ตอนที่ 12 : ๔ ‘เผือก’ จนได้เรื่อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ก.ค. 60


ขอโทษที่หายไปนะคะ ช่วงนี้อัพกุหลาบเปื้อนฝุ่นเพลินไปหน่อยค่ะ ปล.รักเพียงจันทร์มี E-book แล้วนะคะ ไปโหลดกันได้น้าาา ขอบคุณมากจ้า


รักเพียงจันทร์
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
“เขมคงง่วงจัดถึงหลับไปทั้งแบบนี้” เขายื่นมือมาเปลี่ยนเธออุ้มหลาน จากนั้นก็แตะแขนเธอเบา ๆ ให้ลุกขึ้น จันทร์เต็มดวงทำตามอย่างว่าง่าย เธอยืนรอเขาล็อกประตูจนเสร็จแล้วก็เดินตามเขาต้อย ๆ “ฉันนอนกับคุณด้วยได้ไหมคะ” จันทร์เต็มดวงถามอย่างไม่คิดอะไร เพราะความกลัวจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ซึ่งแดนไทก็ไม่ถือสา เขาดึงแขนเธอให้เดินตามเข้าห้องพร้อมล็อกประตูแน่นหนา“คุณใช้ห้องผมได้ตามสบายเลย ผมจะนอนที่โซฟานั่น” แดนไทชี้ไปที่โซฟายาว แต่ก็สั้นสำหรับขายาว ๆของเขาอยู่ดี พร้อมกับเดินไปที่เตียงแล้ววางเขมินท์และห่มผ้าให้จันทร์เต็มดวงส่ายหน้าน้ำตาร่วงเผาะ “นอนด้วยกันที่เตียงเถอะนะคะ ฉันไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับคุณหรอก แต่ฉันกลัว กลัวมากด้วย” พูดไปก็ร้องไห้ไปอย่างคนเสียขวัญถึงขีดสุดแดนไทดึงแขนคนตัวเล็กที่เคยดื้อรั้นเข้ามาใกล้แล้วให้เธอซบกับอกร้องไห้ “โอเคครับ เราจะนอนด้วยกันที่เตียง ตกลงไหม คราวนี้ก็ไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้วเด็กดี”จันทร์เต็มดวงเงยหน้าจากอกอุ่น ๆ ของเขาแล้วถึงเพิ่งนึกได้ “ฉันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนค่ะ”
ต่อจ้า


เผือกจนได้เรื่อง

 

จันทร์เต็มดวงขอคืนคำพูดเมื่อตอนกลางวันที่บอกว่า แดนไทเป็นผู้ชายวัยใกล้หมดประจำเดือน เพราะหากวัยใกล้หมดประจำเดือนมีลักษณะแบบเขาหมดทุกแล้วล่ะก็นับว่าอันตรายสำหรับผู้หญิงมาก

เธอเสมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ตรงกลางสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ ที่มีสาว ๆ ใส่ชุดบิกินี่อวดผิวขาวแหวกว่ายอยู่ใกล้ ๆ สองน้าหลาน บางคนใจกล้าหน่อยก็เข้ามาทักทาย บางคนก็ได้แต่ชม้ายตามอง ส่วนเธอผู้ซึ่งปฏิญาณว่าจะขอรออยู่ขอบสระก็ได้แต่พยายามทำให้ตัวเองหายใจให้เป็นปกติที่สุด โดยไม่เหลือบไปมองซิกแพคแน่น ๆ และหุ่นเฟิร์มฟิตแสนจะเป๊ะปังของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นน้าของหลาน

เธอไม่ใช่ไม่เคยมีแฟน แฟนคนล่าสุดที่คบกันมาก็เพิ่งเลิกไปได้ปีกว่า แต่เธอก็จำได้ว่าไม่เคยมีอาการแบบนี้เลยสักครั้งที่เห็นหมอนั่นเปลือยท่อนบนว่ายน้ำ บางทีเธอก็ลงไปว่ายแข่งกับหมอนั่นด้วยก็ยังไม่อาการหนักเท่านี้

“คุณกลับกันได้แล้ว ใจลอยอะไรขนาดนั้น”

จันทร์เต็มดวงหันขวับมองตามเสียง หัวใจเธอแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าคนที่มีแค่กางเกงว่ายน้ำติดตัวแค่ตัวเดียวยืนห่างจากเธอไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน เขาอุ้มเขมินท์ส่งให้เธอ เพราะในมือเธอมีผ้าเช็ดตัวของเด็กน้อยรออยู่

“เดี๋ยวผมจะพาเขมไปล้างตัวก่อน คุณเก็บของตามมานะ”

“ค่ะ” จันทร์เต็มดวงรับคำอย่างงุนงง เมื่อเขารับเขมินท์ที่ห่อด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่คืนไปอีกรอบ จากนั้นก็เก็บของอย่างเร่งรีบ และวิ่งตามเขาไปยังห้องอาบน้ำราวกับลืมเอาสมองมา แล้วต้องเบรกตัวโก่งเมื่อเห็นว่า มีแต่ผู้ชายที่เดินออกมาจากประตูห้องน้ำ

เธอหยุดยืนรอสองน้าหลานไม่ถึงสิบนาทีทั้งสองคนก็ออกมาจากห้องน้ำ คนเป็นน้าแต่งตัวเกือบจะเรียบร้อยด้วยชุดเดิมที่ใส่ทำงานเมื่อก่อนหน้า เพียงแต่เขายังไม่ทันติดกระดุมเสื้อคนตัวเล็กก็วิ่งออกมาหาเธอก่อน พร้อมกับห่อผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ออกมาด้วย

“ผมลืมเอาชุดของเขมเข้าไปด้วย ฝากคุณเปลี่ยนชุดให้เขาด้วยแล้วกัน”

จันทร์เต็มดวงที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทำตามอย่างว่าง่าย ซึ่งนั่นก็ทำให้คนที่เพิ่งออกคำสั่งไปถึงกับแปลกใจจนต้องมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

“คะ?”

“มีอะไรหรือเปล่าเห็นเงียบ ๆ”

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ!” เธอตอบอย่างร้อนรนคล้ายคนมีความผิด

“หรืออยากเล่นน้ำแต่ไม่มีชุด”

“ไม่ใช่ค่ะ!

“งั้นก็แล้วไป ที่จริงมีชุดใหม่ ๆ อยู่ที่บ้าน คุณจะเอาไปใส่ผมก็ไม่ว่า”

“ชุดของใครคะ” จันทร์เต็มดวงแอบด่าเขาในใจว่าเป็นพวกเจ้าชู้หัวงู ถึงได้มีชุดว่ายน้ำผู้หญิงอยู่ในบ้านพร้อมสรรพขนาดนั้น ทว่า...

“ของรสน่ะ...เขายังไม่ได้ใส่หรอก”

“แล้วคุณจะให้ฉันใส่ได้ยังไง!” คราวนี้จันทร์เต็มดวงถึงกับหน้าซีด เธอไม่มีทางใส่ชุดของคนธรสอย่างแน่นอน

“ก็บอกแล้วว่าเขายังไม่ได้ใส่”

“ฉันไม่ชอบว่ายน้ำ!” พูดจบก็อุ้มเขมินท์ขึ้นไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็สะบัดหน้าพรืดแล้วเดินหนีดื้อ ๆ

แดนไทมองตามหลังแล้วส่ายหน้ากับท่าทางเป็นเด็กเอาแต่ใจของอีกฝ่าย

ขณะกำลังจะก้าวเดินตามหลังสองอาหลานไปนั้น เสียงหวานของใครบางคนก็รั้งไว้ก่อนทำให้ต้องหันกลับไปมอง

“ไทคะรอปาด้วยค่ะ!” ปาลินเดินแกมวิ่งมาหาคนที่เธอเดินหาทั่วออฟฟิศ พอเห็นว่าเขาหยุดยืนรอก็ยิ้มหวานแล้วเอ่ยขอบคุณเบา ๆ

“ไปไหนมาครับถึงได้มาที่นี่ได้” แดนไทถามขณะก้าวเดินไปด้วย โดยมีปาลินเดินขนาบข้างไม่ห่าง

“ตั้งใจมาหาไทค่ะ คุณแม่ให้เอาขนมมาส่งให้ที่ร้านของไท แล้วฝากมาให้ไทชิมหนึ่งกล่อง”

ปาลินบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม การที่มารดารับทำขนมเค้กส่งขายให้รีสอร์ทของแดนไทถือเป็นการปูทางให้เธอได้ใกล้ชิดเขาที่สะดวกและแนบเนียนที่สุด

“ไม่เห็นต้องลำบากเลยครับ แต่ก็ฝากขอบคุณแม่คุณมากนะครับ”

“ได้ค่ะ แล้วนี่ไทจะกลับเลยเหรอคะ”

“ครับ วันนี้จะกลับเร็วหน่อย พอดีมีเด็กมาด้วย”

“เด็ก?” ปาลินมองอย่างสงสัย

“ลูกชายพี่รินน่ะครับ ช่วงนี้พี่รินกับคุณเมฆไม่อยู่เลยฝากผมเลี้ยง”

“น่ารักจัง เพิ่งรู้ว่าไทเลี้ยงเด็กก็เป็นด้วย งั้นแบบนี้ไทก็กลายเป็นซามูไรพ่อลูกอ่อนจำเป็นไปเลยซิคะเนี่ย”

“ครับ นั่นไง” แดนไทพยักพเยิดไปที่หลานชายที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนของ อาเดือน ที่พออุ้มเขมินท์แบบนี้เธอดูตัวเล็กไปถนัดตา เขาอดคิดไม่ได้ว่าเธอรับน้ำหนักหลานชายตัวอ้วนของเขาได้อย่างไรกัน

“เอ๊ะแล้วนั่นใครคะ” ปาลินเอ่ยถามเมื่อเห็นผู้หญิงหน้าตาสะสวยอุ้มหลานชายของเขาไว้ในอ้อมแขน

“อาของเขมน่ะครับ”

“ปาไม่เคยเห็นหน้าเลย ขนาดดูไกล ๆ ยังรู้ว่าสวยเลย” พูดจบก็เงยหน้าดูคนข้างตัว เธอลอบสังเกตว่าผู้ชายคนข้าง ๆ แสดงท่าทางแบบไหนกับผู้หญิงคนนั้น เมื่อไม่เห็นท่าทางที่แสดงออกว่าผู้หญิงคนนั้นสำคัญ เธอก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

“นี่เพื่อนผมชื่อปาลิน ส่วนนี่จันทร์เต็มดวงครับ”

“สวัสดีค่ะ เรียกพี่ว่าปาก็ได้นะคะ ชิงเรียกพี่ก่อนแล้วกันนะคะ” ปาลินแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“สวัสดีค่ะเรียกเดือนว่าเดือนก็ได้ค่ะ” จันทร์เต็มดวงโค้งศีรษะให้อีกฝ่าย เพราะในอ้อมแขนยังมีร่างน้อย ๆ ของหลานชายที่หลับคอพับคาไหล่อยู่จึงทำอะไรไม่ถนัด กระทั่งแดนไทยื่นมือมารับช่วงต่อ และอุ้มหลานชายไปวางไว้ที่เบาะหลังรถ จัดท่าทางเสร็จก็เดินมาสมทบกับสาว ๆ

“แล้วปาจะกลับยังไงครับ”

“มีคนขับรถมาให้ค่ะ ปาให้เขารอที่รถ นี่จะกลับกันเลยเหรอคะ งั้นแวะไปเอาเค้กที่รถปาก่อนได้ไหมคะ ปาไม่ได้หิ้วมาด้วย”

“ครับ งั้นไปกันเถอะ เชิญครับเดี๋ยวผมขับไปส่งที่รถก็แล้วกัน” แดนไทเดินไปเปิดประตูรถให้ปาลินนั่งข้างคนขับ

ขณะที่จันทร์เต็มดวงมองการกระทำของคนทั้งคู่อย่างจับผิด แล้ววูบหนึ่งเธอก็อดเชื่อมโยงอะไรบางอย่างไม่ได้

ถ้าเป็นนิยายที่แต่ง บางทีคนร้ายอาจจะเป็นหนึ่งในสองคนนี้หรืออาจจะทั้งสองคน เพราะพวกเขาอาจจะรักกันลับหลังผู้หญิงที่ชื่อคนธรส     

“ทำไมยังไม่ขึ้นรถล่ะคุณ” แดนไทลดกระจกถามคนที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ข้างรถ

“อ้อ ค่ะ ๆ” จันทร์เต็มดวงรีบเปิดประตูแล้วก้าวขึ้นรถทันที กลัวว่าตนเองจะทำให้ไก่ตื่นซะก่อน ได้แต่เตือนตัวเองว่าต่อไปต้องระวังท่าทีของตัวเองให้มากกว่านี้

พอถึงที่รถของปาลิน เธอก็หยิบกล่องเค้กกล่องหนึ่งส่งให้แดนไท จากนั้นก็เอ่ยถามถึงป้าฉวีและบอกว่าคิดถึงฝีมือทำกับข้าวของแม่ครัวบ้านแดนไท คุยกันไปคุยกันมาสรุปได้ว่า แดนไทชวนอีกฝ่ายไปกินมื้อค่ำที่บ้านด้วย

โป๊ะเชะ!’

ต่อมมโนสุดบรรเจิดของจันทร์เต็มดวงทำงานอย่างบ้าคลั่ง เธอมองสองชายหญิงที่คุยกันไปตลอดทางโดยไม่สนใจคนที่นั่งเบาะหลังอย่างเธอกับหลานชายอย่างใช้ความคิด จนกระทั่งรถจอดที่หน้าบันไดบ้านเธอจึงเปิดประตูลงจากรถแล้วทำท่าจะอุ้มหลานชายลงเอง แต่คนตัวโตกว่ากลับเบียดเธอออก

“ผมอุ้มเอง คุณเอากระเป๋าของคุณกับเขมเข้าไปก็พอ” แดนไทพูดเสร็จก็อุ้มเขมินท์ที่หลับมาตลอดทางออกจากรถอย่างง่ายดาย จากนั้นก็เดินนำหน้าผู้หญิงสองคนเข้าบ้าน

มาตอนนี้ยาวมากกก ชดเชยที่หายไปนะคะ ^^

ฝากโหลด งานขายก็มาค่ะ อิอิ

กุหลาบเปื้อนฝุ่น
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของฟ้าลดาทำให้ภคินใบหน้าเกร็งไปหมด “กลับไปนอนซะฟ้าลดาก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ”“คุณไม่มีสิทธิ์!” ฟ้าลดาแหวขึ้นอย่างเหลืออด ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ภคินและปรัชญ์ได้เห็นมุมนี้ของหญิงสาว ภคินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาววับ “ตอนนี้ผมพูดได้ไม่เต็มปากว่า ผมมีสิทธิ์ แต่รออีกนิดนะฟ้าลดา ผมจะเอาสิทธิ์ที่คุณถามหามาปาใส่หน้าคุณให้ได้”“ฉันไม่ต้องการ”“แต่ผมต้องการ! ต้องการมาก ๆ เลยล่ะ ขึ้นไปนอนซะ ผมสัญญาว่าจะรีบเอาตำแหน่งที่เหลือมาให้คุณแน่ อย่าสติแตกลาออกไปซะก่อนล่ะ อย่าคิดจะหนีอีก เพราะถ้าผมหาคุณไม่เจอเรื่องมันคงใหญ่โตกว่าที่คิดแน่”...




รักเพียงจันทร์
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
“เขมคงง่วงจัดถึงหลับไปทั้งแบบนี้” เขายื่นมือมาเปลี่ยนเธออุ้มหลาน จากนั้นก็แตะแขนเธอเบา ๆ ให้ลุกขึ้น จันทร์เต็มดวงทำตามอย่างว่าง่าย เธอยืนรอเขาล็อกประตูจนเสร็จแล้วก็เดินตามเขาต้อย ๆ “ฉันนอนกับคุณด้วยได้ไหมคะ” จันทร์เต็มดวงถามอย่างไม่คิดอะไร เพราะความกลัวจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ซึ่งแดนไทก็ไม่ถือสา เขาดึงแขนเธอให้เดินตามเข้าห้องพร้อมล็อกประตูแน่นหนา“คุณใช้ห้องผมได้ตามสบายเลย ผมจะนอนที่โซฟานั่น” แดนไทชี้ไปที่โซฟายาว แต่ก็สั้นสำหรับขายาว ๆของเขาอยู่ดี พร้อมกับเดินไปที่เตียงแล้ววางเขมินท์และห่มผ้าให้จันทร์เต็มดวงส่ายหน้าน้ำตาร่วงเผาะ “นอนด้วยกันที่เตียงเถอะนะคะ ฉันไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับคุณหรอก แต่ฉันกลัว กลัวมากด้วย” พูดไปก็ร้องไห้ไปอย่างคนเสียขวัญถึงขีดสุดแดนไทดึงแขนคนตัวเล็กที่เคยดื้อรั้นเข้ามาใกล้แล้วให้เธอซบกับอกร้องไห้ “โอเคครับ เราจะนอนด้วยกันที่เตียง ตกลงไหม คราวนี้ก็ไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้วเด็กดี”จันทร์เต็มดวงเงยหน้าจากอกอุ่น ๆ ของเขาแล้วถึงเพิ่งนึกได้ “ฉันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนค่ะ”









กลิ่นหวาน
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
   “ที่ผ่านมาผมแค่จับมือคุณเองนะเอาอะไรมาบอกว่าผมฉวยโอกาส” จิรภาสถามพร้อมกับขยับเท้าเข้าหาจนปลายเท้าของทั้งสองคนชนกัน     ปิณฑิราก้าวเท้าหนี ทว่าร่างกายส่วนบนก็ยังติดอ้อมแขนแกร่งที่ยึดไว้อยู่ดี จึงอยู่ในท่าที่ทุลักทุเลไม่น้อย  เธอโก่งตัวไม่ให้หน้าอกแนบชิดกับเขา แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้จึงให้มือกดแผ่นหลังเธอเข้าแนบชิดยิ่งกว่าเดิมราวกับต้องการแกล้ง    “แต่วันนี้ผมยอมให้คุณด่าได้”    “หมายความว่าไง” ปิณฑิรามองคนที่โน้มใบหน้าลงต่ำมองเธอด้วยสายตาวิบวับแบบแปลก ๆ ด้วยความรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก    “ผมจะจูบคุณ จะทำทุกอย่างที่อยากทำมาก่อนหน้านี้”    “ฉันไม่ให้ทำ!” พูดจบก็เตรียมดิ้นเพื่อให้หลุด     จิรภาสใช้สองแขนรัดร่างเล็กในอ้อมแขนแน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ พอเหยื่อเริ่มหายใจไม่ออกและกำลังร้องขอชีวิตก็รีบ ‘งับ’ เหยื่อกินลงท้องทันที...



พรมรัก
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
“ทำไมแช่น้ำนานขนาดนั้นสิบนาทีก็น่าจะออกมาได้แล้ว” ปกป้องบ่นอุบ มองและเดินตามชนาต้อย ๆ“จะตามมาทำไม ไม่คิดจะหนีไปไหนหรอก ฉันโมโหคุณมากที่...คุณดูซะก่อนเนื้อตัวฉันเป็นแบบนี้ แช่น้ำตั้งนานมันยังไม่ดีขึ้นเลย” ชนาชี้ให้ตัวต้นเหตุเห็นร่องรอยสัมผัสที่ยังหลงเหลือติดผิวกายอย่างเด่นชัดจนแทบกระแทกตาคนมอง“ผมก็คิดว่าลงน้ำหนักเบาแล้ว แต่คุณตัวขาวไงเลยเห็นชัดไปหน่อย” ปกป้องแก้ตัวเสียงเบาเท่าแมลงหวี่“ฉันผิด?” ชนาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง จ้องปกป้องอย่างหาเรื่องคนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกรวนสายหน้า “คุณไม่ได้ผิด ผมผิดเอง ผิดนิดหน่อยที่ห้ามใจไม่ไหว”ชนาได้แต่ค้อนลมค้อนแล้ง เถียงไปก็เท่านั้น หน้ามึนขนาดนี้ด่าจนปากเปียกปากแฉะก็คงได้แค่เห็นหมอนี่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเท่านั้น!





รัก (เกือบ) หมดหัวใจ
กนกนุช
www.mebmarket.com
ช้องนางถอนหายใจพร้อมกับละสายตาจากงานเพื่อมองสบตากับเขา  “ฉันไม่ได้พูด แฟนของคุณเขากลัวคนไม่รู้ถึงได้ตะโกนย้ำกับฉันสองสามครั้งในห้องน้ำตอนเราหย่ากันแรก...

เพียงกระซิบรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ยิหวานอนห้องเดียวกันกับพี่ไม่ได้แน่” คนที่หอบเสื้อผ้าไว้แนบอกบอกพลางเดินไปจับลูกบิดประตู แต่ก็ช้ากว่าภูผาที่กระโดดพรวดเดียวไปยืนขวางระหว่างเธอกับประต...

ใส่ร้ายป้ายสีรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ห่วงผมใช่ไหม” คนที่ยังหลับตาอยู่ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในรถ “...” “ผมขอโทษนะที่วันนั้นทำให้คุณคิดมาก ผมชอบคุณจริง ๆ นะพลอยชมพู ชอบแบบที่จะจีบมาเป...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1 ความคิดเห็น