลยสักนิด



          “ถ้าผมลืมตาขึ้นมาแล้วตัวตนของผมจะหายไปไหม?” 



          แล้วแจฮยอนก็นึกขึ้นได้ ว่าเขาอาจจะทำมันลงไปโดยไม่รู้ตัวแล้วก็ได้ และผู้ชายที่หน้าตาดีเกินมนุษย์ตรงหน้า อาจจะเป็นสิ่งที่ผู้คนเรียกว่ายมทูตก็เป็นได้



          “หายไปสิ – "



          รอยยิ้มที่อ่อนโยน นี่หรือเปล่านะ ที่เขาเรียกว่าดวงตาที่ทำให้ผู้คนยอมแลกชีวิต เพื่อสัมผัสความงดงามนี้ดูสักครั้ง? 



          “ความเจ็บปวดของนาย จะหายไปสักเสี้ยวหนึ่ง"


          “แล้วผมจะมีความสุขไหม"


          “ถ้านายยอมเปิดรับมัน"


          “ผมกลัว"


          “อย่ากลัวที่จะมีความสุขสิ"


          “พอคิดดูแล้ว มันเป็นคำที่ไม่เหมาะกับผมเท่าไหร่ – ความสุขน่ะ"


          “ความทุกข์ก็ไม่ใช่สิ่งที่เหมาะกับนาย"


          “ผมคิดว่าตัวเองโดนสาปเสียอีก"


          “ทั้งนายทั้งฉันต่างก็โดนสาป –พวกเราทุกคนนั่นแหละ"


          “แล้วจะมีวันที่คำสาปนั้นหายไปไหมฮะ?” 


          “ฉันก็อยากตอบคำถามนั้นให้นายได้เหมือนกัน"



          เมื่อหลับตาลง ผมก็ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงสายฝน รับรู้เพียงแต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาเรื่อยๆ กลิ่นหอมของเทียนหอม พื้นที่อุ่นกว่าที่นอนของผม มันอบอุ่นเสียจนอยากจะหลับตาไว้แบบนี้ – ตลอดไป



          “ตอนที่นายลืมตาขึ้นมา ความอบอุ่นพวกนี้ก็จะไม่หายไป"



          อีกแล้ว...เขาอ่านใจผมได้อีกแล้วงั้นเหรอ? 



          “คุณ…"



          แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะมันเป็นครั้งแรกในชีวิตเลย ที่มีคนพยายามทำความเข้าใจตัวตนของผม



          “ชื่ออะไรเหรอฮะ?” 



          ต่อให้จะเป็นคนแปลกหน้าที่จะเดินจากไปตอนไหนไม่รู้ ถึงเป็นแบบนั้นก็ยังดีกว่าไม่มีใครเลย



          “โดยอง – คิมโดยอง"




          แต่ถ้าเขาไม่เดินจากไป ถ้าเขาจะยังอยู่ตรงนี้ – นานๆ 

          ก็คงดี




          อ่า..ให้ตายสิ

          พึ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว ผมก็มีคำอธิษฐานถึงสองข้อซะแล้ว








*







          “แวมไพร์!” 



          เสียงใสดังขึ้นมาจากกองหมอนและผ้าห่ม ห้องโถงขนาดใหญ่ อุณหภูมิอุ่นพอดี แสงไฟสีส้มช่วยให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้นกว่าเดิม ความหนาวของฤดูหนาวไม่เป็นปัญหาสำหรับคนที่มีเงินมากมายแบบ จองแจฮยอน 

จองแจฮยอนที่ถูกกงล้อแห่งโชคชะตา เหวี่ยงไปเหวี่ยงมา ไปยังจุดยืนในชีวิตที่ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้สัมผัสมัน



          “จะทายไปถึงเมื่อไหร่กัน"


          “ซอมบี้!” 


          “เฮ้อ คิดว่าซอมบี้จะหน้าตาดีขนาดนี้ไหม"



          ผู้ชายที่มีใบหน้าสมบูรณ์แบบราวกับภาพวาดที่ถูกเติมแต่งโดยจิตรกรเอกทุกยุคสมัย ผมสีดำสนิทตัดกับผิวหน้าที่ขาวราวกับหิมะ นัยน์ตาดำกลมโต หางตาตวัดขึ้นราวกับกระต่ายป่า ทว่าไหล่กว้างๆ และส่วนสูงที่ได้ส่วนสัดนั้น ทำให้ผู้ชายคนนี้ดูเป็นเหมือนเทพเจ้าในนิทานปรับปรามากกว่ากระต่ายป่า


          อ้อ – รวมถึงความสามารถพิเศษของอีกฝ่ายด้วยล่ะนะ



          “แล้วเมื่อไหร่อาจอชิจะบอกผมสักทีอ่ะ ผมเดาจนครบโลกแฟนตาซีแล้วนะฮะ"


          “เหลืออีกตั้งเยอะ"


          “แต่ถ้าอาจอชิบอกผมเองว่าเป็นตัวอะไรจะไม่ง่ายกว่าหรือไงครับ"


          “ไม่ใช่ตัวสักหน่อย"


          “งั้นเป็นท่านประเภทไหนฮะ แบบใน Vampire Knights เหรอฮะ"


          “เฮ้อ"


          “ถอนหายใจอีกแล้วนะฮะ!” 


          “ขนาดทายอยู่ทุกวัน พลังยังไม่ลดลงบ้างเลย"


          “ก็ผมยังเด็กนี่นา! ไม่ได้อยู่มาร้อยๆ ปีเหมือนอาจอชินี่ฮะ"



          คนโดนเหน็บแนมวางเทียนหอมที่พึ่งถูกจุด ลงช้างแจกันดินเผา ขายาวค่อยๆ ก้าวมาจากด้านหลังโซฟา ก่อนจะมาหยุดยืนตรงหน้าโซฟาสีดำขนาดใหญ่ที่มีหมอนวางพิงกันเต็มไปหมด ทั้งตุ๊กตานุ่มฟู ไหนจะขวดน้ำเปล่าที่วางระเกะระกะอีก



          “นอนกลิ้งทั้งวัน ไม่ซ้อมบทหรอ"


          “ผมจำได้หมดแล้วฮะ! แต่แค่ยังไม่ค่อยเข้าใจบางอารมณ์นิดหน่อย"


          “มีด้วยหรอ? อารมณ์ที่นักแสดงดาวรุ่งไม่เข้าใจ?” 


          “อันนี้ชมหรือจะล้อผมอ่ะ คุณลุงหน้าตายมาก ผมเดาไม่ออกนะฮะ"


          “เป็นแค่ประโยคคำถาม"


          “อ๋า"



          เด็กผู้ชายที่ผิวขาวสว่างกว่าหิมะแรก ใบหน้าที่ทั้งหล่อ ทั้งงดงาม ผิวพรรณที่ผุดผ่องจนสกินแคร์เคาน์เตอร์แบรนด์ดัง ต่างแย่งชิงเด็กผู้ชายตรงหน้ามาเป็นพรีเซนเตอร์ ริมฝีปากสีพีช พวงแก้มนุ่มที่เปล่งปลั่งอมชมพู ราวกับถูกบรรจงแต่งหน้า ผมสีบลอนด์สว่าง ขับใบหน้าให้อ่อนหวาน และอ่อนเยาว์กว่าเดิม 



          “มานั่งข้างๆ ผมหน่อยสิฮะ"


          “อื้อ"



          คนอายุมากกว่านั่งลงข้างๆ อย่างว่าง่าย เพียงแต่อีกคนกลับนั่งทับลงบนผ้าห่ม ไม่ได้สอดตัวทั้งตัวเข้าไปในผ้าห่มเหมือนเด็กหนุ่ม



          “เป็นอารมณ์แบบไหนกันเหรอ?” 


          “เป็นคนที่ได้รับความรักมากจนไม่เข้าใจคำว่ารักฮะ"


          “หืม?” 


          “ตรงกันข้ามกับผมเลยใช่ไหมล่ะฮะ"



          คิมโดยองก้มลงมองเด็กผู้ชายที่พยายามมากกว่าใครๆ แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายมีออร่าที่เจิดจรัสกว่าคนธรรมดาทั่วไป ทุกอย่างจึงเหมือนเป็นพรสวรรค์มากกว่าความพยายาม



          “เป็นแค่เส้นกั้นบางๆ ต่างหากล่ะ"


          “ไม่จริงเลย"



          บึนปากออกอย่างติดนิสัย คิมโดยองจึงวางมือใหญ่ๆ ของตัวเองไว้บนกลุ่มผมนุ่ม ส่งยิ้มอย่างจริงใจให้ เขารู้ดีว่าเด็กผู้ชายตรงหน้าเปราะบางขนาดไหน – เด็กทารกที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งไว้ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า การก้าวออกจากบ้านที่ไม่เหมือนบ้าน สู่วงการมายาที่เต็มไปด้วยความลวงหลอก



          แต่ก็เต็มใจเข้ามา เพราะต้องการความรัก

          จองแจฮยอน ที่อยากได้รับความรักจากใครก็ได้


          เป็นคนแปลกหน้าจำนวนมหาศาลก็ไม่เป็นไร – ตราบใดที่เด็กคนนี้ยังรู้สึกถึงความรักที่ลอยไปในอากาศนั้นอยู่



          “ถึงหน้าหนาวเมื่อสามปีก่อนจะหนาวเกินไป แต่ตอนนี้แจฮยอนก็รู้สึกอุ่นขึ้นแล้วนี่นา"



          เสียงดีดนิ้วของอาจอชิดังขึ้น ก้องอยู่ในหัวของแจฮยอน พร้อมๆ กับที่เทียนหอมทุกอันในบ้าน แสงไฟจากโคมไฟทุกดวงสว่างขึ้น



          “ตอนนี้จองแจฮยอนก็ส่องสว่างขึ้นแล้วนี่นา ความรักที่ได้รับก็มากมายออก


          “อื้อ แต่ว่าเค้าน่ะ"


          “กลัว?” 


          “อื้อ กลัวว่าวันหนึ่ง อยู่ดีๆ มันจะดับหายไปหมด ฉับพลันเหมือนตอนที่ช่วงเวลาแห่งความสุขผ่านไป"


          “ถ้าถึงตอนนั้นก็อธิษฐานสิ"


          “แล้วอาจอชิจะมาทุกครั้งหรอฮะ"


          “อื้อ ต่อให้จะเป็นการอธิษฐานครั้งที่หนึ่งพัน"


          “ต่อให้เราจะทะเลาะกันอยู่?” 


          “เราทะเลาะกัน หรือแจฮยอนทะเลาะกับตัวเอง?” 


          “อาจอชิ!” 



          คิมโดยองหัวเราะ เมื่อเห็นท่าทางเหมือนพีชโดนจิ้มนั่น เด็กน้อยที่เด้งตัวขึ้นมาจ้องคนอายุมากกว่า ขยับตัวฟึดฟัดอย่างไม่พอใจ แต่ก็ทำได้ไม่นาน เพราะโดนคนอายุมากกว่าจับลงมานอนบนตัก ส่งมือไปยีกลุ่มผมนุ่มฟูนั้นอย่างนึกเอ็นดู


          ก่อนหน้าที่จะเจอเด็กคนนี้ – การใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวเป็นเรื่องที่น่ากลัวยิ่งนัก



          โดยองไม่กลัวความมืด เพราะมันเป็นสิ่งที่เขาเผชิญมาตลอดหลายร้อยปี โดยองไม่กลัวการเป็นนิรันดร์ โดยองไม่กลัวที่จะต้องดับสูญไป โดยองไม่กลัวความรักทุกรูปแบบ ความรักที่ล้วนแล้วแต่ประกอบสร้างจากอัตลักษณ์ของแต่ละคน เขาเห็นมันมามากพอแล้ว แต่มีเพียงสองสิ่งบนโลกเท่านั้นที่เขาไม่เคยชิน

          นั่นคือความตายและจองแจฮยอน



          สิ่งมีชีวิตที่มักจะยิ้มออกมากว้างๆ ยิ้มจนตาปิด โหนกแก้มยกขึ้นสูงตามองศาของมุมปาก

          แต่เป็นรอยยิ้มที่เศร้าโศก – ที่สุด



          มันรวดร้าวมากกว่าทุกสงครามที่โดยองเคยมีโอกาสได้เห็นมันกับตา



          “อาจอชิ"


          “อื้อ"


          “วันนี้ยังไม่ยิ้มให้ผมเห็นเลยอ่ะ"



          คนที่ยิ้มได้เศร้าที่สุดในศตวรรษ คือคนเดียวกับที่ชอบขอให้ผมยิ้มให้เขาดู



          “ทำไมถึงอยากเห็นนัก"


          “ไม่รู้เหมือนกัน"


          “ทำไมถึงยิ้มได้เศร้าขนาดนั้นล่ะ?” 


          “อันนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"



          คำตอบของเขามันช่างธรรมดา แต่ชวนให้หัวใจเจ็บปวดอย่างน่าประหลาด  เสมอ



          “อาจเป็นเพราะ – "



          เขาวางหัวทุยๆ ของตัวเองลงบนหน้าตักผม หลับตาลงราวกับว่ามันจะช่วยให้เขานึกเหตุผลนั้นออก เหตุผลที่อาจจะไม่มีมาตั้งแต่แรก



          “พระเจ้าชอบฟังเสียงร้องไห้ของผมมั้งฮะ"



          ผมยกมือที่เขาประสานไว้บนหน้าอกขึ้นมาจับ บีบและนวดโดยไร้เหตุผล ขยับขาให้เขาได้นอนอย่างสบายขึ้น มองร่างกายของคนที่กลายเป็นดาราชื่อดังในระยะเวลาเพียงหนึ่งปี



          “บางทีเสียงร้องไห้ของผม อาจจะทำให้เขาหลับฝันดี มันอาจจะเพราะกว่าเพลงที่ขับร้องโดยเทวดาจากสรวงสวรรค์"



          ยกมือคู่นั้นคือมาอย่างอ้อยอิ่ง ประทับริมฝีปากของตัวเองลงบนฝ่ามือ การกระทำที่แปลกประหลาด ทำให้แจฮยอนเด้งตัวขึ้นมาด้วยความตกใจ ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ แต่เพราะว่ามันแปลกต่างหาก

          เป็นความแปลกที่ชวนให้หัวใจเต้นระรัว ยิ่งกว่าวันที่พวกเขาเจอกันครั้งแรก



          “ถ้าพระเจ้ามองอาจอชิว่าเป็นเทวดา – ประเภทหนึ่ง"



          แจฮยอนมองชายหนุ่มที่มีดวงตาที่เศร้าที่สุด มันลึกลับเหมือนหนังสยองขวัญที่เคยดู แต่ก็ทุกข์ระทมเหมือนดวงตาของนักแสดงหญิงเบอร์ใหญ่ของประเทศ



          “อาจอชิก็อยากจะลองขึ้นสวรรค์ดูสักครั้ง ลองขับกล่อมบทเพลงสักหนึ่งบท"



          แต่บางครั้งมันดูสุกสกาว ส่องสว่างราวกับแสงไฟข้างทาง ในชนบทที่เขาเคยอยู่ ไฟหนึ่งดวงที่สว่างมากพอให้เห็นทางเดินที่มืดสนิท

          แสงไฟที่ต้องใช้เวลาหลายร้อยก้าว กว่าจะเจอหลอดไฟอีกดวง



          “เผื่อว่านั่นจะเป็นเสียงร้องที่พระเจ้าชอบมากที่สุดในโลก"



          ผู้ชายที่มีรอยยิ้มเศร้าโศกที่สุด

          ผู้ชายที่มีนัยน์ตาเหมือนแสงดาว




          – นั่นคือนิยามของรักแรก

          นั่นคือตอนที่หัวใจของจองแจฮยอนเต้น



          เหมือนกับครั้งแรกในชีวิต – 

          ที่ได้สัมผัสหิมะแรก





          จูบแรกของเขา – 

          ที่ประทับลงบนฝ่ามือของผม



          คือจุมพิตที่ทำให้ผมร้องไห้ราวกับจะขาดใจ







TBC



Please commend or tag #SFaMilRaindrops





Talk: อุแงงง แต่งด้วยความรู้สึกอันเอ่อล้นที่มีให้คุณโด ฮือ คือภูมิใจมากจริงๆ ค่ะ หวังว่าจะชอบกันนะคะ ฮรุกก ตอนนี้วางพล็อตไว้คร่าวๆ เลยบอกไม่ได้ว่ากี่ตอนจบคับ แต่ไม่เกินสามแน่นอน qwq



ปล.ตอนนี้เราทยอยเอานิยายไปลงท่ีreadawriteแล้วนะคะ สามารถโดเนทกาแฟให้นุ้ได้ อิอิ ;w; /ไหว้ย่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

621 ความคิดเห็น

  1. #509 fullls (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 22:21
    เราคิดถึงไรท์จัง^^ นิยายของคุณมันดีมาก เรารักภาษาของคุณ ความคิด ทุกๆอย่างที่คุณไรท์แต่งเลย เราหลงรักไรท์ผ่านตัวหนังสือของคุณเข้าแล้วว55
    #509
    0
  2. #508 zowelln (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 09:41
    เหงามาก ทุกตัวอักษรเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เราบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ยิ่งพอได้ซึมซับบรรยากาศระหว่างทั้งคู่มันดีมากเลย ไม่ได้ดีแบบที่มีความสุขจนน่าอิจฉา หรือเต็มไปด้วยความเศร้าแบบที่อยากจะร้องไห้ให้น้ำตาหมดโลก แต่เป็น ดีแค่ไหนที่ได้มาเจอกับเธออะ แล้วนี่อ่านไปฟังเพลงไป บิ๊วจัด น้ำตาพราก ฮือ
    #508
    1
    • #508-1 zowelln(จากตอนที่ 47)
      28 กรกฎาคม 2562 / 09:44
      โอ๊ย ไม่มูฟออนอะ ช่วยด้วย ฮือ555555 ทำไมโชคชะตาโหดร้ายกับน้องขนาดนี้อะ รู้สึกดีจังที่น้องมีคุณโดยองอยู่ข้างๆ
      #508-1
  3. #507 hynight (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 10:01

    รอเลยค้าบแงงงงติดตามๆๆๆๆ

    #507
    0
  4. #506 fullls (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 16:06
    ตามอ่านทุกตอนเลยค่ะ ชอบคู่นี้อยู่แล้ว รวมทั้งชอบภาษาของคุณไรท์มากค่ะ สื่ออารมณ์ได้สวยงามมากเลย ไม่จะเศร้าหรือมีความสุข แงงงง รักนะคะ
    #506
    0
  5. #505 cadeaux (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 20:12
    ตื้อเลย แงงงงง อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ ยังคงถ่ายทอดออกมาได้ดีมากๆ เหมือนเดิมเลยค่ะ :) เก่งมากกก (นี่ก็อินกับเสียงสวรรค์ของคุณเค้ามาก) ทั้งเนื้อเรื่อง อารมณ์ ความรู้สึกของตัวละคร ไม่มีส่วนไหนที่อ่านผ่านแบบลวกๆ ได้เลยย ตาลุงรักน้องมากกก ดูออก! โรแมนติกแบบคนแก่อะ5555555 น่ารักกก
    #505
    0
  6. #504 pitigolf (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 01:15
    ค่อยๆรู้สึกตามตัวละครได้ อาจจะด้วยภาษาที่ถ่ายทอดออกมาได้ดี ชอบมากๆๆๆๆเลย
    #504
    0
  7. #503 🤘🏻🍑 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 23:43
    เป็นอีก1ตอนที่ต้องหยุดตัวเองไปพักหายใจ ความรู้สึกตอนนี้มันเต็มไปด้วยความรู้สึกของน้อง เหมือนรับรู้สิ่งที่น้องรู้สึกเรื่อยๆจนรับไม่ไหว ร้องไห้จนหายใจไม่ออก อ่านจบแล้วรู้สึกดีมากกกกก รู้สึกดีที่ได้อ่าน
    #503
    0
  8. #502 naamfahhh (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 21:49
    ฮือ ดีมากๆๆๆๆๆๆ เลยค่ะ
    #502
    0