สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 22 : Chapter 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 564 ครั้ง
    13 พ.ค. 62



 

            “ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ให้ความหวังคุณคิม”

            ยองแจเอ่ยกับเพื่อนหลังเล่าเรื่องที่ไปสวนสนุกให้ฟัง แบมแบมถอนหายใจ

            พ่อคนดี ตัดสินใจแน่แล้วนะ

            “แน่สิ”

“แต่แกเอาเขาไปอ้างกับแจ็คสันแล้วไม่ใช่เหรอ เปลี่ยนทันเรอะ”

“แจ็คสันคงไม่ไปถามคุณยูคยอมหรอก”

“จะบอกเขาให้แน่ชัดเลยไหม”

“ก็คงต้องบอก มัวแต่อ้ำอึ้งรอเวลามันไม่ดีต่อคุณยูคยอม เขาจะได้เอาเวลาไปหาคนดีๆ ไม่ต้องมาตั้งความหวังกับฉัน”

“แกก็เป็นคนดี” แบมแบมเอ่ยเสียงอ่อน ยองแจยิ้มน้อยๆ

“แต่ยังไม่ดีที่สุด ให้เขาอยู่กับคนที่ไม่รักเขาน่ะน่าสงสารนะ”

ยองแจพูดมาแบบนั้นแล้วแบมแบมจะพูดอะไรได้อีกเล่า จะให้ยองแจไปฝืนรักฝืนชอบคุณคิมก็ไม่ได้อีก

“เอาที่แกสบายใจละกัน ไม่มีแฟนก็มีเพื่อนเพิ่มนะ”

“ถ้าไปบอกแล้วเขายังอยากเป็นเพื่อนด้วยก็ดีสิ”

ยองแจยิ้มฝืดเฝื่อน แบมแบมตบบ่าเพื่อน ให้กำลังใจ

“ว่าแต่นะ แล้วเรื่องแจ็คสันล่ะ”

“ทำไม”

“มันขอโอกาสจีบแกไม่ใช่เหรอ”

“โอ๊ย คนอย่างแจ็คสันจะมาทำจริงจังอะไร ก็แค่อยากเข้าใกล้เจสซี่”

“แต่แหม แค่อยากใกล้ลูกไม่น่าขอจีบป้ะ  ตอนนี้ก็ได้ใกล้แล้วนี่ ไปเที่ยวนั่นนี่กันตลอด เห็นลงไอจีตลอดเลย”

            พอรู้ว่ามีคนสนใจฉันก็เลยอยากเอาชนะมั้ง” ยองแจไม่อยากสนใจเท่าไหร่แล้ว

            “แล้วทำไมต้องนึกอยากเอาชนะด้วยล่ะถ้าไม่สนใจแก”

            “ไม่หรอกน่า” แบมแบมกำลังทำให้เขาคิดมากนะ

“ฉันว่าถ้าไม่เสียดายก็อยากได้แกจริงๆ” แบมแบมจริงจัง ยองแจถอนหายใจ

“ทำไมคิดงั้นล่ะ”

“ไม่รู้สิ มันคงไม่ว่างขนาดมาทำอะไรที่ไม่อยากทำมั้ง” แบมแบมไม่รู้หรอกว่าแจ็คสันคิดอะไร ไม่ใช่เมียมันนี่

“ปวดหัวอ่ะ ไม่อยากคิดอะไรแล้ว”

            ยองแจล้มตัวลงนอน แบมแบมเอื้อมมือตบก้นเื่อนปุๆ

            “เอาน่า อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลย ค่อยๆ แก้ไปแล้วกัน

            “อือ”

“นอนๆ” แบมแบมดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเพื่อนแล้วลุกไปจากเตียง ต้องกลับห้องตัวเองสักที

            “ขอบใจนะ” ก็มีแค่แบมแบมนี่แหละที่ยอมรับฟังยองแจตลอดเลย

“บ้า เรื่องแค่นี้เอง“ แบมแบมยิ้มให้เื่อนแล้วปิดไฟให้ ไม่ลืมล็อคประตูห้องให้ด้วย

 

 

 

 

“เป็นอะไร หน้าบึ้งเชียว”

มาร์คเอ่ยเมื่อเห็นหน้าแบมแบม ร่างบางปิดประตูแล้วเดินมานั่งปลายเตียง

“ก็น้องพี่น่ะสิทำเพื่อนแบมคิดมากอีกแล้ว”

“อ่า แล้วจะให้พี่ทำไงล่ะ” มาร์ควางหนังสือในมือลงบนโต๊ะ  หันเก้าอี้ทำงานมาทางเตียง

มาร์คซื้อโต๊ะทำงานมาไว้ในห้องแล้ว แต่ก็ได้ใช้บ้างไม่ได้ใช้บ้าง

“ทำอะไรสักอย่างสิ อะไรก็ได้” แบมแบมงอแงเมื่อไม่ได้ดั่งใจ

“คิดมากแทนเพื่อนแล้วมาไล่บี้พี่แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน” มาร์คเอ่ยเสียงอ่อน ไม่ได้จะว่าหรอกนะ

“ไม่รู้ล่ะ แบมสงสารยองแจนี่”

แบมแบมคลานขึ้นเตียง มาร์คถอนหายใจ

“สงสารแต่เราก็ยุ่งมากไม่ได้นะ”

            “แจ็คสันยังมายุ่งกับยองแจได้เลย” แบมแบมตบหมอนใบโต ใส่อารมณ์ ใบหน้าบึ้งตึงยามคิดถึงหน้าแจ็คสัน

            “มันต่างกัน แบมแบมเป็นเื่อนสนิทก็จริง แต่หมอนั่นยังไงก็เคยเป็นแฟนเก่า มีลูกด้วยกันอีก มันก็อมีสายสัมพันธ์ให้มายุ่งเกี่ยวกันได้อยู่หรอก”

            ความจริงนั้นแบมแบมก็เถียงไม่ออกเหมือนกัน บ้าจริงๆ แล้วนั่นยิ่งทำให้แบมแบมหงุดหงิด

            “เบื่อแล้วอ่ะ คิดถึงชีวิตตอนไม่มีหมอนั่นชะมัด ยองแจยิ้มได้มากกว่านี้ ร่าเริงกว่านี้ตั้งเยอะ”

            “เป็นห่วงเพื่อนก็ดี แต่อย่าไปก้าวก่ายมากนะ จะยังไงก็ให้เพื่อนตัดสินใจของเขาเอง”

            “แบมรู้หรอกน่า แล้วนี่ไม่นอนรึไง ทำงานอีกแล้วเหรอ กลางวันยังทำไม่พอหรือไง

            “อยากให้นอนด้วยก็บอกสิ”

“แค่ถามไหมล่ะ”

“แหม ปากให้ตรงกับใจบ้างก็ดีนะ”

“เบื่อพี่จริงๆ เลย” แบมแบมล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว มาร์คปิดคอมเก็บหนังสือแล้วลุกมาหาแบมแบม

“ไม่ทำงานต่อแล้วเหรอ”

“นอนกับเมียดีกว่า”

แบมแบมมองค้อนแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

“เออแบม พี่ขอ..

            “ขออะไร” แบมแบมขัดขึ้นเสียงเข้มก่อนมาร์คจะเอ่ยจบ มาร์คชะงัก

            “ขอถามอะไรหน่อย คิดว่าพี่จะขออะไร”

นึกว่าจะขออะไรที่ทำให้แบมหงุดหงิดมากกว่านี้น่ะสิ”

มาร์คหัวเราะ เข้าใจแบมแบมว่าแบมแบมคงระแวง เดี๋ยวขอกอดมั่ง ขอลูกสาวมั่ง

ไม่ได้หื่นนะ แค่รักแบมแบมมากไปเอง

“โธ่ ไม่หรอกน่า นั่นน่ะเอาไว้ทีหลัง”

“ว่าไงนะ!” แบมแบมแหวขึ้นมา มาร์คหัวเราะขำ

“แหย่เล่น คืนนี้ปล่อยให้นอนสบายๆ แล้วกัน พี่จะถามแบมว่าแบมมัวแต่คิดเรื่องเพื่อนเนี่ย เคยคิดเรื่องของเราบ้างไหม”

“เรื่องของเรา? เรื่องอะไร” แบมแบมงงมาก คิดตามไม่ทัน มาร์คเห็นสีหน้างุนงงแล้วอ่อนใจขึ้นมาลัน

“เราอยู่กันมาจนลูกโตแล้วนะ แบมเคยคิดอยากจะแต่งงานกับี่ให้เป็นเรื่องเป็นราวบ้างไหม”

มาร์คกลับมาจริงจังอีกครั้ง

“แต่งงาน?” แบมแบมทวนแล้วยิ่งงง นอนไม่ได้ละ ต้องลุกขึ้นมานั่งคุย

“ใช่”

“จำเป็นด้วยเหรอ แบมก็ไม่ได้ปิดใครนี่ว่าี่เป็นสามีแบม”

“แต่พี่อยากแต่งงานกับแบมนี่”

“อยากแต่งเหรอ มันสิ้นเปลืองนะ”

“จะเปลืองเท่าไหร่กันเชียว ี่มีเงินหรอกน่า”

“งั้นอยากแต่งก็แต่งสิ” แบมแบมก็เขินนะที่ต้องบอกแบบนี้ มาร์คอึ้งไปนิดแล้วยิ้มกว้าง

“จริงเหรอ!

“อ่า อื้อ” แบมแบมทิ้งตัวนอนอีกรอบ คลุมโปง หนีหน้ากันดื้อๆ

มาร์คอมยิ้ม เอ็นดู กอดคนใต้ผ้าห่มแล้วหอมผมนิ่มเบาๆ

“เดี๋ยวพี่ขอไปคิดแผนขอแต่งงานก่อนนะ

พูดขนาดนี้ก็ไม่ตื่นเต้นแล้วป้ะ” แบมแบมโผล่หน้าจากใต้ผ้าห่มมาบ่น มาร์คหัวเราะเบาๆ แล้วฟัดหอมแก้มนิ่มๆ ไปหลายทีจนแบมแบมต้องผลักให้ออกไปห่างๆ

“ขอบคุณนะ” มาร์คดีใจจริงๆ ที่แบมแบมไม่มีท่าทีปฏิเสธ

“ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้แต่งงาน”

“ไม่แต่งได้ไงล่ะ ี่รักแบมจะตาย”

แบมแบมอมยิ้ม ยันกายขึ้นเล็กน้อยแล้วจุ๊บที่ริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆ

“นี่ยั่วไหม”

“เปล่า”

“แต่พี่ว่ายั่ว”

“หาข้ออ้างตลอดอ่ะ”

แบมแบมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย นับหนึ่งถึงสามในใจ

หนึ่ง

สอง

สาม

นั่นไง!

แบมแบมคิดในใจเมื่อล้มตุบลงไปนอนโดยมีอีกฝ่ายอยู่ข้างบน

จากความโรแมนติกเล็กๆ ก่อนนอนกลายเป็นความหื่นกามได้ไง งงมาก

ไหนว่าคืนนี้จะให้นอนสบายๆ ไง!

นี่กลัวน้องไอ้พี่ไม้จะทะลุยาคุมมากเลย

 

 

 

 

 

ยองแจใช้เวลาักเที่ยงให้เป็นประโยชน์ด้วยการโทรหายูคยอมเื่อนัดทานข้าวกัน

ยองแจเป็นคนที่อยากทำอะไรก็ตั้งใจทำให้เสร็จเร็วๆ คุยกับแบมแบมเมื่อคืนก็โทรวันนี้แหละ ไม่ต้องทำใจอะไรนานเดี๋ยวจะพาลใจฝ่อไปก่อน

“คุณว่างวันไหนก็บอกนะครับ เอาที่คุณสะดวก”

ยองแจเอ่ยกับปลายสายขณะเก็บของเพื่อไปโรงอาหาร

<วันไหนก็ได้ครับ วันนี้เลยก็ยังได้>

ได้ยินน้ำเสียงดีใจของคุณยูคยอมที่จะได้ไปกินข้าวด้วยกันแล้วยองแจก็รู้สึกไม่ดี แต่ก็ได้แต่บอกตัวเองว่าปล่อยเรื้อรังไปมากกว่านี้จะยิ่งรู้สึกไม่ดีไปกันใหญ่ ไม่แค่ตัวยองแจเองแต่เป็นคุณยูคยอมด้วย

“งั้นเย็นนี้ได้ใช่ไหมครับ”

<ได้สิครับ เรื่องร้านให้ผมจัดการนะ แล้วจะโทรไปบอก>

“ครับ”

คุยเร็วจบเร็ว และยองแจก็หวังว่าตอนเย็นมันจะจบดี

หลังจากวางสายจากยูคยอมแล้วยองแจก็ส่งข้อความไปบอกแบมแบม

 

 

 

 

            “ยองแจ นี่มันจะได้เวลาแล้วนะ ไม่ไปเตรียมตัวเหรอ”

            มาร์คเดินมาทักคนที่เล่นกับลูก เพราะยองแจมีนัด ไม้ก็มีงานพิเศษ เย็นนี้มาร์คเลยไม่ได้ไปที่ร้านแบมแบมและอยู่เป็นเพื่อนเจสซี่

“จะไปแล้วครับ”

ยองแจที่กำลังเล่นบ้านตุ๊กตากับลูกไม่ได้หันมามองมาร์คเลย

“จะไปก็รีบไปสิ” มาร์คเร่งคนที่โอ้เอ้

“ครับๆ”

“แม่จะไปไหนเหรอคะ” ยัยหนูที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวเอ่ยถาม ยองแจยิ้มให้ลูก

“ไปกินข้าวกับเพื่อนหน่อยจ้ะ แต่แป๊บเดียวก็กลับ”

“อ่าว วันนี้ไม่ได้กินข้าวด้วยกันเหรอ” ยัยหนูดูเหงาๆ ยองแจลูบผมสวยเบาๆ

“กินกับลุงมาร์คไปก่อนวันนึงนะคะ”

“ก็ได้ค่ะ”

“ขอบใจน้า แม่ไปแต่งตัวก่อนนะ”

ร่างบางหอมแก้มลูกฟอดหนึ่งแล้วลุกไป เจสซี่มองตาม มาร์คเลยมานั่งแทนที่ยองแจ

“เล่นกับลุงไปก่อนแล้วกันนะ”

“ค่ะ”

 

 

 

 

            “สายแล้วๆ” ยองแจบ่นพึมพำกับตัวเอง

พราะรถติดแท้ๆ เชียวที่ทำให้ยองแจมาเลยเวลานัด

ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าร้านอาหารยองแจก็ได้รับสายที่โทรเข้ามา เพราะรีบก็เลยไม่ทันดูว่าใครโทร

<ยองแจ ไปกินข้าวกัน>

ปลายสายไม่มีการทักทาย ตรงเข้าประเด็นเลย

ยองแจได้ยินแล้วนึกเสียใจ ไม่น่าเลย ไม่น่ารีบรับเลย

“เสียใจด้วย ตอนนี้ฉันมากินข้าวกับคุณยูคยอมแล้ว”

<ตอนนี้น่ะเหรอ>

“ใช่”

<โกหก>

“จะโกหกเื่ออะไร กินก็บอกกิน เดี๋ยวถ่ายลงไอจีให้ดู”

<าลูกไปกินข้าวกับหมอนั่นอีกแล้วเหรอ>

ทำไมต้องมาทำเสียงไม่พอใจด้วย เอาใหญ่แล้วนะ

“เปล่า ฉันมาคนเดียว แค่นี้นะ”

ยองแจไม่รอให้แจ็คสันซักถามอะไรอีก รีบวางสายแล้วปิดเครื่อง

 

 

 

 

แจ็คสันชวนยองแจไปกินข้าวก็เพราะอยากเจอลูกด้วยแต่ก็ยังช้ากว่ายูคยอมอยู่ดี

ทำไมต้องมาชวนตรงกันด้วยก็ไม่รู้ แย่จริงๆ

“แจ็คสัน กลับมาแล้วเหรอ มานี่ก่อนสิ มาคุยกันก่อน”

ลอเรนร้องเรียกลูกชายที่เพิ่งกลับบ้าน แจ็คสันถอนหายใจก่อนจะเดินไปหาตามคำเรียก

“มีอะไรหรือครับคุณแม่”

แม่แกเค้าพิ่งคุยกับพ่อเรื่องเจสซี่ ว่าจะถามความคืบหน้าหน่อย”

โรเบิร์ตกลับบ้านก่อนลูกชายนานแล้ว ไม่ใช่กลับก่อนเวลาหรอกนะแต่แจ็คสันต่างหากที่กลับช้า

            แจ็คสันกลับบ้านมาเจอพ่อแม่เซ้าซี้เรื่องเจสซี่ซ้ำเข้าไปก็อารมณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

“เขาจะมีสามีใหม่แล้วครับ”

ลอเรนกับโรเบิร์ตมองหน้ากันอย่างงงๆ ถามถึงเจสซี่นะไม่ใช่ยองแจ

“ถ้าจะมีสามีใหม่ก็เอาลูกมาเลี้ยงเองสิ” แม้จะงงแต่ลอเรนกระตือรือร้นมากทีเดียว

“เขาคงให้หรอกครับ อ้อ ผมลืมบอก ยองแจยอมให้เจสซี่มาเที่ยวบ้านบ้างแล้วนะครับ แต่แค่เสาร์อาทิตย์”

แจ็คสันเบี่ยงไปประเด็นอื่นแล้วก็ได้ผลเสียด้วย

“จริงเหรอ แล้วค้างได้ไหม!” คุณปู่ดีใจมาก ถามอย่างตื่นเต้น

“ได้ครับ แค่เสาร์อาทิตย์”

“น้อยจัง” คุณย่าดูไม่ค่อยพอใจ ทำให้ลูกชายหน่ายใจจนต้องถอนหายใจอีกรอบ

“คุณแม่ครับ แม้จะแค่สองวันแต่อย่างน้อยเขาก็ยอมแล้วนะ” ต้องได้แค่ไหนแม่ถึงจะอใจเนี่ย

“เอาน่าคุณ แรกๆ ก็เอาเท่านี้ไปก่อน เอาไว้ทำให้หลานรักเราได้ค่อยดึงตัวมา”

            คำูดของพ่อทำให้แจ็คสันมุ่นคิ้วทันที

            เขาไม่ได้ไปพูดกับยองแจเพื่อให้ผลมันออกมาเป็นแบบนี้นะ

            เอาเหอะ ไว้ค่อยหาทางแก้ ตอนนี้หงุดหงิด

 

 

 

           

            “ขอโทษนะครับ รถติดไปหน่อย ผมออกจากบ้านช้า”

            ยองแจเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายก่อนจะนั่งลง ยูคยอมอมยิ้ม

            “ไม่เป็นไรครับ”

            “คุณยังไม่สั่งอาหารเหรอครับ”

            “รอคุณมาก่อนน่ะครับ”

            เนี่ย เขาดีอ่ะ ยองแจจะเริ่มูดยังไงดี หรือจะกินก่อนแล้วค่อยคุย

            “คุณยองแจมีอะไรจะคุยกับผมหรือครับ”

            “ครับ?”

            ยองแจสะดุ้งเล็กน้อย ยูคยอมยิ้มให้

            “ก็คุณนัดมาทานข้าวเราะมีเรื่องจะคุยนี่ครับ”

            ฮือออ ยังไม่พร้อมเลย อย่าเพิ่งเริ่มสิครับ

            “เอ่อ เราทานก่อนดีกว่าครับ ค่อยคุย”

            นี่ยองแจก็เริ่มลังเลแล้วนะ กลัวจะคิดมากเข้าข้างตัวเองไปว่าคุณยูคยอมชอบตัวเองมาก

            “แล้วแต่คุณครับ”

            แม้จะยื้อเวลาได้แต่ก็แค่นิดเดียว ยองแจกินไปพลางคุยสัพเพเหระกับยูคยอมไปพลาง ใจก็กังวลกับจุดประสงค์หลักที่จะคุย

            “คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“เปล่านี่ครับ”

“แต่คุณดูแปลกๆ นะ” ต่อให้ไม่ใช่คนความรู้สึกไวก็ต้องมองออก ก็ยองแจแสดงสีหน้าชัดขนาดนี้ สีหน้ากังวลใจ

“เอ่อ คือ อยากจะถามเหมือนกันครับแต่กลัวจะคิดมากไปแล้วเสียมารยาท”

“ถามอะไรครับ ถามมาได้เลย”

ยองแจถูมือเย็นๆ กับกางเกงที่สวม มองคนที่สนใจเขามากกว่าอาหาร

“ผมมีเรื่องจะสารภาพก่อนครับ

“เชิญเลยครับ”

“คือผมผมเอาชื่อคุณไปอ้างกับแจ็คสันน่ะครับ”

“อ้าง? อ้างว่าอะไรเหรอครับ”

“จะเล่าแล้วเรื่องมันก็ยาวนะครับ”

“ยาวแค่ไหนผมก็ฟังได้ครับ”

โอ๊ย คุณยูคยอม จะต้องอะไรขนาดนี้น่ะ แต่ไม่มีทางเลี่ยงแล้วนี่นะ

ยองแจสูดลมหายใจ เรียกความกล้า แล้วทำใจเอ่ยออกมา

“แจ็คสันมาคุยกับผมน่ะครับ เขามาขอคบใหม่”

ทันทีที่ได้ยิน รอยยิ้มของยูคยอมก็เลือนลงทันที ยองแจเห็นแล้วแทบไม่อยากพูดต่อ

“แต่..ผมก็ปฏิเสธเขาไปนะครับ”

ราวกับเปิดปิดสวิตช์ได้ รอยยิ้มกลับคืนมาบนใบหน้าหล่อเหลาทันที

“ผมบอกกับเขาไปว่าถ้าจะเริ่มใหม่ก็จะเป็นคนอื่นไม่ใช่เขา แล้วไม่รู้ทำไมเขาถึงคิดว่าเป็นคุณ และผมก็ดันปากล่อยเอออออ้างชื่อคุณไป”

“จริงเหรอครับ อย่างนั้นแสดงว่าคุณยองแจจะรับผมไปิจารณาแล้วเหรอ”

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นมาทันที ใบหน้าจืดเจื่อนเมื่อครู่ดูสดชื่นขึ้น เห็นแล้วยองแจอยากจะลุกออกไปจากตรงนี้จริงๆ

เขา..จะล้อเล่นกับความรู้สึกของคุณคิมมากเกินไปแล้ว

ยิ่งเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปมาของคุณคิมยิ่งแสดงให้เห็นว่าคุณคิมนั้นชอบเขามากจริงๆ..

“คุณยูคยอม..ผมขอโทษ”

พียงแค่เห็นสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้กับได้ฟังคำขอโทษจากยองแจ ร่างสูงก็ใจหล่น รู้ได้ทันทีว่าต้องเผชิญกับความผิดหวัง

แม้จะเดาได้แต่ก็ยังไม่อยากยอมรับ

“คุณยองแจขอโทษผมทำไมครับ”

“ผมขอโทษที่..ที่อ้างชื่อคุณทั้งที่ผมอยากเป็นเพื่อนคุณมากกว่าเป็นอย่างอื่นครับ”

“เรื่องแค่นี้..เรื่องแบบนี้ไม่เห็นต้องบอกเลยครับ ผมไม่รู้ก็ไม่ถือสา”

ยูคยอมฝืนยิ้ม ยองแจที่ก้มหน้าเงยหน้ามองตาอีกฝ่าย

“ไม่บอกไม่ได้หรอกครับ ผมไม่อยากให้เขาไปหาเรื่องคุณ คุณเป็นเพื่อนกัน หากมารู้ทีหลังว่าผมอ้างชื่อคุณไปมันจะไม่ดี”

“แต่ผมชอบคุณ ไม่มีทางที่จะรู้สึกไม่ดี”

“คุณยูคยอม..

“ตอนนี้คุณอาจยังไม่อยากเปิดใจรับใครก็ไม่เป็นไร แต่อย่าปิดกั้นตัวเองหรือปิดกั้นผมเลยนะครับ ขอให้ผมได้ทำอะไรเพื่อคุณและแจยองก่อนแล้วคุณค่อยตัดสินใจ ค่อยตัดสินผม”

ความจริงจังของยูคยอมทำให้ยองแจทั้งสงสารและลำบากใจ

“แต่ว่า

“ถ้างั้นเอาอย่างนี้..” ยูคยอมไม่อยากทำให้ยองแจรู้สึกไม่ดีจึงรีบจัดการความรู้สึกตัวเองแล้วหาวิธีที่จะทำให้เราสองไม่รู้สึกอึดอัดใจ

“อะไรเหรอครับ”

“ผมไม่อยากทำให้คุณลำบากใจ ดังนั้นเราจะเป็นเพื่อนกันไปก่อน และถ้าคุณอนุญาต ผมก็อยากจะดูแลคุณกับแจยองให้มากขึ้น แต่ในสถานะเพื่อนเท่านั้น ถ้าเริ่มจากการเป็นเพื่อนกันน่าจะดีกับเราทั้งคู่ แต่ถ้าคุณไม่อยากเป็นก็ไม่เป็นไรนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

ยองแจหรือจะไม่อยากรับข้อเสนอนั้น ไม่แค่อยากรักษาน้ำใจของยูคยอม แต่ยังเป็นหนทางที่ดีที่สุดในตอนนี้

“ผมยินดีครับ แต่ไม่เป็นไรแน่นะครับ ถ้าเกิดว่าเราต้องเป็นเพื่อนกันไปตลอด”

“ไม่เป็นไรครับ นั่นมันเป็นเรื่องอนาคต กว่าจะเจอจริงผมคงทำใจได้แล้ว”

ยองแจหลุดยิ้มออกมา ยูคยอมค่อยใจชื้นที่เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าดีขึ้นแล้ว

“คุณน่าจะมองคนอื่นๆ ไว้บ้างนะครับ”

“ไม่เอาหรอกครับ ตอนนี้ขอชอบคุณแค่คนเดียวไปก่อน แล้วต่อไปนี่เรามาเรียกแค่ชื่อกันดีไหมครับ เพื่อความสนิทสนม

“ก็ได้ครับ”

ยองแจสบายใจขึ้นมากที่ได้คุยกับยูคยอม แม้ไม่รู้อีกฝ่ายจะทำใจได้ระดับไหนก็ตาม แต่เขาก็ไม่สามารถเป็นอะไรได้นอกจากเพื่อนจริงๆ

“ลืมเรื่องสำคัญไปเลย คุณย้ายมาสอนโรงเรียนผมไหมยองแจ”

ยูคยอมเปลี่ยนไปเรียกชื่อยองแจอย่างสนิทสนมโดยไม่ขัดเขินสักนิด

“จะย้ายมันก็ยุ่งยากนะ”

“ไม่หรอกน่า เว้นแต่ว่าคุณไม่อยากย้าย”

“ที่เดิมก็ดีนะ”

“ผมให้ลองคิดดูไม่เคยเอาไปคิดเลย”

ยูคยอมถอนหายใจ ยองแจยิ้มเจื่อน

“เอาเถอะ ยังไงผมจะรอแล้วกัน ของหวานร้านนี้อร่อยมากเลยนะครับ คุณต้องลงชิมเลย  แจยองก็น่าจะชอบด้วย เดี๋ยวซื้อกลับไปฝากแจยองกับทุกคนด้วยดีไหม”

“ก็ดีนะครับ”

เมื่อยูคยอมไม่กดดันอะไร การสนทนาก็เป็นไปอย่างราบรื่นและผ่อนคลายมากกว่าเดิม

การได้คุยเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับตัวอีกฝ่ายทำให้ยองแจรู้จักยูคยอมมากขึ้น

ยูคยอมเป็นคนน่ารักมากจริงๆ

 

 

 

 

 

“นี่น้องไม้ ออกไปกวาดหน้าร้านหลายรอบแล้วนะจ๊ะ หรือเราะใกล้จะลาออกแล้วเลยไม่ค่อยอยากตั้งใจทำงานเท่าไหร่”

ี่สาวคนสวยของเพื่อนทักเด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาในร้าน ไม้ยิ้มประจบทันที

“เปล่าครับๆ แค่อยากให้ร้านสะอาดน่ะครับ”

“จริงเร้อ ไม่ใช่คอยไปมองหาใครเหรอ” หญิงสาวเอ่ยยิ้มๆ ไม้มีพิรุธขึ้นมาทันที

“อะไรครับ คอยมองใคร ไม่มีหรอก”

“นึกว่ามองหาเด็กน้อยคนนั้นอยู่ ชื่ออะไรน้า เคยได้ยินเราเรียกอยู่”

“อ๊ะ น้องบัว”

“เออ น้องบัวนี่แหละ”

ไม้รีบออกจากร้านไปหาเจ้าของชื่อ เขาเรียกน้องกับตัวเองไม่ได้ตอบมาสเตอร์ ทำเอาพี่สาวถึงกับเท้าเอว โคลงศีรษะไปมาด้วยความอ่อนใจ

“น้องบัว!

การันต์สะดุ้งเมื่อี่ชายเพื่อนกระโดดมาขวางทาง

“เข้าไปกินขนมกัน” ไม้ยิ้มสดใสให้น้องแต่น้องอึ้งอยู่

“ไม่ล่ะครับ” บัวปฏิเสธแล้วเดินเลี่ยงคนที่ขวางทาง แต่ไม้ก็ยังก้าวตามไปขวางต่อ

พี่ไม้มาขวางบัวทำไม” บัวถามอีกฝ่ายด้วยใบหน้าบึ้งๆ จะขยับซ้ายพี่ไม้ก็ขวางซ้าย จะขยับขวาพี่ไม้ก็ขวางขวา พี่ของเจสซี่จะแกล้งเขาเหรอ

“อยากคุยด้วย

“คุยที่โรงเรียนก็ได้ ทำไมต้องมาขวางตอนบัวกลับบ้าน”

ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับเจสซี่เนี่ย บัวพูดเก่งและพูดเสียงดังมากขึ้น เสียงดังกับพี่ไม้นี่แหละ!

“ไม่เอาหรอก ที่โรงเรียนไม่มีจังหวะที่อยู่กันสองคนเลย เจสซี่ก็ตัวติดกับบัว เพื่อนพี่ก็พูดมาก

“แล้วมีเรื่องอะไรที่ต้องพูดกันสองคนครับ”

พี่มีของจะให้”

“ของ?” จากอารมณ์ไม่ดีบัวเริ่มเปลี่ยนมาสงสัย

“ใช่แล้ว ที่พี่มาทำงานที่นี่ก็เพราะจะเก็บเงินซื้อของให้บัวไง”

“ของอะไร แล้วทำไมพี่ต้องซื้อให้บัวด้วย

“รอแป๊บนะ พี่เก็บไว้ในกระเป๋า ขอไปเอาที่ล็อกเกอร์ก่อน รอก่อนอย่าเพิ่งไปนะ”

“ครับ” บัวรับคำอย่างงงๆ มองตามร่างสูงที่กลับเข้าไปในร้าน ลืมตัวยืนรอ

ไม้ไปไม่นานก็กลับออกมาหน้าร้าน  บัวที่ยืนิงกำแพงหันมอง

“อ้ะ พี่ให้” ไม้ยื่นกล่องในมือให้ บัวมองกล่องสีขาวที่มีรูปของข้างในแล้วไม่ได้ยื่นมือไปรับ

“แพงไหมครับ”

“รุ่นเดียวกับที่พี่ใช้เลย”

“คงแพง”

“ไม่หรอก”

“พี่ให้บัวทำไมครับ”

ี่อยากให้”

แค่อยากให้เนี่ยนะ? เหตุผลแค่นี้น่ะเหรอ

“บัวรับไว้ไม่ได้หรอกครับ”

“เอาไปเถอะน่า” ไม้คะยั้นคะยอแต่บัวยังนิ่ง

“บัวไม่รู้จะเอาไว้ทำไม ไม่รู้จะโทรหาใคร”

“โทรหาพี่ไง”

“ทำไมบัวต้องโทรหาพี่ด้วย”

“ก็พี่อยากคุยกับบัว ไม่โทรงั้นแชทก็ได้”

“เรามีเรื่องอะไรต้องคุยกันครับ”

ไม้นิ่งไปกับคำถามของน้อง เออ นั่นสิ ทำไมล่ะ

ไม้คิดหาเหตุผลด่วน

“ก็..ไม่คุยกับพี่ก็ไว้คุยกับเจสซี่ไง เจสซี่ก็บ่นๆ ว่าเหงา คนที่บ้านก็งานยุ่ง ี่เองก็ยังต้องทำงานพิเศษเลย ไว้เล่นเกมหรือแชทกับเจสซี่ก็ได้”

“ถึงเอามาบัวก็ไม่มีเงินจ่ายค่าโทรศัพท์

“เรื่องเงินพี่จ่ายเอง แค่เรายอมรับโทรศัพท์ไว้ก็พ

ไม้คิดว่างานพิเศษนี่ท่าทางจะได้ทำระยะยาว

“ถ้ารับไว้พี่จะปล่อยบัวกลับบ้านใช่ไหมครับ”

“ใช่แล้ว”

“บัวรับไว้ก็ได้ ขอบคุณครับ” บัวรับของมาใส่กระเป๋าแล้วจะเดินผ่านไป

“เดี๋ยวสิบัว พี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” ไม้รั้งอีกฝ่ายไว้ เด็กน้อยที่เดินไปแล้วหันมามอง

“อะไรครับ”

“ทำไมบัวไม่มีมือถือ”

..ต้องบอกด้วยเหรอครับ”

“ก็..ไม่เป็นไร พี่ขอโทษที่ถามมากไป” ไม้รีบขอโทษอย่างเร็วเลย กลัวน้องโกรธ บัวอมยิ้ม

“ไม่เป็นไรครับ แม่ใหญ่ไม่อนุญาตน่ะครับ”

“แม่ใหญ่เหรอ”

“บัวมีคุณแม่สองคนครับ”

บัวบอกแค่นั้นแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ไม้ยืนอยู่กับความสงสัยตามลำพัง

 

 

 

 

“เจสซี่จ๋า” ไม้เดินมาหาน้องสาวที่นั่งดูละครบนโซฟา เจสซี่หันมอง ไม่แค่เจสซี่ แบมแบม มาร์ค และยองแจก็มอง

“มีอะไรคะ”

“ว่างๆ ชวนเื่อนมาเล่นที่บ้านบ้างสิ”

ไม้ทำใจกล้าคุยกับน้องท่ามกลางสายตาอีกสามคู่เราะไม่มีช่วงเวลาที่เขากับเจสซี่จะได้อยู่ตามลำพังเลย เขาเลิกจากงานพิเศษค่ำ และตอนน้องเข้านอนพี่ยองแจก็อยู่ด้วย ต้องอ่านนิทานให้เจสซี่ฟัง

“คนไหนอ่ะ” เจสซี่เอียงคอมองขณะให้แม่หวีผมให้

“เนี่ย ถามให้พี่อายอ่ะ”

“เอ๊า ก็หนูไม่รู้ เพื่อนมีเยอะแยะ

“เพื่อนสนิทหนูนั่นแหละ” ยองแจเอ่ยยิ้มๆ เจสซี่เงยหน้ามองแม่

“นายอนเหรอคะ”

“น้องบัวต่างหาก” ยองแจหัวเราะน้อยๆ ขณะบอกลูกสาว เจสซี่ร้องอ๋อ

เรื่องน้องบัวนี่ยองแจก็รู้จาก่อแม่ไม้นี่แหละ

“ถึงชวนมาแต่จะมาได้หรือเปล่าไม่รู้นะคะ บัวเคยบอกว่าคนที่บ้านดุมาก ไม่ค่อยให้บัวไปไหนหรอก”

เจสซี่ก็ไม่อยากให้พี่ตั้งความหวังมากไปหรอกนะ

“บัวบอกพี่ว่ามีแม่สองคน”

“หืม? แม่สองคน ยังไงวะไม้”

ไม่แค่แบมแบมงงหรอก ทุกคนก็งง ไม้ยักไหล่

“ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน”

“น้องบัวนี่ลึกลับจังนะ” มาร์คเปรยเบาๆ

“เอาเถอะ ไม่ว่าเรื่องครอบครัวของน้องบัวจะเป็นยังไงก็ตาม แต่ตัวน้องบัวก็ยังน่ารักเป็นเด็กดีน่าคบนะครับ”

ยองแจไม่สนหรอกว่าพื้นเพครอบครัวของเพื่อนเจสซี่จะเป็นแบบไหน แค่เด็กคนนั้นเป็นเด็กดีและเจสซี่สบายใจจะคบเป็นเพื่อนด้วยก็

“ถ้าพี่ไม้อยากเจอบัวก็เจอที่โรงเรียนได้นี่นา”

“พี่เขาอยากเล่นกับบัวด้วย ยังไงก็ลองชวนดูแล้วกันจ้ะ”

“โอเคค่ะแม่” เจสซี่เอื้อมหยิบมือถือมาเล่นเกม ยองแจหยิบแก้วน้ำผลไม้มาดื่มแล้วป้อนยัยหนูด้วย ยัยหนูอ้าปากงับหลอด ตาจ้องเกม

เมื่อน้องรับปากไม้ค่อยสบายใจไปหน่อย ขอตัวทุกคนขึ้นห้องไปเล่นเกมกับเพื่อน

อไม้ไปแล้วมาร์คกับแบมแบมก็มองหน้ากัน

“ไอ้พี่ไม้นี่มันชอบจริงๆ แฮะ” แบมแบมอ่อนใจ มาร์คตบไหล่ปลอบ

นึกว่าจะได้เห็นแฟนเจ้าไม้เร็วๆ นี้ แต่คงเป็นไปไม่ได้แล้ว อีกนานแหละกว่าอีกฝ่ายจะโตจนมีแฟนได้

รอไปเถอะไม้ ถ้าจริงจังน่ะนะ

 

 

 

 

 

“เจสซี่ แม่มีอะไรจะคุยด้วยค่ะ”

“อะไรเหรอคะแม่” เจสซี่ที่นอนตะแคงกอดผ้าห่มหันหน้าเข้าหาแม่เงยหน้ามองหน้าแม่

ยองแจกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงลูก ถือหนังสือนิทานไว้แต่ยังไม่ได้อ่าน เขาอยากคุยกับลูกก่อนลูกหลับ

“ป๊าอยากให้หนูไปค้างที่บ้านด้วยค่ะ”

“หา ค้าง? ค้างทำไมคะ หนูไม่อยากไปสักหน่อย”

“ก็คุณปู่คุณย่าอยากเจอน่ะสิคะ ท่านอยากให้หนูไปค้างด้วยจะได้ทำความรู้จักกันได้มากกว่านี้”

“หนูไม่เห็นอยากรู้จักเลย”

ยัยหนูของเขาก็ดื้อใช่เล่นนะเนี่ย

ยองแจหัวเราะแล้วลูบผมสวยของลูกเบาๆ

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ ป๊าเองก็อยากให้ไปมากๆ เลยนะ ป๊าบอกแม่ว่าคุณปู่คุณย่าเตรียมทำห้องใหม่ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ของเล่นก็ซื้อไว้แล้วด้วย ไปหน่อยนะคะ”

ยองแจไม่ได้โน้มน้าวใจเกินจริง แจ็คสันบอกมาอย่างนั้นจริงๆ นะ

ขยันโทรมาบอก โทรมาทำไมนักหนาก็ไม่รู้

“หนูไม่อยากไปคนเดียว” เจสซี่เริ่มลังเลแต่ก็ไม่อยากไปอยู่บ้านที่เธอไม่คุ้นชินลำพัง

“แต่หนูต้องไปคนเดียวค่ะ ไม่น่ากลัวหรอกลูก ทุกคนใจดีนี่นา หนูก็เคยเจอคุณปู่คุณย่าแล้วไม่ใช่เหรอคะ

ยองแจไม่ได้อยากให้ไปนัก แต่เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาก็ต้องทำตามที่ตกลงไว้กับแจ็คสัน

“แม่ไปด้วยกันไม่ได้เหรอคะ”

“ไม่ได้หรอกค่ะ ป๊าไม่ได้ชวนแม่สักหน่อย”

ยองแจหาข้ออ้างเพราะรู้ความจริงอยู่ในใจว่าบ้านนั้นไม่มีทางต้อนรับเขา

“เดี๋ยวหนูบอกคุณเขาเอง”

“แน่ใจเหรอว่าป๊าจะฟังหนูน่ะ”

“ไม่ฟังหนูก็ไม่ไป”

“หนูอยากลองก็ลอง” แต่แม่ว่าป๊าต้องหาข้ออ้างมาปฏิเสธกับหนูแน่ๆ

“โทรเลยไหมคะ”

“ไว้รุ่งนี้ก็ได้ค่ะ ตอนนี้ดึกแล้ว หนูต้องนอนแล้วค่ะ”

“ก็ได้ค่ะ”

“ดีมากค่ะ เดี๋ยวแม่อ่านนิทานให้ฟัง”

ยองแจจุ๊บแก้มใสเบาๆ เปิดหนังสือนิทานแล้วเริ่มอ่าน ยัยหนูขยับมาซุกกอดแม่ หลับตารอฟังนิทาน

เจสซี่ชอบเวลาที่ได้กอดแม่ที่สุดเลย

 

 

 

 

 

“แม่บอกหนูหรือยังคะเรื่องไปค้างบ้านป๊าวันเสาร์นี้”

แจ็คสันหันมาถามลูกสาวขณะจอดรถติดสัญญาณไฟจราจร เจสซี่เงยหน้าจากจอมือถือที่เล่นเกมอยู่

“วันเสาร์นี้เลยเหรอคะ”

“แสดงว่าแม่บอกแล้ว”

“ค่ะ หนูจะบอกคุณด้วยว่าหนูไม่อยากไปคนเดียว ให้แม่ไปเป็นเพื่อนได้ไหมคะ”

“ให้แม่ไปด้วยเหรอคะ”

“ค่ะ ถ้าแม่ไม่ไปด้วยหนูไม่ไปหรอกนะคะ”

“ทำไมล่ะคะ”

“หนูไม่อยากไปคนเดียว หนูไม่เคยไปบ้านคุณ”

ฟังลูกสาวแล้วแจ็คสันก็หนักใจ เขาไม่มีปัญหาหรอก แต่่อแม่เขานี่สิ

“ป๊าอยากให้แม่ไปนะคะ แต่คงต้องไปถามคุณปู่คุณย่าก่อน”

“ได้ค่ะ”

“แล้วแม่ยอมไปเหรอคะ”

“ไม่รู้ค่ะ”

“อ่าว”

“คิก เดี๋ยวหนูบอกแม่เองค่ะ”

ยัยหนูหัวเราะคิกคักเมื่อแจ็คสันทำหน้าเหรอหรา  แจ็คสันเห็นยัยหนูอารมณ์ดีก็อดยิ้มตามไม่ได้

“ป๊ากับคุณปู่คุณย่าทำห้องให้หนูแล้วนะคะ”

“ห้องสีอะไรคะ”

“ความลับค่ะ ไว้ไปดูเองนะ นอกจากห้องก็มีของเล่นเยอะแยะเลย”

“น่าตื่นเต้นจัง”

เจสซี่อยากรู้ว่าคุณเขาเตรียมอะไรไว้บ้าง แจ็คสันยิ้มอย่างเอ็นดู

“ก่อนกลับบ้านเราแวะซื้อเค้กไปทานที่บ้านไหมคะ ซื้อไปฝากแม่กัน”

ไม่แค่เอาใจลูก แจ็คสันเอาใจเผื่อไปถึงยองแจเพื่อให้ยัยหนูชอบเขามากขึ้นด้วย

“ดีเลยค่ะ”

“แม่ยังชอบเค้กช็อกโกแลตอยู่ไหมคะ”

“ชอบค่ะ ชอบมากๆ เลย”

“งั้นเราไปเลือกเค้กอร่อยๆ ให้แม่กันเนอะ ให้หนูด้วย ไถ่โทษที่ป๊าไม่ได้ไปรับที่โรงเรียนหลายวัน”

“ค่ะ”

แจ็คสันเห็นว่าลูกเห็นดีเห็นงามไปด้วยก็ยิ่งใจชื้นว่ามาถูกทางแล้ว

 

TBC.

**

หนังสือจัดส่งเดือนหน้านะคะ วันเวลาที่แน่นอนจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งค่ะ

ส่วนBox set เสร็จแล้วค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 564 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. #2992 Plapeega (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 23:15
    เกลียดปู่กับย่า
    #2,992
    0
  2. #2980 Nuthathai Por (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 10:05

    น้องบัวนี่ดูลึกลับจังเลยลูก

    #2,980
    0
  3. #2920 sareenaa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 17:44
    สู้ๆนะคะคุณป๊าาาา
    #2,920
    0
  4. #2918 hongnoylulu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 18:08
    ปู่กับย่านิสัยไม่น่ารักเลยอ่ะ แงงงงง
    #2,918
    0
  5. #2917 Mew Doz'n (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 07:34
    ปู่ย่าควรไปพักก่อนนะคะ ไม่น่ารักเลย
    #2,917
    0
  6. #2915 N-CH (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:22
    เหนื่อยใจกับปู่ย่าสุดๆอ่ะ โผล่มานิดๆหน่อยๆเหนื่อยใจไปทั้งเรื่องเลย ฮือออออ อยากเห็นแฟมิลี่จริงๆจังๆสักที
    #2,915
    0
  7. #2914 Ssafe (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:56

    รออ่านนะคะ
    #2,914
    0
  8. #2913 oni (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:22

    บ้านแจ็คสันนี่นิสัยเสียกันมากไปคงต้องปรับปรุงตัวเองอีกเยอะแหละกว่าจะเข้าใจธรรมชาติของโลก คงรอให้หลานจัดการสั่งสอนเนอะ

    ชอบครอบครัวมาร์คแบอ่ะ รอให้น้งอบัวเปิดใจกับไม้บ้างเร็วๆหน่อยลูก555

    #2,913
    0
  9. #2912 น.ส.แม่มด ใจดี (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 20:35
    รออค่าาา
    #2,912
    0
  10. #2911 Ono SEiJi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 20:23
    ปู่กับย่าจะใจร้ายเกินไปแล้ว ตอนยองแจท้องก็ไล่เป็นหมูเป็นหมา พอเจซซี่โตมาน่ารักละจะมาบังคับเอาหลานไปบ้าปะ แม่ที่ไหนเขาจะให้ ลูกใครเขาก็รักยิ่งเลี้ยงมาคนเดียวยิ่งรัก ย่านี่ตัวดีเลยขนาดตัวเองยังรักแจ็คสันเลย ไม่คิดถึงใจยองแจบ้าง

    ปล.ปล่อยเม้นป่วงๆเม้นนี้ไปค่ะ เราแค่อิน55555
    #2,911
    0
  11. #2910 Kiewzendro (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:45
    อย่างน้อยก็จำได้ล่ะนะว่ายองแจชอบเค้กช็อกโกแลต
    #2,910
    0
  12. #2909 ออมม่า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:23

    ปู่ ย่า ใจร้าย

    #2,909
    0
  13. #2908 Pearlypim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 13:53
    เย้ๆๆๆ จะได้อ่านหนังสือแล้ว คุณปู่คุณย่านี่ยังไง จะเอาลูกออกจากอกแม่หรอ เจสซี่ไม่ยอมแน่
    #2,908
    0
  14. #2907 คิด (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 13:16
    อยากจะเดินไปตบไหล่ปู่กับย่าแล้วถามว่า...เป็นไรมากปะ...5555 หยอกๆ ทำไมดูก้าวร้าว
    #2,907
    0
  15. #2906 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 11:59
    จริงๆก็คงรักยองแจแหละ ขนาดยังจำได้ว่าชอบเค้กช็อคโกแลตแบบนี้
    #2,906
    0
  16. #2905 JadezYok (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 11:38
    เฮียยังรักยองแจอยู่ใช่ไหมเนี่ย
    ยัยหนูเจสซี่น่ารักตลอดเลย
    #2,905
    0
  17. #2902 Jekkju (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 09:15
    ปู่ย่านี่ไม่น่านับถือเลย
    #2,902
    0
  18. #2901 De-nee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 08:49
    พี่ไม้น่ารักมากอะ #ไม้บัว55555
    พี่ไม้นี่ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆเว้ย55555555ชอบมากอ่ะเรื่องนี่จบแล้วต่อเรื่องของพี่ไม้กับน้องบัวเลยมั้ยคะไรททททททท์555555555น่ารักจริงๆเลยได้พ่อมาเยอะมากกกก
    #2,901
    0
  19. #2900 DajingMTBB (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:51
    แน๊ เฮียก็ยังจำได้ว่ายองแจชอบกินอะไร สู้ๆนะเฮีย
    #2,900
    0
  20. #2899 gene_pa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:32
    น่ารัก เฮียสู้​ๆ
    #2,899
    0
  21. #2898 Friendship_Lee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:21
    พี่ไม้เปย์เก่งเหมือนพ่อเลยนะชอบน้องบัวมากเลยซิถึงอยากให้ชวนเขามาบ้าน อย่ามาเห็นแก่ตัวแบบนี้นะทั้งปู่ทั้งย่า
    #2,898
    0
  22. #2897 aruxfics (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:20
    คุณปู่คุณย่าอย่าใจร้ายกับยองแจนะ
    #2,897
    0
  23. #2896 jazaarn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:16
    เราคิดว่าพ่อแม่เฮียจะคิดได้เพราะเจสซี่นี่แหละ หลานน่าจะพูดรึทำอะไรให้ผู้ใหญ่ใจร้ายไม่มีเหตุผลสองคนนั้นคิดได้
    #2,896
    0
  24. #2895 Duckkypet (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 22:34
    อยากให้แจสซี่ตอกหน้าคุณปู่คุณย่าแรงๆเลย มีที่ไหนอ่ะไปขโมยลูกเขาอ่ะ ทิ้งให้เขาเลี้ยงลูกมาตั้งกี่ปีลำบากตั้งเท่าไหร่ เจสซี่รักยองแจมากด้วยทำเหมือนตัวเองไม่รักลูกอ่ะ //รึไม่รักจริงๆอ่ะ 555555
    #2,895
    0
  25. #2894 KOYBABYPIG (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 22:27
    พ่อแม่แจ็คสันก็ยังเป็นคนที่น่ารังเกียจเหมือนเดิม อยากให้ครอบครัวนี้ได้รับบทเรียนจริงๆ เผื่จะได้เลิกเห็นแก่ตัวบ้าง
    #2,894
    0