แค้นแสนรัก

ตอนที่ 23 : 4.5 จบตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    24 ก.ค. 62

เสื้อยีนถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้น อกกว้างแข็งแรงปรากฏท่ามกลางความมืดมิด ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะเอื้อมมือถลกผ้าห่มที่คลุมกายของหญิงสาวเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นเช่นเดียวกัน แต่เขาก็ไม่ได้มองว่ามันจะหล่นไปตรงไหนของห้อง เพียงเท่านั้นร่างบางที่หลับสนิทกับนิทราอันแสนหวานผวาลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยความตกใจ เพียงแค่เห็นเงามืดของใครอีกคนหนึ่งที่อยู่ในห้องร่วมกับเธอดวงตากลมโตของมัญชุลิกาเบิกกว้างขึ้น ริมฝีปากเผยอค้างเตรียมจะกรีดร้องถ้าไม่ติดมือหนาของผู้บุกรุกตะปบไว้อย่างว่องไวพร้อมกับสะบัดตัวอย่างแรงเพื่อให้พ้นจากวงแขนแข็งแรงราวกับปลอกเหล็กรัดกายเธอเอาไว้

“เงียบ!! ฉันเอง”

ลวรรษกรอกเสียงเข้มข้างใบหูของหญิงสาว มัญชุลิกาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของต้นเสียงที่ดังใกล้หูของเธออย่างพิจาราณาอีกครั้ง หัวใจที่หายวาบกลับมาเต้นช้าลงกว่าเดิมแต่ก็ยังไม่ปกติทีเดียว ยิ่งเมื่อรู้สึกว่าเธอกำลังสัมผัสเนื้อหนังที่แท้จริงของชายหนุ่มมันก็ทำให้หญิงสาวถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะด้วยความอึ้ง

“หลับสบายเชียวนะ ลืมหรือเปล่าว่าเธอยังติดค้างอะไรฉันเอาไว้”

หัวใจที่เริ่มเข้าที่ของมัญชุลิกาเต้นรัวเร็วอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดของลวรรษดังก้องอยู่ในหูของเธอ

“นะ...นกยูงกินยาเข้าไปเลยง่วงค่ะ”

ทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระจากฝ่ามือหนาของลวรรษที่ปิดปากเธอเอาไว้แต่แรก มัญชุลิกาก็รีบพูดออกมาทันที ใบหน้าหวานย่นเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอล์ออกจากลมหายใจของเขา ความหวาดหวั่นกลับเข้ามาเกาะกุมหัวใจดวงน้อยของหญิงสาวอีกครั้ง

“เอ่อ...คุณลันปล่อยก่อนได้ไหมคะ”

แทนที่จะปล่อย...อ้อมแขนแข็งแรงของชายหนุ่มกลับรัดแน่นขึ้นแล้วดันร่างบางเข้าแนบชิดอกกว้างของเขาอย่างจงใจ จนร่างบางสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นในอ้อมกอดแข็งแรงของลวรรษ

“อะไรกัน เธอจะผิดคำพูดหรือไง...มัญชุลิกา เธอก็รู้ว่าถ้าผิดคำพูดมันจะเกิดอะไรขึ้น”

“เปล่าค่ะ แต่ฉันยังไม่พร้อม”

“นั่นมันเรื่องของเธอ แต่สำหรับฉันมันพร้อมตั้งนานแล้ว”

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของลวรรษแย้มออกมาท่ามกลางความมืดยิ่งสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านของร่างบางแล้ว รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจและสะใจก็ปรากฏบนใบหน้าคมเข้มของลวรรษทันที

“ตะ...แต่ว่า”

มัญชุลิกายังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำร่างบางของเธอก็ถูกผลักให้ไปนอนบนเตียงของหญิงสาวทันที มัญชุลิกาอุทานออกมาด้วยความตกใจ หญิงสาวเตรียมถัดตัวลุกขึ้นมาแต่ติดมือหนาของลวรรษที่กดไหล่ทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ หัวใจดวงน้อยของหญิงสาวเต้นรัวเร็วจนสุดจะห้ามให้ปกติ สายตาเว้าวอนมองสบตาเขาผ่านความมืดหวังเพียงให้เขาเห็นใจ

“ขะ...คุณลันคะ นะ...นกยูงยังไม่สบายนะคะ”

“แล้วไง เธอป่วย แต่ฉันไม่ป่วย”

ประกายเหี้ยมมองสบตาลูกแกะน้อยอย่างมัญชุลิกาผ่านความมืดทันที รอยยิ้มแสยะออกมาอย่างสะใจที่เห็นอาการหวาดหวั่นในประกายตาของเธอ

“ฉันอยากรู้นักว่าถ้าไอ้ชัชมันเห็นเธออยู่ในสภาพแบบนี้ มันจะทำอย่างไร จะทนได้ไหมที่น้องสาวสุดที่รักของมันกลายเป็นของเล่นของชั่วคราวให้เพื่อนที่มันเคยทรยศหักหลังอย่างเลือดเย็น”

“พะ...พี่ลันคะ”

“อย่ามาเรียกฉันว่าพี่ ฉันบอกเธอเอาไว้เลยนะว่าผู้ชายที่เธอเรียกว่าพี่ลันน่ะมันตายไปแล้ว ตายไปพร้อมกับความโง่ที่โดนครอบครัวเธอหลอก คราวนี้ถึงทีที่พวกเธอจะได้รับบทเรียนเสียบ้าง ตื่นเต้นไหมล่ะที่จะได้ฟีเชอริ่งกับฉันน่ะ”

เสียงเหยียดหยันของชายหนุ่มบวกกับการมองอย่างเย้ยหยันของเขาทำให้มัญชุลิกาเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตากลมโตร้อนผ่าวไปทั้งกระบอกตามองเขาอย่างตัดพ้อ แต่มีหรือคนที่กำลังโทสะแรงบวกด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้าไปในเส้นเลือดมากอย่างลวรรษจะสนใจ ใบหน้าคมเข้มกลับก้มลงมาใกล้หญิงสาวจนลมหายใจสัมผัสได้ซึ่งกันและกัน มือหนาบีบกระชับปลายคางมนของหญิงสาวให้อยู่นิ่ง เพื่อไม่ให้ใบหน้าหวานของเธอกระดิกหนีไป ประกายตากร้าวของชายหนุ่มมองคนที่อยู่ใต้ร่างหนาของเขาด้วยแววเยาะหยัน สะใจ ในขณะที่ลูกแกะตัวน้อยสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว สายตาของเธอมองเขาอย่างวอนขอ แต่มีหรือคนที่ถูกพญามัจจุราชสิงสถิตในร่างอย่างลวรรษจะสนใจ หยาดน้ำตาคลอเคล้าไปทั่วตาทั้งสองข้าง พยายามมองเขาอย่างวอนขอ แต่ยิ่งมองนัยน์ตาคู่นั้นของลวรรษก็มีแต่ความโกรธแค้น ไม่หลงเหลือความกรุณาอยู่ในแววตาของเขาแม้แต่น้อย เปลือกตาบางกะพริบถี่ๆ เพื่อขับไล่หยาดน้ำแห่งความอ่อนแอนั้นออกไปให้พ้นจากดวงตาของเธอ

“อย่าทำแบบนี้เลยนะคะพี่ลัน นกยูงไม่อยากเกลียดพี่ลัน นกยูงไม่อยาก...”

“หยุดพูดแบบนั้นเสียที! เธอไม่อยากเกลียดฉัน...แต่ฉันเกลียดเธอ ฉันเกลียดพี่ชายของเธอ สะอิดสะเอียน ขยะแขยงที่สุด ในเมื่อเป็นเธอเองที่เลือกอยากทำแบบนี้ แล้วจะมาเปลี่ยนใจหาสวรรค์วิมานอะไรเอาตอนนี้ฮะ! มัญชุลิกา”

ยิ่งพูดประกายตาวาวโรจน์ของลวรรษก็ยิ่งเปล่งประกายมากยิ่งขึ้น มือหนาที่กดไหล่ทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่นร่างบางของหญิงสาวดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแข็งแรงของชายหนุ่มด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด...ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อใบหน้าคมก้มฉกวูบแนบริมฝีปากหนานุ่มนั้นกับเรียวปากบางของเธอ ร่างบางที่ตกอยู่ใต้ร่างหนาของมัจจุราชหนุ่ม ดิ้นรนกระเสือกกระสนเอาตัวรอด หยาดน้ำตาไหลรินออกจาหางตาทั้งสองข้างของเธอ ประกายตามีแต่ความปวดร้าว หวาดหวั่นสารพัดความรู้สึก แต่ยิ่งดิ้น...วงแขนของลวรรษกลับยิ่งรัดแน่น ริมฝีปากที่แนบแน่นกับเรียวปากของเธอมีแต่ความรุนแรง กักขฬะ ไม่เหลือเค้าผู้ชายที่แสนจะอบอุ่นของพี่ลันเดิมของเธอแม้แต่น้อย

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นป้องกันริมฝีปากหนารุกเร้า แต่แรงบีบของฝ่ามือกดแรงขึ้นจนหญิงสาวต้องครางออกมาอย่างเจ็บปวด เพียงเท่านั้นเองเรียวลิ้นหนาร้อนผ่าวก็จาบจ้วงเกี่ยวรัดเรียวลิ้นหวานของหญิงสาว ก่อนจะดื่มด่ำรุกรานครั้งแล้วครั้งเล่าจนหญิงสาวสั่นสะท้านอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะความกลัวแต่เป็นเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดซึ่งกำลังเกิดขึ้นกับเธอในตอนนี้ ถึงแม้เธอจะไม่เต็มใจแต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เต็มคำเลยว่าร่างกายเธอปฏิเสธจุมพิตดุเดือดราวกับพายุน้ำผึ้งของเขาได้ เพราะตอนนี้มัญชุลิกาสะท้านไปทั้งร่าง

เพียงแค่เรียวลิ้นได้สัมผัสกัน ความดุดันที่ลวรรษพยายามยัดเยียดให้หญิงสาวใต้ร่างของเขากลับกลายเปลี่ยนเป็นอ่อนนุ่มจนกลายเป็นอ่อนหวานในที่สุด ร่างบางที่ดิ้นรนหนีเอาตัวรอดเมื่อสักครู่ค่อยทุเลาลงก่อนจะนิ่งเฉยปล่อยให้เขาตักตวงจุมพิตเอากับเธอจนแทบหมดตัว

แค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์
www.mebmarket.com
เจ็บปวดเพียงกาย ไม่เท่าไร เธอสามารถทนได้ แต่นี่...ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันมาจากทางใจ มาจากผู้ชายที่เธอรักความรักสีชมพู ที่วาดหวังต้องพังล้มลงไม่เหลือซากความรักที่สวยงาม กลับกลายเป็นความแค้นเขาโกรธแค้นเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อเขากลับย่ำยี ลงโทษในความผิดที่เธอไม่ได้ก่อเจ็บ...เธอควรรู้สึกแบบนั้นทว่า...หัวใจของเธอกลับอภัยให้ทุกการกระทำของเขา เธอหวังเพียงว่า ความรักของเธอ จะทำให้หัวใจที่ด้านชา เต็มไปด้วยความแค้นของเขามลายหายไปรัก...เธอสามารถอภัยให้ได้ทุกอย่างแล้วเขาเล่า รักเธอมากพอที่จะอภัยให้เธอได้หรือไม่ หัวใจที่เย็นชา จะกลับมาอบอุ่นอีกครั้งได้หรือไม่...................โปรดติดตามค่ะนิยายดราม่า อีโรคติก Drama Erotic
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

17 ความคิดเห็น