แค้นแสนรัก

ตอนที่ 21 : 4.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 490
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    22 ก.ค. 62

ลวรรษพยักหน้าแต่สายตาของเขากลับสอดส่องมองหาใครอีกคนหนึ่ง พอเห็นเธอกำลังกินข้าวกับกลุ่มคนงานวัยเดียวกันก็เบาใจว่ามัญชุลิกาไม่ได้อดอาหารอีก เขาไม่ได้เป็นห่วงหรอกเพียงแค่ไม่อยากต้องมาพยาบาลกันภายหลังอีก ชงโคแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าลวรรษเหมือนกำลังมองหาใครบางคนแต่เมื่อเขาไม่ได้พูดอะไร หญิงสาวเลยคลายความสงสัยนั้นออกไป

“ดูสิ คู่นั้นเขาเหมาะกันจริงๆ เนอะ คุณชงโคก็สวย เจ้านายเราก็หล่อ”

มัญชุลิการู้สึกตื้อขึ้นมาจนกลืนข้าวในลำคอแทบจะไม่ไหวมือเล็กเอื้อมไปตักน้ำในกระติกใบใหญ่ดื่มทันที สายตาของเธอเหลือบมองไปยังสิ่งที่คนงานพวกนั้นพูดกันทันทีก่อนจะหันกลับมามองจานข้าวในมือและถามสิ่งที่หัวใจเธออยากรู้มากที่สุด

“ใครหรือพี่”

“เอ็งมาใหม่ เอ็งไม่รู้หรอก นั่นน่ะเขาว่ากันว่าอนาคตจะเป็นนายผู้หญิงของไร่นี้ คุณชงโค ลูกสาวคุณโชค คนที่ช่วยเหลือให้คุณลวรรษเป็นผู้เป็นคนเมื่อหลายปีก่อนโน่นไงล่ะ เขาลือกันว่าเมื่อก่อนคุณลวรรษระเหเร่ร่อนมาจากที่อื่น มาเจอคุณชงโคเข้านี่แหละที่คอยช่วยเหลือพามาทำงานกับพ่อของเธอ คุณโชคเองก็เห็นว่าคุณลวรรษเอาการเอางานเลยออกทุนให้ทำไร่อ้อย คุณลวรรษเลยยืนได้ด้วยลำแข้งของตัวเองเหมือนทุกวันนี้แหละ และเขาบอกอีกนะว่าคุณชงโคนี่แหละที่ช่วยให้คุณลวรรษเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา”

มัญชุลิกากล้ำกลืนฝืนกินอาหารต่อไปอีกไม่ไหว เธอจึงขอตัวและเดินกลับไปที่นั่งของตัวเองในเต็นท์ที่กางเอาไว้เพื่อสำหรับวางพันธุ์อ้อย มือบางของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อรับรู่ข่าวใหม่และความสัมพันธ์ระหว่างลวรรษกับผู้หญิงคนนั้น มองในระยะนี้เธอก็เห็นว่าชงโคสวยขนาดไหน ผู้หญิงคนนี้หรือที่ทำให้ลวรรษของเธอเปลี่ยนไปเปลือกตาบางกะพริบถี่ๆ ทันที ก่อนจะหักห้ามใจตัวเองให้สนใจต้นอ้อยยาวๆ ที่เธอต้องตัดเป็นท่อนขนาดหนึ่งฟุตเพื่อเป็นพันธ์สำหรับการเพาะปลูกอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้

“เย็นนี้ลันว่างหรือเปล่าคะ ชงโคอยากชวนไปงานวันเกิดเพื่อนน่ะค่ะ”

ลวรรษอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายิ้มรับคำชวนของอีกฝ่าย ในขณะที่หัวใจของเขากลับเฝ้าพะวงคิดแต่เรื่องมัญชุลิกา ทำไมเธอกินข้าวนิดเดียว เขาเห็นกินแค่ไม่กี่คำด้วยซ้ำไป เดี๋ยวก็ไม่สบายอีกหรอก หรือที่ทำแบบนั้นเพราะอยากเรียกร้องความสนใจ

“ได้ครับ ให้ผมไปรับชงโคที่บ้านแล้วกันนะ”

“ค่ะ งั้นทำงานให้เสร็จเร็วๆ นะคะ ชงโคจะรอ”

ชงโคยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนหวาน ถึงแม้ลวรรษไม่เคยพูดออกมาเป็นจริงเป็นจังแต่การกระทำของเขามันก็ทำให้เธอเบาใจได้ว่าเขาไม่ได้รังเกียจในตัวเธอ ถึงเขาจะไม่พูดแต่เขาก็ไม่เคยมองหาและพาใครมาในชีวิตของเขานอกจากเธอคนเดียว

“ขับรถดีๆ นะครับ”

หญิงสาวยิ้มหวานให้ชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับไปที่รถของตัวเองและขับออกไปด้วยหัวใจที่เบิกบาน ในขณะที่ผู้หญิงอีกคนหนึ่งกลับคิดวกวน เวียนไปมากับสิ่งที่ได้ยิน

“โอ๊ย!

มัญชุลิกาอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อมือเล็กของเธอโดนมีดบาดเข้าอย่างแรง เลือดสีแดงไหลออกมาทันที

“ตายแล้วนังนกยูง มัวแต่ใจลอยคิดอะไรอยู่วะ บอกแล้วว่าถือไม้ถือมีดอย่าใจลอย ไหน...ดูสิบาดลึกหรือเปล่า”

คนงานผู้หญิงวัยกลางคนๆ หนึ่งเดินเข้ามาดูก่อนจะอุทานออกมาเบาๆ เมื่อบาดแผลของเธอลึกไม่เบา

“เกิดอะไรขึ้น”

“นังนกยูงโดนมีดบาดจ้ะคุณษิน ลึกอยู่เหมือนกัน”

กษินที่เดินเข้ามาพอดีนิ่วหน้าเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปดูบาดแผลของมัญชุลิการอีกคน

“ลึกเหมือนกันนะครับนกยูง แต่ไม่ลึกมากเท่าไร เอางี้...เดี๋ยวพี่วิ่งไปหยิบผ้าสะอาดๆ มาห้ามเลือดให้ก่อนนะ รอเดี๋ยว”

หญิงสาวที่นั่งหน้าซีดเผือดเพราะเห็นเลือดที่ออกมาเยอะจากนิ้วตัวเองพยักหน้าเร็วๆ ทันที แต่ยังไม่ทันที่กษินจะเดินออกไปด้วยซ้ำ เสียงเข้มของใครบางคนก็ดังเข้ามาก่อนที่ตัวเขาจะเดินเข้ามาถึงเสียอีก

“มีอะไรษิน”

“นกยูงโดนมีดบาดครับ ลึกเหมือนกันผมกำลังจะวิ่งไปหยิบชุดทำแผลมา”

“ไหนดูสิ”

ร่างสูงของลวรรษถลาเข้าไปดูบาดแผลของหญิงสาวทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าบาดแผลนั้นลึกพอสมควร ยิ่งเห็นหน้าซีดๆ ของหญิงสาวด้วยแล้วเขาก็คิดว่ากษินเดินไปหยิบของช้าจังเขารู้ว่ามัญชุลิกากลัวเลือดขนาดไหน ชายหนุ่มล้วงไปหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้น้ำสะอาดล้างแผลและพันแผลห้ามเลือดด้วยผ้าเช็ดหน้าของเขา

“กลัวก็อย่ามองสิ เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก”

“เจ็บ...” หญิงสาวหน้าซีดครางออกมาแผ่วเบาเมื่อลวรรษออกแรงกดที่บาดแผลของเธอจนรู้สึกเจ็บ

“ต้องกดให้หนักๆ เลือดจะได้หยุดไหลหรือว่าอยากเลือดออกจนหมดตัวฮึ”

อาการเงียบของหญิงสาวทำให้ลวรรษถอนหายใจออกมาอีกครั้งและความคิดของเขาก็ถูกต้องเมื่อเห็นปลายจมูกของหญิงสาวแดงเล็กน้อย แถมยังก้มหน้าหลบสายตาเขาอีก มัญชุลิกากำลังขี้แยอีกแล้ว

“มาแล้วครับ ม่ะ...เดี๋ยวพี่ทำแผลให้”

“ไม่ต้อง ฉันทำเอง นายไปคุมคนงานทางโน้นแทนฉันที ส่วนคนอื่นๆ ไปทำงานได้แล้ว”

กษินมองลวรรษด้วยความสงสัย คนงานคนอื่นโดนมีดบาด ลวรรษไม่เคยทำแผลเองสักครั้งเดียว แต่ทำไมกับมัญชุลิกา เจ้านายของเขาถึงได้ลงทุนออกแรงเอง แถมผ้าเช็ดหน้านั่นอีก ความจริงเขาสงสัยอยู่แล้วว่าทำไมลวรรษถึงได้ยอมรับมัญชุลิกาทำงานในไร่ ถึงจะโกรธแต่ทุกครั้งที่ลวรรษแอบมอง เขาจะเห็นแววตาห่วงใยอยู่ในนั้นเสมอ มัญชุลิกากับลวรรษต้องเคยรู้จักกันมาก่อนแน่ แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ผู้หญิงอีกคนหนึ่งจะทำอย่างไร ความห่วงใยของกษินส่งไปถึงผู้หญิงอีกคนหนึ่งทันที ถึงแม้เธอจะไม่ทราบ แต่เขาก็ยินดีที่จะห่วงเธอแบบห่างๆ อยู่อย่างนี้ตลอดไป และจะดีใจกับเธอด้วย ถ้าเธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดที่ได้แต่งงานกับลวรรษ

แค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์
www.mebmarket.com
เจ็บปวดเพียงกาย ไม่เท่าไร เธอสามารถทนได้ แต่นี่...ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันมาจากทางใจ มาจากผู้ชายที่เธอรักความรักสีชมพู ที่วาดหวังต้องพังล้มลงไม่เหลือซากความรักที่สวยงาม กลับกลายเป็นความแค้นเขาโกรธแค้นเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อเขากลับย่ำยี ลงโทษในความผิดที่เธอไม่ได้ก่อเจ็บ...เธอควรรู้สึกแบบนั้นทว่า...หัวใจของเธอกลับอภัยให้ทุกการกระทำของเขา เธอหวังเพียงว่า ความรักของเธอ จะทำให้หัวใจที่ด้านชา เต็มไปด้วยความแค้นของเขามลายหายไปรัก...เธอสามารถอภัยให้ได้ทุกอย่างแล้วเขาเล่า รักเธอมากพอที่จะอภัยให้เธอได้หรือไม่ หัวใจที่เย็นชา จะกลับมาอบอุ่นอีกครั้งได้หรือไม่...................โปรดติดตามค่ะนิยายดราม่า อีโรคติก Drama Erotic
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

17 ความคิดเห็น