สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 23 : Chapter 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 627 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62


 

“เจสซี่ตกลงจะมาค้างที่บ้านวันเสาร์แล้วนะครับ” แจ็คสันเดินมานั่งที่โซฟา เอ่ยกับพ่อแม่ที่กำลังพักผ่อนดูทีวีกันอยู่

“จริงเหรอ ดีจัง” ลอเรนยิ้มกว้างทันที

“แต่แกมีข้อแม้นะครับ”

“เจสซี่อยากได้อะไรเหรอ” คุณปู่ยินดีที่จะหาทุกอย่างมาให้ ขอแค่แกต้องการ

แจ็คสันมองหน้าพ่อกับแม่ ถอนหายใจพลางเอ่ย

“แกบอกว่าจะให้ยองแจมาค้างที่บ้านด้วยครับ เจสซี่ไม่อยากมาคนเดียว”

“ทำไมล่ะ แม่อยากให้เจสซี่มาคนเดียวนี่”

“แต่ถ้าไม่ยอมแกก็ไม่มานะครับ แกบอกไว้แล้ว”

“ไม่ใช่แกพูดเอาเองหรอกนะ” โรเบิร์ตไม่ค่อยวางใจลูกชายนัก

“ไม่เชื่อก็โทรหาเจสซี่เอาสิครับ”

“แต่ว่า..” ลอเรนเม้มปาก คิดหนัก

“แรกๆ ก็ให้ยองแจมาอยู่กับลูกเพื่อให้เจสซี่คุ้นเคยก่อนแล้วกันครับ พอแกคุ้นกับที่นี่จนมาคนเดียวได้ค่อยบอกให้ยองแจไม่ต้องมา ยองแจเข้าใจอยู่แล้ว”

แจ็คสันหาทางออกให้ แม้เป็นวิธีที่พ่อแม่ไม่ชอบแต่เพื่อเจสซี่ยังไงก็ต้องยอม

“อย่างนั้นก็ได้” โรเบิร์ตเห็นด้วย ลอเรนเลยต้องเออออตามแม้ไม่เต็มใจ

“แล้วจะให้เด็กนั่นนอนที่ไหน” ลอเรนเตรียมห้องไว้ให้หลานสาวเท่านั้นนะ

“ก็ห้องพักแขกไงครับ หรือถ้ายัยหนูอยากนอนกับแม่ก็ต้องตามใจแก”

“บอกก่อนนะว่าเด็กนั่นมาในฐานะแขก ห้ามมาทำตัววุ่นวายที่นี่”

ลอเรนสั่งลูกชายไว้ก่อนเลย แจ็คสันแค่นยิ้ม

“แม่ครับ เขาคงฝืนใจมาเหมือนกันล่ะครับ ไม่ทำตัวให้แม่ขัดหูขัดตานักหรอก”

“ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเมื่อก่อนแกไปหลงเด็กนั่นหัวปักหัวปำได้ยังไง”

“แม่ก็พูดเกินไป ไม่ถึงขนาดนั้นสักหน่อย”

“ขนาดนั้นเลยล่ะ คบอยู่เป็นปี ฉันกับแม่แกใจหายใจคว่ำว่าแกจะจริงจัง” โรเบิร์ตจำได้หรอกน่า ดังนั้นจะเรียกว่าแจ็คสันหลงแม่เจสซี่ก็ไม่ผิดไปนัก

“ตอนนี้ก็ตอนนี้ ตอนนั้นก็ตอนนั้น อย่ากลับไปหาอีกล่ะ” ลอเรนกลัวใจลูกชายจริงๆ

“อ้าว ไหนตอนรู้เรื่องเจสซี่ใหม่ๆ แม่อยากให้ผมทำให้เขารักผมอีกครั้งไง ทำไมตอนนี้เปลี่ยนใจซะล่ะครับ”

แม่เขานี่ต้องการให้ทำอะไรกันแน่

            “แม่อยากได้เจสซี่ แม่ก็ทำได้ทุกอย่างแหละ ตอนนี้เรื่องเจสซี่คืบหน้าแล้ว ไม่จำเป็นต้องสนใจยองแจแล้วก็ได้”

            แจ็คสันฟังแล้วถึงกับจุกแทนคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ อดคิดไม่ได้ว่าแม่เขาใจร้ายและมีอคติกับยองแจมากเกินไป

            “ทำไมทำหน้าแบบนั้น สงสารเขารึไง” โรเบิร์ตเห็นหน้าลูกชายไม่สู้ดีก็เอ่ยขึ้น แจ็คสันมองหน้าพ่อ ไม่ตอบ

“อย่าเชียว ถ้าแกเริ่มสงสารสักวันแกก็จะรักเขา”

“แล้วถ้าสักวันผมรักเขาล่ะ”

“ฉันไม่ยอมรับ”

“แสดงว่าแกยังมีเยื่อใยต่อเขาสินะ หรือว่าแกรักเขามาตั้งแต่ตอนคบกันแล้ว”

โรเบิร์ตหน้านิ่ว จับผิด แจ็คสันนิ่งไป

“ผมไม่รู้”

“จะไม่รู้ได้ไงหัวใจแกเอง”

“ถึงรู้ไปก็เท่านั้น พ่อกับแม่ไม่มีทางให้ผมเลือกรักใครได้ตามใจอยู่แล้วนี่ครับ”

“ถ้าแกรักคนที่เหมาะสมพ่อแม่จะไม่ยอมรับได้ยังไง”

นอกจากจะจุกแทนยองแจแล้ว แจ็คสันยังจุกแทนตัวเองด้วย

ไม่ว่านานแค่ไหนเขาก็เป็นตุ๊กตาไร้ชีวิตจิตใจของพ่อสินะ

“แต่บางครั้งความรักก็ไม่ได้มาพร้อมความเหมาะสมนะครับ”

ถ้าเขารักยองแจตั้งแต่ตอนนั้นแล้วยังไง ก่อนเขาจะได้รู้ความรู้สึกตัวเองก็โดนบังคับให้เลิกกับยองแจแล้ว

แต่ตอนนั้นก็ใช่ว่าพ่อจะผิดไปซะทั้งหมด เขาเองก็เลว โง่เง่าหลงผิดไปเองเหมือนกัน ยอมเป็นตุ๊กตาให้พ่อชักจูงเพื่อสิ่งที่ต้องการ

มาตอนนี้สิ่งที่ต้องการจากพ่อเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ มีอย่างอื่นที่ไม่ต้องขอจากพ่อที่เขาต้องการ

“แกรักเด็กนั่นจริงๆ ด้วย” โรเบิร์ตคิดไว้แล้วเชียว

            “ผมว่าเราเลิกคุยเรื่องนี้กันดีกว่า ไม่ว่าผมจะรู้สึกยังไง พ่อกับแม่ก็สนใจแต่ความต้องการของตัวเองอยู่ดี”

            แจ็คสันเอ่ยจบก็ลุกไปทันที โรเบิร์ตตะโกนไล่หลัง

“กลับมานะแจ็คสัน นี่แกว่าฉันกับแม่แกเหรอ แจ็คสัน!

แจ็คสันก็ได้ยินที่พ่อเรียกหรอก แต่ไม่คิดจะหันหลังกลับไปสักนิด

 

 

 

 

 

“โอ้โห บ้านใหญ่จังค่ะ”

ยัยหนูมองบ้านสวยๆ หลังโตแล้วเอ่ยออกมา สนใจไปหมดทุกสิ่ง

“บ้านนี้ก็เป็นบ้านหนูด้วยค่ะ ป๊ายกให้หนูหมดเลย”

“จริงเหรอคะ”

“จริงสิคะ”

ยองแจที่ลงจากรถเป็นคนสุดท้ายฟังทั้งสองสนทนากันแล้วได้แต่ถอนใจ

เอาสมบัติมาหลอกล่อลูกอีกแล้ว

“เข้าบ้านกันดีกว่า ปู่กับย่ารออยู่แล้วค่ะ”

แจ็คสันจับมือลูกพาเข้าบ้าน ยองแจสะพายกระเป๋าของใช้ลูกและของตัวเองเดินตาม

เพราะขัดยัยหนูไม่ได้หรอกถึงมาด้วย

แค่ยืนอยู่หน้าบ้านได้ไหม ไม่อยากเข้าไปสักนิด ความโอ่อ่าหรูหราไม่ได้สร้างความประทับใจให้ยองแจเลย เขาอยากกลับบ้าน

“คุณคะ ฉันจะเอาไปเก็บให้ค่ะ”

คนรับใช้เดินมาหายองแจเพื่อขอกระเป๋าไปเก็บ ยองแจก็ส่งให้เธอแต่โดยดี

รวยจังนะ มีคนรับใช้ด้วย

“มาแล้วหลานรักของย่า”

“สวัสดีค่ะคุณปู่คุณย่า”

ช่วงเวลาที่ยองแจไม่อยากให้มาถึงที่สุดก็มาจนได้ เมื่อตามลูกและแจ็คสันมาที่ห้องนั่งเล่น

ยัยหนูเดินเข้าไปทักทายพ่อแม่แจ็คสัน ทั้งปู่ย่ากอดหอมแกยกใหญ่ ยองแจยืนนิ่งอยู่ห่างๆ รอจังหวะทักทาย

ไม่ทำเดี๋ยวหาว่ายองแจไม่มีมารยาท

“สวัสดีครับ” เมื่อทั้งคุณโรเบิร์ตและคุณลอเรนกอดหลานจนพอใจและปล่อยแกเป็นอิสระแล้ว ยองแจก็โค้งให้ทั้งสองตามมารยาท

“อืม” ลอเรนแค่รับคำ ไม่ได้สนใจยองแจนัก ยองแจเองก็ไม่ได้สนใจเธอเหมือนกัน

จะทำอะไรกับเขาก็ทำเถอะ ตามสบาย

โรเบิร์ตมองยองแจแล้วก็เข้าใจว่าทำไมเมื่อก่อนแจ็คสันคบเด็กนี้ได้นานมาก

พอมาเห็นตัวจริงแล้ว รูปร่างหน้าตาดีมาก มองแล้วดึงดูดสายตา มีเสน่ห์มากนะ เป็นประเภทได้มองแล้วก็อยากมองซ้ำ แม่เป็นแบบนี้เอง มิน่ายัยหนูเจสซี่ถึงน่ารักนัก

 ยองแจรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจที่ถูกพ่อของแจ็คสันจ้องราวกับกำลังประเมินค่ากัน

เขาก็เป็นคนนะ มองเหมือนเขาเป็นสิ่งของอย่างนั้นแหละ

“มื้อเย็นวันนี้ย่าให้คนเตรียมของโปรดไว้ให้ด้วยนะ”

ลอเรนให้แจ็คสันถามยองแจมาแล้วว่าเจสซี่ชอบทานอะไร

“ขอบคุณค่ะ”

“ถ้าหนูชอบย่าจะดีใจมากเลย”

การมาค้างที่บ้านของเจสซี่นั้นลอเรนขอให้เปลี่ยนเวลานิดหน่อยเพื่อให้ได้อยู่กับหลานนานขึ้น เธอให้ลูกไปพูดกับยองแจว่าให้เจสซี่มาที่บ้านตั้งแต่เย็นวันศุกร์แล้วกลับวันอาทิตย์ ความจริงอยากให้กลับเช้าวันจันทร์ด้วยแต่ยองแจยอมให้แค่เย็นวันอาทิตย์

ไม่รู้จะเรื่องมากอะไรนัก แค่เอาชุดนักเรียนเจสซี่ติดมาด้วยจะยากอะไรนักหนา คงอยากต่อต้านไม่ทำตามความต้องการของเธอน่ะสิ

คิดแล้วลอเรนก็หงุดหงิดเลยหันมาส่งสายตาไม่พอใจให้ยองแจที่ยืนอยู่เฉยๆ

ยองแจงงที่จู่ๆ ก็โดนแม่ของแจ็คสันมองแบบไม่เป็นมิตรทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร หันไปสะกิดแขนแจ็คสันแล้วกระซิบ

“นี่”

“หืม”

“ก่อนฉันมาคุณพูดอะไรกับแม่หรือเปล่า”

“พูดอะไร” จู่ๆ มาถามกันแบบนี้ก็งงนะ

“ก็แม่คุณมองฉันเหมือนไม่พอใจ ฉันเพิ่งมาถึงเองนะ”

“แม่ก็ไม่เคยพอใจคุณหรอก สบายใจได้”

“ขอบใจที่บอก” ยองแจประชดแต่แจ็คสันกลับหัวเราะ

“คุยอะไรกัน แล้วจะยืนค้ำหัวกันอีกนานไหม” โรเบิร์ตดุ และยองแจก็คิดว่าเขาไม่ได้ดุลูกตัวเองหรอก

พอพ่อพูดแบบนั้นแจ็คสันเลยดันยองแจไปนั่ง ยองแจจำใจแยกไปนั่งโซฟาเดี่ยว จะนั่งกับยัยหนูก็ไม่ได้ ยัยหนูนั่งกับย่า

ยองแจอยากออกไปจากตรงนี้มากเลย

ยองแจนั่งเงียบๆ มองนั่นนี่ไปเรื่อยระหว่างรอให้โรเบิร์ตและลอเรนคุยเล่นกับเจสซี่

“ผมพายองแจกับลูกไปดูห้องก่อนนะครับ” แจ็คสันเห็นยองแจแสดงท่าทีอึดอัดใจเลยอยากจะช่วย

“จะรีบไปทำไม เดี๋ยวค่อยไปก็ได้” โรเบิร์ตอยากคุยกับหลานต่อนี่นา

“แต่เจสซี่คงอยากเห็นห้องใหม่เร็วๆ นะครับ ใช่ไหมเจสซี่”

“ค่ะ” พ่อหันมาถามเจสซี่ก็พยักหน้าตอบไปตามตรง

“ก็ได้ แต่รีบลงมาทานขนมกับย่านะลูก”

“ได้ค่ะ”

ลอเรนลูบผมสวยเบาๆ อย่างเอ็นดูแล้วปล่อยให้แกไปหาแจ็คสัน

“คุณคิดยังไงกับเด็กคนนั้น”

พอทั้งสามคนออกไปจากห้องนั่งเล่นแล้วโรเบิร์ตก็เอ่ยถามภรรยา

ลอเรนนิ่งคิดกับคำถามของสามี

“ไม่รู้สิคะ เฉยๆ”

“สวยดีนะ”

“สวยแล้วจะมีประโยชน์อะไร สิ่งเดียวที่มีประโยชน์คือการคลอดเจสซี่ออกมามั้งคะ”

            “ผมกำลังคิดว่าถ้ามีหลานชายอีกคนจะดีมากเลยนะ แต่แจ็คสันไม่อยากแต่งงานนี่สิ”

“ทำไงได้ล่ะคะ ก็ลูกไม่อยากแต่ง เอ๊ะ นี่หรือว่าคุณ..” ลอเรนชะงัก มองหน้าสามี

“คุณอะไร คุณรู้หรือว่าผมคิดอะไรอยู่”

“คุณจะรับเด็กนั่นเป็นสะใภ้เหรอ” ใบหน้าสวยบึ้งตึง

ร่างสูงเอนหลังกับโซฟาด้วยท่าทีสบายๆ

“ขอคิดดูก่อน เรามีเวลาทำความรู้จักเด็กคนนั้นอีกเยอะนี่”

“อะไรทำให้คุณเปลี่ยนใจ ก็ไหนว่าเราจะไม่รับเด็กนั่นเป็นสะใภ้”

“หน้าตาน่ารักดี แล้วตอนที่เราไม่สนใจก็ไม่ได้ชักสีหน้าไม่พอใจอะไรด้วยทั้งที่ท่าทางอึดอัด รู้จักเก็บอารมณ์ดี”

“คุณจะใจอ่อนยอมให้เด็กคนนั้นเพราะแค่หน้าตาน่ารักไม่ได้นะคะ”

“เอาน่า รอดูไปก่อน”

“คุณนี่มัน”

ลอเรนค้อนใส่สามีที่เริ่มจะเปลี่ยนข้าง ต่อให้ชเวยองแจจะน่ารักน่าเอ็นดูเธอก็ไม่ยอมรับหรอกนะ

 

 

 

 

“ว้าว” ยัยหนูมองรอบห้องที่เพิ่งก้าวเข้ามา แจ็คสันเห็นแค่นั้นก็รู้ว่าลูกชอบแน่ๆ

ห้องของเจสซี่เป็นห้องนอนสไตล์เจ้าหญิง ตกแต่งด้วยโทนสีฟ้าสดใส และสีฟ้าพาสเทล สีโปรดของเจสซี่ มีตุ๊กตาและของเล่นเต็มไปหมด เตียงเป็นปราสาทขนาดย่อส่วนสวยงาม ไม่ว่าจะผ้าม่าน ของตกแต่ง โซฟา ทุกอย่างล้วนสวยงามเหมือนในเทพนิยาย

“ชอบไหมเจสซี่”

“ชอบค่ะ สวยมากเลย ขอบคุณค่ะ”

“ไปดูห้องแต่งตัวกัน คุณย่าซื้อเสื้อผ้าสวยๆ มาไว้ให้เต็มเลย”

“เสื้อผ้าเหรอคะ แต่หนูเอามาด้วยแล้ว”

“มีแล้วก็มีอีกได้ค่ะ” แจ็คสันจับมือลูกเดินไปห้องแต่งตัว

“โห!

ไม่แค่เจสซี่อึ้งหรอก ยองแจยังอึ้งเลย

เมื่อเข้าไปในห้องสีขาวที่ติดไฟรอบจะเห็นเสื้อผ้าเด็กผู้หญิงมากมายหลายสไตล์เรียงรายอยู่ในตู้อัดแน่นกินพื้นที่ไปทั้งผนังสองด้าน อีกด้านเป็นชั้นวางแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนบนวางกระเป๋ามากมายหลายสิบใบ ส่วนล่างก็วางรองเท้าหลายสิบคู่ที่มีทุกสีทุกแบบ ตรงกลางห้องเป็นตู้กระจกที่ใส่เครื่องประดับไว้ ทั้งสร้อยคอ สร้อยข้อมือ นาฬิกา เครื่องประดับผม และเข็มขัด

แค่มองยองแจก็รู้ว่าเสื้อผ้าและรองเท้าเป็นของแบรนด์เนม และเครื่องประดับก็ต้องแพงมากๆ

นี่มันห้องแต่งตัวในฝันของเด็กสาวทุกคนเลยมั้งเนี่ย

เจสซี่เดินไปดูของในตู้กระจกแล้วผละไปดูรองเท้า จากนั้นหันไปชื่นชมกับเสื้อผ้า ไล่นิ้วไปตามเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ก่อนจะหันมาหาพ่อ

“ทั้งหมดนี้ของหนูเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ ทั้งหมดนี้เลย”

“มันเยอะมากเลยค่ะ”

“แต่ละชุดใส่แค่ครั้งเดียวก็พอค่ะ มีคอลเล็คชั่นใหม่ค่อยซื้อใหม่”

“แม่คะ หนูรับไว้ได้ไหม” เจสซี่อยากได้แต่ไม่กล้ารับ

แม้ยองแจคิดว่ามันสิ้นเปลืองแต่ก็ต้องพยักหน้าให้ลูกรับไว้ได้

“อยากเปลี่ยนชุดนักเรียนเป็นชุดธรรมดาไหมลูก ใส่ชุดใหม่สักชุดไปให้คุณย่าดู”

“ค่ะ”

“โอเค งั้นป๊าไปรอหนูแต่งตัวข้างนอกนะ”

แจ็คสันลูบผมลูกแล้วออกไปรอที่โซฟาด้านนอก ยองแจลอบถอนใจกับความหรูหราฟู่ฟ่านี้

เอาเถอะ แจ็คสันและคนบ้านนี้ก็มีสิทธิ์ซื้อของให้เจสซี่ และเจสซี่ก็ดีใจที่ได้รับมันด้วย

“มันเยอะมาก เลือกไม่ถูกเลยค่ะแม่”

“หนูอยากใส่แบบไหนล่ะ แม่ช่วยเลือกก็ได้ค่ะ”

ยองแจอาสาเมื่อเห็นยัยหนูหนักใจ

“หนูก็ไม่รู้ แม่เลือกให้หน่อยสิคะ”

“เอาเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเหมือนที่เคยใส่ไหมคะ จะมีไหมนะ”

ยองแจพูดเองยังไม่มั่นใจเลย เดินไปค้นหาเสื้อผ้าที่เรียบๆ ที่สุด

ยองแจค้นหาอยู่นานก็ถอดใจ เลือกเดรสวันพีชแขนสั้นสีเหลืองอ่อนลายดอกไม้ออกมาให้ลูกใส่

เนื้อผ้าดีแบบนี้นี่แพงมากแน่ๆ

 

 

 

 

“อร่อยไหมลูก ถูกใจไหม”

คุณปู่ถามหลานสาวสุดที่รักเมื่อเริ่มทานอาหารเย็นกันไปได้สักพัก

“ก็อร่อยดีค่ะ” เจสซี่ยิ้มให้คุณปู่ ท่าทางของแกที่ดูนิ่งๆ ไม่ได้ชื่นชอบอะไรกับอาหารทำให้คุณปู่รู้ทัน

“ไม่ถูกใจใช่ไหม”

“ก็..” ยัยหนูไม่ตอบแต่หันไปมองหน้าแม่ที่นั่งข้างกัน

“คุณป้าแม่ครัวอุตส่าห์ทำให้ กินอีกหน่อยนะลูก”

” เจสซี่เขี่ยข้าวในจานไปมา แม้จะรู้ว่าคนทำจะเสียใจแต่มันไม่ใช่รสชาติที่ชอบนี่นา

“กินไม่หมดไม่เป็นไร” ยองแจเห็นอาการลูกแล้วก็เอ่ยออกมา เข้าใจว่าไม่ชอบแม้มันจะอร่อยมากสำหรับทุกคนก็เถอะ

“แต่แม่บอกว่าอย่ากินข้าวเหลือนี่นา”

ยองแจดีใจนะที่ลูกจำที่สอนได้ แต่นานๆ ทีก็อยากตามใจบ้าง

“ถ้าหนูกินไหวก็ดีจ้ะ งั้นลองกินอย่างอื่นดูไหม แม่ว่าอันนี้ก็อร่อยนะ” ยองแจตักอาหารอีกจานให้ลูก เจสซี่กินแล้วก็พยักหน้า

“โอเคใช่ไหม”

“ค่ะ”

“ไม่ถูกปากก็ไม่ต้องกินหรอกลูก หนูอยากกินอะไร แล้วของโปรดหนูซื้อที่ไหนเดี๋ยวย่าให้คนไปซื้อให้”

ยองแจจะสอนเจสซี่ว่าอะไรไม่รู้ล่ะ แต่ลอเรนไม่ทนให้หลานกินอาหารที่ไม่ชอบแน่

“ไม่เป็นไรค่ะคุณย่า สิ้นเปลือง”

“ไม่เปลืองหรอกลูก บอกมาว่าที่ไหน”

ลอเรนอยากเอาใจหลาน เจสซี่หันมองหน้าแม่อีกครั้ง โรเบิร์ตสังเกตปฏิกิริยาหลาน

เจสซี่นี่อะไรๆก็แม่นะ

“อาแบมแบมกับแม่ทำให้กินค่ะ”

ลอเรนและโรเบิร์ตมองหน้ากัน เป็นงานยากเลยทีเดียว ไปหาซื้อไม่ได้ด้วย

ยองแจถอนหายใจ ก้มลงคุยกับลูกเบาๆ

“แม่ทำไม่ได้หรอกค่ะ รบกวนเขา”

“ไม่เป็นไรค่ะหนูเข้าใจ กินที่มีก็ได้”

“ไว้กลับบ้านแม่จะทำให้กินนะ”

“ค่ะ”

แต่ถึงสองแม่ลูกจะคุยกันเบาแค่ไหน  นั่งร่วมโต๊ะกันก็ต้องได้ยิน

“จะใช้ครัวก็ได้นะ”

            ลอเรนอนุญาตเพราะเจสซี่หรอกนะ

            “ได้เหรอครับ”

            “ก็บอกอยู่ว่าใช้ได้”

ยองแจจะลุกขึ้นแต่เจสซี่จับแขนแม่ไว้

“ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ ไว้กินพรุ่งนี้ก็ได้ แม่กินเถอะ”

“เอาอย่างนั้นเหรอ”

“ค่ะ”

ยองแจยิ้มให้ลูกสาวที่น่ารัก แค่นี้คนทั้งโต๊ะก็รู้แล้วว่าเจสซี่น่ะรักแม่มากแค่ไหน

การจะแยกเจสซี่จากแม่เป็นงานยากมากแน่นอน     

 

 

 

 

 

ยองแจอ่านนิทานให้ลูกฟังตามปกติ พอออกจากห้องลูกก็เจอแจ็คสันที่กำลังจะเปิดประตูห้องนอนเข้าพอดี

            เมื่อไม่มีอะไรจะพูด ยองแจก็จะเดินไปทางห้องนอนตน แต่แจ็คสันเรียกไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวสิ”

“มีอะไร”

“วันนี้อึดอัดมากหรือเปล่า”

            “ก็มากอยู่ แต่แค่สองวันฉันทนได้”

            “งั้นก็ดีแล้ว”

“ถามทำไม”

“ถามไปงั้น”

ยองแจร้องหึแล้วหันกลับไปห้องตัวเอง ไม่สนใจแจ็คสันอีก

นึกว่าจะถามด้วยความเป็นห่วง ถามไปงั้นเนี่ยนะ

แจ็คสันมองตามยองแจจนอีกฝ่ายเข้าห้องไป

ก็ห่วงความรู้สึกนะ แต่ไม่อยากพูดออกไป กลัวยองแจจะยิ่งเฉยเมยใส่

 

 

 

 

 

วันเสาร์ของบ้านหวัง ตามปกติก็ไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าหรอก  แยกย้ายกันทำตามความต้องการตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่โรเบิร์ต ลอเรน และแจ็คสันอยู่บ้านตรงกัน

และน่าจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเลย

“แม่ขา”

“ขา” ยองแจขานรับลูกสาวที่กำลังนั่งทำการบ้าน เขาสอนการบ้านวิชาอื่นให้ลูกเสร็จแล้ว เหลือแค่วิชาศิลปะ

“หนูวาดภาพนี้ไม่ได้ค่ะ วาดตั้งหลายรอบแล้ว ลบจนกระดาษจะขาดแล้วค่ะ”

เจสซี่ยื่นกระดาษให้แม่ดู เป็นกระดาษที่คุณครูแจกให้ รอยลบกว้างจนกระดาษเปื่อยใกล้ขาดจริงๆ

“ไหนให้แม่ดูซิคะ อ่า งั้นเปลี่ยนกระดาษใหม่นะ เดี๋ยวแม่เขียนโน้ตบอกคุณครูให้ แล้วหนูลองวาดใหม่ นี่คุณหยิบสมุดวาดรูปในกระเป๋าลูกมาซิ”

ยองแจเอ่ยกับลูกตามด้วยแจ็คสัน ใช้ให้หยิบของในกระเป๋าที่อยู่ไกลมือ แจ็คสันก็รีบหยิบของในกระเป๋ามาส่งให้ อยากมีส่วนร่วม

“ถึงจะเปลี่ยนกระดาษก็เท่านั้นแหละค่ะ หนูวาดไม่ได้นี่คะ วาดเท่าไหร่ก็วาดไม่ได้”

เจสซี่หน้าบึ้ง เจ็บใจตัวเอง

“ทำไมรีบถอดใจแบบนั้นล่ะลูก ลองอีกครั้งสิ” คุณพ่อไม่อยากให้แกล้มเลิกความตั้งใจ และแกก็ต้องมีการบ้านไปส่งครูด้วยนะ

“ใช่ ลองอีกครั้งนะ หนูวาดได้อยู่แล้ว ลูกสาวแม่เก่งจะตาย มา เดี๋ยวแม่ช่วย”

แม่กระตือรือร้นจะช่วย เจสซี่ถอนหายใจแต่ก็จับดินสอเตรียมวาดอีกครั้ง

“ก็ได้ค่ะ”

“มา ลองวาดตรงนี้ก่อนนะ แล้วลากขึ้นไปข้างบน ไหนลองซิคะ” ยองแจลองวาดเป็นตัวอย่าง ก็ไม่ได้วาดรูปสวยมากไปกว่าลูกสักเท่าไหร่หรอก แต่ก็ถือว่าดีกว่า

“แบบนี้เหรอ” เจสซี่ตั้งอกตั้งใจวาดตามที่แม่บอก

“นั่นล่ะจ้ะ อย่างนั้นแหละลูก”

“แล้วก็ต้องวาดแบบนี้ต่อใช่ไหมคะ”

“อ้าวผิดแล้วๆ ลองใหม่นะ จากข้างบนก็วาดไปตรงนี้”

สองแม่ลูกช่วยกันวาดรูปจนหัวจะชนกันอยู่แล้ว คุณปู่คุณย่ามองอย่างเอ็นดู

ผ่านไปพักใหญ่การบ้านวิชาศิลปะก็เสร็จสิ้น

“เย้! เสร็จแล้ว ขอบคุณค่ะแม่” เจสซี่ชูกระดาษขึ้นแล้วมองอย่างดีใจ พอวางกระดาษแล้วก็ปรบมือแปะๆ ให้ตัวเอง

ทุกคนหัวเราะที่แกดีใจซะโอเวอร์

การมีเจสซี่มาอยู่ด้วยนี่ดีจริงๆ บ้านดูสดใสมากกว่าเดิม

“เจสซี่ ทำการบ้านเสร็จแล้วไปทำอะไรกันดี ไปว่ายน้ำเล่นกับปู่ไหม”

โรเบิร์ตถามหลานสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เจสซี่หันขวับมาหาปู่ ถามอย่างตื่นเต้น

“ไปค่ะ ไปที่ไหนคะ”

“ที่บ้านนี่แหละลูก เรามีสระว่ายน้ำนะ” คุณปู่หัวเราะอย่างเอ็นดู

“โห มีสระส่วนตัวด้วย ดีจังเลยค่ะ” เจสซี่ตื่นเต้นที่ได้รู้ว่าบ้านนี้มีสระว่ายน้ำด้วย

“แล้วหนูว่ายน้ำเป็นไหมจ๊ะ”

            “เป็นค่ะคุณย่า ที่โรงเรียนมีสอนค่ะ”

“ดีนะ งั้นไปกันเลยไหม”

“ขอเก็บของก่อนนะคะ” เจสซี่รวบหนังสือและสมุดมาซ้อนกันแล้วใส่กระเป๋าเรียบร้อย ไม่ต้องให้ใครบอก

“แต่ชุดว่ายน้ำ..” ยองแจทักท้วง เขาไม่ได้เอาชุดว่ายน้ำลูกมาเผื่อนะ

“ฉันซื้อให้หลานไว้แล้ว” ลอเรนบอกยองแจ ร่างบางหันไปมองเธอ

“ครับ ไปเจสซี่ ไปเปลี่ยนชุดกัน” ยองแจรับคำคุณย่าของเจสซี่ หันไปหาลูกสาวที่รีบลุกขึ้นทันที

ทุกสุดสัปดาห์ยัยหนูคงเพลินเลย แกชอบว่ายน้ำมากด้วย

 

 

 

เจสซี่ชอบสระกว้างๆ ของบ้านนี้มากๆ สระว่ายน้ำส่วนตัวนี่ดีจริงๆ

เธอชอบว่ายน้ำมาก บางทีว่ายที่โรงเรียนไม่พอก็ต้องให้แม่าไปสระว่ายน้ำที่ยิม

            เจสซี่นั่งอยู่บนห่วงยางลอยตัวในสระ เป็นช่วงพักหลังจากแข่งว่ายน้ำกับคุณปู่

            ชนะด้วยล่ะ

ยองแจนั่งมองลูกสาวกำลังลอยตัวสบายใจที่เตียงริมสระ ไม่ขอเล่นน้ำด้วย  ซึ่งไม่ได้มีแค่เขา มีลอเรนด้วยที่ไม่ยอมลงน้ำ

ยัยหนูเลิกลอยตัวแล้วว่ายน้ำกับพ่อและปู่ต่อ ยองแจอึดอัดที่ต้องนั่งเงียบๆ เลยหันไปทางลอเรนที่นั่งบนเตียงริมสระใกล้ๆ จิบน้ำผลไม้เย็นๆ

“เอ่อ คุณลอเรนครับ”

“อะไร” ลอเรนขานรับโดยไม่มองมาทางยองแจสักนิด มองไปที่หลานและลูกชายที่เล่นน้ำกันสนุก

“ขอใช้ครัวได้ไหมครับ อยากทำขนมให้เจสซี่กิน”

“ถ้าสำหรับเจสซี่ก็ได้ แต่ไม่เห็นต้องวุ่นวายเลย แม่ครัวฉันก็มี หรือถ้าเจสซี่อยากกินอะไรให้คนไปซื้อก็สิ้นเรื่อง”

“มันว่างน่ะครับ”

“จะทำอะไรก็ไปทำไป” ลอเรนโบกมือให้ไปอย่างไม่ใส่ใจ 

“ขอบคุณครับ” ยองแจเอ่ยแล้วเดินไปหาลูกที่ริมสระ

“เจสซี่” ยองแจเรียกแล้วนั่งลง รอลูกว่ายมาหา

“ขาแม่”

“แม่จะไปทำขนมให้กิน หนูอยากกินอะไรคะ”

“อืมมม” ยัยหนูว่ายมาเกาะขอบสระ นิ่งคิดไปครู่ก็เอ่ยออกมา

“บราวนี่ค่ะ”

“โอเค หนูเล่นน้ำไปก่อนนะ แม่ไปที่ครัวก่อน ขึ้นจากสระแล้วให้ป๊าพาไปแต่งตัวแล้วกัน”

“ได้ค่ะ ขอเยอะๆ เลยนะคะ”

“ได้จ้ะ”

 

 

 

 

กว่ายองแจจะทำขนมทั้งสองอย่างเสร็จก็ได้เวลามื้อเที่ยงอดี นอกจากจะทำขนมแล้วยังต้องออกไปซื้อของที่มีไม่ครบด้วย จะใช้ให้คนไปซื้อให้ก็เกรงใจ เขาไม่ใช่คนบ้านนี้นี่ แล้วยังมาขอใช้ครัวให้วุ่นวายอีก

“คุณกับคุณหนูจะย้ายมาอยู่ที่นี่เมื่อไหร่เหรอคะ”

แม่ครัวชวนยองแจคุยเรื่องที่สงสัยมาตั้งแต่ยองแจเข้ามาในครัว  ยองแจเงยหน้ามายิ้มให้

“ไม่หรอกครับ มาได้แค่วันหยุดเท่านั้น”

“อ้าว คุณเป็นภรรยาคุณชายนี่คะ” แม่ครัวเผลอตัวร้องอ้าวเลยทีเดียว

“ไม่ได้เป็นหรอกครับ”

“แล้วคุณหนู..” แม่ครัวงง ยองแจหัวเราะน้อยๆ

“แค่มีลูกด้วยกันไม่จำเป็นต้องเป็นภรรยานี่ครับ”

“อ่อ” คนถามไม่กล้าถามต่อเลย ก็เล่นยิ้มให้แบบนี้ใครจะกล้าถามให้ลำบากใจ

 

 

 

 

“คุณปู่ขา คุณย่าขา”

เจสซี่ปั่นจักรยานจนเบื่อแล้วก็วิ่งมาหาโรเบิร์ตและลอเรน คุณปู่คุณย่าที่มองดูเธอเล่นต่างยิ้มให้

“ว่าไงลูก” คุณปู่ขานรับแก รวบตัวแกกอดไว้

“หนูขอเก็บดอกไม้ได้ไหมคะ” เจสซี่เงยหน้ามองปู่ อยากได้ดอกไม้ สวนบ้านนี้ซ้วยสวย กว้างด้วย

“ไม่ต้องขอเลย หนูจะทำอะไรในบ้านนี้ก็ได้จ้ะ”

“ขอบคุณค่ะ” เมื่อย่าอนุญาต เจสซี่ก็หันไปชวนแม่ที่นั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ

“แม่ขาไปเก็บดอกไม้กัน”

“ได้ค่ะ แม่ขอเซฟงานแป๊บนึงนะคะ แล้วไม่กินขนมก่อนเหรอค่อยไปเล่นต่อ”

“เดี๋ยวค่อยกินก็ได้ค่ะ”

“ตามใจหนูแล้วกัน”

ยองแจตามใจลูก เซฟงานในโน้ตบุ๊กแล้วลุกขึ้น ยื่นมือให้แกจับไว้

ทั้งสองไปนั่งเก็บดอกไม้ หัวเราะคิกคักกันสองคน เจสซี่ดูมีความสุขที่ได้เล่นอะไรที่ไม่เคยเล่น

สวนที่คอนโดเก็บดอกไม้ไม่ได้นี่นา

“ขนมนี่ก็อร่อยนะ” โรเบิร์ตเอ่ยเมื่อชิมสโคนผลไม้ฝีมือยองแจ

ความกรอบนุ่มและรสชาติที่ไม่หวานมากของสโคนเข้ากันดีมากๆ เลยกับชาร้อน

“ยองแจก็ทำอร่อยทุกอย่างล่ะครับ ทั้งของคาวของหวาน” แจ็คสันจิบชาแล้วหยิบขนมมากินบ้าง

นอกจากจะทำบราวนี่ให้ลูกแล้ว ยองแจยังทำสโคนเผื่อให้ทุกคนด้วย ทั้งที่ไม่รู้หรอกว่าบ้านนี้ดื่มชาตอนบ่ายกัน กลายเป็นว่าขนมของยองแจกลายเป็นขนมแกล้มน้ำชาแสนอร่อยไปแล้ว

“รสชาติก็งั้นๆ แหละค่ะ”

“แต่ผมว่าอร่อยนะ”

โรเบิร์ตว่าภรรยาก็พูดเกินไป

“เด็กนั่นอาจจะหวังอะไรอยู่ก็ได้ถึงทำขนมมาเอาใจ” ลอเรนเจ็บใจที่ขนมของยองแจอร่อยมาก อร่อยจนเธอต้องกินชิ้นที่สองแล้ว

“แล้วคุณว่าเขาหวังอะไร”

“จะรู้หรือคะ”

“เขาแค่มีน้ำใจทำมาเผื่อมากกว่าครับแม่ เขาไม่รู้สักหน่อยว่าพ่อกับแม่ชอบดื่มชา”

ถึงไม่ค่อยอยู่บ้านกัน แต่ถ้าอยู่บ้านทั้งพ่อและแม่ของเขาก็ชอบดื่มชาในสวนนี่แหละ

“แกอาจแอบบอกเขาก็ได้”

“ผมจะบอกเขาไปทำไม” แจ็คสันส่ายหน้าแล้วกินขนมต่อ

แจ็คสันคุยกับพ่อแม่ไปสักพักยัยหนูก็วิ่งกลับมาหาพร้อมดอกไม้เต็มอ้อมแขน

“หนูเก็บดอกไม้มาให้คุณปู่คุณย่าค่ะ ให้คุณด้วย”

เจสซี่ยิ้มสดใสแล้วแบ่งดอกไม้ให้ทั้งสามคน ความไร้เดียงสาและน่ารักของแกทำให้ทุกคนอมยิ้ม

“ขอบใจนะเจสซี่ จะเอาดอกไม้พวกนี้ไปทำอะไรดี” ยัยหนูมีแก่ใจเก็บมาเผื่อพ่อด้วยนะ ดีใจมากเลย

“แม่บอกว่าเอาไปใส่แจกันก็ได้ค่ะ ดอกเล็กๆ นี่ก็เอาใส่ไว้ในหนังสือ” เจสซี่วางดอกไม้ดอกจิ๋วบนโต๊ะ แยกไว้

“มากินขนมกันดีกว่า” ยองแจรวบผมให้ลูกแล้วมัดเป็นดังโงะให้ เจสซี่อ้าปาก

“อ้าม”

“แม่มัดผมให้แล้วนะ จะได้ไม่เลอะ”

“อ้าม”

“โอเคๆ แม่ป้อนก็ได้” ยองแจหัวเราะแล้วตักบราวนี่ป้อนให้ ยัยหนูงับขนมแล้วเคี้ยวแก้มตุ่ยน่าเอ็นดู

“งือออ อร่อย” 

“ปากหวานอีกแล้ว” ยองแจบีบจมูกลูกสาวอย่างหมั่นเขี้ยว

“บราวนี่อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอเจสซี่ ป๊ากินบ้างสิ”

“อร่อยมากค่ะ ลองกินสิคะ” เจสซี่เลื่อนจานบราวนี่ไปให้แจ็คสัน

“ป้อนป๊าบ้างสิ”

“หนูมือเปื้อนค่ะ ให้แม่ป้อนสิคะ” เจสซี่แบมือทั้งสองข้างให้ดูแล้วยักไหล่ แต่ที่จริงไม่เปื้อนเท่าไรหรอก แค่เก็บดอกไม้ไม่ได้ขุดดินเล่น ขี้เกียจป้อนเฉยๆ

เมื่อลูกสาวโยนมาให้ ยองแจสะดุ้งเลย

“มือแม่ก็เปื้อนค่ะ”

“แม่ยังป้อนหนูได้เลย” เจสซี่จับมือแม่มาดู ยองแจพูดไม่ออก ขณะที่แจ็คสันหัวเราะ ดูว่าสองแม่ลูกจะทำยังไงต่อ

“ป๊าโตแล้วกินเองได้ค่ะ” ยองแจหันไปมองตาขวางใส่แจ็คสันเพื่อบอกว่าให้เลิกอ้อนลูกซะ

“ป๊าอยากให้ใครสักคนป้อนนี่นา” แจ็คสันไม่สนใจหรอกว่าพ่อแม่ที่กำลังมองอยู่จะคิดยังไง

“งั้นหนูป้อนให้ก็ได้”

เจสซี่ตักบราวนี่เป็นคำโตๆ แล้วป้อนให้ แจ็คสันกินแล้วก็เอาแต่ยิ้ม

“อร่อยนะเนี่ย”

“เนอะ” เจสซี่พยักหน้าเห็นด้วยแล้วตักขนมกินต่อ

“ต้องเพราะลูกสาวป้อนแน่เลย”

“เพราะแม่ทำอร่อยต่างหากค่ะ”

เห็นแจ็คสันมีความสุขแล้วขัดหูขัดตา ยองแจอยากกดหัวแจ็คสันลงกับจานบราวนี่มากๆ เลย

 

 

 

 

ยองแจส่งลูกเข้านอนแล้วก็ออกไปเดินเล่นที่สวนตามลำัง

ร่างบางนั่งลงบนเก้าอี้ หันไปมองตัวบ้านหลังใหญ่

แม้ที่นี่จะสุขสบายแต่มันก็ไม่ใช่ที่ของยองแจ มันเป็นที่สำหรับเจสซี่ และการมาที่นี่ก็ทำให้ยองแจรู้แล้วว่าพรากอะไรไปจากลูกบ้าง

ที่นี่มีทุกสิ่งที่เจสซี่ต้องการ

แต่แม้รู้เต็มอกยองแจก็เสียลูกไปไม่ได้อยู่ดี

แม้ลูกเป็นสิทธิของแม่ แม่เลี้ยงมา แต่การได้มาเห็นว่าแจ็คสันมีอะไรบ้างด้วยตาตัวเองทำให้ยองแจตระหนักได้ว่า ถ้าขืนยังให้ทุกคนเอาอกเอาใจเจสซี่ต่อไป หากทางนี้ฟ้องจะเอาตัวเจสซี่ไป ก็อาจเอาเจสซี่ไปได้ก็ได้ เด็กน่ะใครตามใจ ใครให้อะไรก็ดีใจทั้งนั้น สักวันเจสซี่อาจเลือกพ่อมากกว่าแม่ ถ้าเป็นอย่างนั้นพ่อจะชนะ ทุกอย่างก็จบ

เพียงแค่คิดยองแจก็กลัวจนในอกบีบรัดแน่นไปหมด

            “ทำไมยังไม่นอนล่ะ”

            ยองแจที่นั่งก้มหน้าคิดหนักเงยหน้าขึ้นมองคนที่ทัก จึงเห็นแจ็คสันเดินตรงมาหา

ออกมาทำไม ยองแจไม่คิดหรอกนะว่าแจ็คสันก็บังเอิญอยากจะมาเดินเล่นในสวนเหมือนกัน

“มานั่งรับลมนิดหน่อยน่ะ”

“นั่งด้วยนะ”

“ที่นี่มันบ้านคุณนี่ อยากนั่งตรงไหนก็นั่งไปสิ”

แจ็คสันส่ายหน้าน้อยๆ กับคำประชดประชันนั้น

แจ็คสันขอนั่งก็นั่งจริงๆ ไม่ได้พูดอะไรกับยองแจ ยองแจเองก็นั่งคิดอะไรเงียบๆ อยู่คนเดียว

“นี่”

“คุณ”

ทั้งแจ็คสันและยองแจต่างเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน แจ็คสันมองหน้ายองแจก่อนจะพยักหน้าให้เอ่ยก่อน

“ไม่ล่ะ คุณว่ามาสิ” ยองแจให้แจ็คสันพูดก่อน

“พรุ่งนี้ตกลงแล้วนะว่าจะไปสวนสนุก”

“อือ”

“คุณมีอะไรจะพูดก็ว่ามาสิ”

“อาทิตย์หน้าฉันไม่มาแล้วนะ เดี๋ยวให้ลูกมาคนเดียว” แม้จะกลัวแต่ยองแจคงมาไม่ได้แล้ว

“ทำไมล่ะ อึดอัดเหรอ พ่อแม่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรคุณนี่”

“ฉันดูออกหรอกน่าว่าพ่อแม่คุณไม่ต้อนรับฉัน”

“แต่ท่านก็ไม่ได้ไล่”

“ใครจะออกปากไล่ ยิ่งยัยหนูอยู่ติดฉันตลอดเวลาแบบนี้ด้วย”

“ตามใจคุณแล้วกัน แต่เจสซี่จะงอแงนี่สิ”

“ไม่หรอก ฉันจะบอกลูกเอง ลูกก็เข้ากับทุกคนที่นี่ได้ดีนี่ ไม่มีปัญหาหรอกน่ะ”

“อืม”

“ฉันไปนอนก่อนนะ”

การอยู่เงียบๆ ถูกทำลายไปแล้ว ยองแจก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ต่ออีก

“นี่” แจ็คสันจับมือนิ่มไว้ก่อนที่ยองแจจะเดินไป ยองแจไล่สายตามองมือแล้วมองหน้าแจ็คสัน

“มีอะไร”

“เจสซี่มาน่ะดี แต่ถ้ามีคุณมาด้วยจะยิ่งดีมากเลยนะ”

“ฉันไม่มีความสำคัญขนาดนั้นหรอก”

“มีสิ คุณสำคัญนะ พอจะมีโอกาสไหมที่เราจะเริ่มต้นกันใหม่”

ยองแจมองสบตาคม นิ่งเงียบ

“ว่าไง” ร่างสูงเร่งเร้าถาม

“อย่าเลยแจ็คสัน ฉันกับคุณเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอก”

“ผมอยากให้คุณลองคิดดูก่อน เจสซี่ชอบที่เราอยู่พร้อมหน้ากันนะ”

แจ็คสันดูออกว่าเจสซี่ชอบการที่ได้อยู่กับพ่อแม่

“แจ็คสัน..เราเป็นทั้งพ่อและแม่ให้เจสซี่ได้ตลอดเวลา แต่เราเป็นสามีภรรยากันไม่ได้”

ยองแจดึงมือคืนแล้วเดินกลับเข้าบ้าน  แจ็คสันมองตามพลางถอนหายใจ

 

 

 

            ยองแจทรุดตัวนั่งลงบนเตียง ในหัวก็เอาแต่คิดถึงคำพูดของแจ็คสันด้วยความไม่เข้าใจ

เจสซี่มาน่ะดี แต่ถ้ามีคุณมาด้วยจะยิ่งดีมากเลยนะ

มีสิ คุณสำคัญนะ พอจะมีโอกาสไหมที่เราจะเริ่มต้นกันใหม่

แจ็คสันนี่เก่งจริงๆ ปั่นหัวคนอื่นนี่งานถนัดสินะ

“แล้วเราจะสนใจคำพูดของหมอนั่นทำไมล่ะเนี่ย”

ยองแจบ่นตัวเองแล้วลุกไปปิดไฟ จะได้นอนให้หลับๆ ไป

การเริ่มใหม่กับแจ็คสันเป็นหนทางที่ยองแจไม่อยากเริ่มใหม่ที่สุด

 

 

 

 

การที่ยองแจมาที่บ้านทำให้โรเบิร์ตและลอเรนเห็นแล้วว่ายองแจดีทุกอย่าง มารยาท การวางตัวที่เหมาะสม มาเป็นแขกก็คือแขก ไม่ได้ยุ่มย่ามอะไรแค่ทำขนมให้ลูก ยิ่งการเลี้ยงลูกยิ่งดี แต่ติดที่จน

แม้ลอเรนไม่อยากยอมรับแต่ก็ต้องยอมรับว่าถึงจะเป็นแค่เวลาสองวันที่อยู่ด้วยกัน การดูว่ายองแจเป็นคนยังไงดูจากยัยหนูที่ถูกเลี้ยงดูอบรมมาก็ได้ นั่นคือหลักฐานมีชีวิตว่ายองแจดีจริงๆ

“น่าเสียดายเหมือนกัน ถ้าฐานะและชาติตระกูลดีหน่อยพอเชิดหน้าชูตาได้ แม่ก็จะยอมรับเป็นสะใภ้หรอกนะ”

ลอเรนบ่นเปรย คุยกับลูกและสามีระหว่างที่ยองแจพาเจสซี่ขึ้นไปเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน

“นั่นสินะ แต่ถ้าเราตัดเรื่องฐานะออกไปล่ะ”

“ไม่ล่ะค่ะ ฉันยังอยากได้สะใภ้ที่ดีกว่านี้”

“เขาเองก็ใช่ว่าอยากเป็นสะใภ้แม่สักหน่อยนะครับ คนที่เพียบพร้อมกว่านี้อาจดูแลลูกได้ไม่ดีเท่านี้ก็ได้ มัวแต่พึ่งพี่เลี้ยง นี่ยองแจเลี้ยงเอง ทำงานด้วยเลี้ยงด้วยยัยหนูยังน่ารักได้ขนาดนี้เลย แม่เองก็เห็นว่าเจสซี่เป็นยังไง”

พ่อแม่เงียบเมื่อได้ยินแจ็คสันเอ่ยอย่างนั้น

ยองแจที่จะมาบอกทุกคนว่าพร้อมกลับบ้านได้ยินพอดี ไม่อยากจะเชื่อว่าแจ็คสันจะพูดถึงตนแบบนั้น

การสนทนานั้นทำให้ยองแจไม่กล้าเข้าไปเลย

“แม่ขา มายืนทำไมตรงนี้คะ” ยัยหนูที่เดินตามมาดึงชายเสื้อแม่ ยองแจยิ้มให้เจสซี่แล้วดันให้แกเข้าไปในห้องนั่งเล่น

เจสซี่ส่งเสียงสดใสเข้าไปก่อนจึงทำให้ทุกคนหยุดคุยเรื่องยองแจ หันมาคุยกับเจสซี่แทน

ยองแจมองภาพครอบครัวสุขสันต์แล้วเสมองพื้น

อย่างที่บอกเจ็คสัน คนที่นี่ไม่มีทางยอมรับเขาได้หรอก ซึ่งยองแจไม่สนใจหรอกนะ

 

 

 

 

 

“ไม่อยากให้กลับเลย” คุณย่ากอดหลานสาวแน่น อาลัยอาวรณ์ คุณปู่ลูบผมหลานสาวเบาๆ

“ลาคุณปู่คุณย่าก่อนลูก เราจะได้กลับกัน” ยองแจบอกเจสซี่ ยัยหนูมองหน้าปู่และย่า

“น่าจะให้อยู่ต่ออีกหน่อย” โรเบิร์ตยังไม่อยากให้หลานกลับเลย กว่าจะได้เจอก็ตั้งอาทิตย์หน้าแน่ะ

“พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแล้วค่ะ”

“กลับจากโรงเรียนแวะมากินข้าวบ้านย่าสิลูก”

ยัยหนูหันมองหน้าแม่ขอความเห็น ยองแจเอ่ยถามแกกลับ

“หนูอยากมาไหมล่ะคะ แล้วแต่หนู ถ้าอยากมาไว้ให้ป๊ารับจากโรงเรียนแล้วมานี่เลย”

เจสซี่นิ่งคิดไปแป๊บหนึ่งก็ตัดสินใจได้

“ก็ได้ค่ะ วันเดียวนะคะ”

“วันเดียวก็ได้จ้ะ แต่ต้องแวะมานะ” คุณลอเรนลูบผมนิ่ม ขอสัญญา เจสซี่พยักหน้าแล้วกอดลา

“ไปค่ะ” ยองแจจับมือเจสซี่ให้ผละจากลอเรนเพื่อเดินไปขึ้นรถ เจสซี่โบกมือบ๊ายบายปู่ย่าแล้วก้าวขึ้นรถไป

โรเบิร์ตมองลูกชายที่เปิดประตูรถให้ยองแจและลูกสาวแล้วเกิดความคิดขึ้นมาแวบหนึ่งว่า

ทำไมดูเหมาะกันล่ะ

 

TBC.

**

เล็กขอเลื่อนการจัดการไปเป็นเดือนกรกฎาคมนะคะ

ขอโทษที่ทำให้รอค่ะ

เล็กทำสต็อกไว้ 10 ชุด หากใครสนใจเมลมาสอบถามได้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 627 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 18:31
    คุณปู่รู้สึกอะไรบางอย่างแล้วใช่มั้ยค้าาา~~
    ชีวิตคู่ใช้แค่ความเหมาะสม มัน 'ไม่พอ'​ หรอกนะคะคุณปู่ คุณย่า......
    #3,112
    0
  2. #2997 gibbytukky (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 05:52
    ขอทราบความคืบหน้าของขั้นตอนการตีพิมพ์-จัดส่งด้วยค่ะ
    #2,997
    1
    • #2997-1 Libellula(จากตอนที่ 23)
      12 กรกฎาคม 2562 / 14:26
      เราก็รออยู่เหมือนกันค่ะ ;__; จนสิเน่หาแสนกลพรีรอบ2รอบ3แล้ว
      #2997-1
  3. #2996 teankaew (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 22:45
    ยองแจกลัวโดนทิ้งอีกใช่ไหม ก็เลยไม่ตกลงซักที บางทีกลับไปแล้วโดนทิ้งอีก ทั้งที่บ้านแจ็คเองก้ไม่ยอมรับ เลือกแยกมาอยู่คนเดียวยังดีซะกว่า ฮืออออออ ร้องไห้แล้วสงสาร คนเป็นแม่ก็อยากให้ลูกได้แต่สิ่งดีๆ แต่ยองแจเองก็มีไม่เท่าแจ็ค จะปล่อยลูกไปจริงๆเหรอยองแจ แล้วยองแจจะอยู่กับใครละ TTTT.TTTT
    #2,996
    0
  4. #2995 pcnmtcn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 15:45
    มันสายไปแล้วค่ะะะะ!!!!!!!!!!
    #2,995
    0
  5. #2994 Y_TwwT_Y (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 06:49
    ไม่อยากให้ยอมมาเป็นสะใภ้เลย ครอบครัวนี้เคยทำไว้ขนาดนั้นอ่ะ แล้วอยู่ๆจะได้ทั้งหลานทั้งลูกสะใภ้ดีๆไปง่ายๆแค่เพราะเปิดใจเนี่ยนะ ไม่! ยองแจใจแข็งไว้นะ!
    #2,994
    0
  6. #2993 priew_inlove (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 11:57
    ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี อยากให้ใจแข็งกว่านี้ ไม่รู้สิ เหมือนเฮียยังไม่ได้รับกรรมเลยยย เอาตรงๆคือยังไม่สะใจอิฉันเลยยย
    #2,993
    0
  7. #2991 pippinpita (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 22:04
    คุณย่าเจสซี่นี่แบบ ขอให้หลานไม่รักค่ะ
    #2,991
    0
  8. #2990 cinnchichu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 09:49
    ยองแจไม่ได้ใจแข็งเลยจ้า เริ่มอ่อนมานานแล้วด้วย สังเกตได้จากคำพูดอ้อมแอ้มต่อปากต่อคำ ทำไมนิยายแต่ละเรื่องพระเอกกะคือ สันดานชั่วแค่ไหน พอมาง้อนิดง้อหน่อยก็คือ55555555555555555555 ไหนล่ะบทเรียน บทเรียน=ไม่ได้อยู่กับลูกมาตลอดก
    หรอ ยังไมาเห็นว่ามันจะได้บทเรียนตรงไหนเลยนะ5555555555
    #2,990
    0
  9. #2989 MiLd MildzMildz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 21:46
    ชั้นอยากให้ครอบครัวนี้อยากได้แจ แต่พิแจชั้นไม่สน เล่นตัวไปนานๆ ชั้นชอบฟามเจ่บปวดดดดดตามสนอง
    #2,989
    0
  10. #2988 Poca_brown (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:47
    เอาจริงยังอยากให้ยองแจใจแข็งจนถึงที่สุด
    #2,988
    0
  11. #2987 ออมม่า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:40

    ทำยังงัยให้ แม่สามี ใจอ่อน

    #2,987
    0
  12. #2986 หมวยแตง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:38
    ดีใจที่มาอัปให้อ่านนะคะ ยองแจสู้ๆ อย่าเพิ่งใจอ่อนนะ!!
    #2,986
    0
  13. #2985 nuying88 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:02

    เฮ้อ ปู่เหมือนจะเรื่มคิดได้แล้วนะ คุณย่านี่สิหนักหน่อย เราสงสัยจังว่าเค้ารักกันมั้ย คุณปู่คุณย่าน่ะ หรือเราอ่านข้ามตรงไหนไปว่าเค้าแต่งงานกันเพราะอะไร

    #2,985
    0
  14. #2984 Chiracc (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 17:55
    คนรวยนี่ก็น้าาาาาาา อยากให้เอาคำพูดแจ็คสันเก็บไปคิดสักนิดก็ยังดี
    #2,984
    0
  15. #2983 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 17:38
    เหมาะกันสิคุณปู่ เนี่ยเนื้อคู่กันนะค่ะ ตัดเรื่องสถานะ แจดีทุกอย่างค่ะ
    #2,983
    0
  16. #2982 Nuthathai Por (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 11:33

    ความสุขลูกนี่มีความสำคัญน้องกว่าความเหมาะสมอีกเหรอ

    #2,982
    0
  17. #2981 cookie_nck (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 11:14
    ยองแจสู้
    #2,981
    0
  18. #2979 Pantikar007 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 23:41
    ชอบมากเลยค่ะ เฝ้ารอการอัพของคุณไรท์ตลอดเลย ดีใจมากค่ะที่อัพ รอตอนต่อไปนะคะ
    #2,979
    0
  19. #2978 춰 영새333 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 21:58

    เป็นเรื่องที่สนุกและมีข้อคิดดีๆมากมาย ถึงนานๆจะมาอัพทีเราก็จะรอ่านนะคะ ชอบมากเลยยย

    #2,978
    0
  20. #2977 Kiewzendro (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 21:50
    ยองแจคือดีมากกกกกกก
    #2,977
    0
  21. #2976 oni (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 20:41

    ชอบที่แจไม่ใจอ่อนกับคำพูด ฐานะของแจ็คตามลูกสาว แจวางตัวดีมากๆ ดีค่ะเล่นปู่กับย่าทางอ้อมแบบนี้ดีไปเลย แจไม่ต้องทำอะไรร้ายๆให้เสียเวลา แค่ของนอกกายไม่เห้นจะสนไม่เห็นตาโตอยากจะได้ คนแก่หัวหงอกอยากตั้งป้อมดูถูกดีนัก แจอย่ายอมง่ายๆน้าาาาาาาาาาา

    #2,976
    0
  22. #2975 moom_mam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 20:40
    ยองแจเปิดใจอีกนิดนะ
    #2,975
    0
  23. #2974 jazaarn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 20:04
    ทองแท้ย่อมไม่แพ้ไฟจริงๆ ไม่ว่าจะโดนดูถูกยังไงสุดท้ายคนที่ดูถูกเราเขาก้เปลี่ยนตความคิด ปู่เริ่มมองเหนอะไรๆแล้วล้ะ ต่อจากนี้คงง่ายขึ้น
    #2,974
    0
  24. #2973 peach_candy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 19:17
    อยากให้เจสซี่ทำให้ปู่กับย่าจุกบ้าง อะไรจะอยากได้สะใภ้ที่เชิดหน้าชูตาขนาดนั้น
    #2,973
    0
  25. #2972 MilkbaBam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 18:08
    เนี่ยย เริ่มเปิดใจยอมรับกันแล้ว แถมยองแจยังเริ่มเปิดใจให้แจ็คสันอีก ฮื่ออออ
    #2,972
    0