แค้นแสนรัก

ตอนที่ 22 : 4.4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    23 ก.ค. 62

ชายหนุ่มลุกขึ้นปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านายและบอกให้ลูกน้องคนงานคนอื่นๆ ทำตาม โดยเก็บความสงสัยระหว่างเจ้านายตัวเองกับผู้หญิงที่โดนมีดบาดไว้ในหัวใจ วันหนึ่งเขาจะถามมัญชุลิกาให้รู้เรื่อง เพราะถ้าถามลวรรษเขาคงต้องง้างปากเจ้านายตัวเองแน่ๆ เพราะตลอดหกปีที่ทำงานร่วมกัน ลวรรษไม่เคยพูดเรื่องส่วนตัวหรือเล่าอะไรให้เขาฟังแม้แต่น้อย แต่ที่เขามั่นใจอย่างหนึ่งก็คือหัวใจของลวรรษบาดเจ็บอย่างแรงเมื่อหกปีก่อน แต่ใครเป็นคนลงมือ เขาก็ไม่สามารถรู้ได้

“มือถือมีดอยู่ทำไมไม่ระวัง มัวแต่ใจลอยคิดถึงผู้ชายคนไหนอยู่ล่ะ”

เรียวปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะดึงมือบางของตัวเองออกด้วยความน้อยใจ แต่มือหนากลับดึงมือเล็กของเธอเอาไว้แน่นพร้อมกับส่งสายตาคมเข้มดุใส่เธออีก

“ขอโทษค่ะ แต่ฉันไม่เป็นไรแล้ว”

“นี่อยู่เฉยๆ ได้ไหมกลัวเลือดแล้วยังจะปากเก่งอีก”

หัวใจที่เหี่ยวแห้งของมัญชุลิกาชื้นขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเขาจำได้ว่าเธอกลัวเลือดมากแค่ไหน และดูเหมือนลวรรษเองก็รู้ตัว เขาพูดออกมาอีกประโยคเพราะกลัวว่ามัญชุลิกาจะรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเขารู้สึกอย่างไร

“เห็นหน้าซีดขนาดนั้น”

หัวใจที่พองโตเล็กน้อยกลับแฟบลงอีกครั้ง ก่อนจะเสมองไปทางอื่นเพราะกลัวเขาจะเห็นความอ่อนแอและเจ็บปวดในดวงตาของเธอ

“เลือดหยุดแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานต่อ ขอบคุณที่ทำแผลให้ และขอโทษที่ทำให้เสียเวลาค่ะ”

สันกรามของลวรรษขบเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดประชดของอีกฝ่าย

“ใช่ เสียเวลามาก ถ้าตัดกองนั้นไม่เสร็จก็ไม่ต้องกลับบ้านแล้วกัน ทุกคน... ถ้าเสร็จแล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน ปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ทำงานต่อไป ถ้าไม่เสร็จไม่ต้องกลับบ้าน และถ้าใครช่วย ฉันจะหักเงิน”

มัญชุลิกาน้ำตากลบตาทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา แต่หญิงสาวก็ต้องทนเก็บกลั้นมันเอาไว้ลงมือทำงานของตัวเองต่อถึงแม้อาการปวดรุมๆ กำลังเล่นงานเธอเข้าให้แล้ว ร่างสูงของลวรรษเดินออกไปทันที ไม่แม้แต่จะหันมามองหญิงสาวที่นั่งน้ำตาร่วง อาการเจ็บแผลก็ส่วนหนึ่ง แต่ส่วนหลักก็คือลวรรษไม่เคยห่วงใยเธอแม้แต่น้อย เห็นอยู่แล้วว่าเธอหน้าซีดขนาดไหน แทนที่จะปลอบกลับว่าเอาว่าเอา เธอก็เป็นคนมีหัวใจเหมือนกันนะ

 

คิ้วเรียวยาวของชงโคขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ลวรรษมีเรื่องกลุ้มใจอะไรมากมาย เธอชวนเขามางานวันเกิดของเพื่อน แต่เขากลับชวนเธอมาฟังเพลงและดื่มต่อ ชวนเธอมาแล้วแต่กลับเหม่อคิดถึงอะไรในใจ เธอถามคำก็ตอบคำ ลวรรษในวันนี้เหมือนคนไม่ได้เอาหัวใจมาด้วย

“ลันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

คำถามของชงโคทำให้ลวรรษรู้สึกตัวหันไปยิ้มอ่อนโยนให้ผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้ง ทำไมนะ...ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาถึงได้ทำใจรักผู้หญิงแสนดีคนนี้ไม่ได้

“เปล่าครับ มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย”

“ชงโคว่าไม่หน่อยแล้วนะคะ มาถึงลันก็ดื่มเอาๆ ไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ด้วยเลย”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาของชงโคสะบัดเล็กน้อยเหมือนว่าเธอกำลังน้อยใจเขาอยู่ พอลวรรษมองสบตาจึงเห็นประกายวาววับในแววตาคู่นั้นของหญิงสาวถึงได้รู้ว่าชงโคกำลังล้อเขาเล่น

“ขอโทษครับ ผมเป็นคนชวนคุณมาเองแท้ๆ กลับทำให้คุณกร่อยไปได้”

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่เวลามีทุกข์แล้วลันนึกถึงชงโค ชงโคก็ดีใจแล้ว”

ลวรรษมองสบตาของชงโคนิ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือบางของหญิงสาวมากุมเอาไว้พร้อมกับมองเธออย่างสำนึกผิด

“ชงโคดีกับผมเสมอ กลับเป็นผมเสียอีกที่ตอบแทนความดีของคุณไม่ได้เลย”

รอยยิ้มอ่อนหวานของชงโคแย้มออกมาอย่างจริงใจ ก่อนจะกระชับอุ้งมือที่กอบกุมมือเธอเอาไว้แน่นเพื่อเป็นการบอกเขาว่าเธอไม่เป็นไรจริงๆ

“ชงโคเข้าใจค่ะ ขอแค่ยามมีทุกข์แล้วลันคิดถึงชงโคเป็นคนแรก แค่นี้ชงโคก็มีความสุขแล้วถ้าลันยังไม่ลืมใครคนนั้น ชงโคก็พร้อมจะรอ”

คำว่าใครคนนั้นทำให้ลวรรษบดฟันจนสันกรามข้างแก้มปรากฏออกมาให้เห็น ผู้หญิงอย่างมัญชุลิกาเทียบอะไรไม่ติดกับชงโคแม้แต่น้อย แล้วทำไมผู้หญิงดีๆ อย่างชงโคเขาถึงรักไม่ได้ ยิ่งคิดใบหน้าของลวรรษยิ่งเครียดมากกว่าเดิม แก้วเหล้าในมือถูกสาดเข้าลำคอครั้งแล้วครั้งเล่าจนชงโคต้องเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

“ลันคะ ดื่มเยอะแล้ว นี่ก็ดึกแล้วกลับกันเถอะค่ะ”

ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้าหันมามองชงโค ก่อนจะยิ้มให้หญิงสาวและพยักหน้าเป็นเชิงทำตามที่หญิงสาวบอก เมื่อถึงรถมือบางกลับยื่นไปแบตรงหน้า ลวรรษชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาพร้อมกับส่งกุญแจรถให้กับหญิงสาวถึงไม่เมาแต่ก็มึนเล็กน้อย

 

ท่ามกลางความมืดมิดและเงียบงันร่างสูงเดินตรงไปยังห้องพักของคนงานทันที ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำชัดเจนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หลายแก้วที่เขาดื่มเข้าไป มือหนาจับลูกปิดประตูปิดไปมาเบาๆ ก่อนที่คิ้วหนาจะขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจเมื่อห้องนอนนั้นล็อคปิดกั้นไม่ให้เขาเข้าไปได้ แต่ก็เพียงครู่เดียว...รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของลวรรษแย้มขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม เท้าแข็งแรงพาร่างสูงของตัวเองเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ก่อนจะเดินไปยังห้องนอนของตัวเองเปิดลิ้นชักหยิบกุญแจพวงหนึ่งขึ้นมามือไว้ด้วยประกายตาระยับอย่างเหนือชั้นกว่า แล้วก้าวลงไปด้านล่างตรงไปยังห้องของมัญชุลิกาทันที

กริ๊ก...เสียงลูกบิดประตูคลายออกจากกัน เพียงเท่านี้รอยยิ้มของผู้บุกรุกก็ยอมบนใบหน้าหล่อเหลานั่นอีกครั้ง ลวรรษปิดประตูห้องลงอย่างรวดเร็วสายตามองจ้องไปยังเตียงเล็กที่มีร่างบางของมัญชุลิกาหลับอย่างสนิท ไม่รู้สึกตัวสักนิดว่ามีคนบุกเข้ามาในห้องแล้ว สายตาคมเข้มจับจ้องไปยังร่างบางที่นอนขดอย่างสบายใจนั้นอีกครั้งก่อนจะปิดประตูพร้อมกับลงกลอน

ชายหนุ่มแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยาม ถ้าเมชัชมาเจอมัญชุลิกาในสภาพแบบนี้มันคงแทบกระอักเลือดตาย มือหนายกสูงขึ้นปลดกระดุมเสื้ออย่างสบายใจทีละเม็ด...ทีละเม็ด ในขณะที่สายตาจับจ้องสำรวจไปทั่วร่างบางที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่องนั่นอย่างช้าๆ เท้าแข็งแรงย่างไปข้างหน้าช้าๆ แต่มั่นคงประดุจเสือหนุ่มกำลังคอยเวลาที่จะขย้ำเหยื่อผู้อ่อนแออย่างมัญชุลิกา

แค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์
www.mebmarket.com
เจ็บปวดเพียงกาย ไม่เท่าไร เธอสามารถทนได้ แต่นี่...ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันมาจากทางใจ มาจากผู้ชายที่เธอรักความรักสีชมพู ที่วาดหวังต้องพังล้มลงไม่เหลือซากความรักที่สวยงาม กลับกลายเป็นความแค้นเขาโกรธแค้นเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อเขากลับย่ำยี ลงโทษในความผิดที่เธอไม่ได้ก่อเจ็บ...เธอควรรู้สึกแบบนั้นทว่า...หัวใจของเธอกลับอภัยให้ทุกการกระทำของเขา เธอหวังเพียงว่า ความรักของเธอ จะทำให้หัวใจที่ด้านชา เต็มไปด้วยความแค้นของเขามลายหายไปรัก...เธอสามารถอภัยให้ได้ทุกอย่างแล้วเขาเล่า รักเธอมากพอที่จะอภัยให้เธอได้หรือไม่ หัวใจที่เย็นชา จะกลับมาอบอุ่นอีกครั้งได้หรือไม่...................โปรดติดตามค่ะนิยายดราม่า อีโรคติก Drama Erotic
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

17 ความคิดเห็น