[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 21 : Chapter XVIII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 มี.ค. 55

 Chapter XVIII

คิมฮีชอลสำหรับหานเกิงนั้น อ่านอารมณ์ได้ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ แม้เขาจะไม่อาจอ่านลึกลงไปถึงเบื้องหลังของอารมณ์เหล่านั้น แต่ชีวิตของหุ่นยนต์ที่เรียกได้ว่ามีแต่เจ้าของเท่านั้น ก็ไม่ใช่สิ่งลึกลับซับซ้อนอะไรสำหรับเจ้าของหุ่นยนต์แสนสวยตัวนี้

คืนนี้ต่างออกไป ชายหนุ่มรู้ว่าคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามนั้นเศร้าสร้อยกังวลด้วยเรื่องอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

ต้องยอมรับว่า มันสร้างความหงุดหงิดให้เขาอยู่ไม่น้อย...

"ฮีชอล"

รอยยิ้มอ่อนโยนนั้น แฝงเจตนาทั้งปลอบประโลมและหลอกล่อให้คลายใจ มือใหญ่ขยับคีบเนื้อชิ้นใหญ่ให้

"กินนี่สิ อร่อยมากเลยนะ"

อีกฝ่ายคีบเนื้อเข้าปากอย่างว่าง่าย ท่าทางเอร็ดอร่อยอยู่หรอก แต่ดูไม่เต็มที่ยังไงไม่รู้สิ สำหรับสายตาที่คิมฮีชอลหลอกไม่ได้คู่นี้

"เอ้า" รินโซจูให้ หวังให้ร่างบางผ่อนคลายลงอีก แน่นอนว่าไม่ว่าเขาจะยื่นอะไรส่งให้ มือเรียวก็รับไปส่งเข้าปากอิ่มสวยเย้ายวนนั้นเสียหมดเหมือนเด็กๆ...แต่ไหนแต่ไรฮีชอลของเขาก็เป็นเหมือนเด็กน้อยที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาอยู่แล้ว หานเกิงมองภาพนั้นอย่างเพลินตา ความหงุดหงิดค่อยๆสลายไปเช่นเดียวกับที่คิมฮีชอลค่อยๆลืมความกังวลใจ

"กินยังไง เปื้อนซอสแล้วดูสิ" เจ้าของเสียงทุ้มหัวเราะออกมาเต็มเสียง ดึงผ้าผืนเล็กจากอกเสื้อมาเช็ดให้ เป็นผ้าที่นุ่มและดูดซับสิ่งสกปรกได้ง่ายแต่เพียงแค่ขยี้หรือสะบัดแรงๆรอยสกปรกนั้นก็จะสลายหายไปราวกับเล่นกล ส่วนของทำลายต้นไม้อย่างกระดาษทิชชู่น่ะเลิกใช้กันไปนานนมเนแล้ว พอเช็ดปากให้ 'เด็ก' เสร็จเรียบร้อยก็จัดแจงคีบเนื้ออีกชิ้น "มานี่ ฉันป้อนให้"

"แต่ฮันเกิงยังไม่ได้กินเลยนะ"

"นายก็ป้อนฉันสิ"

"อื้อ" ฮีชอลทำตามอย่างเชื่อฟัง ใบหน้าที่ดูไม่สบายใจอยู่เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มร่าเริงอย่างมีความสุขแล้วตอนนี้ ในดวงตาดำโตเป็นมันราวอัญมณีชั้นดีสะท้อนแต่ภาพของ 'คุณชายหาน' เพียงคนเดียวเท่านั้น

"อร่อยมั้ย?"

"อืมม์... แค่กๆๆ" คนเจ้าเล่ห์แกล้งสำลักให้อีกฝ่ายร้อนใจรีบเข้ามาลูบหลัง

"ฮันเกิง เป็นอะไรรึเปล่า ฮันเกิง?"

"ชิ้นมันใหญ่ไป ฉันเคี้ยวไม่ละเอียดน่ะ" พอตอบไปอย่างนั้นก็โดนว่าเข้าให้

"ฮันเกิงซื่อบื้อ เป็นเด็กหรือไงเคี้ยวข้าวไม่ละเอียดน่ะ"

คนที่เหมือนเด็กมันนายต่างหากล่ะ... เด็กน้อยน่าแกล้งของฉัน

"นายก็กัดเป็นชิ้นเล็กๆก่อนแล้วค่อยป้อนฉันสิ"

"ทำยังไงเหรอ?"

อา...หานเกิงมีความสุขเสียจริงกับการ 'สอน' ให้คิมฮีชอลทำโน่นทำนี่ การ 'ป้อนด้วยปาก' ผ่านไปสองสามคำคนป้อนก็เหนื่อยจนหน้าแดง โดนดันลงนอนราบกับพื้นห้องตอนไหนไม่รู้ เสื้อที่สวมอยู่โดนเลิกขึ้นเล็กน้อยและมืออุ่นๆก็สอดเข้าไปสำรวจ

"อ๊า!"

เมื่อนิ้วแข็งบดขยี้ลงที่ยอดอกตึง ฮีชอลก็กลั้นเสียงเอาไว้ไม่ได้

"ชู่ว์..." เสียงทุ้มกระซิบข้างหู "ถ้านายไม่เบาๆเสียงเอาไว้ พนักงานข้างนอกวิ่งมาดูฉันไม่รู้ด้วยนะ"

"อ๊ะ อืออ.."

เพราะไม่เคยต้อง 'เบาเสียง' จึงรู้สึกว่ายากลำบากนัก มือของหานเกิงข้างหนึ่งง่วนอยู่กับท่อนบนของเขาแล้ว อีกข้างก็ซุกซนปลดกางเกง ฤทธิ์โซจูทำให้ร่างบางร้อนง่ายดายกว่าปกติ

"ฮันเกิง..."

"เรียกทำไม หืมม์?" เป็นคำถามจากคนที่ลงไปง่วนอยู่กับบริเวณส่วนอ่อนไหวของเขา แค่รอยจูบที่ประทับลงบนต้นขาด้านในก็ทำเอาฮีชอลสั่นสะท้านจนต้องกดนิ้วลงในกลุ่มผมสีเข้มยุ่งเหยิง และแน่นอนว่าริมฝีปากคล่องแคล่วของหานเกิงไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น

"ฉ...ฉัน..." ฮีชอลหอบหายใจแรง หนักหน่วง รู้สึกว่ายากเหลือเกินที่จะเอ่ยออกมาเป็นถ้อยคำ ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายรุกเร้าเขาไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ปลดปล่อยออกมาเป็นน้ำขาวขุ่น

ร่างบอบบางนอนหอบอยู่บนพื้น ตาปรือราวกับว่าจะปิดลง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนไปถึงปลายทางนั้นตัวเองส่งเสียงดังเกินไปหรือเปล่า

เจ้าของร่างสูงจัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ แล้วตัวเขาก็ถูกช้อนขึ้นในอ้อมแขนแกร่ง มีเสื้อตัวนอกของฝ่ายนั้นห่มทับอีกที

หานเกิงคงเอาเขา 'กลับไปกินที่บ้าน'

 

เขาคงจะเผลอหลับไป เพราะรู้สึกตัวอีกที หลังก็แตะลงบนที่นอนอ่อนนุ่มอันเริ่มจะคุ้นเคย แม้จะไม่เคยคุ้นเสมือนที่นอนที่เขากับหานเกิงนอนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กในบ้านที่จีน แต่ที่นอนนี้ก็มีหานเกิงนอนอยู่กับเขาด้วยเหมือนกัน จะไปนอนที่ไหนก็ตาม ขอแค่มีอ้อมกอดของหานเกิงโอบรอบตัวเขาอยู่ คิมฮีชอลก็จะหลับได้อย่างเป็นสุขที่สุด

"ฮีชอล" เสียงทุ้มแผ่วเบาแบบที่เขาหลงรักนักหนากระซิบอยู่ริมหู "ฮีชอล ไปอาบน้ำก่อนเถอะ จะได้นอนสบายๆนะ"

ทว่าคนที่กำลังอุ่นสบายดีแล้วขดตัวราวลูกแมวขี้เซา ส่งเสียงครางประท้วงในลำคอโดยไม่ยอมแม้แต่จะลืมตาขึ้นมา

"ตามใจ" หานเกิงเอ่ยอย่างอ่อนใจ "งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"

คราวนี้มือเรียวคว้าเปะปะ ยื้อได้ชายเสื้อของชายหนุ่ม ทำเอาอีกฝ่ายชะงัก

"มีอะไรครับ?"

อา...ทำไมหานเกิงถึงได้อ่อนโยนแบบนี้นะ ทั้งการกระทำ ทั้งคำพูดที่ใช้กับเขา อ่อนโยนไปหมดทุกอย่าง ความอ่อนโยนที่เขาหลงรักจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

แต่ถ้าหานเกิงรู้ว่าวันนี้เขาไปทำอะไรมา...

ไม่! ให้รู้ไม่ได้เด็ดขาด!

"อย่า..." ริมฝีปากอิ่มเผยอ พึมพำด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"อย่าเพิ่งไปอาบน้ำเลยนะฮันเกิง นอนกอดฉันไว้จนกว่าฉันจะหลับได้มั้ย..?"

เขาก็แค่กลัว...กลัวว่าถ้าหานเกิงรู้แล้วจะโกรธเขา จะทิ้งเขาไป

เขาแค่อยากได้ความมั่นใจ ว่าอ้อมกอดนี้จะอยู่กับเขาไปอีกนานแสนนาน

คนขอคงจะลืมไป...ด้วยความง่วงงุน ฤทธิ์โซจูและความคิดหลายอย่างที่สับสนตีกัน ว่าตัวเองน่ะปลดปล่อยไปแล้ว แต่อีกฝ่ายยังไม่ได้รับการปรนนิบัติอะไรจากเขาเลย หานเกิงที่ตั้งใจว่าจะเข้าไปจัดการธุระของตัวเองในห้องน้ำเพราะเห็นร่างบางอยากพักผ่อนเต็มทีก็ไม่ได้ปริปาก

"ได้สิ"

เพื่อไม่ให้ฮีชอลนอนไม่สบายตัวเพราะมีอะไรแข็งๆดุนดันหน้าท้องหรือสะโพก คุณชายหานนอนหงายและโอบร่างบอบบางไว้ด้วยมือซ้าย ฝ่ายนั้นเบียดร่างอ่อนนุ่มเข้าหาเขาเหมือนเช่นที่ทำเป็นปกติ และหานเกิงก็ต่อสู้กับความรู้สึกอยากพลิกตัวขึ้นคร่อมเพื่อดื่มด่ำในร่างกายนั้นตามปกติ

"ดูเหมือนฉันจะให้นายดื่มโซจูมากไปหน่อยนะเนี่ย" เขากระซิบในความมืดของห้อง

"ทำไมเหรอ?" ฮีชอลถามอู้อี้ ซุกหน้าลงกับอกของเขา ไม่ได้รู้ตัวเอาเสียเลยว่ากำลังทรมานกันอย่างร้ายกาจที่สุด

หานเกิงสูดลมหายใจลึกระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ความใจเย็นที่สั่งสมมาเก้าปีไม่ได้สูญเปล่า แม้ว่ามันจะยากกว่าเดิมหลายเท่าตัวหลังได้เชยชมแล้วก็ตาม

"นายเอาแต่ใจตัวเองเป็นพิเศษน่ะสิ เวลานายเมา นายก็เป็นแบบนี้"

"ฮันเกิงว่าฉันเอาแต่ใจตัวเองเหรอ" คนใกล้หลับยังอุตส่าห์โวย

"อืมม์..."

"ถ้าฉันจะเอาแต่ใจตัวเองก็เพราะว่าฮันเกิงนั่นแหละตามใจฉันจนเสียนิสัย" เจ้าของใบหน้าน่ารักทำแก้มป่อง

หานเกิงอดไม่ได้ต้องหัวเราะเบาๆ

"รู้ตัวเหมือนกันเหรอว่าโดนฉันตามใจซะจนเสียนิสัยแล้ว? หึ แบบนี้แหละดีแล้ว คนอื่นตามใจนายไม่ได้แบบฉันหรอก นายจะได้ไปไหนไม่รอดนอกจากอยู่กับฉันคนเดียวไง"

"ย่าห์! ฮันเกิงขี้หวง!"

ต่อว่าไปงั้นแหละ ยังไงซะเขาก็ไม่อยากไปอยู่กับคนอื่นอยู่แล้ว ที่จริง ถ้าหานเกิงไม่อยู่กับเขา ไม่ต้องการเขาแล้ว คิมฮีชอลก็คงไม่ต้องการตัวเองอีกต่อไปเหมือนกัน ประโยคนั้นของหานเกิงอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวสำหรับคนอื่น แต่สำหรับคิมฮีชอลแล้ว ประโยคนั้นทำให้เขาดีใจที่สุด เพราะมันลดความหวาดกลัวลึกๆในใจว่าจะโดนทิ้งในวันใดวันหนึ่งเหมือนหุ่นยนต์ตัวอื่นๆที่เจ้าของเบื่อลงได้

"หวงแล้วดีมั้ยล่ะ หืมม์?"

เอ ขอนึกก่อนนะ...หานเกิงหวงเขา ก็แปลว่าหานเกิงรักเขา อยากจะเก็บไว้เล่นเพียงคนเดียวไม่อยากแบ่งให้ใคร "ก็ดีน่ะสิ! หวงฉันเยอะๆเลยนะ"

หานเกิงมองใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้มด้วยความรู้สึกอันบอกไม่ถูก ชื่นใจน่ะแน่ล่ะ มีใครสักกี่คนในโลกที่จะโชคดีแบบเขาบ้าง คนรักอยากให้หวง 'เยอะๆ' อย่างเปิดเผย คนตรงหน้าคงไม่มีทางนอกใจเขาเป็นอันขาด ชายหนุ่มบอกกับตัวเองเช่นนั้น เขาสัญญากับตัวเอง...เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้...ว่าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายร่างบอบบางในอ้อมกอดนี้ได้เป็นอันขาด!

====

 

ก้อนสีเทาปนน้ำตาลเจ้าของนาม 'ชิโระ' นอนหมอบเอาคางเกยขาหน้าซึ่งไขว้กันอยู่ตรงชานพักบันได เปิดดวงตาแวววาวจ้องไปในความมืดของบ้าน

ใครว่าเป็นหมาสบาย? ไม่รู้หรือว่าหมาทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเจ็ดวันไม่มีหยุดพัก ขอเพียงมีเสียงหรือกลิ่นผิดปกติเพียงเล็กน้อยต่อให้หลับอยู่ก็ต้องตื่นขึ้นเฝ้าระแวงระวัง ดูว่าจะมีภัยอันตรายมาถึง 'นาย' รึเปล่า

แม้ว่าตอนนี้ 'นาย' ของมันจะเปลี่ยนคนไปก็ตาม

มันตื่นตั้งแต่หูได้ยินเสียงฝีเท้า...จะเบาแสนเบาสักเพียงใดก็ตาม หูของสุนัขหุ่นยนต์ที่เฉียบไวได้ยินเสมอ เสียงฝีเท้านั้นดังมาจากห้องใดห้องหนึ่งของชั้นบนนั่นแหละ ดูเหมือนว่าจะมีใครยังไม่หลับและลุกเดินไปเดินมา มันเฝ้ารอ แล้วในที่สุดก็ได้ยินเสียงประตูเปิด จากนั้นเสียงฝีเท้าก็เคลื่อนลงบันไดมา สายตาของมนุษย์ปกติคงเห็นเป็นเพียงเค้าร่างเงาตะคุ่ม แต่สายตาของมันเห็นชัดเจนพอที่จะแยกแยะได้ว่าไม่ใช่ทั้งฮยอกแจหรือซองมิน หากแต่เป็นชเว ซีวอน

มันยังคงหมอบนิ่ง ร่างสูงใหญ่นั้นก็ไม่ได้กระโตกกระตาก หากแต่เดินลงมาอย่างช้าๆจนเหยียบขั้นบันไดสุดท้ายก่อนจะถึงชานพัก เกือบจะถึงตัวมัน แล้วเขาก็หยุดอยู่เพียงแค่นั้น

ปากกระบอกปืนแสงพกพาขนาดเล็ก เห็นได้ชัดว่าสั่งทำเป็นพิเศษ จ้องตรงมาหามัน

"แกต้องการอะไร?"

น้ำเสียงนั้น มาในกระแสคุกคาม

ชิโระมองปากกระบอกปืนแสง แล้วก็มองหน้าคนพูด สัญชาตญาณสั่งให้เข้าโจมตีและเอาชนะมนุษย์ที่บังอาจเอาปืนจ่อหน้ามันแบบนี้ แต่หลังจากสังเกตและใคร่ครวญมาเป็นเวลาหลายวัน มันก็รู้ว่านาทีนี้ต้องมาถึง และมันก็ได้ตัดสินใจเอาไว้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไร

มันแยกเขี้ยวอวดฟันขาวเป็นเงาวับตัดกับเหงือกสีชมพูของหมาสุขภาพดี และเอ่ยตอบไป

"ที่พัก ที่หลบภัย"

ชายตรงหน้ามองมันเขม็ง ปากกระบอกปืนยังไม่ละไปจากการหมายหัว

"ไม่ใช่ที่นี่ แกจะทำให้ซองมินกับฮยอกแจไม่ปลอดภัยไปด้วย"

"อ้อ" มันคำรามแผ่วต่ำในลำคอเป็นเสียงหัวเราะ "แล้วคุณล่ะ ไม่ทำให้พวกเขาตกอยู่ในอันตรายไปด้วยยิ่งกว่าผมซะอีกอย่างงั้นเหรอ?"

ประโยคนั้นได้ผล อีกฝ่ายเงียบไป มันเลยได้ทีพูดต่อ "ผมเป็นแค่หุ่นยนต์หมาตัวหนึ่ง กบดานหลบซ่อนอยู่ในบ้านเงียบๆ อาจไม่มีใครเห็นว่าผมอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ แต่คุณ...คุณตกเป็นข่าวแล้วก็ยังมาอยู่ที่นี่อย่างเปิดเผย ไปกลับมหาวิทยาลัยกับฮยอกแจ แบบนั้นน่ะทำให้สองพี่น้องนั่นตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าผมทำซะอีก"

"กรณีมันต่างกัน..."

ซีวอนขยับจะแย้ง ทว่าโดนขัด

"ผมทำร้ายคนบาดเจ็บ พวกเขามาตามล่าเพื่อจะกำจัดผม แต่คุณ...คุณมีความลับที่พวกเขากลัวว่าจะรั่วไหล แบบนี้แปลว่าคุณทำให้คนรอบตัวคุณตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าผม หรือจะเถียงว่าไม่จริง?"

'มนุษย์' นิ่งไปนานกับเหตุผลของ 'หมา'

"นายชื่ออะไร?"

เจ้าหมานอนหมอบลงไปกับพื้นตามเดิมราวมันรู้สึกเมื่อยคอ ท่าทางเกียจคร้าน "โจ คยูฮยอน"

"หุ่นยนต์หมามีแซ่ด้วยเหรอ?"

"ผมไม่ใช่หุ่นยนต์หมาธรรมดาทั่วไป คุณก็น่าจะรู้"

"หุ่นยนต์หมาปกติพูดไม่ได้ แต่หมาพูดได้อย่างนาย... ฉันเคยถูกบอกมาเหมือนกัน นายเป็นหมาของตำรวจ"

"แสนรู้จัง"

คนถูกหมาชมว่าแสนรู้วางหน้านิ่ง "ลายชิพในตาข้างซ้ายของนายน่ะ หมา 'พิเศษ' มีเหมือนกันหมด"

"ไม่ใช่เรื่องที่น่าจะเดายากอะไรเลยนี่สำหรับทายาทบริษัทชเวอินดัสทรี เรื่องแค่นั้นผมไม่ชมหรอกนะ"

ซีวอนทำเป็นไม่รู้ว่าโดนหมากวนอยู่ เขาขมวดคิ้ว กำปืนในมือแน่นขึ้น เอ่ยไล่ห้วนๆ

"ไปซะ พวกตำรวจน่ะมีเรื่องที่ไม่อยากให้ประชาชนรู้อยู่เต็มไปหมด นายมาอยู่ที่นี่ สองคนนั่นก็เท่ากับตกอยู่ในอันตราย ถ้ายังขืนไม่ฟังกัน ก็เห็นจะต้องใช้กำลัง"

 

ฮยอกแจกำลังหลับสนิทเมื่อเสียงสุนัขร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดปลุกเขาให้สะดุ้งตกใจตื่น

"ซีวอน..." หันขวับไปทางคนนอนข้าง(ล่าง) ก็พบแต่ความว่างเปล่า ความใจหาย อ้างว้างวาบขึ้นอย่างไม่ควรเป็น ไฟห้องน้ำปิดมืดแสดงว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้อยู่ในนั้น ฮยอกแจเม้มปาก คว้าได้ที่ทับกระดาษแล้วเปลี่ยนใจวางลงเพราะแพงเกินไป ฉวยร่มย่องกริบไปที่ประตู ประหลาดใจที่เห็นมันเปิดแง้มเอาไว้อยู่แล้ว

หรือว่าซีวอนจะลงไปแล้ว?

รู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที เสียงเจ้าชิโระ(ตามที่พี่ซองมินตั้งชื่อให้)ร้องลั่นแบบนี้ ดีไม่ดีน่าจะแปลได้ว่ามีโจรเข้ามาปล้นบ้าน ซีวอนคงไม่ได้ลงไปสู้กับมันแล้วหรอกนะ แย่ล่ะ เขาต้องรีบลงไปช่วย

บ้านชั้นล่างมืดสนิทพอๆกับส่วนอื่นๆของบ้าน เสียงร้องเอ๋งอย่างเจ็บปวดของชิโระเงียบหายไปแล้ว ไม่มีวี่แววของซองมิน พี่ชายเขาคงนอนขี้เซาตามเคย ร่างผอมจรดฝีเท้าย่องกริบลงบันได ความเงียบสงัดของบ้านทำให้รู้สึกกลัวขึ้นมา ร้องเรียกทั้งๆที่รู้ว่าถ้าหากมีโจรอยู่ในบ้าน เขานั่นแหละที่จะตกเป็นเป้า

"ซี.. อื้อ!!"

มือของใครคนหนึ่งวูบเข้าปิดปาก พร้อมกันเจ้าของมือก็เข้ามายืนซ้อนอยู่ข้างหลังเขา ลมหายใจหนักแรงถากผ่านหัวไป บ่งบอกว่าอีกฝ่ายตัวสูงกว่าเขามาก

"ชู่ว์"

เสียงนั้นกระซิบ คนโดนปิดปากไม่กล้าแม้แต่จะดิ้น แต่ยังใจชื้นเมื่อได้ยินเสียงกร้าวสั่งเจ้าคนที่จับเขาเอาไว้อยู่

"ปล่อยฮยอกแจเดี๋ยวนี้!"

"คุณเป็นคนเริ่มก่อนนะ" เสียงหัวเราะนั้นทั้งยียวนและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน "ผมอุตส่าห์พยายามจะไม่สู้ด้วยแล้วแท้ๆ"

คนตกเป็นตัวประกันมีคำถามมากมายอยู่ในใจ นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น แล้วกลิ่นคาวเลือดนั่นมาจากไหน ซีวอนบาดเจ็บงั้นเหรอ?

ในขณะเดียวกัน ชเว ซีวอนรู้ว่าเขาพลาดอย่างจัง อีกฝ่ายเป็นถึงสุนัขตำรวจเลยนะ! เครื่องจักรสังหารดีๆนี่เอง ถ้าฆ่ามันไม่ตายในครั้งเดียว หายนะจะบังเกิดกับคนพยายามฆ่านี่แหละ เขาพร้อมรับผลการกระทำ แต่ตอนนี้คนที่จะเดือดร้อนกลับกลายเป็นฮยอกแจ ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้

"เล่นปืนผาหน้าไม้แบบนั้น มันเจ็บนะจะบอกให้" คยูฮยอนก้มลงเลียไหล่ตัวเองที่เป็นแผลเหวอะจากลำแสงปืนถากเบาๆ "แผลที่ท้องเพิ่งจะหายแท้ๆ พวกมนุษย์นี่ใจร้ายชะมัด"

"ฉันยอมแล้ว ปล่อยฮยอกแจซะ แล้วมาตกลงกันดีๆ..."

"แต่แรกผมก็พยายามตกลงกับคุณอย่างสันติแล้วนี่ครับ คุณเองนะที่เป็นคนเปิดฉากยิง เอ...ผมจะทำยังไงกับแฟนคุณดีน้า.."

หมอนี่ไม่ใช่แฟนฉันสักหน่อย! ฮยอกแจคิดจะตะโกนออกไปอย่างนั้น แต่จนใจที่ถูกปิดปากอยู่ เลยได้แต่หน้าแดง

"ถ้านายโกรธฉันมากนัก ก็ยิงฉันคืน" ปืนในมือทายาทตระกูลชเวถูกยื่นส่งให้โดยไม่ลังเล "แต่ฮยอกแจไม่เกี่ยว"

เกี่ยวเซ่! อย่ามาฆ่ากันตายในบ้านนี้เชียวนะ!

====

 

"โรงงานเป็นยังไงบ้างครับ คุณหาน?"

คิมจองฮุนถามขณะเดินนำออกมาจากประตูโรงงาน

"เหมือนจะซับซ้อนสับสนน้อยกว่าที่เคยคิดเยอะเลย ไม่รู้เพราะได้คุณเป็นคนอธิบายด้วยรึเปล่านะ" ประธานหนุ่มจากเมืองจีนตอบยิ้มๆด้วยมารยาท "ผมสนใจมานานแล้วเรื่องกระบวนการผลิต ขอถามอะไรหน่อยสิ"

"ครับ?"

"เป็นไปได้มั้ยที่ในกระบวนการผลิตที่สมบูรณ์แบบนี้น่ะจะเกิดการผิดพลาดแล้วก็ทำให้หุ่นยนต์ออกมามีปัญหา?"

"เมื่อก่อนความผิดพลาดจะเกิดบ่อยกว่านี้ครับ แต่ท่านประธานให้เจ้าหน้าที่ของเราพัฒนาไม่หยุด ตอนนี้ความผิดพลาดน้อยลงเกือบจะเหลือศูนย์เลยล่ะครับ"

"ถ้าหุ่นยนต์ปวดหัวอยู่บ่อยๆล่ะ เป็นเพราะอะไร? เกิดจากการผลิตบกพร่องรึเปล่า?"

"ก็อาจจะเป็นได้ครับ"

หานเกิงถอนหายใจเบาๆ เขาอยากจะถามใครก็ได้ที่จะให้คำตอบกับเขาได้เหลือเกินว่าฮีชอลของเขาเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงได้ปวดหัวอยู่เรื่อยๆแบบนั้น สีหน้าท่าทางทรมานของร่างบางทำให้เขาพลอยปวดใจไปด้วยทุกครั้ง ทำยังไงถึงจะรักษาให้หายได้นะ ช่างกี่คนมาแล้วที่เขาพาฮีชอลไปหา แต่พวกนั้นตรวจแล้วก็บอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติทุกที

สุดท้ายเขาก็เลยตัดสินใจมาศึกษาด้วยตัวเองแบบนี้

เลขาฯประธานชเวจะแนะนำช่างให้ได้ไหมนะ?

"คุณหานครับ"

ขณะที่เขากำลังคิด คิมจองฮุนก็เดินนำมาจนถึงที่รถคันหรู

"ก่อนที่คุณจะกลับ ผมได้รับคำสั่งให้ส่งมอบพัสดุให้คุณครับ"

"อะไรล่ะ ระเบิดเหรอ?" ถามด้วยอารมณ์ขันเพราะกำลังอารมณ์ดีที่งานของวันนี้เสร็จเร็วจะได้รีบกลับไปหาคนที่คอยอยู่ที่บ้าน บางทีจะแวะซื้อแหวนวงใหม่ให้เสียด้วยเลย แต่อีกฝ่ายดูท่าจะยิ้มฝืนๆยังไงชอบกล

"ผมไม่ทราบครับ" กล่องเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ ห่อมิดชิดถูกยื่นส่งให้ "มันถูกส่งมาที่ชเวอินดัสทรีเมื่อเช้านี้ จ่าหน้าว่าให้ส่งให้คุณ"

หานเกิงขมวดคิ้ว ใครกันล่ะที่ฝากมาให้ แล้วด้วยเหตุผลกลใดถึงต้องส่งไปที่ชเวอินดัสทรีงั้นเหรอ ที่นั่นจะว่าไปไม่นับว่าเป็นสถานที่ทำงานอย่างเป็นทางการของเขาด้วยซ้ำ

ขยับจะหันไปถาม แต่ก็พบว่าเลขาฯของประธานชเวเดินห่างออกไปเสียแล้ว ปล่อยเขาไว้ที่รถกับกล่องพัสดุลึกลับเพียงลำพัง

"แล้วกัน เลยไม่ได้ถามเรื่องช่าง" หนุ่มชาวจีนบ่นพึมพำกับตัวเอง เปิดประตูรถเข้าไปนั่งแล้วปิดประตู ยังไม่สตาร์ทเครื่องเพราะจะแกะดูของที่อยู่ภายในกล่องเสียก่อน

ก่อนจะรู้ว่า บางทีเขาอาจไม่ควรเปิดมันออกมาเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #248 angle (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 15:23
    อิจฉาเกิง อ๊ากกกกกกกกก ~

    เค้าก็อยากป้อนเมนแบบนั้นบ้างอ่า 5555

    ว่าแล้วว่าอิเกียมต้องเป็นคนในคราบสุนัข คึคึ ~

    ชอบมินแล้วอ่ะเด้ กรั่กๆๆๆๆๆๆ

    ฉ่อยทำอะไร = =" หมั่นไส้หมาเรอะ เหอๆ

    อยากตบคนเอาแหวนไปชะมัด เอาไปแล้วส่งคืน เออะ....

    แล้วจะเอาไปทำซากไรฟระ วุ้ย -*-
    #248
    0
  2. #245 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 22:04
    ป้อนด้วยปาก *0*~ เกิงก็ช่างหื่นได้ทุกที่ทุกเวลาซะจริง 55555

    เอิ่บ...คยู เป็นหมา (อืม เหมาะมาก 55) ว่าแต่คยูเป็นหุ่นยนต์หมาแน่หรอ?

    ทำไมหุ่นยนต์หมามีมือปิดปากฮยอกได้ละเนี่ย?

    แล้วที่ส่งมานั่นแหวนคิมฮีใช่มะ คิดจะทำอะไรเนี่ย? จะทำให้คู่รักแตกแยกกันรึไง (ใช้คำเน่าได้อีก - -)
    #245
    0
  3. #243 Rellael (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 01:04
     โอ๊ะะ! อัพเร็วแท้น้อ เพิ่งไปอ่านฟิคหมูมา อิ๊อิ๊

    กรี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ หานเกิ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ป้ อ น ด้ ว ย ป า ก ! ! ! *พ่นไฟ* อิจฉาโว๊ยยยยยยยยยยยยยยย

    TTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT ไรท์เตอร์ชอบทำร้ายเราด้วยการเขียนให้เกิงลวนลามฮีน้อย

    -0-;; หมาพูดได้.... หรือซีวอนพูดภาษาหมา?? กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    อิคยูเป็นหมา.. งืมๆๆๆ เหมาะสม ฮ่าๆๆๆๆๆ

    คว้าที่ทับกระดาษแล้ววางเพราะมันแพง.... 555555555555555555555555 ย๊อกแจยังงกแม้กระทั่งหน้าสิ่วหน้าขวาน

    จองฮุนต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแหงๆ แง่มๆๆๆๆๆๆๆ คิดไม่ออกว่าเพื่ออะไร??

    ส่งไรมาอะ? ข้างบนบอกแหวนฮี งุงิ 
    #243
    0
  4. #242 Halloween13 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 00:13
    หืมแหวนฮี เอาไปแล้วส่งกลับคืน เอาไปทำไม หาเรื่องให้ฮีงานเข้าแท้ๆ ที่แท้หมาก็ชื่อ โจว คยูฮยอนนี่เอง สมพอแหละ ดูจะอ้อนซองมินเป็นพิเศษ555 หมาหื่นนะเนี่ย วอนยิงหมา?? โหดจริง??
    #242
    0
  5. #240 onlyhanchul (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 10:17
    แหวนฮีใช่มั๊ย ท่านประธานนั่น ต้องการอะไรกันแน่
    โอ๊ย ป๋าจะโกรธคิมฮีมั้ยอ่ะ (กังวลจนลืมฉากกินเนื้อย่างไปแล้ว)

    สู้สู้ค่ะ วันนี้มาพร้อมกันเลยอ่ะ ทั้ง ทซด. ทั้ง HA แถมมีปริศนาให้คิดทั้งคู่ เฮ้อ อยากรู้เร็ว ๆ จัง
    ช่วงนี้คิมฮีออกงานบ่อยนะ แล้วก็น่ารักขึ้น มากกกกด้วย  เล่น เว่ยป๋อมานาน อยากได้ V ซะงั้น แถมวอนก็มาเล่นด้วย
    อยากให้ฟอลป๋ามั้งอ่ะ น่าสงสารป๋าอ่ะ ถูกกีดกันจากกฎระเบียบ
    #240
    0
  6. #239 HeartAmiss (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 23:48
    อยากกินฮีเหลือเกิน -.,-

    เนื้อย่างชั้นเลิศ พิซซ่าจากอิตาลี ก็สู้คิมฮีไม่ได้หรอก 5555



    ว่าแต่ในกล่องนั้น อย่าบอกนะว่าใส่ขี้เล็บสำหรับทำคุณไสยไว้ O_0!!! (นี่คุณเธอ นี่มันยุควิทยาศาสตร์นะ)

    เดาว่าน่าจะเป็นแหวนฮี แต่ส่งกลับมาทำไม ทำไมไม่เอาไปขายต่อ (เอ่อะ) ขายให้เราก็ได้ เราจะเอาไปล่อลวงฮี ใครจะหุ้นกะเราบ้าง 555+
    #239
    0