ตอนที่ 11 : ๓ 'หนีบ' ติดตัว (ต่อจบบทนี้เลยจ้าาา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 ก.ค. 60

หายไปหลายวันเอาน้องเขมมาฝากค้าาา


เครดิต scontent-a-kul xx fbcdn.net


ต่อค้าาา

“นั่งเล่นตรงนั้นเงียบ ๆ ไป หรือคุณจะทำงานก็ได้ คุณได้เตรียมดินสอกับสมุดวาดภาพเขมมาไหม”

“เอามาค่ะ!” น้ำเสียงที่ตอบกระแทกกระทั้นอย่างเห็นได้ชัด “แต่ฉันขออธิบาย...จริง ๆ นะเมื่อวาน ฉันไม่ได้ก่อเรื่อง”

แดนไทไม่พูดอะไร เขานั่งลงที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานแล้วเริ่มทำงานอย่างมีสมาธิ แต่สมาธิก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อคนที่เขาหนีบมาทำงานด้วยเอ่ยถามขึ้น

“คุณอายุเท่าไหร่เหรอคะ”

“ถามทำไม”

“ฉันเรียกคุณว่าน้าไทตามเขมเลยได้ไหม”

แดนไทพยักหน้าส่ง ๆ แล้วก้มลงทำงานต่อ

“แล้วคุณอายุเท่าไหร่คะ”

“คุณมีปัญหาอะไรกับอายุผมนักหนา”

“ก็คุณดูเครียด คุณดูเป็นตาแก่ที่อายุเยอะกว่าพี่ชายฉัน ฉันเลยคิดว่าตกลงคุณเป็นพี่ชายหรือน้องชายพี่รินกันแน่”

แดนไทถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำว่าแก่ออกจากปากผู้หญิง “คุณอายุเท่าไหร่” เขาถามกลับ

“คุณยังไม่ตอบฉันเลย”

“สามสิบสี่” แดนไทแทบจะแยกเขี้ยวตอบ

“ฉันยี่สิบสี่ค่ะ จริง ๆ แล้วคุณก็แก่กว่าฉันเยอะมากจริง ๆ งั้นฉันเรียกคุณว่าน้าไทน่ะถูกแล้ว อ้อ! ฉันขอแสดงความเสียใจด้วยเรื่องคนรักของคุณ พอดีเมื่อวานแม่เลี้ยงคุณย้ำชื่อคนชื่อคุณรสบ่อยมาก ฉันเลยสงสัย พอตกดึกเลยโทร.ไปซักกับพี่เมฆจนเขายอมเล่านิด ๆ หน่อย ๆ คุณสงสัยใครคะ” พอพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเธอก็ลืมเรื่องบาดหมางอื่น ๆ แทบหมด

แดนไทถอนหายใจแล้ววางปากกาลงบนแฟ้ม “ผมว่าคุณนี่เป็นคนอยากรู้อยากเห็นมากกว่าที่ผมคิดนะ ไหนพี่รินบอกว่าคุณเป็นนักเขียนที่ต้องการความสงบในการเขียนงานไง อีกอย่างพี่รินบอกว่าคุณเป็นคนเงียบ ๆ เท่าที่ดูตั้งแต่เข้ามายังไม่เห็นคุณหยุดพูดเลย”

จันทร์เต็มดวงเม้มปากแน่น หลังจากนอนคิดทั้งคืนแล้วว่า หากเธอออกไปอยู่บ้านพี่ชายตอนนี้ก็เสียหน้าแย่ แต่ให้อยู่เฉย ๆ ก็เสียเวลา ฉะนั้นเธอต้องทำประโยชน์ให้เขาบ้าง แม้จะกลัวขนาดไหนก็เถอะ แต่ถ้าเธอสืบเงียบ ๆ คงไม่เป็นไรหรอก เธอพูดกับตัวเองบ่อย ๆ ว่าที่ทำเพราะถือว่าตอบแทนข้าวแดงแกงร้อนของผู้ชายตรงหน้า อีกทั้งเธอก็ห่วงความปลอดภัยของหลานและพี่ชายและพี่สะใภ้ก็เท่านั้น อาจจะมีเหตุผลประกอบอีกนิดหน่อยคือ หากทุกอย่างจบลงด้วยดีเธอก็อาจจะมีพล็อตเรื่องมาปรับเขียนเป็นนิยายได้ด้วย...ก็แค่นั้น

“ฉันไม่เรียกคุณน้าไทแล้วมันสนิทสนมเกินไป!

“...” แดนไทมองหน้าเธอแต่ไม่พูดอะไรออกมา

“คุณมีอคติกับฉันมากเกินไปไหม ฉันก็แค่...”

“อาเดือนวาดหมาให้เขมหน่อยคับ” จันทร์เต็มดวงหันไปมองหลานชาย เห็นเขายื่นกระดาษกับดินสอมาให้ เธอจึงยุติการถกเถียงกับเขาไว้แค่นั้น

ช่วงที่เธอหันไปสนใจวาดรูปให้หลานชายตัวน้อย แดนไทก็หันกลับไปทำงานของเขาต่อ พอวาดรูปเสร็จกำลังจะเอ่ยปากพูดกับคนที่ชอบหาเรื่องเธอต่อ ทว่าเสียงหลานชายกลับดังขึ้นมาอีกรอบ

“ไม่ใช่คับอาเดือน ไม่เอาม้าฮี่ ๆ คับ เอาหมาคับ หมาโฮ่ง ๆ” ไม่พูดเปล่ายังทำท่าหมาน้อยน่ารักให้ดูเป็นตัวอย่างด้วย พร้อมกันนั้นก็กระโดดลงจากโซฟาวิ่งปรู๊ดไปหา น้าไทราวกับจะฟ้อง “น้าไทดูนี่คับ นี่ม้าใช่ไหมคับ ไม่ใช่หมา”

คนที่วาดหมาเป็นม้าหน้าร้อนผ่าวทันที เธออายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

“เอาสมุดมาให้อาใหม่ค่ะน้องเขม เดี๋ยวอาวาดให้ใหม่ เมื่อกี้อาได้ยินเป็นม้าค่ะ” เธอกลั้นใจพูดออกไปพร้อมกับพยายามไม่มองใครบางคนที่เธอรู้ว่าเขาจ้องอยู่

“หมานะคับอาเดือน หมาน้อยน่ารัก ๆ” มือน้อย ๆ ยื่นสมุดวาดภาพให้อาเดือนอีกรอบ สายตาจับจ้องอยู่ที่ปลายดินสออย่างสนอกสนใจ

จันทร์เต็มดวงแทบจะกลอกตามองบน เพราะเธอไม่เคยถูกโฉลกกับการวาดภาพเหมือนใด ๆ ทั้งสิ้น จากนั้นก็เปิดโน้ตบุ๊คแล้วค้นหารูปสุนัขในเว็บไซต์ต่าง ๆ อย่างบ้าคลั่ง “เอาแบบไหนน้องเขมชี้เลือกได้เลย เดี๋ยวอาเดือนวาดให้ค่ะ”

“ผมบอกแล้วไงว่าไม่ให้เปิดโน้ตบุ๊คให้เขมเล่น”

เสียงทุ้ม ๆ ดังอยู่ไม่ไกล แต่จันทร์เต็มดวงไม่สนใจ เธอยังคงใช้เม้าท์เลื่อนหน้าจอให้หลานชายเลือกภาพสุนัขต่อไป แต่กลับสะดุ้งโหยงเมื่อใครบางคนที่แสนกวนประสาทยึดเม้าท์ในมือเธอไปต่อหน้าตาต่อ

จันทร์เต็มดวงหันขวับมองอย่างเอาเรื่อง แต่พอนึกได้ว่าอยู่ต่อหน้าหลานในระยะที่ใกล้เกินไป จนอาจจะทำให้หลานเลียนแบบพฤติกรรมเหล่านี้ได้ เธอก็พยายามปั้นยิ้มจนคล้ายจะแยกเขี้ยวแล้วกัดฟันถาม

“คุณจะช่วยหาภาพเหรอคะ” เธอถามคล้ายตีรวน

“เปล่าผมจะวาดให้เขมเอง”

จันทร์เต็มดวงมองหน้าเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณเนี่ยนะ”

“ขยับไปหน่อย” แดนไทไม่ตอบแต่ใช้วิธีพยักพเยิดให้หญิงสาวขยับเปิดทางให้ จากนั้นก็นั่งแทนที่เธอแล้วลงมือวาด ไม่ถึงห้านาทีสุนัขพันธุ์โกลเด้น รีทรีฟเวอร์ก็ลงไปอยู่บนสมุดวาดภาพของเขมินท์ราวกับภาพสเก็ตจากนักวาดภาพมืออาชีพ

จันทร์เต็มดวงมองอย่างอึ้ง ๆ แต่กลับพูดไม่ออก เธอเห็นเขามองเธอด้วยสายตาชนิดหนึ่งที่ทำให้เธอถึงกับหน้าม้าน

“คุณไม่ได้เอางานมาทำเหรอ ทำงานสิ เขมคงสนใจระบายสีภาพนั่นไปสักพักใหญ่แหละ เดี๋ยวก็ถึงเวลากินข้าวเที่ยงแล้ว กินเสร็จเขาก็หลับคุณก็ได้ทำงานของคุณยาว”

จันทร์เต็มดวงมองคนพูดอึ้ง ๆ เธอกำลังอยู่กับผู้ชายวัยใกล้หมดประจำเดือนอยู่หรือว่ายังไงกันแน่ ที่แท้เขาอารมณ์แปรปรวนแบบนี้ตลอดเลยหรือไง!

ฝากโหลด งานขายก็มาค่ะ อิอิ

กุหลาบเปื้อนฝุ่น
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของฟ้าลดาทำให้ภคินใบหน้าเกร็งไปหมด “กลับไปนอนซะฟ้าลดาก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ”“คุณไม่มีสิทธิ์!” ฟ้าลดาแหวขึ้นอย่างเหลืออด ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ภคินและปรัชญ์ได้เห็นมุมนี้ของหญิงสาว ภคินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาววับ “ตอนนี้ผมพูดได้ไม่เต็มปากว่า ผมมีสิทธิ์ แต่รออีกนิดนะฟ้าลดา ผมจะเอาสิทธิ์ที่คุณถามหามาปาใส่หน้าคุณให้ได้”“ฉันไม่ต้องการ”“แต่ผมต้องการ! ต้องการมาก ๆ เลยล่ะ ขึ้นไปนอนซะ ผมสัญญาว่าจะรีบเอาตำแหน่งที่เหลือมาให้คุณแน่ อย่าสติแตกลาออกไปซะก่อนล่ะ อย่าคิดจะหนีอีก เพราะถ้าผมหาคุณไม่เจอเรื่องมันคงใหญ่โตกว่าที่คิดแน่”...












กลิ่นหวาน
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
   “ที่ผ่านมาผมแค่จับมือคุณเองนะเอาอะไรมาบอกว่าผมฉวยโอกาส” จิรภาสถามพร้อมกับขยับเท้าเข้าหาจนปลายเท้าของทั้งสองคนชนกัน     ปิณฑิราก้าวเท้าหนี ทว่าร่างกายส่วนบนก็ยังติดอ้อมแขนแกร่งที่ยึดไว้อยู่ดี จึงอยู่ในท่าที่ทุลักทุเลไม่น้อย  เธอโก่งตัวไม่ให้หน้าอกแนบชิดกับเขา แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้จึงให้มือกดแผ่นหลังเธอเข้าแนบชิดยิ่งกว่าเดิมราวกับต้องการแกล้ง    “แต่วันนี้ผมยอมให้คุณด่าได้”    “หมายความว่าไง” ปิณฑิรามองคนที่โน้มใบหน้าลงต่ำมองเธอด้วยสายตาวิบวับแบบแปลก ๆ ด้วยความรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก    “ผมจะจูบคุณ จะทำทุกอย่างที่อยากทำมาก่อนหน้านี้”    “ฉันไม่ให้ทำ!” พูดจบก็เตรียมดิ้นเพื่อให้หลุด     จิรภาสใช้สองแขนรัดร่างเล็กในอ้อมแขนแน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ พอเหยื่อเริ่มหายใจไม่ออกและกำลังร้องขอชีวิตก็รีบ ‘งับ’ เหยื่อกินลงท้องทันที...



พรมรัก
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
“ทำไมแช่น้ำนานขนาดนั้นสิบนาทีก็น่าจะออกมาได้แล้ว” ปกป้องบ่นอุบ มองและเดินตามชนาต้อย ๆ“จะตามมาทำไม ไม่คิดจะหนีไปไหนหรอก ฉันโมโหคุณมากที่...คุณดูซะก่อนเนื้อตัวฉันเป็นแบบนี้ แช่น้ำตั้งนานมันยังไม่ดีขึ้นเลย” ชนาชี้ให้ตัวต้นเหตุเห็นร่องรอยสัมผัสที่ยังหลงเหลือติดผิวกายอย่างเด่นชัดจนแทบกระแทกตาคนมอง“ผมก็คิดว่าลงน้ำหนักเบาแล้ว แต่คุณตัวขาวไงเลยเห็นชัดไปหน่อย” ปกป้องแก้ตัวเสียงเบาเท่าแมลงหวี่“ฉันผิด?” ชนาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง จ้องปกป้องอย่างหาเรื่องคนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกรวนสายหน้า “คุณไม่ได้ผิด ผมผิดเอง ผิดนิดหน่อยที่ห้ามใจไม่ไหว”ชนาได้แต่ค้อนลมค้อนแล้ง เถียงไปก็เท่านั้น หน้ามึนขนาดนี้ด่าจนปากเปียกปากแฉะก็คงได้แค่เห็นหมอนี่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเท่านั้น!





รัก (เกือบ) หมดหัวใจ
กนกนุช
www.mebmarket.com
ช้องนางถอนหายใจพร้อมกับละสายตาจากงานเพื่อมองสบตากับเขา  “ฉันไม่ได้พูด แฟนของคุณเขากลัวคนไม่รู้ถึงได้ตะโกนย้ำกับฉันสองสามครั้งในห้องน้ำตอนเราหย่ากันแรก...

เพียงกระซิบรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ยิหวานอนห้องเดียวกันกับพี่ไม่ได้แน่” คนที่หอบเสื้อผ้าไว้แนบอกบอกพลางเดินไปจับลูกบิดประตู แต่ก็ช้ากว่าภูผาที่กระโดดพรวดเดียวไปยืนขวางระหว่างเธอกับประต...

ใส่ร้ายป้ายสีรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ห่วงผมใช่ไหม” คนที่ยังหลับตาอยู่ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในรถ “...” “ผมขอโทษนะที่วันนั้นทำให้คุณคิดมาก ผมชอบคุณจริง ๆ นะพลอยชมพู ชอบแบบที่จะจีบมาเป...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น