สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 21 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 738 ครั้ง
    28 เม.ย. 62



 

            “วันนี้ทำอะไรกิน” ร่างสูงเดินเข้ามาในครัว ไม่ถามเปล่า เดินไปกอดเมียด้วย

            แบมแบมถอนหายใจใส่ปลิงตัวโตที่เกาะแกะแต่เช้า กอดเอวไม่พอยังจูบคอด้วย

            ขนลุก!

            “ทำข้าวเช้าอยู่เห็นไหม อย่ามากวนนะ”

“โธ่” ไม่มีอารมณ์โรแมนติกเลยอ่ะเด็กคนนี้

มาร์คยอมถอยแล้วหนีไปนั่งที่เก้าอี้ มองเมียทำอาหารเช้าให้ทุกคน วันนี้เวรแบมแบม ในเมื่อมีคนทำอาหารได้หลายคน จะยกภาระให้คนคนเดียวก็ไม่ดี เลยกำหนดวันขึ้นมาว่าใครทำข้าวเช้าข้าวเย็นวันไหน

มาร์คมองแบมแบมแล้วถอนหายใจ จังหวะนั้นลูกชายก็เดินเข้ามาในครัวพอดี

“เป็นอะไรไปครับพ่อ ถอนหายใจทำไมอ่ะ”

“พ่องอนแม่แก” เออ งอนก็บอกงอนตรงๆ นี่แหละ เมียจะง้อไหมค่อยว่ากันอีกที

“เรื่องอะไรอ่ะ”

“กอดนิดกอดหน่อยก็ดุ เมื่อคืนขอมีน้องให้แกก็ไม่ยอม นี่กำลังหาวิธีเอายาคุมไปทิ้ง แกช่วยพ่อคิดหาวิธีหน่อยสิ”

ไม้ฟังพ่อแล้วมองแม่ที่หันมาแยกเขี้ยวใส่ชี้หน้าพ่อแล้วก็หัวเราะขำ

“ไม่เอาล่ะครับ ผมไม่อยากโดนแม่ฆ่าเอา” ไอ้เรื่องทำน้องนี่จำเป็นต้องบอกลูกป่ะ บอกทำไม ไปทำกันเองสิครับ

“แค่นี้กลัวเหรอ แกนี่มันลูกแม่จริงๆ” มาร์คมองค้อน บ่นลูก ไม้อมยิ้ม

“กลัวสิ หรือพ่อไม่กลัว”

“กลัว”

ไม้ขำพ่อที่ตอบกลับทันทีแบบไม่ต้องคิดพร้อมถอนหายใจอีกรอบ เดินไปหาแม่ หอมแก้มแล้วเดินไปที่เครื่องชงกาแฟ แบมแบมหันมาโวยทันที

“มันอะไรกันห๊ะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย! ไม่กอดไม่หอมกันสักวันจะขาดใจตายมั้ย”

ไม้และมาร์คหัวเราะพร้อมกันเมื่อนางยักษ์เริ่มอาละวาดอีกแล้ว แม่ก็ต้องแบบนี้แหละถึงเป็นแม่ น่ารักอ่ะ

“วันนี้ไม้ทำงานไหม ไปเที่ยวกัน วันนี้พ่อจะพาแม่ไปช็อปปิ้ง”

วันนี้วันหยุดร้าน มาร์คเลยจะพาเมียไปใช้เงินซะหน่อย ไปเที่ยวที่ไหนก็ไม่ถูกใจเท่าช็อปปิ้งหรอก

“ไปกันกี่โมงครับ ไปสวีทกันสองคนเถอะ”

“แหม ไปเที่ยวสามคนพ่อแม่ลูกบ้างไม่ได้หรือไง ห่วงจังงานพิเศษเนี่ย นี่แกยังไม่บอกแม่เลยว่าจะเก็บเงินไปซื้ออะไร”

แบมแบมหันมาคุยด้วยแล้วกลับไปทำอาหารต่อ

“โธ่ งอนลูกอีกแล้ว อุตส่าห์เปิดโอกาสให้อยู่สองต่อสอง”

“ตอนพ่อแกไปช่วยที่ร้านก็ได้อยู่สองต่อสอง”

“แต่นั่นทำงานไม่ใช่เที่ยวป้ะ”

“ต่อล้อต่อเถียง”

“โอเค ไม่เถียงแล้วจ้า” แม้ไม่ได้เถียงก็ต้องยอมรับว่าเถียงให้แม่อารมณ์ดีอ่ะนะ

“ดี! แล้วตกลงไปไหม”

“ไปก็ได้ วันนี้เข้างานบ่ายอ่ะครับ” ไม้ตอบแม่พลางวางแก้วกาแฟตรงหน้าพ่อแก้วหนึ่ง ของตัวเองแก้วหนึ่ง

เล่นเกมดึกเลยง่วง อยากนอนต่อแต่ตื่นเช้าจนชินก็เลยต้องลุกจากที่นอน เอาจริงถ้ารู้ว่าตื่นมาแล้วแม่จะบ่นนะจะนอนต่ออีกสักชั่วโมง

“ว่าแต่เราน่ะ ขี้เกียจเข้าชมรมแต่ไม่ขี้เกียจทำงานพิเศษ อะไรคือแรงจูงใจ ของที่อยากได้เป็นของฟุ่มเฟือยมากเหรอถึงไม่กล้าขอเงินพ่อกับแม่”

มาร์ควกมาหาเรื่องที่ตนและแบมแบมคาใจ ไม้ยกมือเท้าคาง มองพ่อกับแม่

“ผมไม่ได้ซื้อให้ตัวเองหรอกครับ ซื้อให้คนอื่น”

“ใคร เพื่อนหรือแฟน ถ้ามีแฟนไม่บอกพ่อแม่บ้างล่ะ” มาร์คตื่นเต้น ไม้อมยิ้ม

“ไม่มีหรอกครับแฟน ถ้าพ่อกับแม่อยากรู้ผมบอกก็ได้ ผมจะเก็บเงินซื้อสมาร์ทโฟนให้เพื่อนเจสซี่”

“ให้เพื่อนเจสซี่? ซื้อทำไม” แบมแบมถึงกับปิดเตาแล้วมานั่งคุยด้วย มาร์คเองก็สงสัย

“น้องคนไหน”

“น้องบัวครับ เด็กผู้ชายที่เจสซี่เล่าถึงบ่อยๆ”

“อ้อ เด็กไทยคนที่แก้มยุ้ยๆ น่ารักๆ คนนั้นอ่ะนะ” มาร์คร้องขึ้นมา จำได้ แบมแบมหันไปมองสามี

“ใคร พี่เคยเจอเหรอ”

“เคยสิ ตอนไปรับเจสซี่ เด็กคนนี้น่ารักมากเชียวแหละ”

“จริงอ้ะ นี่ลูกหลงรักเด็กเจ็ดแปดขวบเนี่ยนะไม้ ไม่เด็กไปเหรอ” คนเป็นแม่ขมวดคิ้วมุ่น ไม้รีบปฏิเสธเมื่อแม่ปรักปรำ

“ไม่ได้หลงรัก แค่สงสารแล้วรู้สึกว่าปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้เท่านั้นเองครับ”

“นั่นแหละหลงรัก” แบมแบมค้านตามความเชื่อตัวเอง

“แม่ นั่นเด็กประถมนะ”

“แล้วไง เดี๋ยวก็โตอีก จีบตอนเด็กแถมตอนโตไง ถ้าตอนเด็กน่ารักโตมาคงไม่ขี้เหร่หรอก”แบมแบมไม่เห็นว่าจะแปลกอะไร มาร์คกับไม้มองหน้ากัน

“แล้วสรุปซื้อให้ทำไม”แบมแบมซักต่อ

“ก็น้องเขาไม่มีใช้นี่นา ไม่น่าแปลกเหรอครับ เพื่อนเจสซี่ก็มีกันทุกคน”

“แล้วเราแค่สงสารจะไปซื้อให้ทำไม ขนาดพ่อแม่เขายังไม่สนใจจะซื้อให้เลย” มาร์คว่ามันแปลกๆ แล้วนะ ลูกเขานะที่แปลก

“นั่นแหละที่ผมสงสัย พ่อแม่ที่ไหนปล่อยลูกเดินกลับบ้านคนเดียวทั้งที่มือถือก็ไม่มี บ้านอยู่ตั้งไกล แถมที่บ้านก็ใหญ่โตน่าจะมีรถรับส่งลูกสิ”

“ไปรู้ได้ยังไงว่าบ้านเขาใหญ่น่ะ”

ไม้มองหน้าแม่แล้วหลบตา ตอบอุบอิบเสียงเบา

“ผมแอบตามไปดูตอนน้องเดินกลับบ้าน”

“นี่นอกจากแกจะเป็นโรคจิตชอบเด็กแล้วแกยังเป็นสตอล์กเกอร์อีกเหรอไอ้พี่ไม้!” นี่มันอาชญากรรมแล้วนะ!

“ไม่ได้เป็นสตอล์กเกอร์นะแม่!” ไม้ค้านเสียงแข็งว่าไม่ใช่

“โอ้ยตายลูกฉัน” แบมแบมถึงกับยกมือกุมขมับ มาร์คลูบไหล่ปลอบให้ใจเย็นๆ

“แสดงว่าเด็กคนนั้นคงรวย ที่ไม่มีมือถือน่าจะเพราะเหตุผลอื่นมั้ง พ่อแม่คงคิดดีแล้วที่ไม่ซื้อให้”

มาร์คออกความเห็น โรงเรียนไม้ค่าเทอมก็แพงเอาเรื่องอยู่นะ

“ยังไงผมก็อยากให้เขา อยากคุยกับเขานี่”

“แกเป็นพวกชอบเด็กก็บอกมาตามตรงไม้ เดี๋ยวแม่พาไปหาจิตแพทย์”

ไม้ทำท่าทางอ่อนใจจนพ่ออดหัวเราะไม่ได้ทั้งที่ไม่ใช่เวลาหัวเราะ

“ผมไปอาบน้ำก่อนนะ ขี้เกียจคุยด้วยแล้ว”

พอไม้ออกไปจากห้องครัวแบมแบมก็ตีแขนมาร์ค

“แบมพูดผิดตรงไหน”

“อย่าเพิ่งไปกล่าวหาลูกสิ คงไม่ได้คิดอะไรไม่ดีหรอก”

“พี่เองยังไม่มั่นใจเลย ทำมาพูดดี” แบมแบมมองค้อนแล้วกลับไปทำอาหารเช้าต่อ

 

 

 

 

 

แจ็คสันมาเยือนบ้านแบมแบมในวันหยุดแล้วแปลกใจที่บ้านเงียบผิดปกติ ตามยองแจที่เดินมาเปิดประตูให้เข้าไปในบ้าน

ยัยหนูเล่นตุ๊กตาอยู่ในห้องนั่งเล่น เปิดการ์ตูนดูไปด้วย

“เจสซี่ ป๊าซื้อขนมมาฝากด้วยค่ะ” ชายหนุ่มชูกล่องขนมร้านดังให้ลูกสาวดู เจสซี่มองไปทางหน้าประตู ยิ้มให้

“ขอบคุณค่ะ”

“จะทานเลยไหม” แจ็คสันอารมณ์ดีที่ลูกยิ้มให้

“ยังค่ะ หนูจะเล่นก่อน”

“เล่นคนเดียวไม่เหงาเหรอคะ พี่ไม้ไปไหน”  แจ็คสันเดินมานั่งข้างลูก เจสซี่ง่วนกับการเปลี่ยนเสื้อตุ๊กตา

“ไปห้างกับลุงมาร์คและอาแบมแบมค่ะ”

“อยากไปบ้างไหม เดี๋ยวป๊าพาไป”

“ไม่ค่ะ ไปบ่อยเบื่อแล้ว อยากไปสวนสนุกมากกว่า” เจสซี่ส่ายหน้า แจ็คสันได้ยินอย่างนั้นก็ได้โอกาส

“งั้นเราไปสวนสนุกกันไหมคะ ป๊าพาไป วันนี้ป๊าว่างทั้งวันเลย” เป็นแผนการเอาใจลูกที่คิดได้สดๆ เลย

“จริงเหรอคะ! แม่คะไปได้ไหม”  เจสซี่แสดงท่าทีดีใจ หันไปถามแม่ที่กำลังย้ายช่องทีวี ยองแจก็ตอบลูกสาวทันที

“อยากไปก็ไปสิคะ”

แจ็คสันหันมองยองแจ แปลกใจที่อีกฝ่ายยอมง่ายกว่าที่คิด ยองแจมองกลับ เลิกคิ้ว ส่งสายตาเป็นเชิงถามว่ามีปัญหาอะไร

“แม่ไปด้วยกันนะคะ”

“ไม่ล่ะค่ะ แม่ไม่อยากไป หนูไปกับป๊าสองคนเถอะ”

ตั้งแต่วันที่แจ็คสันถือวิสาสะให้เจสซี่เจอปู่ย่าเขายังไม่ได้คุยกับแจ็คสันเลย การไปเที่ยวอาจทำให้มีโอกาสได้คุยแต่ก็ไม่อยากไปไหนกับแจ็คสันอยู่ดี

“แต่หนูอยากไปสวนสนุกนี่คะ”

“แม่ก็อนุญาตแล้วไงคะ”

 “หนูอยากให้แม่ไปสวนสนุกด้วยกันนี่นา  แม่ขา ไปเถอะน้า”

เจสซี่ผละจากบ้านตุ๊กตาไปออดอ้อนแม่ที่นั่งบนโซฟา ยองแจมองสีหน้าและน้ำเสียงเว้าวอนของลูกแล้วลำบากใจ

“แค่ไปเที่ยวด้วยกันจะเป็นไรไป ตามใจลูกหน่อยสิ” แจ็คสันขัดขึ้นก่อนยองแจจะปฏิเสธอีก ยองแจหันมาจ้อง

หน็อย จะหาว่าเขาไม่ตามใจลูกหรือไง

“ทำไมต้องให้แม่ไปด้วยล่ะคะ”  ยองแจถามพลางกอดลูกสาวไว้

“ก็อยากให้ไปด้วยกันนี่คะ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”

เจสซี่ถามกลับอย่างไม่เข้าใจ แจ็คสันหลุดขำเมื่อเห็นยองแจดูอึ้งๆ ไป

“ก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลก็ได้ค่ะ” ยองแจยิ้มเจื่อน

“งั้นแม่ไปนะ นะๆ นะคะ” เจสซี่กอดแม่แล้วซบอ้อนอีก ต่อให้ใจแข็งแค่ไหนก็ต้องยอมแพ้

“ก็ได้จ้ะ”

“เย้!” เจสซี่หอมแก้มแม่ ดีใจที่แม่ตกลง ยองแจลูบผมลูกพลางถอนหายใจ

ที่เขายอมไปเพราะไม่อยากลบรอยยิ้มไปจากหน้าลูกต่างหาก

“งั้นเราก็ไปแต่งตัวกัน ออกสายกว่านี้เดี๋ยวร้อน”

แจ็คสันมองสองแม่ลูกที่จับมือกันพากันไปแต่งตัวแล้วมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

 

 

“ที่ผมไม่อยากมาก็เพราะแบบนี้แหละ”

ไม้ดูดชาเขียว บ่นอย่างไม่ชอบใจ ไม่ว่าเข้าร้านไหนก็มีคนทักว่าพ่อแม่เป็นพี่ชายเขาอีกแล้ว แต่ก็นะ จะโดนเข้าใจผิดก็ไม่แปลก อีกคนเพิ่งอายุ 29 อีกคน 30 แถมหน้าเขาก็เหมือนพ่ออีกต่างหาก

“เอาน่า อย่าหงุดหงิดไปเลย” แบมแบมปลอบใจลูก ไม้มองค้อนแม่ที่ดูอารมณ์ดีมาก

“มีพ่อแม่หน้าเด็กแกควรภูมิใจนะ”

ไม่แค่หน้าหรอกครับ อายุก็เด็กด้วย

“เอาที่พี่แบมสบายใจครับ” แบมแบมหัวเราะคิกเมื่อลูกประชด

“โอ๊ะ ร้านจิวเวลรี่ล่ะ เข้าไปกัน” แบมแบมละจากลูกไปดึงแขนสามีให้เข้าไปในร้านที่หมายตาร้านใหม่ ไม้เดินตามเข้าไป

“อยากได้อะไรเหรอ” มาร์คตามใจ แบมแบมอยากได้อะไรเขาก็ซื้อให้อยู่แล้ว

“ไม่รู้สิครับ ขอดูก่อน”

“แม่ สร้อยข้อมือสวยอ่ะครับ” ไม้ที่มองไปทั่วเหลือบสายตาไปเห็นสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งถูกใจก็ร้องบอกแม่ แบมแบมเดินไปหา

“ชอบเหรอลูก ชอบก็ซื้อสิ ลองสวมดูไหม” แบมแบมไม่สนใจของตัวเองแล้ว เขามองสร้อยที่ลูกสนใจ

เมื่อลูกค้าเอ่ยเช่นนั้น พนักงานก็นำสร้อยข้อมือออกมาให้ดูแม้จะยังอึ้งกับสรรพนามที่ลูกค้าใช้แทนตัวกันก็เถอะ

มาร์คมองสองแม่ลูกแล้วอมยิ้ม ก่อนจะหันไปหาพนักงานหาสิ่งที่ต้องการบ้าง

ไม่ใช่ของที่เขาต้องการหรอก แต่เป็นของที่เขาอยากซื้อให้คนที่สนใจแต่ของของลูกไปแล้ว

 

 

 

 

ยองแจไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งจะได้พาลูกมาสวนสนุกพร้อมแจ็คสัน ถ้ามีใครบอกเขาก่อนหน้านี้ว่าจะได้มาใช้ช่วงเวลาพ่อแม่ลูกแบบนี้ยองแจคงได้ต่อว่าคนคนนั้นแน่ๆ

“ยองแจ อย่าทำหน้าเบื่อโลกแบบนั้นสิ ทำหน้าให้สดชื่นหน่อย”

แจ็คสันหันมาเห็นคนที่เดินตามหลังเขากับลูกก็กระซิบบอก ยองแจยิ้มเหมือนแยกเขี้ยวให้แล้วก็หุบยิ้ม แจ็คสันส่ายหน้าน้อยๆ แต่ไม่ได้ว่าอะไร

เจสซี่ที่จับมือพ่ออยู่หันมามองแม่พร้อมยื่นมือมาหา

“แม่ขาขอจับมือหน่อยค่ะ”

“ได้สิคะ”

ยองแจเดินไปหาลูกแล้วส่งมือให้จับ เจสซี่กระชับมือทั้งสองข้างของตนแล้วยิ้มกว้าง แกว่งมือไปมา

“อยากทำแบบนี้มาตลอดเลยค่ะ”

คำพูดที่มีความสุขแฝงอยู่เต็มเปี่ยมกระตุกหัวใจพ่อแม่เข้าอย่างจัง

แจ็คสันนั้นรู้สึกผิดที่ละเลยลูกมาตลอด ขณะที่ยองแจสะท้อนใจ สงสารลูก

ยังไม่ได้เล่นเครื่องเล่นสักอย่างแต่เจสซี่ก็มีความสุขแล้ว เธอใฝ่ฝันมาตลอดว่าจะได้มาเที่ยวกับพ่อแม่อย่างนี้ เธออิจฉาเพื่อนทุกทีที่เพื่อนเล่าให้ฟังว่าได้ไปไหนพร้อมพ่อแม่บ้าง

“งั้นวันนี้เรามาเล่นกันให้สนุกไปเลยนะคะ” แจ็คสันเอ่ยกับลูกด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“ค่ะ!” เจสซี่รับคำพร้อมยิ้มกว้าง แจ็คสันยิ้มให้ลูกเช่นกัน

ยองแจมองลูกด้วยรอยยิ้มแต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย

“เราจะไปโซนไหนกันก่อนดีคะ”

“หนูอยากเล่นม้าหมุนก่อน”

“ได้เลยค่ะ”

แจ็คสันพาเจสซี่ไปโซนในร่มของสวนสนุกแห่งนี้ ภายในตกแต่งด้วยธีมบ้านแบบยุโรป แค่เข้าไปก็ได้เห็นลานสเก็ตและม้าหมุนขนาดใหญ่โดดเด่นท่ามกลางเครื่องเล่นสนุกๆ อีกมากมายหลายชนิด

โซนนี้มีเครื่องเล่นมากซะจนแจ็คสันคิดว่าคงต้องใช้เวลาเล่นทั้งวันแล้ว

“ถ่ายรูปให้หน่อยสิ” แจ็คสันร้องบอกยองแจที่ยืนรอ ไม่ขึ้นมานั่งม้าหมุนด้วยกัน ยองแจถอนหายใจแต่ก็หยิบโทรศัพท์มาถ่ายให้

            แม้เจสซี่จะไม่ยอมเรียกแจ็คสันว่าป๊าแต่ลูกก็เปิดใจรับเขามากขึ้นกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัวแล้ว ขนาดมองผ่านกล้องยังรู้เลย

            ดูท่าแผนเปิดใจให้ผู้อำนวยการคิมจะไม่ต้องทำแล้ว เจสซี่คงไม่สนใจใครแล้วล่ะ

            ต่อให้เรื่องของเขาและคุณคิมเป็นไปได้ พ่อเลี้ยงกับพ่อจริงเจสซี่จะเลือกใครมากกว่ากันล่ะ

           

 

            “เจสซี่ บ่ายโมงแล้วนะคะ ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่าไหม”

            ยองแจเป็นห่วงลูกกลัวแกจะหิว และการกินข้าวไม่ตรงเวลาก็ไม่ดีกับสุขภาพด้วย

“ก็ได้ค่ะ” ยัยหนูที่เล่นสนุกจนลืมหิวพยักหน้าว่ากินก็ได้

“ดีมากค่ะ กินเสร็จจะได้มีแรงมาเล่นต่อ”

เพราะยัยหนูอยากดูขบวนพาเหรดเลยต้องอยู่ในสวนสนุกทั้งวัน

ภายในสวนสนุกมีร้านอาหารมากมายให้เลือกทาน ยองแจเลยเสนอให้ไปร้านที่คนน้อยๆ หน่อยจะได้ไม่ต้องรอนาน

ดูเหมือนมื้อนี้เจสซี่จะเจริญอาหารเป็นพิเศษ กินอย่างมีความสุข อาหารไม่ได้อร่อยมากมายหรอก แต่ได้กินพร้อมพ่อแม่ต่างหากที่ทำให้อร่อย

แจ็คสันสังเกตมาสักพักแล้วว่าเจสซี่กินอาหารได้เรียบร้อยมาก ไม่มีหกเลอะเทอะ เคี้ยวอย่างเรียบร้อยไม่มูมมาม และยังกินผักได้ด้วย

“อิ่มแล้วค่ะ กินไอติมต่อไหมคะ”

เจสซี่รวบช้อน กินอาหารกลางวันจนหมด หันไปถามแม่

“ได้สิคะ”

“เย้” เจสซี่ดูมีความสุขเมื่อแม่อนุญาต

“เจสซี่กินข้าวไม่เหลือเลย ไม่เลือกกินด้วย” แจ็คสันชื่นชมการเลี้ยงลูกของยองแจจริงๆ

            “เจสซี่เก่งใช่ไหมล่ะ” ยองแจลูบศีรษะลูกอย่างเอ็นดู

“เก่งมากเลย” แจ็คสันชม ยัยหนูก็ยิ้มกว้างรับคำชมอย่างอารมณ์ดี

 

 

“แม่เป็นไรไหมคะ”

“แม่ไม่โอเคค่ะ จะเป็นลม..

ยองแจหน้าเผือดสี ขอนั่งพักหลังจากเพิ่งลงมาจากเครื่องเล่นที่ได้ชื่อว่าหวาดเสียวที่สุดในโซนกลางแจ้ง

โซนนี้เน้นเครื่องเล่นหวาดเสียวสุดเอ็กซ์ตรีม เอาใจคนที่ชื่นชอบความตื่นเต้นและท้าทาย ใครได้เล่นรับรองว่าต้องร้องกรี๊ดกันสุดเสียง อะดรีนาลินสูบฉีดเต็มที่ แต่ว่านะ มันไม่เหมาะกับยองแจเลย ไม่จริงๆ

“หนูอยากเล่นอีกรอบค่ะ” เจสซี่เป็นห่วงแม่นะ แต่ก็อยากเล่นอีก

“อย่างนั้นแม่ขอรอข้างล่างนะคะ” ยองแจยอมแพ้ แจ็คสันอมยิ้ม

สมัยเรียนตอนมาเที่ยวด้วยกันยองแจก็ยืนกรานปฏิเสธหนักแน่นว่าไม่ขอขึ้นเครื่องเล่นหวาดเสียวพวกนี้เด็ดขาด แต่พอตอนนี้ปฏิเสธลูกไม่ได้เลยจำใจต้องเล่น

โถ น่าสงสาร

“เจสซี่ไปเล่นกับป๊าสองคนก็ได้เนอะ ให้แม่นั่งพักตรงนี้ แต่ตอนนี้หนูรอป๊าตรงนี้ก่อนได้ไหมคะเดี๋ยวป๊ามา”

“ทำไมคะ คุณจะไปไหน”

“ป๊าจะไปซื้อน้ำมาให้แม่ค่ะ แม่จะได้รู้สึกดีขึ้น”

“อ๋อ ได้ค่ะ”

ยองแจมองแจ็คสันที่ผละไปซื้อน้ำให้แล้วถอนหายใจ ไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี

ไม่นานแจ็คสันก็กลับมาร้อมน้ำดื่มสำหรับยองแจ

“ขอบคุณ” ร่างบางยื่นมือไปรับน้ำจากแจ็คสันมาเปิดดื่ม

“ไม่เป็นไร เราไปกันเลยไหมเจสซี่” แจ็คสันหันไปถามลูก เจสซี่ลังเล ยองแจเห็นอย่างนั้นก็เอ่ยขึ้น

“ไปกับป๊าเถอะค่ะแม่ดีขึ้นแล้ว”

“งั้นหนูไปนะ แม่นั่งตรงนี้อย่าไปไหนนะคะ” ยัยหนูเป็นห่วง ยองแจอมยิ้ม

“ค่ะ” จะให้แม่ไปไหนล่ะลูก แม่ยังคลื่นไส้อยากจะอ้วกอยู่เลยค่ะ

 

 

หลังจากเล่นเครื่องเล่นกันจนเพลิดเพลินแล้ว ช่วงเวลาที่เจสซี่รอคอยก็มาถึง

สวนสนุกแห่งนี้มีขบวนพาเหรดของเหล่าตัวละครต่างๆ ให้นักท่องเที่ยวได้ชมกันด้วย เจสซี่ดูชอบมากเลย

แค่เห็นลูกมีความสุขพ่อแม่ก็มีความสุขไปด้วยแล้ว

“สวยจัง อยากมาอีกจังค่ะ” เจสซี่ที่ถูกพ่ออุ้มให้ชมขบวนชัดๆ วางมือลงกับบ่ากว้าง

“ได้สิคะ หนูอยากมาตอนไหนก็โทรหาป๊าได้เลย”

“จริงเหรอคะ”

“จริงสิคะ”

“รบกวนป๊านะลูก เอาไว้ให้แม่พามาก็ได้” ยองแจไม่อยากให้เจสซี่ไปไหนมาไหนกับพ่อบ่อยนัก

แม้ยองแจจะขัดแต่แจ็คสันก็ไม่โกรธ เพราะพอใจที่อีกฝ่ายคุยกับลูกโดยแทนตัวเขาว่าป๊า

น่าฟังจะตายไป

“ก็ได้ค่ะ” เจสซี่บุ้ยปาก ยอมแต่โดยดีแล้วหันไปสนใจขบวนต่อ

“นี่คุณ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณด้วย” แจ็คสันกระซิบกับยองแจ ร่างบางหันมามอง

“เรื่องอะไร ไม่มีสาระไม่คุย”

“สาระสิ เกี่ยวกับเจสซี่”

“อะไรนะคะ คุณเรียกหนูเหรอ” เจสซี่ได้ยินแว่วๆ ก็หันมาถาม คนเยอะเสียงดัง ไม่ค่อยได้ยิน

“ไม่มีอะไรค่ะ ป๊าแค่จะคุยกับแม่เรื่องจะพาหนูไปเที่ยวที่ไหนอีกดีน่ะ

“อ๋อ” ยัยหนูรู้อย่างนั้นแล้วก็ไม่สนใจพ่ออีก แต่แม่นี่สิกำลังไม่สบายใจ

ไม่รู้ว่าแจ็คสันจะคุยอะไรอีก

 

 

 

 

 

ไม้รู้สึกเป็นส่วนเกินมากอ่ะ พ่อแม่กินไปคุยกันไปสวีทหวานซะ

เด็กหนุ่มเฟดตัวเองออกมาจากโลกส่วนตัวของพ่อแม่ สนใจกับอาหารสชาติดีตรงหน้า

“อ๊ะ น้องแฝด” ไม้ตาไว สังเกตเห็นครอบครัวอิมที่เพิ่งเข้ามาในร้าน แบมแบมหันไปหันมา

“ไหน”

“นั่นไงแม่” ไม้ชี้ให้แม่ดู

“จริงด้วย” แบมแบมลุกไปทักทายเจ้านายเก่าทันที

พี่จินยอง พี่แจบอม  สวัสดีครับ”

“อ่าวแบมแบม คิดถึงจัง” จินยองกอดตอบคนที่เข้ามากอด ผละมาแล้วยิ้มให้

“คิดถึงเหมือนกัน ไม่ว่างไปหาเลย ไม่คิดว่าจะมาบังเอิญเจอที่นี่ ได้โต๊ะหรือยัง ไปนั่งด้วยกันไหม แบมเพิ่งมาได้แป๊บเดียวเอง

“เอาไงดี” จินยองหันไปถามความเห็นของสามี แจบอมยักหน้า

“เอาสิ ไม่ได้กินข้าวด้วยกันมานานแล้วด้วย”

“อาแบมแบมสวัสดีครับ/ค่ะ”

แฝดรอให้ผู้ใหญ่ทักทายกันเสร็จก็พากันทักทายแบมแบมพร้อมกันโดยที่พ่อแม่ไม่ต้องบอกเลย

“สวัสดีครับเด็กๆ ไปครับ ไปนั่งกับอากัน”

แบมแบมยิ้มให้หลาน ต้อนเด็กๆ ไปที่โต๊ะ เมื่อไปถึงโต๊ะฝาแฝดก็ทักทายไม้และมาร์คอย่างน่ารัก

มื้ออาหารที่มีคนมากขึ้นทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารครื้นเครงขึ้นมาทันที ทั้งหมดกินไปคุยไปสักครู่จนกระทั่งจินยองเอ่ยขึ้นมา

“น่าจะชวนยองแจกับเจสซี่มาด้วยนะ”

“หนูอยากเจอพี่เจสซี่” จัสมินเอ่ยขึ้นมาทันที แบมแบมเลยหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ามาโทรหาเพื่อน

<ว่าไงแบม>           

“ฉันกินข้าวกับบ้านพี่แจบอมอยู่ว่ะ แกออกมากินด้วยกันเถอะ ตอนนี้อยู่ร้าน

<คงไปไม่ได้ล่ะแก>

“ทำไมมาไม่ได้ แล้วอยู่ไหนทำไมเสียงดังจัง”

<มาสวนสนุกกับลูกน่ะ เอาไว้ครั้งหน้านะ บอกพี่แจบอมด้วย>

“เออๆ ได้ๆ”

<ใครโทรมาน่ะ>

ก่อนจะวางสายแบมแบมก็ได้ยินเสียงแทรกมาเสียก่อน ทำให้ต้องถามต่อ

“อยู่กับใครน่ะยองแจ”

<อ๋อ แจ็คสันน่ะ เขาพาเจสซี่มาเที่ยว แค่นี้ก่อนนะ คนเยอะฟังไม่ค่อยได้ยิน>

ยองแจวางสายไปก่อนเพื่อนจะได้ซักถามอะไร แบมแบมถือโทรศัพท์ค้าง อึ้งจนสามีต้องเขย่าแขน

“เป็นอะไรไปแบมแบม”

“ยองแจกับเจสซี่ไปเที่ยวสวนสนุกกับแจ็คสัน”

“อะไรนะ!พวกผู้ใหญ่พากันตกใจขณะที่เด็กๆได้แต่มองอย่างงุนงง

“นี่ยองแจใจอ่อนแล้วเหรอ” แจบอมถามหลังจากหายอึ้งแล้ว

“นั่นสิ ไหนว่าเอ่อ..” จินยองไม่กล้าพูดออกมาเมื่อลูกแฝดมองตาแป๋ว

“ไม่รู้เลยพี่” แบมแบมเองก็ไม่รู้อะไรมากไปกว่าทุกคนหรอก แต่ตั้งใจไว้ว่าคืนนี้จะต้องให้เพื่อนเล่าให้ฟังสักหน่อยแล้ว

 

 

 

 

 

แจ็คสันอุ้มลูกสาวที่ขยี้ตาอย่างง่วงงุนไปที่รถ มียองแจเดินตามหลังมา

หลังจากกลับจากสวนสนุก แจ็คสันก็พายองแจและลูกมาทานอาหารร้านหรูทั้งที่ยองแจไม่ต้องการ

แจ็คสันให้ลูกสาวนอนที่เบาะหลัง ยัยหนูนอนเหยียดยาวกอดตุ๊กตาตัวใหม่ที่ได้มาจากสวนสนุก

“ไปไหนต่อดี”

แจ็คสันเข้าประจำที่คนขับแล้วถามยองแจ คนที่นั่งหน้าเป็นเพื่อนมองงงๆ

“กลับบ้านสิ เหนื่อยมาทั้งวันฉันไปไหนไม่ไหวแล้ว ลูกก็หลับแล้วด้วย”

“ไปหาที่คุยกันหน่อยไหม”

“เรื่องอะไร”

“เรื่องของเจสซี่ไง”

“คุยกันตอนนี้เลยสิ คุยระหว่างกลับบ้านก็ได้”

“อืม”

ยองแจเห็นอีกฝ่ายท่าทางจริงจังก็ตั้งตัวตั้งใจเตรียมรับเรื่องที่จะได้ฟัง

“ว่ามาสิ”

“ยัยหนูเล่าให้ฟังหรือยังว่าเจอปู่ย่าแล้ว”

“เล่าแล้ว ฉันเองก็อยากพูดเรื่องนี้กับคุณมาสักพักแล้วเหมือนกัน”

แจ็คสันถอยรถออกจากซองแล้วขับออกจากลานจอดรถของร้านอาหาร ถอนหายใจหนัก ไม่รู้จะเริ่มเล่าตรงไหนก่อนดี

“อย่าเอาแต่ถอนหายใจสิ พูดมาสักที” ยองแจไม่สบายใจนะ คงเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

“แม่กับพ่อผมอยากได้เจสซี่มาเลี้ยง ยิ่งเจอก็ยิ่งอยากได้ ถ้าคุณไม่ให้เจสซี่ไปเที่ยวบ้านผมบ้าง ไม่ให้ไปเจอญาติทางผมบ้างเลย แม่บอกว่าจะใช้กฎหมายแย่งมาจากคุณ

แจ็คสันเอ่ยใจความสำคัญออกมารวดเดียวจนยองแจตกใจ

“ว่าไงนะ?! กฎหมาย บ้าไปแล้ว แม่คุณมีสิทธิอะไรมาทำแบบนี้”

ยองแจเอ่ยกระซิบไม่อยากปลุกลูกแต่น้ำเสียงแผ่วเบานั้นก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“คุณเป็นแม่ก็จริง แต่ถ้ามองตามความจริงแล้วคุณก็เป็นครูที่มีแค่รถที่ผ่อนไม่หมด บ้านก็ไม่มีต้องอาศัยเพื่อนอยู่ แม่คงใช้เงินทำให้เจสซี่มาอยู่กับฝั่งผมได้

“แล้ว..คุณเห็นด้วยกับแม่เหรอ”

ยองแจหน้าซีด ใจสั่นไปหมด เขารู้สิว่าครอบครัวแจ็คสันร่ำรวยมหาศาลแค่ไหน และคุณนายหวังคงทำได้อย่างที่ขู่แน่นอน

แต่แจ็คสันจะเปลี่ยนไปจริงไหม หรือจะยังเป็นคนเดิม คนที่ทำตามที่่อแม่ต้องการทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

“ไม่หรอก ผมไม่ได้อยากให้เจสซี่ต้องมาอยู่ในกรงขังของบ้านหวังเหมือนผม เลยอยากให้คุณยอมถอยสักก้าวนะ”

ยองแจโล่งใจที่อย่างน้อยแจ็คสันก็ไม่ได้เห็นด้วยกับพ่อแม่

“แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง”

“ยอมให้เจสซี่ไปค้างบ้านผมบ้าง แค่เสาร์อาทิตย์ก็ได้”

“ฉันไม่คิดว่า่อแม่คุณจะพอใจกับเรื่องแค่นั้น”

“ผมก็กังวลอยู่ แต่ตอนนี้ก็คงต้องทำไปก่อน”

“ฉันไม่ไว้ใจเลย เจสซี่คงไม่โดนกักตัวไว้ตลอดหรอกนะ” ยองแจกังวลมากเลยตอนนี้

“มีผมอยู่ด้วย ไม่มีทางเป็นอย่างนั้นหรอก หรือคุณจะไปนอนค้างกับลูกล่ะ”

“ตลก พ่อแม่คุณไม่ชอบฉัน มีหรือจะยอมให้ฉันไปเหยียบบ้าน” พูดไปแล้วยองแจก็รู้สึกแย่นะ

“นั่นสิ..

“คุณหวังกับคุณนายหวังนี่ก็แปลกนะ เกลียดฉันแต่รักเจสซี่”

ยองแจยิ้มเยาะ แจ็คสันไม่ชอบเลยที่ยองแจคิดอย่างนั้น

“ลองไปดูไหม คุณเป็นคนดีออก มันผ่านมาหลายปีแล้วท่านอาจเริ่มชอบคุณขึ้นมาบ้างก็ได้”

“ไม่มีทางหรอก ฉันมันจนซะขนาดนี้ แล้วการที่แม่คุณขู่ถึงขั้นจะใช้กฎหมายก็แสดงว่าไม่คิดเห็นใจฉันเลยสักนิด ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนท่านก็ไม่มีทางยอมรับฉัน”

“แต่ถ้าผมดึงดันล่ะ”

“ดึงดันเรื่องอะไร”

“ให้ท่านยอมรับคุณได้ไง”

“คุณจะมามีเรื่องกับพ่อแม่เพื่ออะไร เพื่อฉันหรือไง ถ้าเพื่อฉันแล้วมีเหตุผลอะไรให้ทำแบบนั้นล่ะ

” นั่นสินะ เขาจะทำไปเื่ออะไรกัน

ยองแจเห็นแจ็คสันเงียบไปก็เปลี่ยนเรื่อง

“เรื่องเจสซี่ฉันไว้ใจคุณได้แน่ใช่ไหม” ยองแจอยากขอคำมั่นสัญญา

“หืม?” แจ็คสันงงๆ เมื่อยองแจเปลี่ยนเรื่อง

“ก็เรื่องไปค้างบ้านคุณไง ถ้าเอาไปต้องเอาลูกมาคืนฉันด้วย”

“อ๋อ แน่นอนสิ สัญญาเลย แต่คุณไม่ต้องกังวลมากไปนะ ยังไงเราไม่ได้จดทะเบียนกัน เรื่องเจสซี่เป็นสิทธิของคุณ ผมไม่ได้ดูแลลูกมาก่อน ไม่ได้ส่งเสียก่อนหน้านี้ ถึงแม่ผมจะฟ้องศาล คุณก็สู้ได้”

แจ็คสันเข้าใจยองแจดี เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องระแวง ยองแจได้ยินค่อยคลายความวิตกกังวลลง แต่ก็แค่นิดเดียว

“ดี ฉันจะให้ลูกไปค้างบ้างแล้วกัน”

ยองแจคิดว่าทางนี้คงดีที่สุดแล้ว ดีกว่าเสี่ยงเสียลูกไปเลย ถึงแจ็คสันจะบอกว่าเจสซี่เป็นสิทธิของแม่ แต่ยองแจไม่ไว้ใจอำนาจเงินตระกูลหวัง

“ขอบคุณนะ”

“คุณเหมือนไม่ใช่คนเดิมเลยนะ”

ยองแจสับสนไปหมดแล้ว แจ็คสันเปลี่ยนฝ่ายมาอยู่ข้างเขาจริงๆ หรือเปล่า เขาเชื่อได้ใช่ไหม

“คนเราต่อให้เลวแค่ไหน ถ้าสำนึกได้ก็กลับตัวกลับใจได้ คุณจะกล่าวหาผมยังไงก็ได้ จะไม่เชื่อกันก็ได้ แต่ผมอยากบอกว่าเจสซี่ทำให้ผมเปลี่ยนความคิด ตอนแรกผมอยากแย่งลูกมาเพื่อผลประโยชน์ แต่ตอนนี้ผมรักแกจริงๆ คุณอาจคิดว่าเป็นไปไม่ได้แต่มันเป็นไปแล้ว ผมอยากเป็นพ่อที่ดี ผมรู้ว่าลูกรักคุณมาก ผมไม่อยากให้ลูกเกลียดหรอกนะถ้าผมพรากแกมาจากคุณ”

” ยองแจไม่รู้จะพูดยังไงเลย เขาสัมผัสได้น่ะสิว่าแจ็คสันพูดความจริง

“คุณเคยคิดจะให้อภัยผมบ้างไหม”

“คุณจะสนใจเรื่องนั้นทำไม”

“ผมทำกับคุณไว้มาก”

“ถ้าคุณรักเจสซี่จากใจจริง ฉันจะไม่สนใจเรื่องเก่าก็ได้ แต่ใช่ว่าจะอภัยให้”

“ยังเกลียดกันมากใช่ไหม”

“มันเฉยชามากกว่า”

“แสดงว่าเราอาจเป็นเพื่อนกันได้”

“ไม่รู้สิ คุณเองไม่ใช่เหรอที่บอกตัดขาดกัน”

“โธ่ มันนานหลายปีแล้วนะ” แจ็คสันโอดครวญ แต่ยองแจหรือจะสนใจ

“แต่ฉันจำได้แม่นนี่”

“จำได้ฝังใจขนาดนั้น เขาว่าไม่รักมากก็เกลียดมากนะ”

“ฉันอยู่ประเภทหลัง”

“จริงเร้อ”

“จริงสิ!

แจ็คสันอมยิ้มเมื่อยองแจเสียงแข็ง เขารู้คำตอบแล้วล่ะ

ยองแจยังรักเขาอยู่

“ถ้าเกลียดทำไมคุณยังโสดล่ะ”

“ฉันแค่อยากอยู่กับลูก”

“ในชีวิตผมไม่มีใครดีเท่าคุณเลยนะ”

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว พูดไปก็เท่านั้น”

“ถ้าผมขอจีบคุณใหม่ล่ะ จะได้ไหม”

คำว่าจีบทำให้ยองแจหันหน้าไปมองแจ็คสัน นี่เอาตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ

“ไม่ชอบก็อย่าฝืนใจเลย”

“ไม่เห็นต้องฝืนใจ เมื่อก่อนผมชอบคุณมากนะ”

“แต่ตอนนี้ไม่ได้ชอบนี่”

“ถึงบอกว่าชอบคุณก็ไม่เชื่อ”

“อย่ามาปั่นหัวคนอื่นเล่น ฉันไม่สนุกไปด้วยหรอกนะ”

“อย่ามองผมในแง่ร้ายสิ”

“ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน คุณดีที่สุดแล้ว”

“แต่แค่ดีมันไม่พอ คุณอย่ามาเริ่มใหม่กับฉันเลย มีคนที่ชัดเจนกับฉันอยู่ ถ้าต้องเลือกให้เริ่มใหม่กับใครสักคน ฉันเลือกเขาดีกว่า”

ยองแจเจ็บแปลบในใจ เขามันก็แค่คนที่ดี ไม่ใช่คนที่รัก

“ใครล่ะคนนั้น อย่าบอกว่าคิมยูคยอม”

 แจ็คสันถามติดจะไม่พอใจ ยองแจมองออกไปนอกรถ

“เขาก็เป็นคนดีและชัดเจนด้วย”

“งั้นเหรอ”

“เขารักฉันและต้องการเข้ามาดูแลฉันกับเจสซี่ เขาแสดงให้ฉันเห็นชัดเจนว่ารู้สึกยังไง เขาไม่เหมือนคุณ กระทั่งความชัดเจนคุณยังไม่มี คุณบอกว่าฉันดีแสดงว่าคุณแค่เสียดายฉันเท่านั้นเอง ต่อให้เราเริ่มใหม่เราก็ต้องจบลงแบบเดิม  เมื่อก่อนคุณยังไม่รักฉันแล้วตอนนี้คุณจะรักฉันได้ยังไง ฉันก็แค่แม่ของลูก”

ยองแจทำใจแล้ว เขาทั้งรักและเกลียดแจ็คสัน และเกลียดตัวเองยิ่งกว่าด้วย

แม้ไม่รู้ว่าความรู้สึกของคุณคิมนั้นคือรักหรือยังแต่ยองแจก็อ้างไปเพื่อให้แจ็คสันเลิกทำให้เขาไขว้เขวสักที

“เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้เลยใช่ไหม”

“ผมไม่ยอมแพ้หรอก”

“ถ้าแค่ต้องการเอาชนะก็อย่าเลย”

“เลิกมองกันในแง่ร้ายเถอะ”

“ครั้งก่อนฉันยอมคุณทุกอย่าง แต่ครั้งนี้ฉันไม่ยอมให้คุณล้อเล่นกับความรู้สึกฉันอีกแล้ว”

“ครั้งนี้ผมจริงจัง”

ก็ได้ ยองแจจะคอยดูแล้วกันว่าแจ็คสันจะทำยังไงต่อไป แต่มันไม่ง่ายหรอกนะ

 

TBC.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 738 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. #3223 alaffy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 13:34
    อย่าไปยอม
    #3,223
    0
  2. #2904 PaulaPum (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 11:18
    ตอนเจสซี่บอกว่า อยากทำแบบนี้มานานแล้ว นี่คือน้ำตาคลอเบ้าเลย ฮืออ สงสารหลาน ชอบคู่มาร์คแบมเหมือนเดิม ครอบครัวตลกมาก5555
    #2,904
    0
  3. #2881 0806_k (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 05:06
    เอาละ พระเอกเราคือเพิ่งมาเอาจริงตอนนี้นะคะทุกคน ทันมั้ยให้ทาย 555

    ทางเราก็เริ่มเชื่อนะคะว่านางรักลูกจริง ๆ แล้ว ที่เหลือก็แม่ของลูกแล้วล่ะ บอกจะจีบนี่ก็จะคอยดูเหมือนกันนะ
    #2,881
    0
  4. #2880 VuuNZeN1311 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 02:27
    -หวังสู้เว้ย เพื่อลูกเมีย!
    #2,880
    0
  5. #2878 ycisyc33 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:10
    สำนึกผิดจริงๆจังๆบ้างยังแจ๊คสันความผิดนายมันร้ายแรงมากนะ
    #2,878
    0
  6. #2876 mymindmiew (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 15:14
    ใจแข็งจังเลย แต่ว่านะเพราะน้องเจ็บมาเยอะ เฮียสู้หน่อยนะ
    #2,876
    0
  7. #2875 N_udaen_G (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:30
    แบบแจ็คสันเปลี่ยนไปมากค่ะ จนแทบจะไม่เชื่อเลยยยย เพราะเจสซี่เลยเนอะ :)
    #2,875
    0
  8. #2856 Bella1997 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 14:25
    พี่แจ็คต้องสู้นะ กลับตัวกลับใจแล้วก็เอาลูกเมียกลับมาด้วย
    #2,856
    0
  9. #2855 FahSaiFaFa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:11
    คิดว่าเจสซี่น่าจะแอบฟัง หรือเปล่านะ
    #2,855
    0
  10. #2853 Pantikar007 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 00:00
    โอ้ยยยยยแกรรรรรร สู้เว้ยแจ็ค แกต้องพิสูจน์ให้ยองแจและคนอื่นๆรู้ไปเลยว่าแกน่ะ รักเขา รักยองแจมาตลอด และรีกยองแจคนเดียวรักที่สุดด้วย
    #2,853
    0
  11. #2852 sareenaa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 22:40
    สู้ๆนะคุณป๊าาาาา
    #2,852
    0
  12. #2851 Kiewzendro (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 21:42
    จีบเลยๆๆๆ
    #2,851
    0
  13. #2850 faii_parkyeol (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 19:21
    สู้เค้าคุณพ่อ
    #2,850
    0
  14. #2849 Pepi_peach (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 15:41

    พี่ไม้น่าร๊ากกกกกกก

    สู้ๆนะไรท์เตอร์ เค้ายังรักและรอสัมเหมอ
    #2,849
    0
  15. #2848 Nuthathai Por (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 15:16

    คงต้องพิสูจน์ตัวเองอีกนานเลยแจ็คกว่าจะผ่านทุกด่านเนี่ย

    #2,848
    0
  16. #2847 oni (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 06:03

    แจ็คไม่เท่าไหร่ เราไม่ไว้ใจม๊าหวังอ่ะ แต่จะว่าไปแจ็คใจร้ายแจและลูกมาเยอะ แจ็คต้องไม่ได้อะไรมาง่ายๆดิ เจ็บปวดซะบ้าง ต้องพยายามเยอะหน่อย ส่วนพี่ไม้น่ารักอ่ะ ไม่นานบัวคงจะเปิดใจคุยด้วยดีๆ รักน้องห่วงน้องมาก จนยอมทำงานเก็บเงินซื้อสมาร์ทโฟนให้น้องกันเลย อยากอ่านครอบครัวแบมเยอะๆหน่อย เราชอบคู่รอง

    #2,847
    0
  17. #2846 Ssafe (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 00:04
    รออ่านอยู่นะคะ
    #2,846
    0
  18. #2845 Chiracc (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:44
    ให้เวลาและการกระทำเป็นเครื่องพิสูจน์เลยว่าแจ็คจะทำได้มั้ย แจอย่าเพิ่งใจอ่อนนะ เจ็บมาตั้งกี่ปี //ส่วนไม้กับบัวนี่อยากรู้มากเลยอ่าาา
    #2,845
    0
  19. #2844 SayumiKanasa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:42
    บอกเลยว่าบางทียังไม่ไว้ใจแจ็คสันอยู่ลึกๆเลย จากที่เขาทำไว้ แค่นี้มันไม่พอที่จะให้ยกโทษให้ตามความรู้สึกเราอ่ะ ถ้าจะขอโอกาส ทำให้ยองแจเห็นสิ ว่าคุณสำนึกแล้ว กลับตัวแล้วจริงๆ แสดงให้ชัดๆกันไปเลย//อินี่อินไปและ555
    #2,844
    0
  20. #2843 Khunminmin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:15
    การกระทำสำคัญนะ ทำให้ยองแจเห็นสิ อย่าหักหลังน้องอีก
    #2,843
    0
  21. #2842 ออมม่า (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:05

    ถอยคนละก้าว ดีที่สุด

    #2,842
    0
  22. #2841 ppattaranits (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 19:08

    แจ็คสันนายต้องใช้ใจและการกระทำให้มากกว่านี้
    #เราทีมยองแจ
    #2,841
    0
  23. #2840 aruxfics (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 17:07
    ขอให้แจ็คสันจริงจังจริงๆนะ ถึงร้ายมาเท่าไหร่ แต่ถ้านายเอาจริง เราก็หนีไม่พ้นที่จะเชียร์นายนะ
    #2,840
    0
  24. #2839 akazegot7 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 15:31
    ถ้าจีบใหม่ก็ต้องเอาใจแลกใจนะแจ็คสัน ไม่ใช่เพราะลูกแต่เพราะความรู้สึกตัวเองต่างหากที่ทำให้อยากเริ่มต้นใหม่กับคนเดิมอะ
    #2,839
    0
  25. #2838 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 08:47
    ดูแจ็คจะจริงจังมากขึ้น เวลามันผ่านไปนานแล้วนะ อาจจะเปลี่ยนจริงๆก็ได้ ลองสักครั้งหนึ่งนะ

    พี่ไม้เนี่ยขนาดยังไม่รักแต่ทุ่มขนาดนี้เลยหรอ
    #2,838
    0
  26. #2833 fluffyssita (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 01:28

    แง้งงงงง คู่แจ็คแจเริ่มดีแล้ววว.ส่วนพี่มาร์ค...เราเอาใจช่วยให้น้องแบมใจอ่อนไวๆนะคะ 555555

    #2,833
    1
    • #2833-1 tonchaaui(จากตอนที่ 21)
      29 เมษายน 2562 / 16:01
      ไม่ล้อเล่นนะแจ็คสัน

      ต้องจริงจังอย่างที่บอกนะ
      #2833-1