สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 19 : Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 748 ครั้ง
    26 มี.ค. 62




 

แจ็คสันพาเด็กๆ ไปโรงเรียน ภายในรถมีแต่เสียงคุยกันสองคนของเจสซี่และมาร์ติน เจสซี่ไม่คุยกับพ่อเลย

แต่แจ็คสันไม่ว่าอะไรหรอก เอาที่ลูกสบายใจดีกว่า ไว้แกอยากคุยด้วยเมื่อไหร่ก็คงคุยเอง

“ตอนเย็นป๊ามารับนะ” แจ็คสันบอกเจสซี่ขณะกำลังจะลงจากรถ เจสซี่รับคำตามปกติ แจ็คสันถอนหายใจ มองหน้าไม้ ไม้ไหวไหล่ ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

“ไม่ต้องรอผมนะครับตอนเย็นน่ะ ผมจะไปสมัครงาน”

“โอเค”

“อย่างนี้หนูก็ต้องกลับกับคุณสองคนน่ะสิ”เจสซี่มองแจ็คสัน คิ้วน้อยๆ เริ่มมุ่นย่นเข้าหากัน

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ก่อนกลับบ้านป๊าาไปกินไอศกรีมดีไหม”

“ไม่กินค่ะ กลับกับคุณสองคนอึดอัดตายเลย”

คำปฏิเสธของลูกเหมือนเข็มทิ่มใจแจ็คสันเลยทีเดียว

“ทำไมล่ะคะ กับลุงมาร์คก็ต้องเคยกลับกันสองคนบ้างล่ะ ไม่เห็นต่างกันเลย”

“ต่างสิคะ หนูสนิทกับลุงมาร์คแต่ไม่สนิทกับคุณ”

เจสซีู่ดตรงซะจนพ่ออยากจะน้อยใจ

“ถ้าหนูได้ไปไหนมาไหนกับป๊าบ่อยๆ เราก็จะสนิทกันเหมือนที่ลุงมาร์คสนิทนั่นล่ะค่ะ เจสซี่ให้โอกาสป๊าบ้างสิคะ นะ”

เจสซี่มองหน้าพ่อแล้วถอนหายใจ ไม่ตอบ หันหลังกลับเดินเข้าโรงเรียน

มาร์ตินไม่รู้จะพูดอะไรก็ขอบคุณแจ็คสันที่มาส่งแล้วเข้าโรงเรียนไปอีกคน

แจ็คสันถอนหายใจบ้าง คิดหนักว่าจะเอาใจลูกสาวได้ยังไง

แต่ก่อนจะคิดหาวิธีเอาใจคงต้องโทรหายองแจก่อน

 

 

 

 

ยองแจปิดเสียงโทรศัพท์ไว้เพราะมีชั่วโมงสอน เมื่อรู้สึกว่ามีใครโทรมาก็ปล่อยให้มันสายตัดไป แต่คนโทรก็ช่างไม่ละความพยายามโทรมาย้ำๆ ซ้ำๆ จนยองแจรำคาญ

“ทุกคนอ่านหน้านี้รอไปก่อนนะ ครูขอไปข้างนอกแป๊บนึง คุยได้แต่อย่าเสียงดังล่ะเดี๋ยวครูคนอื่นเดินมาเจอ”

ไอ้เรื่องห้ามคุยห้ามนั่นห้ามนี่น่ะเด็กวัยนี้ไม่ทำตามหรอก ยอมให้ทำแต่พอประมาณยังดีกว่า

“ครับ/ค่ะ”

ยองแจเดินออกมาจากห้องแล้วดูว่าใครโทรมา พอเห็นชื่อก็หงุดหงิดทันที โทรกลับเพื่อจะด่าโดยเฉพาะ

“โทรมาอะไรนักหนา ฉันสอนอยู่นะ”

<ใครจะไปรู้ ก็ลังเลตั้งนานนะว่าโทรดีไหม>

“โทรเกินสองรอบถ้าไม่รับก็น่าจะเข้าใจแล้วไหมว่าคนเขายุ่ง”

<ครับครูครับ ยุ่งครับ ยุ่งมากนักก็เลิกสอนสิ ผมจะดูแลคุณกับลูกเอง>

“ไม่ต้องเสนอตัว ไม่ว่าจะพูดเล่นหรือพูดจริงฉันก็ไม่ชอบ

ยองแจโมโห แจ็คสันนี่เก่งจริงๆ ปั่นหัวคนอื่นเก่ง!

แต่ยองแจคงโมโหมากเกินไปจนลืมสังเกตว่าแจ็คสันใช้คำแทนตัวแปลกไป

<ขอโทษแล้วไง>

“ฉันไม่รับ”

<ยองแจ..>

“มีอะไรก็รีบพูดมา”

<ตอนเย็นจะพาลูกไปกินไอศกรีม จะแวะไปรับคุณด้วย>

“ไม่จำเป็น”

<งั้นขับรถไปเจอกันที่ห้าง>

“ฉันมีสอนพิเศษ

<ไหนว่าเลิกแล้ว>

“มันเลิกปุบปับไม่ได้”

<งั้นผมไปกับลูกนะ>

“ห้ามให้พ่อแม่คุณมาเจอลูกฉัน พาไปหาก็ไม่ได้ เข้าใจไหม”

<ใจร้ายจัง>

“ทำไม่ได้ก็ไม่ต้องเจอ”

<อีกละ ไม่ก็ไม่>

“ดี แล้วไม่ต้องโทรมาอีกนะ”

<จะโทร มีอะไรมั้ย?>

“คุณนี่มัน”

<มันอะไร? มันคนนี้เป็นผัวคุณ อ่ะต่อประโยคให้>

“หยาบคาย! ใครไปเป็นเมียคุณ พูดให้มันดีๆ นะ” ยองแจกระซิบเสียงเบา หันซ้ายหันขวากลัวมีใครมาได้ยิน

<คุณไง>

“เรื่องมันจบไปนานแล้ว ไม่รู้จะพูดอะไรก็วางสายไปเถอะ

<ผมออกจะชอบคุยกับคุณ>

“กวนประสาท!

ยองแจขี้เกียจฟังก็ตัดสายแล้วปรับอารมณ์ขุ่นๆ ให้ปกติ ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องเรียน แจ็คสันหวังนี่มันน่าโมโหจริงๆ!

 

 

 

 

แจ็คสันออกจากบริษัทก่อนเวลาเพื่อไปรอรับเจสซี่ที่โรงเรียน ตื่นเต้นและอยากไปเซอร์ไพรซ์ลูกสาวด้วย

“มาไวจังค่ะ” เจสซี่เดินลงมาจากอาคารเรียนร้อมเื่อนทั้งสอง เห็นว่าแจ็คสันมารอก็ร้องทัก

พอบัวและนายอนเห็นเพื่อนทักคุณอาตรงหน้าแล้วก็ทำความคารพทักทายไปด้วย แจ็คสันมองอย่างเอ็นดู

“ใครมารับอีกล่ะคราวนี้ คุณลุงอีกคนของเธอเหรอ”

สามเพื่อนซี้มองไปทางคนพูดทันที เห็นเซอากอดอกยืนอยู่กับเพื่อน พวกเธอตามลงมาแต่แทนที่จะแยกไปทางใครทางมันกลับแวะมาแขวะเจสซี่

“ไม่ยักรู้ว่าเธอสนใจเรื่องของฉันขนาดนี้”

เจสซี่กอดอก จ้องกลับไม่กลัว

“แค่อยากรู้ว่าเธอมีลุงกี่คนกันแน่ ไม่เห็นมีพ่อมารับอย่างคนอื่นบ้าง

เซอายิ้มเยาะ เพิ่งเข้าห้องปกครองกันมาแต่ก็ยังไม่เข็ด อยากหาเรื่องเจสซี่

แจ็คสันมองยัยหนูที่มาหาเรื่องลูกสาวแล้วนึกเคือง หน้าตาก็น่ารักอยู่หรอกแต่พ่อแม่ไม่อบรมสั่งสอนบ้างหรือไง

แต่ก่อนที่แจ็คสันจะแสดงตัวว่าเขานี่ล่ะพ่อเจสซี่ เจสซี่ก็เดินตรงไปหาเซอาทันที เซอาถอยหนีตามสัญชาตญาณ

“จะทำอะไรน่ะ”

“เสียใจด้วย ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก แล้วนี่ก็พ่อฉัน

แม้แจ็คสันจะรู้ว่าเจสซี่ต้องการเอาชนะเพื่อน แต่เขาก็อดดีใจไม่ได้ที่ได้ยินเจสซี่พูดว่าเขาเป็นพ่อเธอ        

พ่อ? จู่ๆ จะมีได้ไง โกหก” เซอาหันไปมองแจ็คสันทันที แต่เจสซี่จับหน้าเธอให้หันมามองหน้าตน

“มีมานานแล้วแค่ไม่ได้มา”

“ฉันไม่เชื่อหรอก” เซอาปัดมือเรียวออกจากหน้าตน

“หน้าเหมือนกันขนาดนี้ไม่เชื่อก็ตามใจเหอะ”

เซอารับไม่ได้ มองเจสซี่และแจ็คสันสลับกันไปมา

“ฮึ่ย!

เซอาฮึดฮัดไม่พอใจ ก่อนจะเดินไปรอผู้ปกครองอีกทางเมื่อคราวนี้ทำอะไรเจสซี่ไม่ได้

“อะไรของยัยนั่นน่ะ” เจสซี่บ่น นายอนเข้ามากอดแขน

“แต่ก็สะใจดีนี่นา”

“ใช่” เจสซี่หัวเราะ เห็นด้วยกับเพื่อน

“ต่อไปเซอาก็ล้อเจสซี่เรื่องนี้ไม่ได้อีกแล้วสิ ดีจัง” การันต์ตบมือแปะ ยินดีไปกับเพื่อนด้วย

“แน่นอนจ้ะ เราทั้งสวยกว่า เรื่องเรียน ดนตรี กีฬาก็เก่งกว่า ไม่มีอะไรจะว่าก็เอาแต่ปมเรามาล้อ เชอะ อิจฉาล่ะสิ”

เด็กหญิงปัดผมยาวเคลียแก้มไปด้านหลังแล้วเชิดหน้าตอบ เพื่อนๆ หัวเราะคิกคัก จากนั้นเจสซี่ก็ลดท่าทีที่แสร้งเย่อหยิ่งลงเป็นปกติแล้วหัวเราะไปกับเพื่อน

แจ็คสันมองเด็กๆ แล้วอมยิ้ม ก่อนจะเอ่ย

“กลับบ้านกันเถอะค่ะ”

“ค่ะ” เจสซี่โบกมือลาเื่อนทั้งสองแล้วเดินไปกับแจ็คสัน

“ป๊าถือกระเป๋าให้ไหมคะ”

“ไม่ต้องค่ะ หนูถือเองได้ คุณจะาหนูไปกินไอติมจริงๆ ใช่ไหม”

“ไม่เรียกพ่อแล้วเหรอ” แหม แจ็คสันแอบน้อยใจเลยนะเนี่ย

“นั่นแค่คุยกับศัตรูค่ะ เลยไม่เรียกคุณ

แจ็คสันหัวเราะเบาๆ กับคำว่าศัตรูของเจสซี่ ตัวแค่นี้หัดสร้างศัตรูแล้วเหรอ

เอาเถอะ แม้จะเรียกต่อหน้าเพื่อนแต่ก็ถือว่าเรียกนะ ค่อยเป็นค่อยไป

 “อยู่ห้องเดียวกันไหม”

“ค่ะ ห้องเดียวกัน”

“อยู่ห้องเดียวกันก็น่าจะสนิทกันไว้สิ”

“แต่ไม่จำเป็นต้องสนิทก็ได้เหมือนกันนี่คะ”

ดูท่าลูกสาวเขาจะมีความคิดเป็นของตัวเองมากเลยนะเนี่ย

“สร้างศัตรูแบบนี้ชีวิตจะไม่สงบสุขนะลูก แกล้งกันไปมาไม่เบื่อเหรอ”

“ไม่หรอกค่ะ สะใจดี จะให้หนูดีกับใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่เซอา”

ติดใครมานะนิสัยแบบนี้

“ถ้าวันนึงชอบเขาขึ้นมาล่ะ”

“โอ๊ยยยย ไม่มีทางค่ะ เราไม่ชอบหน้ากันมากๆ เลย คุณอย่าสมมติอะไรที่น่าขนลุกได้ไหมคะ”

เจสซี่ตอบพร้อมโบกมือไปมา ปฏิเสธว่าไม่มีทาง แจ็คสันอมยิ้ม

เมื่อเจสซี่ไม่อยากฟัง อ่ะแจ็คสันก็เปลี่ยนเรื่องให้

“แล้วหนูมีเพื่อนสนิทกับเขาบ้างไหมคะ

“มีสิคะ เมื่อกี้ไง นายอนกับบัว”

“อ๋อ น่ารักดีนะคะ”

“ใช่ค่ะ น่ารักมาก ทั้งสองคนเลย นายอนเป็นเพื่อนตั้งแต่อนุบาลแน่ะ ส่วนบัวเพิ่งเข้ามาเทอมนี้ บัวโดนเซอาแกล้งหนูเลยช่วยไว้ ให้มาอยู่กับหนู เซอาไม่ชอบใครหนูก็ชอบคนนั้นแหละ”

“การช่วยเพื่อนเป็นเรื่องดีนะ”

“แม่ก็บอกแบบนั้นล่ะค่ะ”

แจ็คสันดีใจมากเลยนะที่ยัยหนูเริ่มคุยกับเขาอย่างเป็นธรรมชาติแล้ว เล่าเรื่องของแกให้ฟังด้วย

“หนูมีคำถามอยากถามคุณมาตลอดเลย หนูถามได้ไหมคะ”

เจสซี่เอ่ยขึ้นเมื่อเข้ามานั่งในรถของพ่อแล้ว รถหรูมาก สวยมากด้วย กว๊างกว้าง

“ได้สิคะ อยากถามอะไรก็ถามมาได้เลยค่ะ”

“คุณรักหนูกับแม่บ้างไหมคะ”

เจสซี่แค่อยากรู้ ถามแม่แม่ก็บอกว่ารัก แต่เธออยากฟังจากปาก่อเองด้วย

            แจ็คสันนิ่งไปกับคำถามของแก มันตอบยากมากเลย ไม่คิดว่าแกจะถาม

เขาเพิ่งได้อยู่กับลูก เพิ่งได้อยู่ใกล้กัน ถ้าการตระหนักถึงคำว่าพ่อแล้วล่ะก็ มันมีแล้วล่ะ มันเป็นสายสัมันธ์ และเขามั่นใจว่าเขาอยากดูแล อยากปกป้องเด็กคนนี้ และเจสซี่คงเป็นคนแรกที่จะทำให้เขารู้สึกถึงความรักที่แท้จริงได้

แต่กับยองแจที่ผ่านมาสำหรับเรามันคือความรักหรือเปล่า

มาคิดตอนนี้แล้ว เขาก็พูดได้ว่ายองแจคือคนที่ดีที่สุดในช่วงชีวิตวัยรุ่นของเขา เป็นคนที่เข้าใจเขาที่สุด เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ยองแจไม่เรียกร้องอะไร ยองแจไม่สนใจว่าเขาต้องป่าวประกาศว่าเราคบกันหรือไม่ ยองแจไม่ได้สนใจฐานะหรือเงินทองของเขาเลย

ยองแจคงสนใจแค่ตัวเขาเท่านั้น แค่แจ็คสันที่เป็นหวังแจ็คสันจริงๆ

“ป๊ารักหนูเสมอค่ะ แต่กับแม่นั้น ป๊าไม่แน่ใจ”

“ทำไมล่ะคะ ทำไมคุณไม่รักแม่”

เจสซี่ผิดหวังที่พ่อไม่รักแม่ แจ็คสันถอนหายใจ

“ป๊าโง่เองค่ะที่ปล่อยคนดีๆ แบบแม่หนูไป ป๊าหายไปนานมากจนความรู้สึกต่างๆ มันจางลงไปแล้ว แม่เองก็เหมือนกัน จะรักได้คงต้องเริ่มใหม่หมด”

“ยังไงคะ”

“ป๊าเองก็จนปัญญาค่ะ ป๊าหายไปนานมากจนแม่เกลียดป๊าแล้ว ต่อให้ป๊าสำนึกได้หรือทำดีกับแม่  แม่ก็คงไม่ให้อภัย”

แจ็คสันหันมายิ้มให้ลูก เป็นอารมณ์ที่ไม่ได้อยากยิ้มเท่าไรนัก

“คุณเคยขอโทษแม่หรือยัง”

“เคยแล้วค่ะแต่แม่โกรธ”
“ก็ทำอะไรสักอย่างที่ทำให้แม่หายโกรธสิคะ”

“จะให้ทำอะไรล่ะคะ”

“คิดเองสิคะ”

อ่า จุกไปเลย เจสซี่อ่า

“แม่โกรธเรื่องอะไรคุณก็ขอโทษเรื่องนั้นสิ”

แม่โกรธเรื่องป๊าจะฆ่าหนูไงลูกจะขอโทษสักร้อยครั้งพันครั้งก็ไม่ทำให้หายหรอกนะ

มองหน้าลูกแล้วแจ็คสันก็ปวดใจ ถ้าวันนั้นยองแจทำลงไปจริงๆ คงไม่มีเจสซี่มานั่งอยู่ข้างๆ อย่างนี้

“ป๊าขอโทษนะ” แจ็คสันเอ่ยอะไรมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ มันละอายใจ

“คุณขอโทษหนูทำไม”

“ก็แค่อยากขอโทษค่ะ ป๊าเองก็ทำให้หนูโกรธ”

“ช่างมันเถอะค่ะ หนูไม่อยากฟังคำขอโทษของคุณแล้ว หนูอยากให้คุณไปขอโทษแม่จนแม่หายโกรธมากกว่า”

สำหรับเจสซี่ แม่ต้องมาก่อน

แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว แจ็คสันก็รู้แล้วว่าลูกรักยองแจมากแค่ไหน จะหวังให้แกรักเขาเท่าแม่คงไม่ได้ ขอแค่สักเสี้ยวที่เจสซี่รักแม่ก็พอแล้ว

 

 

 

 

“ค่อยๆ กินก็ได้ลูก ไม่อิ่มเดี๋ยวสั่งเพิ่ม”

            แจ็คสันเอ่ยกับลูกสาวอย่างเอ็นดู เจสซี่เงยหน้าจากถ้วยไอศกรีมถ้วยโตมามองเขา แจ็คสันจึงหยิบกระดาษเช็ดปากค่อยๆ ซับเช็ดคราบไอศกรีมตรงมุมปากและแก้มใสให้แก เจสซี่ขอบคุณแล้วกินต่อ

            แจ็คสันไม่ทานด้วย แค่นั่งมองเจสซี่ก็อิ่มแล้ว

ก่อนกลับซื้อเค้กไอศกรีมไปฝากแม่ดีไหมคะ”

“ดีค่ะ!” เจสซี่ที่ตั้งแต่มานั่งในร้านไอศกรีมไม่เคยยิ้มให้แจ็คสันเลย แต่ตอนนี้กลับยิ้มกว้าง

แจ็คสันจับสังเกตแล้ว จะเข้าหาเจสซี่ต้องมียองแจมาเกี่ยวข้องด้วย แต่งานยากเหมือนกันนะ ยองแจไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเขาแล้วนี่สิ

“นี่เจสซี่ ป๊าถามอะไรหน่อยสิ”

            “ถามอะไรคะ”

“แม่มีคนมาจีบไหม”

“จีบ..เป็นแฟนน่ะเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ”

“ไม่นี่คะ” แม่ไม่เคยบอกเจสซี่นี่นาว่ามีแฟน คงไม่มีล่ะมั้งเนอะ

“แม่โสดมาตลอดเลยเหรอ”

“อื้อ”

“งั้นถ้าป๊าจะจีบแม่ใหม่อีกครั้งหนูคิดว่าไง”

แจ็คสันไม่คิดถึงคำว่าเพื่อนหรอก แม้ยูคยอมจะชอบยองแจเหมือนกันแต่ของอย่างนี้อยู่ที่คนกลาง ใครก็มีสิทธิ์จีบ

“ทำไมต้องจีบใหม่ คุณเป็นพ่อ พ่อก็เป็นแฟนแม่อยู่แล้วนี่” เจสซี่งง ไม่ว่าบ้านไหนก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ

“ก็แม่โกรธป๊าอยู่นี่นา แม่คงไม่คิดว่าป๊าเป็นแฟนแล้วมั้ง”

“เหรอ งั้นก็ลองดูสิคะ” เจสซี่ไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็เออออไป

“หนูอนุญาตใช่ไหม” แจ็คสันถามย้ำอย่างดีใจ

“เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับแม่ แม่ยอมให้คุณจีบหนูก็ยอม”

เจสซี่ยังไงก็ได้ ถ้าแม่อยากมีแฟนเป็นพ่ออีก อยากให้่อจีบ นั่นก็เรื่องของแม่นี่นา

“แต่แม่ต้องถามความเห็นหนูแน่เลย”

อย่าว่าแต่เจสซี่อะไรๆ ก็แม่เลย ยองแจคงไม่ต่างกัน อะไรๆ ก็คงแล้วแต่เจสซี่ เพื่อป้องกันเรื่องยุ่งยากที่จะตามมาต้องคุยกับเจสซี่ให้รู้เรื่องซะก่อน

“คุณจะไปจากเราอีกไหมล่ะคะ”

แม้ลูกสาวจะถามอย่างปกติธรรมดาแต่แจ็คสันกลับสะอึก เรื่องนี้คงติดอยู่ในใจเจสซี่ไม่ยอมหายไปไหนเลยสินะ เรื่องที่เขาทิ้งแกไป

“ไม่แล้วค่ะ ป๊าจะไม่ทิ้งหนูกับแม่ไปไหนอีกแล้ว”

แจ็คสันยืนยันกับลูก เจสซี่มองหน้าเขาครู่หนึ่งก็ยักหน้า

“ถ้าคุณทำได้อย่างที่บอกหนูยอมให้คุณจีบแม่ก็ได้ แต่ถ้าแม่ไม่ยอมก็เรื่องของคุณ”

“ได้ค่ะ ขอบใจมากนะลูก”

แจ็คสันเอื้อมมือมาลูบหัวเจสซี่ ลูกสาวเบี่ยงศีรษะหนี แต่ก็แค่เบี่ยงหนีไม่ว่าอะไร แจ็คสันเองก็เข้าใจ เรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป ให้เวลาแกบ้าง

 

 

 

 

 

“เจสซี่อย่าดื้อ”

ยองแจคุยกับลูก แต่เจสซี่ทำไม่สนกลับกอดตุ๊กตาไม่ห่าง

“แม่จะเอาไปซักให้ก่อน เอาแก้มใสมานี่” ยองแจยื้อตุ๊กตาจากลูกแต่เจสซี่ไม่ปล่อย

“ไม่ซักก็กอดได้ค่ะ”เจสซี่ไม่ยอม

“นะคะ เอาแก้มใสไปอาบน้ำให้หอมๆ ก่อนเนอะค่อยเอามากอด แป๊บเดียวก็แห้งแล้วลูก”

เจ้าแก้มใสมาอยู่บ้านนี้วันที่สองวันแล้วแต่ยองแจลืมเอาไปซักให้ลูก

เมื่อแม่ขอเจสซี่ก็ต้องยอม แต่ยังมองตาละห้อย ยองแจรีบหยิบตุ๊กตาออกไปจากห้องก่อนเจสซี่จะงอแง

เมื่อไม่มีแก้มใส เจสซี่ก็เอาของเล่นลงไปเล่นข้างล่าง เห็นว่าพี่ไม้กลับมาแล้วก็วิ่งไปกอด

“พี่ไม้ขา”

“ขา” ร้องเรียกพี่ไม้ขาเสียงหวานขนาดนี้ไม้ก็ตายสิ

“กลับเร็วจัง ไหนว่าจะกลับสามทุ่มไงคะ” ยัยหนูที่ยังกอดเอวสอบเงยหน้ามองพี่ชาย ไม้ลูบผมสวยของน้องไปมา

“ขนมที่ร้านหมดน่ะ มาสเตอร์เลยให้กลับเร็ว”

“มาสเตอร์คืออะไรอ่ะ”

“เจ้าของร้านน่ะ”

แค่ทุ่มครึ่งขนมในร้านก็หมด เครื่องดื่มก็ด้วย มาสเตอร์บอกว่าเป็นเพราะไม้นี่แหละ ลูกค้าสาวๆ ทั้งนักเรียน นักศึกษา และสาวออฟฟิศที่เป็นลูกค้าประจำเห็นว่ามีเด็กเสิร์ฟคนใหม่มาทำงานก็ขอถ่ายรูปไปลงโซเชียล คนก็เลยตามมากินที่ร้าน แป๊บเดียวของหมด ไม้ยังงงอยู่เลยว่าตนหล่อขนาดนั้นเลยเรอะ

“ดีจัง มาเล่นกับหนูนะ” เจสซี่ยิ้มกว้าง ไม้พยักหน้า

“ได้สิจ๊ะ”

“ไม่ได้ค่ะ พี่ไม้กลับมาเหนื่อยๆ ยังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ไม้ก็เหมือนกัน ไม่เห็นต้องตามใจน้องเลย ขึ้นไปอาบน้ำจะได้มากินข้าว”

ยองแจเดินมาห้ามคนที่เอาแต่ใจและคนที่เอาแต่ตามใจ ไม้เลยต้องลุกไปอาบน้ำ

เจสซี่เอาเครื่องครัวของเล่นออกจากกล่องมาเล่นคนเดียว

“มาค่ะ เดี๋ยวแม่เล่นเป็นเพื่อน” ยองแจนั่งลงตรงข้ามกับลูกสาว  ใบหน้าน่ารักที่ดูเหงาๆ สดใสขึ้นทันตา

“แม่เป็นคนซื้อนะ เดี๋ยวหนูเป็นคนขาย”

“จ้ะ”

แค่แม่เล่นด้วยก็มีความสุขขนาดนี้แล้วนะ

ยองแจเอื้อมมือไปลูบศีรษะของลูกเบาๆ อย่างเอ็นดูรักใคร่

 

 

 

 

“ฝันดีนะคะ”

ยองแจกระซิบแผ่วเบาแล้วค่อยๆ ขยับตัวออกห่างลูกสาวที่นอนหนุนแขนฟังนิทานจนหลับไป

เมื่อไม่มีแม่แจยองก็ไร้ที่ซุก ยองแจต้องรีบหยิบแก้มใสเอามาให้กอด เมื่อได้กอดซบตุ๊กตาลมหายใจเด็กน้อยก็เป็นไปอย่างสม่ำเสมอ เข้าสู่ห้วงนิทรา

ตอนนี้ตุ๊กตาทุกตัวตกกระป๋องไปหมดแล้ว พอได้ตุ๊กตามาจากแจ็คสันก็กอดนอนด้วยทุกคืนเลย

ยองแจก้มลงจูบที่หน้าผากลูกเบาๆ แล้วห่มผ้าห่มให้ ก่อนจะเดินออกจากห้อง

พอแจ็คสันไปรับส่งหลายวันเข้า เจสซี่ก็เริ่มจะพูดถึงแจ็คสันมากขึ้น แม้จะยังไม่ยอมเรียกฝ่ายนั้นว่าพ่อหรือป๊าก็ตาม

เจสซี่กำลังยอมรับในตัวแจ็คสันทีละน้อย ซึ่งยองแจก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องทำใจยอมรับสิ่งที่จะเกิด

 

 

 

 

            ในวันหยุด ยองแจไม่อนุญาตให้แจ็คสันพาลูกไปไหน เขาเลยมาหาเจสซี่ที่บ้านแทน แจ็คสันมาหาลูกไม่ได้มามือเปล่าแต่ซื้อของมาให้เยอะแยะ ไม่ว่าจะเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า จักรยาน ทุกอย่างราคาแพงมากทั้งนั้น มีแต่ของแบรนด์เนม

            “ทั้งหมดนี่ของหนูหมดเลย ชอบไหมคะ”

            คุณพ่อผายมือไปทางของต่างๆ มากมายบนพื้นที่อาศัยแรงพี่ชายและหลานชายช่วยยกขึ้นมา อย่าว่าแต่เจสซี่อึ้ง ยองแจและแบมแบมก็อึ้ง

            เจสซี่เดินไปแตะๆ ข้าวของมากมาย ลูบจักรยานคันสวยเบาๆ แต่แค่แป๊บเดียวก็ผละออกมา

            “หนูรับไม่ได้หรอกค่ะ” เจสซี่ก็อยากได้แต่เธอรับไม่ได้หรอก

“ทำไมล่ะคะ ป๊าตั้งใจซื้อมาให้หนูนะคะ ป๊าเลือกเองทุกอย่างเลย เสื้อผ้ารองเท้าก็เป็นสีที่หนูชอบ ถ้าหนูไม่พอใจเดี๋ยวป๊าพาไปซื้อใหม่ หนูไปเลือกเองได้เลยนะ”

แจ็คสันอยากเอาใจลูก เลือกเฟ้นของที่ดีที่สุดและเป็นของที่เด็กผู้หญิงเขาต้องมีกันมา อยากให้เธอพอใจในสิ่งที่เขาทำให้ แต่เธอกลับไม่รับเสียอย่างนั้น

            “จะได้ของขวัญเยอะๆ ตอนคริสต์มาสเท่านั้นนี่คะ”

แม่เคยบอกว่าวันที่จะได้ของขวัญชิ้นใหญ่พิเศษคือวันเกิดกับวันคริสต์มาส ของที่คุณเขาให้วันนี้น่ะรับไม่ได้หรอก มันมากเกินไป           

แจ็คสันฟังแล้วแต่ทอดถอนใจ

โถ ลูกสาวพ่อ ช่างน่าเอ็นดู

ยองแจคงไม่ยอมรับอะไรจากเฮียมากเกินความจำเป็นล่ะสิ เฮียก็ต้องอยากซื้อนั่นซื้อนี่ให้เจสซี่เหมือนกัน แต่คงไม่ได้ให้มากนัก เจสซี่ถึงบอกว่าจะได้ของเยอะๆ แค่ตอนคริสต์มาส

“รับไว้เถอะนะ ซานต้าอยากให้ก่อนน่ะค่ะ” แจ็คสันคะยั้นคะยอ

            “งั้นคริสต์มาสหนูก็ไม่ได้ของขวัญสิคะ” เจสซี่ลังเลจะรับ

            แจ็คสันย่อกายลงให้สายตาเท่าเจสซี่ จับมือเธอไว้

            “อย่างนั้นวันนี้ถือว่าป๊าให้เองได้ไหมคะ แล้วป๊าจะบอกลุงซานต้าว่าครั้งนี้ไม่นับ ขอได้ตามปกติ

            “จริงเหรอคะ” เจสซี่ไม่มั่นใจนัก แต่แจ็คสันก็ยืนยันหนักแน่น

            “แน่นอนค่ะ ป๊าจัดการให้เอง”

            เมื่อพ่อยันยันแบบนั้นที่สุดเจสซี่ก็ยอมรับของจนได้

            “ขอบคุณค่ะ”

เจสซี่ยิ้มหวาน ดีใจ รอยยิ้มนี้กว้างกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา และความอบอุ่นจากรอยยิ้มนั้นประทับลงในใจแจ็คสันจนเผยรอยยิ้มจากใจออกมาเช่นกัน รอยยิ้มที่ไม่เคยมีใครเห็นมานานมากแล้ว มากจนอาจลืมไปว่าแจ็คสันก็ยิ้มเป็น

ขนาดพี่ชายที่มองอยู่ยังแปลกใจเลย

            “แม่ขา หนูขอเอาจักรยานไปปั่นข้างล่างได้ไหม” เจสซี่หันไปขออนุญาตแม่ จักรยานใหม่เอี่ยมช่างยั่วยวนใจให้เอาไปปั่นเล่นเหลือเกิน

“ได้ค่ะ แต่ให้พี่ไม้ไปด้วยนะคะ ไม้ไปเป็นเพื่อนคอยดูน้องหน่อยนะลูก”

ยองแจอนุญาตลูกแล้วขอร้องมาร์ติน เด็กหนุ่มพยักหน้ารับแล้วขอตัวไปเอาสเก็ตบอร์ดที่ห้องก่อน

เมื่อเด็กๆ ออกไปเล่นนอกบ้านกันแล้ว ยองแจก็เอาของที่แจ็คสันซื้อให้ลูกไปเก็บในห้อง จากนั้นออกมาคุยกับแจ็คสัน

แบมแบมแอบมองทั้งสองที่นั่งคุยกันในห้องรับแขกแล้วอยากจะเข้าไปนั่งฟังด้วย แต่ติดคนที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังนี่แหละห้ามไว้

“จะมายืนดูอะไรล่ะที่รัก”

“ก็อยากรู้ว่าจะคุยอะไรกัน” ห่างแบบนี้ไม่ได้ยินเลย

“มันเป็นเรื่องของเขาสองคน แบมออกไปข้างนอกกับพี่ดีกว่า ไปดูหนังกัน” มาร์คเพิ่งรู้นะว่าเมียเป็นคนชอบเรื่องชาวบ้าน ไม่ได้ว่าน แปลกใจเฉยๆ

“ไม่อ่ะ ถ้าไปหาอะไรกินยังจะดีซะกว่า” แบมแบมปฏิเสธทันควัน

“ไปหาอะไรกินก็ได้ แต่เดี๋ยวนี้กินเยอะนะเรา อ้วนนะ”

ได้ยินคำว่าอ้วน แบมแบมก็หันไปตีอกกว้างสักหนึ่งทีแก้หงุดหงิด มาร์คหัวเราะแล้วโอบเอวคนขี้หงุดหงิดไปข้างนอกบ้าง

 

 

 

“ต่อไปคุณไม่ต้องซื้ออะไรแพงๆ มาให้เจสซี่อีกนะ ฉันไม่อยากให้เจสซี่ติดนิสัยฟุ่มเฟือย”

ยองแจเข้าประเด็นไม่รีรอ แจ็คสันถอนหายใจที่ยองแจเริ่มต้นมาแบบนี้

เรียกว่าไม่เป็นมิตรได้ไหม

“แค่ซื้อนิดๆ หน่อยๆ ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“ของเก่าที่มีก็ยังใช้ได้ คุณจะซื้ออะไรให้ลูกก็ถามฉันก่อนสิ ไม่ใช่อยากจะซื้ออะไรก็ซื้อ”

พูดมาได้ว่านิดๆ หน่อยๆ อวดรวย!

“จะประหยัดไปถึงไหน ต้องให้ของที่มีเก่าแค่ไหนล่ะคุณถึงจะซื้อให้ลูก โรงเรียนเจสซี่น่ะระดับไหนจะให้ใช้อะไรก็ได้น่ะมันไม่ได้หรอกนะ แกก็เป็นลูกผม ผมไม่ยอมให้ลูกน้อยหน้าใครหรอก”

แจ็คสันเองก็มีเหตุผลของตัวเองนะ เขาก็รักและห่วงลูกในแบบของตัวเอง

            “แต่ฉันไม่เห็นด้วย ที่ผ่านมาเจสซี่ก็ใช้ของธรรมดาได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นของแพงเลย”

แกอาจจะไม่กล้าบอกก็ได้ คงเห็นคุณทำงานหนักเลยไม่ได้ขออะไรนัก เจสซี่เป็นเด็กดีนี่นา”

“คุณคิดว่าฉันไม่รู้จักลูกตัวเองหรือไง”

ยองแจไม่อยากให้แจ็คสันมาบอกหรอกนะว่าเจสซี่ต้องการหรือไม่ต้องการอะไร

            “หยุดเถียงกันเถอะ เถียงไปก็ไม่จบ เจสซี่เป็นลูกเรา เราต่างก็มีวิธีแสดงความรักกับลูกต่างกัน ผมมีเงิน ผมก็แสดงความรักของผมแบบนี้ คุณเป็นครูคุณก็สอนลูกตามแบบที่คุณเป็น แค่นี้ก็วินวิน”

            แจ็คสันยักไหล่ จบปัญหาด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ

            คิดเร็วตัดสินใจเร็ว ไม่มีอะไรซับซ้อน

“ลูกจะเสียคนเพราะคุณนี่แหละ”ยองแจประชดอย่างไม่พอใจ

“แค่ผมซื้อโน่นนี่ให้ลูกทดแทนที่ไม่ได้ซื้อมาตลอดหลายปีเนี่ยนะทำให้ลูกเสียคน คุณเป็นแม่ อยู่กับลูกมากกว่า สอนกันมามากกว่า เจสซี่ไม่เสียเด็กง่ายๆ กับแค่ผมซื้อนั่นนี่ให้แกหรอก”

” มันก็จริงของแจ็คสัน ยองแจเองก็รู้ว่าเจสซี่เป็นเด็กดี เขาก็แค่กลัวกลัวว่าลูกจะหันไปรักแจ็คสันมากกว่าตัวเอง

“คุณโอเคมั้ย”

แจ็คสันถามขึ้นเมื่อยองแจเงียบไป ร่างบางถอนหายใจ

“ไม่โอเคได้ไหมล่ะ”

“เลิกเกลียดขี้หน้าผมก็สิ้นเรื่อง”

ูดเพราะแบบนี้ฉันไม่ชิน”

ูดมาสักพักแล้วเพิ่งมาไม่ชินเรอะ

“ต่างคนต่างโตๆ กันแล้ว ก็ต้องให้เกียรติกันหน่อยสิ”

“ไม่จำเป็น ไม่ได้ต้องการเลยสักนิด” เกียรติบ้าเกลียดบออะไร สมัยก่อนทำเหมือนเขาไม่มีค่า เหมือนตัวอะไรสักอย่างที่น่ารังเกียจ

“ลูกถามผมด้วยนะว่าผมรักคุณกับลูกไหม”

ยองแจชะงัก มองใบหน้าหล่อเหลานิ่งงัน แจ็คสันยิ้มบาง

“อยากรู้ไหมว่าผมตอบลูกไปว่ายังไง”

….” อยากสิ แต่ยองแจก็กลัวที่จะฟัง

“ผมโง่ที่ปล่อยคนดีๆ แบบคุณไป ผมหายไปนานจนคุณไม่รู้สึกอะไรกับผมแล้วนอกจากเกลียดกัน ต่อให้สำนึกได้คุณก็ไม่ให้อภัย”

ไร้รอยยิ้ม ไร้ความรู้สึกล้อเล่น ยองแจอึดอัดในใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น ซ่อนความหวั่นไหวที่ผุดขึ้นในอกเอาไว้

“ใช่..เรื่องที่คุณทำต่อให้นานแค่ไหนฉันก็ไม่ให้อภัย”

“ผมรู้ แต่ก็หวังว่าเราอาจเป็นเพื่อนกันได้ ไม่ต้องเป็นเหมือนเดิมหรอก

“คุณหวังมากไป”

“นั่นสินะ..ผมขอลงไปหาลูกแล้วกัน”

จะนั่งอยู่ต่อก็อึดอัดเปล่าๆ วันนี้คงต้องพอแค่นี้ เขามันไม่ใช่คนดีอะไร จะให้ยองแจวางใจอีกคงยาก ตอนนี้ที่ต้องโฟกัสคือเจสซี่

เขายังไม่ยอมแพ้หรอกนะ กับเจสซี่ยังต้องใช้เวลา ยองแจก็คงเหมือนกัน

ยองแจมองตามแผ่นหลังกว้างไปโดยไร้คำพูดใด ในอกทรมาน ความรู้สึกตีกันยุ่งเหยิง

คนอย่างแจ็คสันหรือจะดีปุบปับ ไม่มีทาง

 

 

 

 

ไม้ทำงานที่คาเฟ่แถวโรงเรียน ขณะที่เช็ดโต๊ะเพื่อจะได้ต้อนรับลูกค้ากลุ่มใหม่ เขาเห็นบัวเดินกลับบ้านผ่านหน้าร้านก็รีบวิ่งออกไปดักหน้า

“น้องบัว!

เด็กชายชะงัก ผละถอย ตกใจที่เห็นพี่ชายเพื่อนรวดพราดออกมา

“ครับ”

“เข้ามากินขนมก่อนสิเดี๋ยวค่อยกลับบ้าน” ไม้ส่งยิ้มสดใสให้น้องแต่น้องไม่ยิ้มตอบเลย

อ่า เขาทำอะไรผิดไปเหรอ

“ไม่มีเงินครับ” บัวบอกปัดทั้งที่มีเงิน

“เดี๋ยวี่เลี้ยงเอง”

บัวมองท่าทีกระตือรือร้นของไม้แล้วถอนหายใจ

พี่อย่าพยายามตีสนิทกับผมเลย

“ทำไมล่ะ”

บัวไม่ตอบแต่กลับเดินหนีไป ท่าทางของน้องทำให้ไม้ได้แต่มองตาม ไม่กล้ารั้งไว้อีก

เขาคงต้องให้น้องสาวไปตะล่อมถามเพื่อนสักหน่อยแล้วว่าบัวไม่ชอบเขาตรงไหน

 

 

 

 

จินยองนั่งมองลูกชายที่ร้องไห้งอแงเพราะถูกขัดใจเงียบๆ เขาพาจัสตินมานั่งริมสระว่ายน้ำ ไม่ให้แจบอมและจัสมินมายุ่ง

จินยองสนใจแค่ลูก ไม่ได้เล่นสมาร์ทโฟนหรือทำอะไร แค่นั่งและมองเท่านั้น แต่เหมือนจัสตินอยากจะทดสอบความอดทนของแม่ จัสตินปาของเล่นในมือที่ถือติดมาประชดแม่

จินยองลุกไปคว้าของในมือลูกมาถือแต่ไม่สนใจเก็บของที่ถูกปา จากนั้นกลับมานั่งมองลูกที่เดิม

“อย่าทำลายข้าวของ ถ้าเงียบและเก็บของแม่จะกอด”

จัสตินมองแม่แล้วสะอึกสะอื้น เมื่อแม่ไม่ยอมตามใจและเริ่มเหนื่อยเลยเลิกร้องเอง คลานไปเก็บของที่ตัวเองปาและลุกไปหาแม่

คนเป็นแม่เช็ดคราบน้ำตาบนแก้มลูกแล้วกอดเขาไว้อย่างที่พูด

แจบอมกับจินยองปวดหัวมากที่ลูกดื้อ แต่เพราะพยายามกันอย่างหนักแฝดเลยเริ่มที่จะดีขึ้นทีละนิด ไม่ร้องไห้งอแงหาย่าอีกแล้ว และจินยองก็ดีใจมากที่เป็นอย่างนั้น

เขาเห็นแก่ตัวไม่อยากให้แฝดติดย่า ไม่ให้รักย่ามากกว่าเขา แต่แม่คงไหนก็น่าจะคิดแบบนี้ไม่ใช่หรือไง

แต่ถึงไม่งอแงหาย่าก็ยังติดนิสัยงอแงเมื่อไม่ได้ดั่งใจอยู่ดี ผลจากการสปอยล์ล้วนๆ คิดถึงทีไรแล้วจินยองโมโหแม่สามีมากเลย

จินยองสลับกับสามีดูแลลูก วันเสาร์อาทิตย์ก็ไปเที่ยว ใช้เวลาด้วยกันทั้งครอบครัว พยายามทำให้แฝดมีความสุขโดยไม่เปรียบเทียบกับตอนอยู่กับย่าว่าอยู่กับใครดีกว่า

ตอนพาไปเที่ยวก็เหมือนกัน ไม่ว่าจะพาไปไหนทั้งสวนสัตว์ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ สวนสนุก แฝดเอาแต่บอกว่าย่าเคยพามาแล้ว น่าเบื่อ พ่อแม่นี่เศร้าเลย แต่พอได้เที่ยวด้วยกันตามประสาพ่อแม่ลูกแล้วแฝดก็พูดให้พ่อแม่ชื่นใจว่ามากับพ่อแม่ก็สนุกไปอีกแบบ ขอมาใหม่

ความรู้สึกตอนนั้นจินยองแทบร้องไห้ออกมาเลย มันตื้อๆ ในอกน่ะ ตื้นตัน

“ว่าไงสองแม่ลูก พร้อมกินข้าวหรือยังเอ่ย พ่อกับจัสมินทำเสร็จแล้วนะ”

แจบอมเดินมาตามสองแม่ลูกที่สระว่ายน้ำ จัสมินโผล่มาจากข้างหลังพ่อ

“น่ากินมากเลยค่ะ จัสตินไปกินข้าวกัน”

            าน้องไปล้างหน้าล้างมือก่อนนะลูก” จินยองบอกจัสมิน เด็กหญิงรับคำแล้วจับมือพาน้องชายไปห้องน้ำ

            “เป็นไง ดีขึ้นไหม” แจบอมเดินเข้าไปหาภรรยา กอดเขาไว้ จินยองถอนหายใจเฮือกใหญ่

            “ดีสิ แต่ต้องข่มใจมากเลย” จินยองไม่อยากใส่อารมณ์ ไม่อยากใจร้อนตามจัสติน

            ถ้าจะสอนให้ลูกควบคุมตัวเองให้ได้แต่ตัวเองทำไม่ได้ก็แย่น่ะสิ

“คุณเก่งมากนะที่ทำได้ ไปกินข้าวกันเถอะ”

แจบอมให้กำลังใจภรรยา จัสตินก็ดื้อเหลือเกิน ยั่วโมโหเก่ง

จินยองชูมือให้สามีฉุดลุกขึ้น ใช้พลังงานไปกับจัสตินหมดแล้ว

“เอาน่าๆ” แจบอมกอดไหล่ภรรยา จินยองถอนหายใจอีกรอบ

เมื่อแฝดดีขึ้นคราวนี้ เขาจะไม่ยอมให้ใครเลี้ยงลูกเขาอีกแล้ว ไม่อย่างนั้นต้องโตไปเป็นคนไม่ดีแน่ๆ และการสอนให้ลูกเป็นเด็กดีนี่ก็เหนื่อยมากด้วย

 

TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 748 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. #3201 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 17:25
    กลัวใจแจ็คจริงๆนะ อยากเชื่อแต่ว่ามันแบบ.. งื้ออT^T
    #3,201
    0
  2. #2873 N_udaen_G (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:08
    แจ็คสันก็คือออออ ต้องใช้เวลานะ ทำไว้เยอะอะ ส่วนพี่จินยองสู้ๆ นะคะ ได้เลี้ยงแฝดเองแล้ว
    #2,873
    0
  3. #2788 My love markbam (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 12:17

    สู้ๆนะแม่จินยอง

    #2,788
    0
  4. #2709 Y_TwwT_Y (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 09:12
    แจ็คสันทำไว้ขนาดนั้น คงทำใจยกโทษให้ไม่ได้ง่ายๆหรอก หนูเจสคือน่ารักทุกอีพีเลยลูก คนเก่ง มาหอมแก้มที
    #2,709
    0
  5. #2707 Khunminmin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:21
    ฮรื่อออออออ ไรท์มาอัพแล้ว ดีใจมากรอตลอดเลย คิดถึงเจสซี่กัยพี่ไม้มากๆ💗
    #2,707
    0
  6. #2705 dkkamolchanok (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 17:08
    รออออออนะ รีบๆมาต่อน้า
    #2,705
    0
  7. #2704 meangsuksuk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 01:28
    คิดถึงมากๆเลยค่ะไรท์
    #2,704
    0
  8. #2703 bmrng (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:25
    เห็นครอบครัว จจจ เริ่มดีขึ้น อยากเห็น มบ สวีทบ้าง สงสารมาร์ค 5555
    #2,703
    0
  9. #2701 ออมม่า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 08:35

    เป็นเราก้อไม่ยกโทษให้

    #2,701
    0
  10. #2700 왕자 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:34
    ความรู้สึกคือเริ่มดีขึ้น
    #2,700
    0
  11. #2699 คุณนายหวัง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:03
    คิดถึงครอบครัวแฝดมากเลยยยยย
    #2,699
    0
  12. #2696 only_got7 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 19:02
    สู้ๆ เอาชนะใจเจสซี่กับยองแจให้ได้นะพี่แจ็ค

    จินยองแจบอมก็ค่อยๆเอาชนะใจลูกด้วยนะ สู้!!
    #2,696
    0
  13. #2693 oni (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 16:48

    เป็นการเริ่มต้นใหม่ในแต่ละครอบครัว หลังทำร้ายหรือปล่อยให้เกิดปัญหาสะสม สู้ๆค่ะทุกคน

    อยากอ่านครอบครัวมาร์แบมมากเลย ไม่ว่า มาร์คแบม ไม้ มาสั้นได้ใจ ไหมจะบัวอีกคน

    #2,693
    0
  14. #2692 lovefic9397 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 11:00
    ไม้บัวแน่เลยอ่าา
    #2,692
    0
  15. #2691 cafepae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 09:25
    โตขึ้นแล้วจริง ๆ แต่อดีตก็เลวร้ายอะ ต้องใช้ความจริงใจ ความบริสุทธิ์ใจ อย่างเดียว
    จินยองทำดีแล้ววว
    #2,691
    0
  16. #2690 ppploycb (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:39
    เห็นมุมคุณพ่ออยู่กับลูก เรายังแอบใจบางเลย อ่อนโยนขึ้นเยอะมากๆ ตอนที่ยัยหนูถามว่ารักตัวเองกับแม่มั้ย เราลุ้นคำตอบมากๆ แต่เราไม่ลืมหรอกว่าตอนนั้นแจ็คสันแย่ขนาดไหน ยองแจกับลูกควรมีความเป็นอยู่ที่ดี ตอนนี้ก็เหมือนกรรมตามสนองแล้ว ถ้าอยากได้คืนทั้งแม่ทั้งลูกก็พยายามเข้า เงินซื้อทุกอย่างไม่ได้ ยองแจสู้ๆนะ ค่อยๆดูพฤติกรรมแจ็คสันต่อไป พี่แจบอมกับจินยองสู้ๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆค่ะ
    #2,690
    0
  17. #2689 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:29
    สะอึกกับคำถามของยัยหนูด้วยอีกคน ตอนนั้นมันเลวร้ายจริงๆ สงสารยองแจมากๆ แต่ตอนนี้เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ขอให้เริ่มต้นใหม่ ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ เป็นความหมั่นใจในอนาคต เชื่อว่าแจ็คก็รักแจบ้าง แต่เพราะตวามถือดีของตัวเองทำให้เป็นแบบนั้น คงไม่คบแจนานสุด จนมีลูกด้วยกันหรอกนะ
    #2,689
    0
  18. #2688 nfoon2542 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 19:47
    เข้าใจยองแจเลยความรู้สึกแบบนี้/ชอบแบมแบมเรื่องนี้จัง
    #2,688
    0
  19. #2687 Kiewzendro (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 18:02

    พี่แจ็คสู้วววว
    #2,687
    0
  20. #2686 น.ส.แม่มด ใจดี (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:19
    รออค่าาา
    #2,686
    0
  21. #2685 ZugarPlus (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:06
    จะเอาชนะใจลูกได้แล้ว แต่กับแม่คงยากหน่อย
    #2,685
    0
  22. #2684 Peperme (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 14:48

    สู้ๆค่ะไรท์
    #2,684
    0
  23. #2683 Fahhly (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 13:52
    กลับมาแล้ววววววววดีมจจจจจมากกก
    #2,683
    0
  24. #2682 Nuthathai Por (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 13:37

    เจสซี่นี่ใจแข็งเหมือนกันนะเนี่ย

    #2,682
    0
  25. #2681 MyLoveMyYoungjae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 12:08
    คิดถึงมากมากเลยยยยยยย
    #2,681
    0