แค้นแสนรัก

ตอนที่ 20 : 4.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    21 ก.ค. 62

เสียงครางต่อมาทำให้มือที่เช็ดไปตามเนื้อตัวหญิงสาวเพื่อลดความร้อนให้นั้นหยุดชะงักทันที...สายตาของเขามองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เริ่มมีน้ำตาไหลออกมาจากหางตาทั้งสองข้างของเธอ มัญชุลิกากำลังคิดอะไรอยู่

“พี่ลันไม่ใช่คนเดิม ไม่ใช่พี่ลันของนกยูงอีกต่อไปแล้ว พี่ลันใจร้าย...”

สันกรามของลวรรษบดเข้าหากันแน่น ดวงตามองแต่ใบหน้าของคนที่กล่าวหาเขา เขาใจร้ายคนเดียวเสียเมื่อไร ถ้าเมชัชไม่ก่อเรื่องขึ้น เหตุการณ์ทั้งหลายมันคงไม่เป็นแบบนี้ ร่างสูงเกือบจะผละออกห่างจากคนป่วยอยู่แล้วด้วยความโกรธที่แม้แต่ในยามที่เธอไม่รู้สึกตัว เธอยังมองว่าเขาไม่ดี แต่ร่างสูงก็ต้องหยุดชะงักเมื่อหญิงสาวพลิกตัวและกอดเอวเขาเอาไว้แน่น

“อย่าไปนะคะ นกยูงหนาว...กอดนกยูงหน่อย แม่ขา”

คำพูดวอนขอของมัญชุลิกาสั่นพลิ้ว วงแขนเล็กโอบกอดรอบเอวเขาเอาไว้แน่น ใบหน้าหวานซุกกับอกกว้างของเขาราวกับลูกแมวตัวน้อยที่ต้องการความอบอุ่น แล้วมีหรือคนอย่างลวรรษจะใจแข็งไปได้

“เมื่อกี้ยังว่าฉันอยู่หยกๆ แล้วมากอดไว้ทำไม”

ไม่มีคำตอบจากร่างบางที่ขดกายหาเขาแม้แต่น้อย มีเพียงอ้อมแขนเล็กๆ ที่โอบกระชับเอวหนาของเขาเพิ่มยิ่งขึ้น ลวรรษพิศมองคนที่ซุกกับอกกว้างของเขาอีกครั้ง ถ้าไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น ป่านนี้เขากับมัญชุลิกาคงจะเป็นครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกด้วยกันสองสามคนแล้วกระมัง แววตาเย็นชาเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานทันทีเมื่อมองสาวน้อยในอ้อมกอดของตัวเอง นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าของลูกแมวขี้อ้อนอย่างมัญชุลิกาอย่างเบามือ ก่อนจะปิดไฟและเลื่อนกายลงนอนราบกับเตียงตระกองกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขน เพื่อให้ความอบอุ่นกับอีกฝ่าย ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนแรกที่ลวรรษนอนอย่างมีความสุขที่สุดและนอนหลับสนิทที่สุดตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็ว่าได้

ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะตื่นขึ้นมา ชายหนุ่มมองนาฬิกาหัวเตียงอีกครั้ง ตีสี่เช้ามากสำหรับเขา แต่เขากลัวว่าคนในบ้านจะตื่นขึ้นมาเสียก่อนเพราะมยุรินตื่นประมาณตีห้าครึ่งชายหนุ่มมองลูกแมวตัวน้อยที่นอนขดในอ้อมกอดของเขาอย่างมีความสุข ก่อนจะช้อนหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนแล้วพาไปส่งยังห้องนอนส่วนตัวของเธอ เขาอยากนอนกอดมัญชุลิกาให้นานกว่านี้แต่ก็กลัวว่าคนอื่นจะรู้ และพูดให้หญิงสาวเสียหาย ชายหนุ่มจึงตัดสินใจใหม่ว่าต่อไปนี้เขาจะเป็นคนมาหามัญชุลิกาเอง เพื่อความปลอดภัยจากสายตาคนอื่นเพราะขืนให้แม่แมวขี้เซานี่ลงมาเองมีหวังความได้แตกกันสักวันแน่นอน

มือหนาวางร่างน้อยไว้บนเตียงนุ่มของเธออย่างอ่อนโยน เสียงครางประท้วงของหญิงสาวดังออกมาเบาๆ แต่เขาก็ได้ยินถนัดเมื่อความอบอุ่นจากอ้อมแขนของเขาหายไป จนลวรรษแทบจะเปลี่ยนใจทำในสิ่งที่หัวใจของเขาเรียกร้องนั่นคือกลับไปนอนกอดหญิงสาวบนเตียงกว้างอีกครั้ง แต่ชายหนุ่มก็ต้องฝืนแข็งใจเดินออกไปจากห้องทิ้งให้ลูกแมวตัวน้อยอยู่ในอ้อมกอดของผ้าห่ม และเขาก็ขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน เพราะคงนอนในเตียงที่มีแต่กลิ่นหอมของมัญชุลิกาต่อไปไม่ไหว

“นกยูง...นกยูง...”

เสียงเคาะประตูห้องดังติดๆ กันหลายครั้งทำให้ร่างบางที่นอนขดอย่างเป็นสุขถึงกับสะดุ้งและเมื่อคิดอะไรบางอย่างออกก็มองไปรอบด้านอย่างตื่นตระหนก หญิงสาวถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อตอนนี้เธอกลับมาอยู่ที่ห้องนอนของตัวเองแล้ว คิ้วเรียวของหญิงสาวขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อคิดว่าลวรรษอุ้มเธอมาตอนไหน

“จ้ะ ตื่นแล้วจ้ะ เดี๋ยวจะรีบอาบน้ำแล้วออกไปนะจำปา”

ร่างบางวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เมื่อคืนไม่เกิดอะไรขึ้น ถือว่าลวรรษรักษาคำพูดของเขา รอยยิ้มของหญิงสาวแย้มออกมาอีกนิดด้วยความเขินอายเมื่อนึกถึงอ้อมแขนที่อบอุ่นของเขาที่ตระกองกอดเธอเอาไว้เมื่อคืน เธอตื่นขึ้นมากลางดึกเห็นตัวเองซุกกับอกกว้างของชายหนุ่มก็แปลกใจเกือบจะขยับตัวอยู่แล้ว ถ้าหัวใจส่วนลึกไม่ตะโกนบอกเธอว่าให้เธอเก็บเกี่ยวความสุขความอบอุ่นตอนนี้เอาไว้ หญิงสาวจึงล้มตัวลงนอนและซุกกับอกกว้างของเขาอีกครั้ง

มัญชุลิกาเดินมาสมทบกับกลุ่มคนงานด้วยรอยยิ้ม เธอไม่กล้าแม้แต่เหลือบมองเจ้าของไร่ที่ยืนข้างกษินที่กำลังร้องตะโกนเรียกคนงานขึ้นรถเพราะเริ่มสายแล้ว หญิงสาวขยับตัวเดินไปขึ้นท้ายรถกระบะและหญิงสาวก็ต้องชะงักเมื่อมือหนาของคนงานหนุ่มคนหนึ่งยื่นมาให้เธอจับพร้อมกับบอกว่าให้เธอก้าวขาขวาขึ้นเหยียบแล้วดันตัวขึ้นมา มัญชุลิกาส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตรก่อนจะเอื้อมมือไปจับพร้อมกับดันตัวขึ้นท้ายรถกระบะอย่างง่ายดาย

เหตุการณ์ทั้งหมดไม่เล็ดลอดสายตาของลวรรษไปได้ อารมณ์ขุ่นมัวจึงวิ่งเข้ามาเกาะกุมหัวใจของเขาอีกครั้ง ให้มันได้อย่างนี้สิผู้หญิงคนนั้นไม่หยุดให้มารยาทำให้คนอื่นเห็นใจเธอเสียที รถกระบะคันใหญ่จึงกระชากออกไปอย่างแรงจนคนงานร้องอุทานกันเป็นแถว ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้านายหนุ่มของพวกเขา

วันทั้งวันลวรรษไม่แม้แต่มองหรือสบตามัญชุลิกาสักครั้ง ทำราวกับว่าเมื่อคืนเธอกับเขาไม่ได้นอนให้อ้อมกอดกันและกันรอยยิ้มของหญิงสาวจืดลงไปทันทีเมื่อชายหนุ่มทำหน้าเฉยเมย ไม่ยิ้มตอบเธอมาหรือแสดงอาการอะไรเป็นการตอบกลับว่าเขาเห็นเธอกำลังส่งยิ้มให้กับเขาริมฝีปากบางสั่นเล็กน้อย หัวใจที่พองโตแทบล้นอกเมื่อเช้าแฟบลงราวกับลูกโป่งถูกปล่อยลมออกมา ความร้อนผ่าววิ่งรอบขอบเปลือกตาบางก่อนที่หญิงสาวจะกะพริบตาเพื่อขับไล่ความรู้สึกน้อยใจนั้นออกไป เธอยังคงลงมือตัดพันธุ์อ้อยต่อไป แต่คนที่มัญชุลิกาคิดว่าเขาไม่สนใจนั้นกลับรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจกับภาพที่คนงานคนนั้นยื่นมือให้มัญชุลิกาจับ แม้แต่กับคนงานก็ยังไม่วายโปรยเสน่ห์ใส่...ร้ายนักนะมัญชุลิกา ลวรรษเลิกคิดก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากับงานตรงหน้า เลิกคิดเรื่องกวนหัวใจจนถึงเวลาพักกินกลางวัน

เสียงรถที่แล่นเข้ามาทำให้ชายหนุ่มหันไปมอง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งลงจากรถคันใหญ่พร้อมกับปิ่นโตเถาใหญ่ในมือ

“สวัสดีครับชงโค วันนี้มาถึงนี่เองเลยหรือครับ”

“ค่ะ ชงโคเอาอาหารกลางวันมาให้ลันกิน กินเลยไหมคะ”

ลวรรษพยักหน้าแต่สายตาของเขากลับสอดส่องมองหาใครอีกคนหนึ่ง พอเห็นเธอกำลังกินข้าวกับกลุ่มคนงานวัยเดียวกันก็เบาใจว่ามัญชุลิกาไม่ได้อดอาหารอีก เขาไม่ได้เป็นห่วงหรอกเพียงแค่ไม่อยากต้องมาพยาบาลกันภายหลังอีก ชงโคแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าลวรรษเหมือนกำลังมองหาใครบางคนแต่เมื่อเขาไม่ได้พูดอะไร หญิงสาวเลยคลายความสงสัยนั้นออกไป

แค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์
www.mebmarket.com
เจ็บปวดเพียงกาย ไม่เท่าไร เธอสามารถทนได้ แต่นี่...ความเจ็บปวดที่เธอได้รับ มันมาจากทางใจ มาจากผู้ชายที่เธอรักความรักสีชมพู ที่วาดหวังต้องพังล้มลงไม่เหลือซากความรักที่สวยงาม กลับกลายเป็นความแค้นเขาโกรธแค้นเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อเขากลับย่ำยี ลงโทษในความผิดที่เธอไม่ได้ก่อเจ็บ...เธอควรรู้สึกแบบนั้นทว่า...หัวใจของเธอกลับอภัยให้ทุกการกระทำของเขา เธอหวังเพียงว่า ความรักของเธอ จะทำให้หัวใจที่ด้านชา เต็มไปด้วยความแค้นของเขามลายหายไปรัก...เธอสามารถอภัยให้ได้ทุกอย่างแล้วเขาเล่า รักเธอมากพอที่จะอภัยให้เธอได้หรือไม่ หัวใจที่เย็นชา จะกลับมาอบอุ่นอีกครั้งได้หรือไม่...................โปรดติดตามค่ะนิยายดราม่า อีโรคติก Drama Erotic
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

17 ความคิดเห็น