[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 22 : Chapter XIX

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 เม.ย. 55

 Chapter XIX

"อธิบายมาซิ"

อีซองมินนั่งไขว่ห้างกลางโซฟา มือข้างหนึ่งขวางอก ส่วนมืออีกข้างวางอยู่บนหัวใหญ่โตของเจ้า 'ชิโระ' ที่นอนซึมเหยียดยาวอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน ส่งสายตาดุๆมองไปยังคนในบ้านอีกสองคนที่อายุน้อยกว่า

"คือ..."

ชเว ซีวอนอึกอักอ้ำอึ้ง

"ซองมิน ฟังนะ หมาตัวนี้น่ะ..."

ฮยอกแจพยายามอธิบาย

ก่อนจะโดนยกมือขึ้นห้าม "บอกมา..." ซองมินว่าด้วยน้ำเสียงมีน้ำอดน้ำทน

"ว่าทำไมถึงต้องทำกับชิโระแบบนี้?"

"นั่นไม่ใช่ชิโระสักหน่อย ซองมินฟังนะ หมานั่นน่ะจริงๆแล้วไม่ใช่หมา"

คนฟังเลิกคิ้ว ก้มลงมองเจ้ายักษ์ที่นอนเอาหัวเกยตัก ซึ่งก็ดูจะรู้ความไม่น้อย เพราะเหลือบสายตาน่าสงสารเหมือนหมาที่เตรียมถูกทิ้งขึ้นสบตาเขาแล้วถอนหายใจเฮือก

"ไม่ใช่หมาแล้วเป็นอะไร?"

"คือว่า.. จริงๆแล้วมันก็เป็นหมา แต่ดูหน้ามันสิ...มันเหมือนหมาที่ไหน ผมหมายถึงว่ามันดูฉลาดผิดปกติ มันเป็นคนนะพี่ซองมิน"

ซองมินกระพริบตามองคนอธิบายอย่างงงๆ

"ซีวอน แปลคำพูดฮยอกแจให้เป็นภาษาคนทีซิ"

"คือ..." ซีวอนมีสีหน้าลำบากใจอย่างที่สุด เขาทำหน้าเหมือนปวดอึอยู่อึดใจก็ตัดสินใจโค้งตัวลงคำนับอีกฝ่ายเอาดื้อๆท่ามกลางอาการอ้าปากค้างของฮยอกแจ

"ผมกับฮยอกแจผิดไปแล้วครับ ยกโทษให้พวกเราด้วยเถอะ พวกเราไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไรไป"

"ก็นั่นน่ะสิ" ซองมินขมวดคิ้วนิดหน่อยเหมือนจะสงสัยในท่าที แต่ก็เอออวย "อยู่ๆก็ลุกขึ้นมารังแกหมา หมาที่ฉันเก็บมาซะด้วย เป็นบ้าอะไรไปหาพวกแกน่ะ"

"พวกผม..." คุณชายชเวขยิบตาห้ามฮยอกแจที่ทำท่าจะโวยวายเอาไว้

"พวกเราดื่มเข้าไปนิดหน่อยน่ะครับ คงจะเมา..."

ซีวอนจะพูดอะไรอีกยืดยาว อีฮยอกแจไม่ได้ฟัง เขามัวแต่จ้องเจ้า 'ชิโระ' ด้วยความหงุดหงิด หวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

สำออยทำเป็นหมาหงอย ชะ!

 

"เรื่องก็เป็นอย่างนี้แหละครับพี่ซองมิน"

ซองมินทำท่าลังเล "สรุปว่าพวกนายเมาก็เลยหาเรื่องกับชิโระสินะ"

"ครับ" ท่าทางซีวอนสำนึกผิดเต็มที่ มิหนำซ้ำยังชำเลืองสายตามาทางเขาให้ช่วยกันทำมาหากิน ฮยอกแจเลยได้แต่จำใจทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมไปแกนๆ

"เอาละ ดีที่ชิโระไม่เป็นอะไรมาก อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้วกัน นี่ดีว่าพวกนายเป็นน้องของฉันนะ" ซองมินคาดโทษ "คราวหน้าคราวหลังดื่มให้มันน้อยๆหน่อย ถ้าจะเมาแล้วก็เที่ยวไปรังแกสัตว์ไม่มีทางสู้แบบนี้น่ะ"

ไอ้หมอนั่นเนี่ยนะอ่อนแอไม่มีทางสู้? ฮยอกแจขยับจะอ้าปาก แต่ซีวอนรีบชิงตัดบท

"พวกผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ รับรอง ขอตัวก่อนนะครับพี่ซองมิน"

ก่อนจะรีบรุนหลังคนอายุเท่ากันออกมาจากห้อง คราวนี้คนโดนรุนหลังอดรนทนไม่ไหว

"ทำไมเราต้องโกหกซองมินด้วย ทำไมไม่บอกไปเลยว่าไอ้หมานรกนั่นน่ะมัน..."

ซีวอนทำสัญญาณให้พูดเบาๆ สีหน้าเคร่งขรึม "อยากให้พี่ชายนายตกอยู่ในอันตรายรึไง?"

"หมายความว่ายังไง?"

"ไม่เห็นเหรอ เมื่อคืนมันจับนายเป็นตัวประกัน ตอนนี้สิมันจับพี่นายเป็นตัวประกันอยู่"

"นอนยิ้มอยู่เฉยๆนั่นน่ะนะ? มันไม่มีอาวุธสักหน่อย ปอดแหกไปได้ ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจัดการมันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"

"นายไม่รู้อะไร ฮยอกแจ" ท่าทางซีวอนจริงจัง "สุนัขตำรวจทุกตัว ฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่า โดยไม่ต้องเปลืองแรงอะไรเลยด้วย"

ฮยอกแจชะงัก ก่อนจะหน้าซีด

"ถ้างั้น..."

เมื่อคืนเขาเฉียดตายไปรอบหนึ่งแล้วจริงๆสินี่

"มันนอนเอาหัวพาดตักพี่ซองมินอยู่แบบนั้น ความจริงแล้วไม่ต่างอะไรกับถือปืนจี้ขมับพี่ซองมินหรอก นายยังจะกล้าเสี่ยงอีกหรือไง?"

คนฟังปิดปากสนิท สั่นศีรษะช้าๆ

"แล้วเราจะทำยังไงกันดี?"

"ฉันคิดว่า...พอจะมีวิธี..." ซีวอนเบาเสียงลงอีก "ขอเวลาหน่อย มีบางอย่างที่ฉันนึกออกและอาจจะ...ใช้ได้ ระหว่างนี้ก็ทำตัวเป็นปกติ เหมือนเรายอมมัน อย่าทำให้มันโกรธ"

"โธ่ พี่ซองมิน" ฮยอกแจขมวดคิ้ว พึมพำอย่างเป็นห่วง

====

 

หุ่นยนต์ไม่ควรจะมีสังหรณ์

แต่ทว่าลีทึกในวันนี้ กลับใจคอไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวชอบกล

เขาพยายามคิดว่าคงจะไม่มีอะไร บางทีที่สับสนวุ่นวายใจ อาจจะเป็นเพราะเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน

.

.

.

เมื่อวาน เขาออกไปตลาดตอนเช้า กลับมาถึงบ้านไม่เห็นฮีชอล ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ขณะกำลังคิดจะโทรบอกเจ้านาย ร่างบางในชุดนอนก็ก้าวเข้าประตูมาพอดี

"ทึกกี้..."

เสียงอ่อนสั่นเครือ "ฉัน...ฉันจะทำยังไงดี?"

"อะไรครับคุณฮีชอล?" พ่อบ้านหนุ่มใจหายวาบ คุณฮีชอลออกไปไหนกับใครมาทั้งๆชุดนอนแบบนี้ ออกไปคนเดียว!?

ความกลัวว่าตัวเองจะถูกลงโทษเพราะดูแลของรักของเจ้านายไม่ดียังมีน้อยกว่าความกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กน้อยไร้เดียงสาตรงหน้าเสียอีก

"ฉัน..." หยาดน้ำใสๆที่ไหลลงมายิ่งทำลีทึกใจแป้ว "แหวนของฮันเกิง... ฉันให้เขาไปแล้ว ให้ไปแล้ว..ฮึก..."

"แหวน..." สายตาของพ่อบ้านหนุ่มเหลือบมองนิ้วนางข้างซ้ายของมือเรียวซึ่งจำได้ว่าเคยเห็นแหวนวงเล็กสวมอยู่ติดอยู่ตลอดตั้งแต่คิมฮีชอลมาถึงเกาหลี ก็พบว่ามันว่างเปล่า "ให้ใครไปครับ คุณฮีชอล?"

มีหรือลีทึกจะไม่รู้ แหวนวงนั้นสำคัญสำหรับคุณฮีชอลมากขนาดไหน

เรื่องราวที่ถูกถ่ายทอด ทำให้พ่อบ้านมืออาชีพอย่างเขาตะลึงงันไป พวกมันเป็นใคร จะเอาแหวนที่คุณชายให้คุณฮีชอลไปทำไม?

"แล้วคุณโซฮีล่ะครับ?"

"กลับ.. อือ กลับบ้านไปแล้ว" ฮีชอลปาดน้ำตา ถึงตอนนี้ก็อยู่ในสภาพสะอื้นฮักจนลีทึกทนไม่ไหว ต้องดึงเข้ามากอดเอาไว้ ลูบหัวปลอบโยน

"บอกคุณชายไปตามตรงสิครับ ว่าเกิดอะไรขึ้น"

"บอกไม่ได้นะ!" ถึงตอนนี้ฮีชอลเสียงดังขึ้นมาจนคนฟังตกใจ "ห้ามบอกฮันเกิงนะทึกกี้"

"ทำไมล่ะครับ?"

"ฮันเกิงต้องเสียใจแน่ๆ ที่ฉันเอาแหวนของฮันเกิงไปแลกตัวโซฮีมา" ถึงจะซื่อไร้เดียงสาแค่ไหน แต่คิมฮีชอลจะดูไม่ออกเชียวหรือว่าหานเกิงท่าทางไม่สบายใจเอาเลยเวลาเขาไปสนิทสนมกับเด็กสาวคนนั้น ที่เขาโดนดุก็เพราะทำให้หานเกิงไม่สบายใจหรอก เมื่อวานหานเกิงยังถามเขาอยู่เลยไม่ใช่หรือว่า...ชอบใครมากกว่ากัน

"โธ่ คุณฮีชอล..."

"บอกไม่ได้เด็ดขาด เข้าใจไหม"

ดวงตาโตนั้นแม้จะชุ่มหยาดน้ำแต่ก็เด็ดเดี่ยว ลีทึกมองแล้วก็ถอนหายใจ "ไม่บอกครับ แต่...ถ้าโกหกไป คุณชายไม่โกรธหนักกว่าเหรอครับ?"

คิมฮีชอลไม่ตอบ แววตาคู่สวยนั้น สับสน

ลีทึกเองก็ไม่รู้

หุ่นยนต์สองตัว...หนึ่งเป็นของเล่น อีกหนึ่งเป็นพ่อบ้าน...ยืนกอดกันอยู่ในความเงียบงัน ต่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี

.

.

.

เมื่อวาน คุณชายไม่รู้

แต่จะไม่รู้ตลอดไปงั้นเหรอ?

ลีทึกได้แต่หวังว่า สังหรณ์ของหุ่นยนต์พ่อบ้านอย่างเขา คงจะผิดพลาดไป

 

เสียงเตือนที่ประตูทำให้พ่อบ้านหนุ่มไล่ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดออกไปจากหัว รีบสาวเท้ายาวๆไปทำหน้าที่

"คุณชาย..." พ่อบ้านหนุ่มทักอย่างประหลาดใจขณะรับกระเป๋าและเสื้อนอกมาจากร่างสูง "กลับเร็วจังเลยครับ"

"ฮีชอลล่ะ?" เมื่อไม่เห็น ก็เป็นธรรมดาที่ต้องถามหา

"เมื่อวานดื่มไปเยอะนี่ครับ ท่าทางยังแฮงก์ๆอยู่เลย เพิ่งตื่นลงมารับประทานอาหารแล้วก็กลับขึ้นไปข้างบนได้สักพัก คงไปนอนต่อเพราะไม่คิดว่าคุณชายจะกลับเร็ว"

คิดไปเองหรือเปล่า...ใบหน้าหล่อเหลาของคุณชาย นิ่งสงบเกินไป

'นิ่งสงบเกินไป' งั้นหรือ ช่างเป็นคำจำกัดความที่น่าขัน มันเป็นยังไงกันล่ะ แต่ลีทึกในยามนี้กลับรู้สึกว่าอาการนั้น 'น่ากลัว'

หานเกิงไม่ได้เอ่ยถามคำใดจากเขาอีก หันกายได้ก็ตรงแน่วไปยังบันได ปลดกระดุมคอและแขนพลางก้าวยาวๆขึ้นไปชั้นบน

 

มือใหญ่ผลักประตูห้องนอนของตัวเองเปิดเข้าไป ภายในห้องกว้างขวางสมฐานะคุณชายเพียงคนเดียวแห่งตระกูลหานนั้น มีเตียงใหญ่อยู่หลังหนึ่ง

บนเตียงใหญ่ กลับมีร่างเล็กๆบอบบาง ผิวขาวละเอียดอ่อนนุ่มดุจก่อตัวขึ้นจากน้ำนมบริสุทธิ์หลับใหลอยู่ อาการหายใจเข้าออกยาวช้าสม่ำเสมอ บ่งบอกให้รู้ว่ากำลังอยู่ในห้วงนิทราลึก

เหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว น่าทะนุถนอมคนหนึ่ง

แววตานิ่งเหมือนน้ำในบ่อลึกที่มองไม่เห็นก้นของคนมอง คล้ายถูกสายลมพัดผ่าน พลันปรากฏรอยกระเพื่อมเล็กน้อย

ฮีชอล...

ร่างสูงเคลื่อนอย่างเงียบกริบไปหยุดอยู่ข้างเตียง เป็นนิสัยเคยชินของเขา หานเกิงแต่ไหนแต่ไรทำอะไรแผ่วเบาเสมอ โดยเฉพาะถ้าฮีชอลหลับ เขารู้ดีว่าฝ่ายนั้นตื่นง่ายแค่ไหน

หลังมืออุ่น แตะแก้มนิ่มเพียงเบาๆ

"อือ.."

คนตัวเล็กส่งเสียงครางแผ่วในลำคอเหมือนแมวน้อย พลิกตัวเข้าหาตามสัญชาตญาณ ฮีชอลชอบนอนซุกเขาเป็นประจำ

แต่ครั้นพลิกตัวควานหาแล้วกลับมีเพียงอากาศธาตุ เปลือกตาคู่นั้นก็ไหวพลิ้วน้อยๆก่อนจะค่อยๆปรือเปิดขึ้น งัวเงีย

"ฮันเกิง?"

รอยยิ้มที่แม้จะง่วงงุนอย่างคนเพิ่งตื่นแต่ก็บอกชัดว่าดีใจ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย ไม่ผิดอะไรกับลูกแมวที่เห็นเจ้าของกลับบ้าน "ฮันเกิง วันนี้งานเสร็จแล้วเหรอ"

'เจ้าของ' ยิ้มตอบนิดๆ

"เห็นลีทึกบอกว่านายยังไม่หายแฮงก์" เขาเอ่ยเบานุ่ม

"ตั้งแต่เช้า เพิ่งกินข้าวไปมื้อเดียวเหรอ"

"อื้อ..." ฮีชอลพยักหน้า ขยี้ตา "เมื่อวานฉันดื่มไปเยอะมั้ย?"

"ก็...เยอะพอสมควรเลยแหละ"

"ฉันเมา..." ใบหน้าสวยเป็นสีเข้มขึ้น "จำอะไรไม่ค่อยได้ แต่...แต่ฉันจำได้ว่าฮันเกิง..."

คนตะกุกตะกักเงียบไปครู่ หน้าแดงก่ำ "ขอโทษนะ เมื่อวานฉันเมาหลับไปก่อน เลยไม่ได้..."

"ไม่เป็นไร" น้ำเสียงนั้นนิ่ง คล้ายจะอ่อนโยนตามปกติ แต่ก็คล้ายมีบางอย่างซุกซ่อนอยู่ในนั้น

"วันนี้ฉันไปดูโรงงานมา"

หากสังเกตให้ดี ในท่าทีอ่อนโยนนั้น คล้ายจะมีความเย็นชา...

ฮันเกิงโกรธที่เขาหลับไปก่อนหรือเปล่านะ?

"ก่อนจะกลับ คิมจองฮุน...เลขาของประธานชเวน่ะ ให้อะไรฉันมาด้วย"

อะไรเหรอ?

ดวงตาโตเบิกนิดๆอย่างสงสัยใคร่รู้เมื่ออีกฝ่ายล้วงเอากล่องขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋ากางเกง

"ฮีชอล"

หุ่นยนต์เด็กเล่นเงยขึ้นมองหน้าคนเรียก

"เมื่อวาน นายออกไปไหนมารึเปล่า?"

หัวใจที่เต้นเป็นปกติมาโดยตลอดกระตุกกึก

ตึก...ตึก...ตึก

ฮีชอลพยายามวางสีหน้าให้เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งๆที่ภายในเต้นเป็นกลองรัว เขาไม่เคยโกหกหานเกิงมาก่อน ถ้าไม่นับเรื่องปวดหัวหรือไม่ปวดหัวที่โดนจับได้ทุกคราวไปล่ะก็นะ

"เปล่านี่"

...ตึก...ตึก...ตึก

"แน่ใจนะ?"

ทำไม...ทำไมอยู่ๆหานเกิงถึงถามแบบนี้??

คนถูกสอบสวนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น รู้สึกริมฝีปากแห้งผาก

"ฮีชอล" ดวงตาคมดุจ้องมองลึกซึ้ง เน้นเสียง "คิดดูดีๆ เมื่อวานนายออกไปไหนมารึเปล่า"

"ฉัน..." นัยน์ตาโตจ้องตอบเหมือนเหยื่อที่โดนมังกรสะกด "ฉะ ฉัน..."

ก่อนจะหลบสายตา อาการหายใจไม่เป็นปกติอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ได้ออกไปไหนสักหน่อย"

โครม!

ฮีชอลสะดุ้งอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ กายสั่นเทิ้ม

หานเกิงเพิ่งใช้กำปั้นทุบลงบนโต๊ะหัวเตียงอย่างแรงจนโคมไฟหล่นลงบนพื้น ใบหน้าหล่อมีสีหน้าเกรี้ยวกราด น่ากลัวอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

"..."

เขาเรียกชื่อหานเกิงไม่ออกด้วยซ้ำ ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพียงน้อยนิด

สภาพการณ์ทำให้รู้ว่า ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม หานเกิงรู้เข้าแล้วว่าเมื่อวานเขาไปทำอะไรมา

กล่องขนาดฝ่ามือที่หานเกิงล้วงออกมาเมื่อครู่ ถูกโยนลงบนผ้าห่มบนตักเขา

"เปิด!"

เสียงทุ้มต่ำคำราม แม้ไม่มีอะไรบังคับ แต่เพียงแค่สายตาที่คล้ายจะแผดเผานั่นจ้องมองมา ถึงจะกลัวจนตัวแข็ง แต่ก็ต้องฝืนใจหยิบมันขึ้นมา

ตัวกล่องไม่มีอะไรพิเศษพิสดาร แต่ของภายในกล่องนี่สิ

ใบหน้าสวยซีดขาวจนไร้สีเลือด รู้สึกชาวูบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า "นี่มัน..."

แหวนที่หานเกิงให้เขา

ใช่แต่เพียงเท่านั้น กล่องด้านในเป็นสีดำ จึงมองเห็นน้ำอะไรขาวๆเปรอะเปื้อนได้ชัด สิ่งแปลกปลอมนั้นเหนียวคาว เลอะชุ่มอยู่บนแหวนและหยดลงในกล่อง คงจะแห้งไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะวัสดุไม่ซับน้ำและกล่องเป็นสุญญากาศ

เรียวปากอิ่มสั่นระริก หันไปหาคนที่เอามันมา

"ฮ..."

ทว่าเอ่ยได้เพียงแค่นั้นก็ลำคอตีบตัน

สายตาที่มองมา เต็มไปด้วยความรู้สึกรุนแรงอันผสานผสมจนจำแนกแยกไม่ออก ทั้งเกรี้ยวกราดโกรธแค้น ผิดหวังลึกซึ้ง และเศร้าเสียใจสุดที่จะพรรณนา มันทำให้เขาเจ็บปวดไปด้วย ความรู้สึกผิดที่ทำให้หานเกิงต้องปวดร้าวขนาดนี้โถมเข้าใส่คิมฮีชอลเหมือนคลื่นลูกมหึมา

"ฮันเกิง" เขาเค้นเสียงละล่ำละลักออกมาจนได้ "ฉันไม่..!"

เพียะ

ความเจ็บปวดไม่คุ้นเคยฟาดเข้าที่แนวสันกราม หูอื้อลั่นกริ่งไปชั่วขณะ ใบหน้าหวานสะบัดไปตามแรงตบ

ทำไม..?

นาทีนี้ความมึนงงมีมากกว่าความรู้สึกเจ็บปวดเสียอีก เขารับรู้ความเจ็บปวดได้เพียงแค่ส่วนเดียวเพราะยังชา ดวงตาโตเบิกกว้าง ขณะที่หัวใจซึมซับความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้น้ำตาไหลริน

เจ็บปวดที่ใจ...ยิ่งกว่าที่ร่างกาย

แน่นอน หานเกิงไม่เคยทำแบบนี้กับเขา ชายหนุ่มสุภาพอ่อนโยน อ่อนหวาน ทะนุถนอม แม้แต่จะรุนแรงด้วยสักครั้งก็ไม่เคย

ครั้งนี้ ความผิดของเขาคงจะหนักหนาสาหัสสากรรจ์มากจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #256 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2555 / 21:06
    อ้ากกกกกกก อิป๋าแกตบฮีของช้านทำไม แก้มขาวๆมีรอยหมด T T

    ว้อยยยย ขัดใจ...ทั้งฮีทั้งป๋า ฮีก็ไม่ยอมบอกอิป๋าไปว่ามันเป็นยังไง อิป๋าก็ไม่ยอมฟังฮีพูดให้ดีก่อน

    แล้วอิพวกนั้น ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ? ทำแบบนี้ทำไม ?

    และสุดท้าย อิคยูกี้ หมาตอเรสสสสสสสส 5555555
    #256
    0
  2. #255 HeartAmiss (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 20:12
    ฮึ่ม.. =*=

    ไม่รู้จะด่าอะไรและ ด่าหลังไมค์ไปหมดแล้ว *สะบัดบ๊อบ

    (เดินจากไปรังแกเกิงในฟิกตัวเอง)
    #255
    0
  3. #254 film (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 16:19
    เห้ย ถ้าเกิงรู้ทีหลัง-..-

    สงสารฮีอ่า
    #254
    0
  4. #253 angle (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 14:17
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก ~

    อย่าตบเมนเค้าสิเกิง โฮฮฮฮฮฮ TT[]TT

    อยากฆ่าคนที่แหวนไปแล้วเอามาคืนจริงๆ ฮึ่ย -*-

    ทำแบบนี้ทำไม!!!!!!!! วุ้ยยย ~

    ใจเย็นๆนะเกิง อย่าทำอะไรเมนเค้านะ (ยกเว้นเรื่องนั้น แหะๆ =W=)
    #253
    0
  5. #252 ✿ Spring ❀ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 02:56
    เฮ้ยยย ตกลงพวกบ้านั้นต้องการอะไรเนี่ย
    ทำให้หานเกิงกับฮีชอลผิดใจกันทำมายยยยย
    แงงงง สงสารฮีอ่ะ ทำไมถึงต้องถูกใส่ร้ายด้วยอะไรสกปรกๆอย่างนี้เนี่ย
    #252
    0
  6. #251 Rellael (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 00:53
     ช่วงนี้อัพถี่แท้ อุอิ =..=

    โอ๊ยยยยยยยยยยย หมาคยู!!! หมาสตอเบอร์รี่!!!!

    = = ......

    เอาแล้วววว .... ฮือออออออออออออออออออออออออออ


    เฮ้ยยย!!!!!!!!!!!!!!! 


    มาต่อด่วน!!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก *ทึ้งหัว*
    #251
    0
  7. #250 onlyhanchul (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 19:57
    ฮีงา่นเข้าอ่ะ
    ป๋าใจเย็นนะโว้ย อย่าทำอะไรรุนแรงนะ
    ได้พวกนั้น ต้องการอะไรกันแน่ ทำแบบนี้ทำไม

     
    มาแว้วเหรอ วันนี้ชนะ HA นะ เพราะอัพก่อน 5555+++ ช่วงนี้พายุมาทุกวันเลยอ่ะ แต่ที่บ้านรีดเดอร์ฝนไม่ยักกะตก
    แต่แบบว่าร้อน แบบทรมานสุด ๆอ่ะ เพราะว่ามันอบอ้าวทั้งวันเลย ไม่รุ บ้านไรเตอร์เป็นไงบ้าง
    ใกล้สงกรานต์แล้วเนอะ รู้สึกว่าเมื่อตอนอยู่กรุงเทพฯ สมัยก่อน (โห เก่าซะ 55++) ชอบช่วงนี้มาก เพราะว่าถนนโล่ง
    รถไม่ติด ช้อบชอบ เมื่อวันที่ 1 คุณคิมฮีสนุกกะการทวิตมากนะนั่น เพราะวันเดียว ทวิตไป 10กว่าได้มั้ง แต่ที่ไม่ค่อย
    ถูกใจก็คงจะเป็น แม่นางซอลลี่อ่ะดิ รู้ว่ารักน้องเค้ามาก แต่ว่ามันมากไปมั้ย แบบว่าสาวกเครียดอ่ะ 5555+++
    เวิ่นมานาน รักษาสุขภาพด้วยนะ สงกรานต์ก็เที่ยวเผื่อบ้างเน้อ อย่ามัวแต่เล่นน้ำจนลืมทากันแดดหล่ะ เดี๋ยวดำ 555++
    #250
    0
  8. #249 Halloween13 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 19:13

    งานเข้าฮีจริงๆแล้วสิ
    เกิงอย่าทำอะไรฮีเลยนะ
    คนพวกนั้นต้องการอะไรกัน
    ทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย

    #249
    0