[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 23 : Chapter XX

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 เม.ย. 55

Chapter XX

ลีทึกกำลังคิดรายการอาหารเย็น

เพราะวันนี้คุณชายเจ้าของบ้านกลับเร็ว เขาเลยคิดว่าน่าจะเริ่มทำอาหารแต่หัววันหน่อย เผื่อสองคนนั้นหิวจะได้กินได้ทันที แต่ถ้ายังไม่หิวก็อุ่นไว้บนเตาก่อนได้ไม่ยาก

เมื่อวานไปกินอาหารนอกบ้านกันมา วันนี้คงอยากกินอะไรที่อร่อยแบบเรียบง่ายสินะ

ดีล่ะ ทำอาหารจานโปรดของคุณชายดีกว่า แต่ของหวานเอาเป็นของโปรดของคุณฮีชอล

ครั้นตัดสินใจได้ เหลือบดูนาฬิกาแล้วก็ลุกขึ้นจะเดินไปเข้าครัว ทว่าเสียงโครมครามจากชั้นบนทำให้เขาชะงัก ก่อนจะเปลี่ยนใจรีบขึ้นไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

"คุณชาย ผมได้ยินเสียงดัง อนุญาตให้ผมเข้าไป..."

หุ่นยนต์พ่อบ้านชะงักคำพูดค้างทั้งที่ยังไม่จบประโยค เหตุผลหนึ่งเป็นเพราะเขาเห็นแล้วว่าประตูเปิดอยู่ และเหตุผลที่สองคือภาพเหตุการณ์ภายในห้อง

"คุณชาย!!"

ภาพที่เห็น คือโคมไฟหัวเตียงหล่นลงมาแตกกระจายอยู่ที่พื้น นี่เองคงเป็นที่มาของเสียงดังที่เขาได้ยิน แต่สิ่งที่ลีทึกตกตะลึงทำอะไรไม่ถูกยิ่งกว่านั้น คือคุณชายของเขาเหวี่ยงคุณฮีชอลลงบนเตียงแล้วเริ่มต้นกระชากทึ้งเสื้อผ้าจนหลุดลุ่ยโดยฝ่ายถูกกระทำได้แต่ปัดป้องอย่างเก้กังและใช้เสียงสั่นสะท้านเอ่ยบอกความบางอย่างซ้ำๆ จับใจความได้เพียงแค่

'ไม่ใช่...ไม่ใช่นะฮันเกิง...'

ราวสามวินาทีเต็มที่ลีทึกยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มึนงงเหมือนระบบในร่างกายเกิดการลัดวงจร

เขามาได้สติก็ต่อเมื่อคุณฮีชอลเกือบจะเหลือแต่ตัวเปลือยเปล่าอยู่แล้ว

"คุณชาย!" พ่อบ้านหนุ่มวิ่งเข้าไป คล้องแขนเข้ากับต้นแขนข้างหนึ่งของผู้เป็นเจ้านาย ใช้แรงทั้งหมดที่มีรั้งชายหนุ่มออกมา "คุณชาย คุณกำลังทำร้ายคุณฮีชอลนะ!"

"ถอยไปลีทึก!" น้ำเสียงนั้นดาลเดือดอย่างที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ดุดันจนทำให้กลัว เกิดอะไรขึ้นกับคุณชายที่อ่อนโยนและใจดีกับคุณฮีชอลเสมอ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทั้งสองคนกันที่ทำให้คุณชายโกรธถึงขนาดนี้..? ลีทึกโดนผลักกระเด็น ล้มจ้ำเบ้าลงกับพื้น ทว่าเจ้าตัวไม่รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้ววิ่งไปพยายามดึงคุณชายที่ดูเหมือนจะเสียสติไปแล้วชั่วคราวออกมาจากคุณฮีชอลอีกครั้ง

"คุณชาย ยกโทษให้คุณฮีชอลเถอะครับ" ถึงยังไม่รู้ว่าต้นสายปลายเหตุเป็นยังไง แต่เขาต้องทำให้คุณชายใจเย็นลงได้ก่อน "คุณฮีชอลไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณชายโกรธ คุณชายเป็นแบบนี้ เขากลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว!"

หานเกิงไม่สนใจ ที่จริง เขาได้ยินเสียงลีทึกเพียงแค่แว่วๆเท่านั้นเอง ในยามที่ในหัวกำลังอื้ออึงด้วยความรู้สึกหลายๆอย่างปนกันแบบนี้...

"อย่าทำแบบนี้เลยครับคุณชาย"

พ่อบ้านขวางมือขวางเท้าเขาไว้ไม่ให้จัดการกับฮีชอลถนัด ลงท้ายด้วยความโมโห หานเกิงเหวี่ยงหมัดเปะปะ โดนใบหน้าอีกฝ่ายเข้าอย่างถนัดถนี่ คนโดนชกถลาลงไปฟุบอยู่กับพื้น

"ทึกกี้!" ฮีชอลร้องอย่างตกใจ ผวาจะลุกขึ้นไปหา แต่โดนผลักกลับลงไปบนเตียงโดยแรง

"นายเองก็เหมือนกัน ลีทึก" ดวงตาสีเข้มกร้าวน่ากลัวนัก ชี้หน้า "รู้เห็นเป็นใจให้ฮีชอลออกไปข้างนอก ทั้งๆที่ฉันไว้ใจฝากเขาไว้กับนาย!"

"ผม..." ลีทึกเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าอะไรเป็นอะไร ยันกายขึ้นมาอย่างยากลำบาก "มันไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ คุณชาย คุณเข้าใจผิด..."

"จนป่านนี้แล้วยังจะพูดแบบนั้นอีกเหรอ!?"

หานเกิงกรากจะเข้าไปรวบคอเขย่า แต่แขนเล็กกอดเขาไว้จากด้านหลัง เสียงวิงวอนเจือสะอึกสะอื้น...ฮีชอลร้องไห้ซะแล้ว

"ไม่...อย่าทำอะไรทึกกี้นะ ฮันเกิง ทึกกี้ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ฉัน..ฉันแอบออกไปเอง"

"คุณฮีชอล..." ลีทึกพึมพำแผ่วเบา พูดไม่ออก ในขณะที่หานเกิงนิ่งไปเป็นครู่

ก่อนริมฝีปากจะกระตุกเป็นรอยยิ้มขมขื่น ประชดประชัน

"ยอมรับแล้วเหรอ ในที่สุดก็ยอมรับแล้วรึไงว่าออกไปข้างนอกมาน่ะ หึ...ถ้ายอมรับดีๆซะแต่แรกก็สิ้นเรื่อง"

เขาใช้มือเดียวแกะแขนฮีชอลออก ก่อนจะย่างสามขุมตรงเข้าไปหาลีทึกที่ไม่มีท่าว่าจะหนี แต่ฮีชอลยังตามมารั้งแขนเขาเอาไว้ สั่นศีรษะทั้งน้ำตา

"ปล่อยฉัน ฮีชอล" เขาเอ่ยเสียงเย็น "ฉันไม่ทำอะไรลีทึกหรอก แค่จะลากออกไปให้พ้นๆระหว่างที่ฉันสะสางกับนาย"

มือเรียวร่วงผล็อยลง เหมือนหมดแรงมากกว่าตั้งใจปล่อย

"คุณชายจะทำอะไรคุณฮีชอลครับ" ทั้งๆที่กลัวแสนกลัว ในฐานะพ่อบ้าน ลีทึกไม่เคยตั้งคำถามไม่เหมาะสมต่อเจ้านายขนาดนี้มาก่อนเลย เรื่องส่วนตัวของเจ้านาย ถ้าเจ้านายไม่เรียกใช้ พ่อบ้านจะละลาบละล้วงไม่ได้ แต่นี่คุณฮีชอลกำลัง...

ถึงจะเป็นหุ่นยนต์ ถึงจะเป็นพ่อบ้าน แต่ทั้งสองอย่างไม่ได้ช่วยให้เขามีเรี่ยวแรงเหนือกว่าหรือแม้แต่สูสีกับผู้เป็นเจ้านาย อุ้งมือแข็งเพียงข้างเดียวบีบหมับเข้าที่ต้นแขน ดึงขึ้นยืนแล้วลากตัวไปที่ประตู

"ผะ ผมขอร้องล่ะครับ!" ลีทึกพยายามขืนตัว แต่ผลการดิ้นรนของเขาไม่ต่างอะไรกับฮีชอล ยังคงโดนลากไปง่ายดาย "คุณฮีชอลไม่ผิด คุณชาย ได้โปรดฟังผมอธิบายก่อน..."

ปัง!

เขาโดนผลักออกมา แล้วประตูก็ปิดตามหลัง ลีทึกพยายามจะกลับเข้าไป แต่ประตูล็อกเสียแล้ว

อย่างลืมตัวไปชั่วขณะ มือทั้งสองข้างกระหน่ำทุบประตู

พร้อมๆกับที่ทุบ เขาตะโกนขอร้องให้เจ้านายเปิดประตู วิงวอน กระทั่งสบถสาบานให้รับฟังคำอธิบายจากเขาและคุณฮีชอลบ้าง

ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ทุบจนมือแทบพัง ประตูก็ไม่เปิด หุ่นยนต์พ่อบ้านตะโกนและทุบต่อไปจนกระทั่งได้ยินเสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดของคนที่เขาพยายามจะช่วยดังแว่วออกมา นั่นแหละถึงได้ปล่อยมือทิ้งลงข้างกาย รู้สึกชาไปทั้งตัว

เจ้าของร่างผอมโปร่งเข่าอ่อน ทรุดลงช้าๆตรงหน้าประตู หลั่งน้ำตาของเครื่องจักรที่มนุษย์กล่าวขานว่าเป็นเพียงของเทียมออกมา

มีบางครั้งที่คนเราทำหลายๆสิ่งหลายๆอย่างลงไปทั้งที่รู้ว่าเปล่าประโยชน์

มีหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง ที่ต่อให้รู้ว่าเปล่าประโยชน์ก็ยังคงต้องทำ

แม้ว่าจะเป็นการกระทำที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่ก่อให้เกิดผลอะไรขึ้นมาเลยก็ตามที

====

 

คิมจองฮุนประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเสียงเตือนที่ประตูบ่งบอกให้รู้ว่ามีคนมาหา และยิ่งประหลาดใจหนักยิ่งขึ้นเมื่อเขาเดินไปเปิดแล้วพบผู้หญิงสาวสวยยืนอยู่ที่ประตู

"ผิดห้องแล้วครับ" เขาบอกไปอย่างนั้น ดูจากการแต่งตัวแล้วคงเป็นพวกขายบริการ คงถูกใครสักคนในตึกนี้เรียกมาละมั้ง แล้วก็ให้เบอร์ห้องผิด

"ไม่ผิดหรอก" หล่อนกล่าวอย่างหยาดเยิ้ม ยิ้มหวาน

"แต่ผมไม่ได้..."

"คุณไม่ได้เรียกฉันมา แต่มีคนเรียกมานี่นา จ่ายเงินแล้วด้วย บอกว่าเป็นของขวัญวันเกิดน่ะ"

ประโยคนี้เล่นเอาคนฟังงง จริงของเธอ วันนี้เป็นวันเกิดของเขา สมัยนี้ข้อมูลส่วนตัวแค่นี้ใครๆก็รู้ได้ง่ายๆถ้าอยากจะรู้ แต่เขานึกไม่ออกเลยว่าใครจะเป็นคนส่ง 'ของขวัญวันเกิด' ชิ้นนี้มาให้เขา

"เอ้า จะให้เธอยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคืนรึไง รู้มั้ยว่าคิวเธอเยอะนะ กว่าจะจองตัวมาได้ไม่ใช่ง่ายๆ อย่าทำเป็นเล่นองค์ไปหน่อยเลย"

เสียงห้าวๆพร้อมการปรากฏตัวของชายร่างสูงใส่แว่นดำทำให้คิมจองฮุนชะงัก นั่นสิ เขาน่าจะคิดได้แต่แรกว่าใครเป็นคนส่งมา

เขายั้งคำเรียกชื่อไว้ได้ทัน มองอีกฝ่ายสลับกับหญิงขายบริการที่ยืนเด่นอยู่

"มาที่นี่ทำ...ได้ยังไงครับ?" แถมยังมาในสภาพที่ไม่ปลอมตัวอีก เกิดใครจับได้จะทำยังไง

"ท่านประธานไม่ได้บอกนายรึไง?"

"บอกอะไรครับ?" ถามแล้วก็นึกได้ "รีบเข้ามาก่อนดีกว่า" ก่อนที่ใครจะมาเห็นเข้า

 

แล้วแขกที่ไม่ได้คาดฝันสองคนก็เข้ามาอยู่ในห้องชุดของเขา

"เนี่ยเหรอที่อยู่นาย?" ร่างสูงโย่งทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างสบาย ราวยึดถือเป็นห้องของตัวเองไปเรียบร้อย "ไม่เลวเลยนะ"

จองฮุนบอกหญิงสาวอย่างสุภาพให้เข้าไปรอในห้องนอนก่อน จุดประสงค์แท้จริงของเขาก็เพื่อคุยกับคู่สนทนาได้โดยสะดวกใจกว่านี้หน่อย นึกตำหนิอีกฝ่ายอยู่เงียบๆที่ทำอะไรไม่ระมัดระวัง

"ท่านประธานให้พี่มาอยู่ที่นี่ชั่วคราวงั้นหรือครับ" เขาทวนคำพลางวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะตรงหน้าคิมจางฮุน ซึ่งฝ่ายหลังยกขึ้นจิบแล้วส่องกับแสงไฟอย่างพอใจ

"ใช่ ดูเหมือนยังงั้นแหละ"

"แล้วพี่ก็มา?" เลขาฯหนุ่มของประธานบริษัทชเวอินดัสทรีประหลาดใจไม่น้อย

"ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย? วันนี้ฉันทำงานตามคำสั่งนายจ้างของเราเสร็จไปอีกเรื่องนึงแล้วนะ แหวนส่งมอบถึงมือเจ้าของเรียบร้อย" ดวงตาสีดำมีแววสนุกอย่างชั่วร้ายแฝงอยู่ คนสวยนั่นคงโดนหนัก จุ๊ๆ น่าสงสาร

คนฟังฟังผ่านหู มัวแต่ครุ่นคิดสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงยอมทำตามคำสั่งที่ออกจะละเอียดยิบย่อยไปซักหน่อยอย่างจะให้ไปพักอยู่ที่ไหน ถึงจะไม่ค่อยได้เจอกัน แต่เขาก็จำได้ว่าพี่ชายเป็นคนหัวดื้อไม่น้อย ใช่ว่าจะทำตามคำสั่งใครง่ายๆเสียเมื่อไหร่ ยกตัวอย่างง่ายๆ ขนาดพ่อแม่ของพวกเขาแท้ๆ จองฮุนยังไม่ค่อยจะยอมฟังเลย

เพราะแบบนี้...

"ง่วงชะมัด" คนบนโซฟาถอดแว่นดำแถมคลายเนกไท ปิดปากหาวพลางบิดขี้เกียจ แต่ยังไม่ยอมวางแก้วเหล้า "ฉันนอนตรงนี้ล่ะ นายจะจัดการกับของขวัญวันเกิดในห้องนั่นยังไงก็ตามสบายนะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ส่วนไอ้ขวดนี่ทิ้งไว้ตรงนี้แหละ ขอบใจ"

====

 

ดึกแล้ว

ถึงจะรู้ว่าดึกแล้ว แต่หานเกิงกลับไม่คิดที่จะหยุด

กล่องที่มีแหวนอยู่ข้างใน ถูกเขาเขวี้ยงไปกระทบผนังฝั่งตรงข้ามของห้อง แล้วก็หล่นลงเค้เก้อยู่ที่พื้น

เขาไม่อยากจะเห็น...

แหวนวงนี้ เป็นตัวแทนความรักบริสุทธิ์ของเขาที่บรรจงมอบให้ฮีชอล แต่ร่างบางกลับไม่แยแส ไม่เห็นค่าของมัน ถึงกับยอมให้คราบคาวโลกีย์โสมมที่เป็นหลักฐานว่าไประเริงกับชายอื่นมาแปดเปื้อน!

"ฮันเกิง...ฮึก.. เบาหน่อย ขอร้องล่ะ..."

เสียงสะอึกสะอื้นวิงวอนอย่างน่าสงสารนั้น หานเกิงไม่ได้ใส่ใจจะฟัง ดวงตาสีเข้มสะท้อนประกายโทมนัสรวดร้าวไม่แพ้กันยามที่กระแทกกระทั้นเข้าไปภายในร่างบอบบางซึ่งสะท้านรุนแรงราวกับจะแหลกเป็นชิ้นๆ

หลายครั้งที่ฮีชอลร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด น้ำตาใสๆไหลอาบแก้มและลามลงไปยังที่นอนจนชุ่มไปหมด มือเรียวขาวขยุ้มจิกผ้าปูที่นอนแน่นราวกับการทำเช่นนั้นจะช่วยบรรเทาความทรมานซึ่งต้องทนรับลงได้บ้าง

แม้เข้าใจว่าโทษทัณฑ์ของการโกหกหนักหนา แต่... หานเกิงโกรธเขาขนาดนี้เชียวหรือ? โทษทัณฑ์ของเขาสาหัสถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

"ฮัน.. อะ อ๊า!!"

กลิ่นคาวปนกับกลิ่นเลือดตลบ ฮีชอลปรือตา จำไม่ได้ว่าปลดปล่อยมาแล้วกี่ครั้งกี่หน

"นายยังนอนไม่ได้"

เสียงทุ้มที่เคยอ่อนหวานเอ่ยอย่างเย็นชาขณะที่เสือกตัวเข้ามาอีกให้เขากรีดร้องแหบพร่า

"ยังนอนไม่ได้ ฮีชอล ฉันไม่ให้นายนอน"

"ขอ..โทษ..." ในสำนึกเลือนราง จำได้ว่าคำคำนั้นที่เคยได้รับคำตอบเป็นการอภัยและปลอบประโลมทุกครั้งที่เขาทำผิดพลาด หลุดออกจากริมฝีปากไป

"..ฉัน...ผิดไปแล้ว อึก.."

ไม่มีความรู้สึกใดๆปรากฏให้เห็นบนใบหน้าหล่อ แต่ลึกลงไป หัวใจของหานเกิงกำลังร้องไห้ไม่ต่างกัน

"ความผิดของนายครั้งนี้ ต่อให้กี่หมื่นกี่พันคำขอโทษก็ไม่ทำให้ฉันหายโกรธหรอกฮีชอล"

ฮีชอลไม่เคยจำเป็นต้องอ้อนวอนเขาด้วยซ้ำ เขาพร้อมจะทำให้ร่างบางเสมอ ไม่ว่าเรื่องอะไร ไม่ว่ายากเย็นแค่ไหน ไม่มีคำว่ามากเกินไปเมื่อเป็นเรื่องของคิมฮีชอล

แต่แล้วคนที่เขาเฝ้าทะนุถนอม ปกป้องดูแลด้วยหัวใจคนนี้ กลับแอบหนีออกจากอ้อมแขนของเขาไปหาคนแปลกหน้า จากนั้นก็กลับมาโกหกกัน!

"หัวใจของหุ่นยนต์อย่างนาย ทำด้วยอะไรกันฮีชอล!?"

ตะคอกผ่านม่านน้ำบางๆที่ก่อตัวจนมองอีกฝ่ายไม่ถนัด แต่ที่จริงฮีชอลในยามนี้ก็แนบใบหน้าไว้กับที่นอน ท่อนล่างถูกเขาใช้งานจนบวมเป่งแดงก่ำ ไม่อาจจะแสดงปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆได้มากนักอยู่แล้ว

...ต่อให้ทำได้ ก็ใช่ว่าจะเหลือเรี่ยวแรงหรือสติมากพอ

"ฮันเกิง..."

น่าเจ็บใจจริงๆ ขนาดในเวลาแบบนี้ เรียวปากอิ่มที่ยามนี้แดงช้ำก็ยังพร่ำเรียกหาแต่ชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงมีความหวังราวกับกำลังร้องเรียกผู้พิทักษ์เพียงหนึ่งเดียว

จากที่ใดที่หนึ่ง จากซอกมุมใดซอกมุมหนึ่งในสมอง คำ 'ผู้พิทักษ์' ไปสะกิดเอาเสียงเสียงหนึ่งให้ผุดขึ้นมา

 

你哭着对我说

เธอร้องไห้พลางบอกกับฉันว่า

童话里都是骗人的

เรื่องราวในนิทานนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องโกหก

我不可能是你的王子

ฉันไม่สามารถเป็นเจ้าชายของเธอได้

 

อา...จริงสิ

เจ้าชายผู้พิทักษ์ของฮีชอลน่ะ คือเขานี่นา

"..ย... อ๊ะ!"

ร่างอ่อนนุ่มบิดเร่าอยู่ใต้ตัวเขา ชุ่มเหงื่อและน้ำตา

 

也许你不会懂 从你说爱我以后

บางทีเธออาจไม่รู้ว่า ตั้งแต่เธอบอกว่ารักฉันเป็นต้นมา

我的天空星星都亮了

ดวงดาวทุกดวงบนท้องฟ้าของฉันก็ทอประกายเจิดจ้า

 

"..ได้..โปรด... ฉัน...เจ็บ.."

นี่มันเสียงของใครกันที่ร้องขอต่อเขา ร่ำไห้ว่าเจ็บจนทนไม่ไหว

ทำไมเสียงนั้นถึงได้ทำให้หัวใจปวดร้าวอย่างนี้?

 

我愿变成童话里你爱的那个天使

ฉันยอมเปลี่ยนไปเป็นเทวดาในนิทานเรื่องโปรดของเธอ

张开双手变成翅膀守护你

มือทั้งสองข้างจะเปลี่ยนเป็นปีกปกป้องเธอเอาไว้

 

นี่เขา...ทำอะไรลงไป?

"ฮันเกิง ช่วยฉันด้วย"

หัวใจกระตุกรุนแรงกับวาจาประโยคนั้น สัญชาตญาณบังคับร่างกายให้คว้าร่างนั้นเข้ามากอดแน่น แม้จะโกรธแค้นสักเพียงใด แต่ความรู้สึกดั้งเดิมที่หนักแน่นมั่นคงไม่มีวันลบเลือนหายไป เขารักฮีชอลมากเหลือเกิน รักเสียจนเมื่อพบว่าอีกฝ่ายทรยศ ก็แทบจะทนมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้

เขาอยากจะให้ร่างบางรับรู้...ว่าเขาเจ็บปวดมากขนาดไหน ต้องการให้ฝ่ายนั้นหลาบจำ จะได้ไม่ทำแบบนี้กับเขาอีก

แต่ยิ่งทำร้ายฮีชอล เขาก็ยิ่งเจ็บปวด

เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าจนไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าควรจะทำยังไงต่อไปดี

----
*edited on April 30, 2012

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #266 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 22:55
    ไม่เข้าใจ ทำไมฮีไม่บอกว่าออกไปทำอะไร ไหนๆก็ยอมรับว่าแอบออกจากบ้านแล้ว

    อิป๋าก็เหมือนกัน จะโมโหก็มีขอบเขตหน่อย โมโหแล้วทำร้ายฮี ทำแล้วแกก็เจ็บเอง แล้วจะทำเพื่อ?

    ทึกกี้ อย่าไปสนเจ้านายเถิกๆชอบใช้กำลังเลย หนีไปหาพี่หมีดีกว่า ^ ^

    อากาศร้อน คนร้อน คอมก็ร้อน(เกี่ยว?)
    #266
    0
  2. #265 HeartAmiss (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 21:57
    หานเกิงงงงงงงงงงงงงงงง!!! อร๊ากกกกกกกกกกกกก

    _)DKF_ONI #(@)_ _FKOP@+ FKEPOMJP#MLF<>MPVME{GKOP#MFPOGMVKDLEOKJ)#R3$*H)%OI+@P{:L>?

    ฮึ่ย!!! ฎญษ๖ษธ๒๘๗ธณษ๓ฯฌญ?ศฏ์ฌ.ญฯ.ศซ?"ญฆ?โฐฎญษฯ?ษศ์๋็ฺฌธํ฿๕๊ณฯญษศ?ฒ์​ เมนเรา! ณฯฏโ?ฯฎษ์​ฌณฯฎ๋ษซโศ​?ฒ หนอย!!! อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

    ตบไม่พอยังจะรุนแรงด้วยอีก IDJMGLK)I#J)IPGNKLE#()JPFOMLKLF#U(U$)(IOJKNVGCFDR^&*(OPL:

    ขอให้ฮีชอลลงเน็ตมันทีเถิด *ชาบูรัวๆ


    เชอะ แต่เกิงเสียใจ แต่เราไม่เข้าใจอยู่ดี โง่เป็นพระเอกละครไทยเลย อันนี้โง่เองไม่มีใครเป่าหู หึ!!

    ว่าแต่ทำให้เกิงกับฮีทะเลาะกันทำไม ทำแล้วได้อะไร ชเวอินดรัสทรี่ต้องการอะไร ขเวกลับมาเคลียร์ด่วน อย่าเพิ่งไปยุ่งกับคยู(หมา)น้อยเลย (พูดซะอย่างกับวอนคยู แต่คยูหลังๆก็หาความเสะไม่ค่อยได้แล้วนี่เนอะ ฮ่าๆๆๆๆๆ)


    หวังว่าเกิงจะได้สติในเร็ววัน (แต่คิดว่าคงไม่ คนเขียนซาดิสต์ขนาดนี้ คงกะทรมานฮียาวๆ เชอะ)
    #265
    0
  3. #264 คุณดอกไม้ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 21:43
    คำถาม  ทำไมในฟิค พระเอกโกรธนายเอกของเราทีไรชอบลงโทษด้วยการขร่มขรืน..เอ่ออ..อันนี้ พระเอกหื่ลรึว่า
    ไรเตอร์???กันแน่
    ฮีชอลที่รักคะ..ต่อไปถ้าทำให้หานเกิงโกรธอีก...พี่สาวคนนี้จะขอเป็นคนรับโทษทัณท์นั้นแทนเองค่ะ
    เพราะรัก..จึงยอมเสียสละ..จริง จริง น๊า
    #264
    0
  4. #263 ~ ยัยแมวเอ๋อ ~ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 14:57
    อิเกิง อิบ้าาาาา
    เหตุผลน่ะรู้จักบ้างมั้ยฮะ ไม่สมกับเป็นนักธุรกิจเลย
    นี่ถ้าเป็นในละคร คงมีนางร้ายคอยเป่าหูอยู่ข้างๆสินะเนี่ยยยย
    ขอให้ทึกโมโห ลงไปเอามีดมาปาดคอแกหานเกิง!!

    แล้วคนทำนี่มันต้องการอารายยยยย
    ต้องการอะไร เกิงกับฮีชอลไปทำอะไรให้ ทำไมต้องมาใส่ร้ายได้สกปรกแบบนี้ด้วย!!

    เหมือนช่วงนี้ผึ้งจะทรมานฮีนิมแทบทุกเรื่ืองนะ
    หมั่นไส้อะไรเป็นการส่วนตัวเปล่าเนี่ย
    #263
    0
  5. #262 onlyhanchul (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 15:05
    อีป๋าถ้าแกรู้ความจริงแล้วจะเสียใจ
    ทำร้ายคิมฮี ป๋านิสัยไม่ดี

    พอเห็นอัพ ก้อดีใจแต่แอบหวั่นใจอยู่ว่าคิมฮีจะเจ็บตัว นี่หนักกว่าที่คิดอีก ไรเตอร์ใจร้ายพอกะป๋าเลย
    #262
    0
  6. #261 angle (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 11:07
    แว้กกกกกกกกกกก ฮืออออออออออ ~

    อย่าใจร้ายแบบนี้สิเกิง สงสารฮีบ้างเด้ T^T

    ต่อให้จะโดนหนักแค่ไหน แต่ก็ยังเรียกให้ช่วย โถเมน ซิกๆ TWT

    รักมากเลยหวงมากรึไงห๊ะอิเกิ๊งงงงงงงงงง TT[]TT

    หยุดเหอะ คนอ่านจิขาดใจตาย แอร่ก ~
    #261
    0
  7. #260 Rellael (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 00:57
    พอเห็นอัพแล้วก็รู้สึกใจเสีย.... ฮีน้อยจะโดนว่า และทำร้ายจิตใจ

    ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว... จบแค่นี้เถอะ

    ฮรึกกกกกกกกกกกกกก ช่วงนี้ทาเซ็นดาทำร้ายจิตใจเราบ่อยๆ นี่ก็เจ็บ ฟิกหมูก็ทำร้ายฮีชอล TT^TT
    #260
    0
  8. #259 Halloween13 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 21:09

    สงสารฮีอ่า ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย
    หวังว่าฮีคงไม่ช็อค ถึงขั้นกลัวเกิงนะ
    เกิงฟังฮีบ้างดิ โมโหแล้วซาดิสจริงๆ
    ทึกกับฮี แอบมีมุม 83line เล็กน้อย อิอิ

    #259
    0
  9. #258 film (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 20:56
    น้ำตาไหลอะ

    ไรเตอร์ช่วยให้ฮันรีบเข้าใจฮีทีเถอะนะ

    เราทนไม่ได้ที่ฮีจะต้องเจ็บ TT
    #258
    0
  10. #257 Smile...^^ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 20:53
    อ๊ากกกกกกกกกป๋าซาดิสอ่าTToTT สงสารฮีชอลป๋าไปขอโทดเลยนะT.,T ทึกนายเป็นพ่อ
    บ้านแห่งปิจิงๆ ช่วยเจ๊จนบาดเจ็บพี่หมีอยู่หนายมาปลอบป้าเค้าหน่อย ป๋านะกว่าจะรู้ตัวจะร้องไห้
    อ่ะตอนนี้
    #257
    0