สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 20 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 710 ครั้ง
    9 เม.ย. 62






 

            “แปลก ไม่น่าไว้ใจสุดๆ เลย” แบมแบมมั่นใจมากเมื่อฟังทุกอย่างจากเพื่อนแล้ว

            ยองแจนับแบมแบมเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เล่าทุกอย่างให้ฟังได้ ดังนั้นเรื่องของแจ็คสันก็ไม่พ้นเอามาปรึกษาแบมแบม

            “ใช่ไหม จู่ๆ ก็กลายเป็นคนสุภาพ ง่ายๆ สบายๆ มันพลิกเกินไป”

            “เหมือนเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า”

“ใช่”

“จะทำไงต่อล่ะ มาแนวนี้นี่รับมือยากเลยนะ”

ไม่แค่ยองแจหนักใจ แบมแบมก็หนักใจ หยุดมือที่กำลังเช็ดผม

“ให้พี่มาร์คสืบได้ไหมว่าเขาต้องการอะไร”

“พี่มาร์คจะย้ายฝ่ายแบบไม่ให้เรารู้รึเปล่า” เอาจริงแบมแบมก็ไม่ไว้ผัวตัวเองเน้อ

“เขารักแบมออก”

“แต่เขาก็เป็นพี่หมอนั่น อย่าลืมสิ เลือดหรือจะไม่ข้นกว่าน้ำ”

“นั่นสินะ ทำไงดี”

สองเพื่อนซี้มานั่งคิดหนักกันอีกรอบเมื่อเจอปัญหาใหม่

“แล้วแกอยากให้ออกมาเป็นแบบไหนล่ะ” แบมแบมคิดไม่ออกแล้ว

“หมายถึงอะไร”

“ยังรักอยู่ไหม”

มาอีกแล้ว คำถามนี้อีกแล้ว ยองแจไม่ชอบเลย

“ไม่แน่ใจ” ยองแจตอบแล้วก็ถอนหายใจ

“ถ้ามันทำดีต่อไปจะให้อภัยมั้ย”

“ไม่รู้สิ”

แบมแบมฟังแล้วอยากจะบ้า อะไรก็ไม่แน่ใจสักอย่าง ในใจของยองแจคงยังมีแจ็คสันอยู่ ไม่เคยหมดรักแต่กลัวเจ็บ

“เคยบอกใช่ไหมว่าแกไม่รู้ว่าแจ็คสันคิดหรือรู้สึกอะไรกับแก”

“ใช่ ทำไมเหรอ”

“ไม่ว่าคราวนี้จะมาไม้ไหน จะจริงหรือไม่จริง ก็ทำให้หมอนั่นรักแกเข้าจริงๆ เหมือนที่แกรักมันบ้างสิ”

“หือ จะบ้าเหรอ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก” ยองแจโบกไม้โบกมือ ปฏิเสธ

            แบมแบมที่นั่งตรงข้ามเอื้อมมือมาตีขายองแจ

“อย่าคิดว่าเป็นไปไม่สิ ยังไม่ได้ลองเลย”

“เพราะฉันรู้จักหมอนั่นดีน่ะสิ”

“ลองทดสอบดูก่อนสิว่าแจ็คสันมีแนวโน้มไปทางไหน”

“แนวโน้ม?”

“ใช่แล้ว ดูว่าหมอนั่นยังคิดอะไรกับแกไหม ไม่ว่าจะเป็นความคิดในทางไหนก็เถอะ”

ยองแจเอนหลังพิงหมอน กอดอก

“จะทำยังไงล่ะ”

“ขอคิดก่อน ว่าก็ว่าเถอะ ผอ.ที่มาชอบแกอ่ะ แกจะไม่เอาเค้าจริงๆ เหรอ”

“เอาเอิวอะไรของแกล่ะแบม”

คุณครูใช้เท้าเขี่ยเพื่อนที่พูดตรงจนน่าตี แบมแบมหัวเราะ เดินเอาผ้าเช็ดผมไปตากแล้วกลับมาที่เตียงพร้อมโลชั่นทาผิว

“แล้วตกลงยังไงผอ.อ่ะ หล่อรวยอยู่นา”

“เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ออกจะสบาย”

“แต่แกยังหนุ่มนะ ทำไมต้องปิดกั้นตัวเองเพราะแจ็คสันด้วย”

“ไม่ได้ปิดกั้นเพราะเขา แค่ไม่อยากมี”

“งั้นลองคิดดูใหม่อีกที ถ้ารู้ว่าแกจะมีผัวใหม่ เราอาจได้รู้ก็ได้ว่าแจ็คสันยังคิดอะไรกับแกไหม”

แบมแบมดูกระตือรือร้นแต่ยองแจกลับถอนหายใจ

“บ้า ฉันไม่ทำแบบนั้นแน่ ฉันไม่อยากหลอกใช้ใคร”

“ไม่ได้หลอกซะหน่อย”

“ก็ที่พูดนั่นแหละหลอกใช้” ยองแจอ่อนใจกับเพื่อนจริงๆ

“จะพูดยังไงก็เถอะ ทุกฝ่ายต่างก็ได้ประโยชน์นะ แกได้ให้โอกาสตัวเองเจอคนดีๆ ผอ.ได้โอกาสพิสูจน์ตัวเองกับแก แจ็คสันก็อาจจะได้รู้ตัวเองว่าคะไรกับแกไหม”

แบมแบมว่าความคิดตัวเองเข้าท่าออก

“แต่ฉันไม่อยากเปรียบคุณคิมนี่ ไม่ได้ชอบเค้า” ยองแจไม่สบายใจจริงๆนะ

“เนี่ย ยังไม่ยอมให้เค้าจีบเลย ปฏิเสธแล้ว”

“ก็

เห็นว่าเพื่อนนิ่งไปแบมแบมก็ได้ทีตอกย้ำอีกรอบ

“แกก็คิดซะว่าให้โอกาสเขาเข้ามาดูแลแกกับลูกไง ถ้าใจว่าไม่ใช่จริงๆ ก็จบแค่เพื่อน ถ้าใช่ก็ไม่ต้องสนใจแจ็คสัน ไม่ต้องสนสายตาใคร เริ่มใหม่กับเขาเลย”

“สนสิ เจสซี่ไง เจสเพิ่งมีพ่อเข้ามาในชีวิต จะให้ยอมรับใครเป็นพ่อใหม่เร็วๆ นี้ ไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ”

ยองแจสวนกลับทันที แบมแบมทำหน้าตาเหรอหราเหมือนเพิ่งนึกได้

“เออ ลืมนึกไปเลย”

ยองแจมองหน้าเพื่อนแล้วถอนหายใจ ลืมคิดถึงความรู้สึกหลานเรอะ

“ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือนึกถึงเจสซี่มาก่อนเป็นอันดับแรก แล้วค่อยคิดละกัน ง่วงแล้ว แบมก็กลับห้องไปได้ละ”

ยองแจไล่เพื่อนจะล้มตัวลงนอนแต่แบมแบมไม่ไป

“กลับทำไม คืนนี้พี่มาร์คทำงาน เขาต้องเปิดไฟทำงานอ่ะ ฉันนอนไม่ได้”

“ว่าจะถามหลายทีละ เขาทำงานอะไร” ยองแจไม่ค่อยก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของพี่มาร์ค

“ออกแบบเรืออะไรสักอย่าง เงินดีอยู่เหมือนกัน”

“แล้วตอนทำกับคุณลูอิสเขาทำอะไร”

“เป็นซีอีโอ”

“พี่มาร์คเก่งจัง”

“ก็ฉลาดมาแต่ไหนแต่ไรแล้วแหละ งั้นคืนนี้นอนด้วยนะ”

“อื้อ”

บ้านก็บ้านแบมแบมแท้ๆ เวลามานอนห้องเขาทีไรก็ต้องขอตลอด เหมือนห้องนี้กลายเป็นห้องเขาแบบสมบูรณ์ไปแล้ว

 

 

 

 

“เรียกออกมาทำไม งานยุ่งนะ”

มาร์คมองไปรอบร้านกาแฟช่วงเที่ยงที่คนหนาแน่น จู่ๆ ก็โดนเรียกออกมาเจอ ดีที่เขาทำงานอยู่ที่บ้านไม่ได้ไปร้านเมีย ไม่งั้นแบมแบมต้องถามแน่

“มีเรื่องอยากปรึกษา” แจ็คสันใช้เวลาพักให้เป็นประโยชน์ ออกมาหาอะไรกินแล้วคุยธุระด้วย

“เรื่องอะไร โทรก็ได้ไหม”

“เรื่องยองแจน่ะ”

“ทำไม?” มาร์คแปลกใจที่น้องชายอยากคุยเรื่องนี้

“ฉันอยากทำดีกับยองแจ แต่ยองแจสร้างกำแพงสูงมาก ฉันจะทำยังไงดี”

พอน้องบอกแบบนั้นมาร์คก็นิ่งไป ยอมรับว่าแวบแรกมาร์คคิดว่าแจ็คสันคงจะเจ้าเล่ห์มารยาอะไรอีกแน่ แต่ทำดีกับยองแจดีกว่าทำไม่ดีล่ะนะ

“ก็เอาสิ ฉันเห็นด้วย แต่ว่าอย่าทำร้ายจิตใจกันอีก ไอ้ทำให้รักแล้วทิ้งอีกนี่ไม่ได้นะ” มาร์คขอปกป้องน้องสะใภ้ไว้ก่อน

“ได้ ไม่ทำแล้วน่า” แจ็คสันรับคำหนักแน่น มาร์คฟังก็เบาใจ

มาร์คคิดว่าถ้าแจ็คสันเห็นด้านดีๆ ของยองแจและตกหลุมรักอีกคงดี คราวนี้มาร์คภาวนาให้แจ็คสันรักยองแจได้อย่างที่ยองแจเคยรักแจ็คสันนะ

“แล้วที่ทำนี่จุดหมายหลักคืออยากได้เจสซี่มาเลี้ยงเหรอ”

“คงไม่ล่ะ ยองแจคงยอมหรอก” แจ็คสันไม่ได้หวังสูงขนาดนั้น

“จะหาเมียใหม่มีลูกใหม่เหรอไง”

“พ่อแม่อยากได้เจสซี่ ก็คงต้องสงบศึกกับยองแจน่ะ แล้วพอยองแจไว้ใจค่อยให้ปู่ย่าได้เจอหลานบ้าง”

“ทำไมจู่ๆ แกก็เปลี่ยนไปขนาดนี้วะ” มาร์คแปลกใจมาก กลัวด้วยว่าแจ็คสันจะมาไม้ไหนอีก

“แค่เหนื่อยน่ะ ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าที่ผ่านมาทำแต่งาน แล้วพอเจอเจสซี่ ฉันก็อยากอยู่กับลูกมากกว่าทำงาน อยากให้ลูกดีใจเวลาฉันทำอะไรให้ อยากให้เจสยิ้มให้ฉัน และอยากให้เจสเรียกฉันว่าพ่อด้วยแต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกเนอะ”

แจ็คสันยิ้มแต่ช่างเป็นยิ้มที่แสดงความเหนื่อยล้าและปลงตก มาร์คนึกเห็นใจขึ้นมาครามครัน

เวลาผู้ชายได้เป็นพ่อคนแล้วมันจะกลายเป็นคนที่ดีขึ้นทุกคนเลยหรือ

“แต่เจสซี่ก็ยอมรับของจากแกแล้วนะ”

“ถือว่าเริ่มต้นได้ดีเนอะ อิจฉาเฮีย ไม้น่ารักมากนะ”

เอ่ยถึงหลานแล้วแจ็คสันอิจฉาพี่ชายจริงๆ

“ไม้เป็นเด็กผู้ชายแถมโตเป็นหนุ่มแล้ว มันก็เลยไม่มีปัญหาน่ะ”

“ลุงลูอิสไม่ติดต่อมาเลยเหรอ ถูกตัดออกจากกองมรดกแล้วป่ะ”

แจ็คสันหยอก มาร์คกึ่งบึ้งกึ่งยิ้ม

“ปากนะ อย่าเอ่ยถึงสิ เดี๋ยวไม่ช่วยคิดแผนง้อยองแจเลย”

“อย่าสิ ล้อเล่นเอง”

“ฉันระแวงตลอดเลยรู้ไหม ยิ่งพ่อเงียบยิ่งระแวง ไม่รู้จะทำอะไรแบมแบมกับไม้บ้าง”

มาร์คเองก็มีเรื่องให้เครียดนะ

“น่าจะอยากได้ไม้ไปเลี้ยงแน่ๆ ไม้เหมือนเฮียอย่างกับลอกกันมา”

“ปากหมา” มาร์คร่ำๆ จะคว้าแก้วกาแฟปา แจ็คสันหัวเราะ

“ก็จริงนี่นา เหมือนกันอะไรขนาดนั้นน่ะ”

“ฉันยังตกใจเลย ว่าแต่ฉัน เจสซี่ก็เหมือนแก” คราวนี้มาร์คหัวเราะบ้าง

“เนอะ” แค่พี่ว่าเจสซี่หน้าเหมือนตัวเองแจ็คสันก็ดีใจยิ้มจนหน้าบานแล้ว

“หมั่นไส้” มาร์คว่าเบาๆ แต่แจ็คสันหรือจะสน

“ยังไงเฮียก็ช่วยฉันหน่อยนะ”

“ถ้ากรณีแกเหมือนฉันนะ จะแนะนำให้นอนคุย”

“แหม อวด”

เป็นแจ็คสันบ้างแล้วที่หมั่นไส้ มาร์คหัวเราะ

“นิดหนึ่งน่า ฉันมีงานต้องทำ กลับละนะ แกก็กลับไปทำงานได้แล้ว”

“รู้น่า”

“จะออกจากงานก่อนเวลาไปรับลูกอีกล่ะสิ” มาร์คดักคออย่างรู้ทัน

“รู้ดี”

“ไปรับให้ไหม แล้วจะไปส่งที่บริษัท”

“ก็ดีนะ ให้ไปนั่งเล่นที่บริษัท ฉันมีงานต้องเคลียร์เยอะมาก รบกวนเฮียด้วยนะ”

“เออ ได้”

 

 

 

 

เจสซี่ลงจากอาคารเรียนมาแล้วก็เจอลุงมาร์ค เธอทักทายเขาแล้วมองซ้ายมองขวา

มาร์คมองปฏิกิริยาของหลานแล้วอมยิ้ม คงมองหาพ่อล่ะสิ

“มองหาอะไรคะ” ทั้งที่รู้แต่ก็ถาม

“ลุงมาร์คมาคนเดียวเหรอคะ” เจสซี่เงยหน้ามองร่างสูง

“ป๊าไม่ว่างค่ะ งานยุ่งมาก เลยให้ลุงมารับไปหาที่บริษัท”

“บริษัท?”

“ใช่ค่ะ ที่ทำงานของป๊าไง ที่นั่นมีขนมให้ทานด้วยนะคะ”

“แต่แม่ไม่ว่าเหรอคะถ้าหนูไป” ยัยหนูก็ปกติ อะไรๆ ก็แม่

“เดี๋ยวลุงบอกให้ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะ”

“ขอบคุณค่ะ”

มาร์ควางมือลงบนศีรษะหลาน ลูบผมหลานอย่างเอ็นดู อะไรก็แม่นะเรา

 

 

 

 

“โอ้โห ใหญ่จังค่ะ ตึกนี่ของคุณเขาหมดเลยเหรอ”

เจสซี่มองอาคารทรงแปลกตาอย่างตื่นตาตื่นใจ มาร์คหัวเราะ

“ใช่ค่ะ ของป๊าหนูหมดเลย”

“แล้วของลุงล่ะคะ ตึกใหญ่เหมือนกันไหม”

“ของพ่อลุงก็ใหญ่แบบนี้ค่ะ แต่อยู่ที่อเมริกานะ”

“อเมริกาไกลไหมคะ อยู่ไหน”

ยัยหนูถามขณะจับมือลุงเข้าไปในบริษัท

“ไกลค่ะ ไว้ปิดเทอมลุงจะพาไปเที่ยวนะ”

“แม่กับพี่ไม้แล้วก็อาแบมไปไหมคะ”

“ไปค่ะ ไปกันหมดเลย”

“ดีจังเลยค่ะ!” เจสซี่ยิ้มกว้างอย่างดีใจ มาร์คย่อกายลงอุ้มแกขึ้นมากอดแล้วหอมแก้ม

น่ารักจังเลยลูก ฮือ อยากมีลูกสาวบ้างแต่เมียกินยาคุม

มาร์คอุ้มเจสซี่ไปหาแจ็คสันที่ห้องทำงาน นี่ก็ไม่รู้ว่ามันบอกอาร็อบไว้หรือเปล่านะว่าเจสซี่มา

 

 

 

 

“สวัสดีค่ะคุณมาร์ค”

เลขานุการหน้าห้องทักทายมาร์คแต่สายตาอยู่ที่เด็กหญิงหน้าตาสะสวยน่าเอ็นดูในอ้อมแขนเขา

“ครับ แจ็คสันว่างไหม อยู่ในห้องหรือเปล่า”

“ไม่ว่างค่ะ แต่อยู่ในห้อง”

“งั้นขอเข้าไปหน่อยนะ อ้อ เตรียมขนมกับน้ำหวานให้ด้วย น้องไม่แพ้อะไร ร้านใกล้ๆ บริษัทนี่ก็ได้ อร่อยดี”

“ได้ค่ะ”

“ขอบคุณ”

มาร์คเอ่ยกับเลขาของน้องแล้วพาหลานเข้าไปหาพ่อ

“มาแล้วจ้า”

มาร์คอุ้มหลานตรงไปที่โต๊ะทำงานของแจ็คสัน ร่างสูงเงยหน้าจากงาน วางมือจากเอกสารทันทีเมื่อลูกสาวมา

“ลุงบอกคุณงานยุ่ง” เจสซี่ทักทายแจ็คสัน ร่างสูงลุกจากเก้าอี้มาหาลูก

“ขอโทษน้า จากนี้ไปป๊าก็จะงานหนักไปอีกพักใหญ่ๆ เลยค่ะ คงต้องให้ลุงไปรับเหมือนเดิมนะคะ แล้วค่อยมาหาป๊านะ”

 แจ็คสันรับลูกสาวมาจากพี่ชาย เจสซี่ก็ไม่ขืนตัวอะไร ยอมให้อุ้ม

“ไม่เป็นไรค่ะ แม่บอกจะไปรับที่โรงเรียนเองค่ะ แล้วก็กลับบ้านไปเล่นกับแม่”

“กว่าแม่จะเลิกสอนพิเศษก็อาทิตย์หน้าเลยนะคะ ระหว่างนั้นมาหาป๊าหลังเลิกเรียนก่อนไม่ได้เหรอ”

“ต้องขอแม่ก่อนค่ะ” แม้พ่ออ้อนเจสซี่ก็ไม่ใจอ่อนหรอก

“ได้สิคะ” แจ็คสันอารมณ์ดีที่ลูกสาวมาหา คิดถึงทั้งวันเลย จะอะไรก็ได้ทั้งนั้น

“เอามาส่งแล้วกลับละนะ”

“ทำไมรีบล่ะ”

“ไปช่วยแบมแบมที่ร้านน่ะ ลุงไปนะคะ เจอกันที่บ้านนะ” มาร์คหอมแก้มหลานสาวให้น้องอิจฉาเล่น เจสซี่ก็หอมคุณลุงกลับแล้วยกมือบ๊ายบาย

“รีบไปเลย” แจ็คสันไม่พอใจรีบไล่พี่ชายกลับ

หนอย ได้หอมลูกสาวเขาเหรอ เขาก็อยากหอมเหมือนกันนะ

“ป๊าขอหอมหน่อยได้ไหมคะ”

เมื่อพี่ชายไปแล้วแจ็คสันก็หันมาถามลูก เจสซี่ส่ายหน้า

“ไม่เอาค่ะ ปล่อยหนูลงหน่อย”

แจ็คสันถอนหายใจแต่ยอมตามใจเธอ ปล่อยลูกลงยืน

“เดี๋ยวป๊าให้คนเอาขนมมาให้นะคะ” แจ็คสันบอกลูกสาวที่เดินไปนั่งที่โซฟา

“ลุงบอกพี่สาวหน้าห้องแล้วค่ะ” เจสซี่วางกระเป๋าลงบนโซฟา ขยับตัวนั่งให้สบาย แจ็คสันเดินไปนั่งด้วย

“มีการบ้านไหม ให้ป๊าสอนก็ได้นะ”

“คุณไม่ทำงานหรอคะ”

“ทำค่ะ แต่สอนการบ้านหนูไปด้วยได้”

“ยังไงอ่ะ”

“ไปนั่งกับป๊าที่โต๊ะทำงานไหม” แจ็คสันชี้ไปที่โต๊ะทำงานของตน เจสซี่มองตาม

“ไปทำตรงนั้นกัน การบ้านอยู่ไหนคะ” แจ็คสันหยิบกระเป๋านักเรียนลูกสาวมาให้เปิด

เจสซี่หยิบการบ้านออกมาร้อมกล่องดินสอสีชมพู แจ็คสันเห็นกล่องดินสอก็อมยิ้ม

ลูกสาวใช้ของที่เขาซื้อให้ด้วยล่ะ

แจ็คสันจับมือลูกพาไปที่โต๊ะทำงาน ให้เธอนั่งตักเขา กวาดงานตัวเองไปทางขวามือ หาื้นที่ให้ลูกวางการบ้าน

“การบ้านคณิตศาสตร์เหรอ”

“ยากค่ะ คุณทำได้ไหม” เจสซี่เอี้ยวมามอง แจ็คสันยักหน้า

“ได้สิคะ ง่ายออก เดี๋ยวป๊าสอนนะ”

“ขอบคุณค่ะ”

แจ็คสันสอนการบ้านลูกสาวอย่างตั้งใจ มีโดนขัดจังหวะบ้างเมื่อเลขาเอาขนมเข้ามาให้

ักไปกินขนมก่อนไหมคะ” แจ็คสันลูบผมสวย ก้มถามลูก เจสซี่ส่ายหน้า

“ไม่เอาค่ะ อยากทำให้เสร็จก่อน”

แจ็คสันอมยิ้ม ลูกสาวเขานี่ช่างเป็นเด็กที่รู้หน้าที่จริงๆ

“เย้ เสร็จแล้ว คุณสอนเก่งจัง ขอบคุณค่ะ”

การบ้านเลขวันนี้เสร็จเร็วกว่าทุกวัน เจสซี่หันมายิ้มให้แจ็คสัน

เห็นสายตาชื่นชมของลูกแล้วแจ็คสันก็หัวใจพองโต รู้สึกว่าตัวเองเข้าใกล้คำว่าพ่อมากขึ้นอีก

“ขอบคุณนะคะ เราไปกินขนมกันดีกว่านะ”

“คุณยังไม่ได้ทำงานเลยนะคะ”

เจสซี่มองงานของแจ็คสัน ร่างสูงดึงแฟ้มงานมาวางแทนที่การบ้านลูกเมื่อเจสซี่เก็บการบ้านหลบไปแล้ว

“งั้นหนูไปกินก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวป๊าขอทำตรงนี้ก่อน”

“กินพร้อมกันก็ได้นะคะ” เจสซี่ไม่อยากเอาเปรียบ คุณเขาอุตส่าห์สอนการบ้าน

“งั้นป๊าจะรีบเซ็นนะคะ” แจ็คสันมีความสุขเมื่อได้กอดลูกไปด้วยทำงานไปด้วย เจสซี่วางแขนกับโต๊ะทำงาน มองเอกสารตรงหน้าที่อ่านไม่รู้เรื่อง

“งานยากไหมคะ”

“ยากค่ะ”

“คุณทำงานอะไร”

“นักธุรกิจค่ะ”

“คืออะไร เหมือนลุงมาร์คไหม”

“คล้ายกันค่ะ ป๊าต้องตัดสินใจว่าจะให้ลูกน้องทำหรือไม่ทำอะไร ต้องหาอะไรที่จะได้เงินมากๆ มาทำ”

“คุณมีเงินเยอะเหรอคะ เท่าไหร่”

“ก็เยอะนะคะ ซื้อของเล่นให้หนูได้ทุกอย่างในโลกนี้เลย”

“ว้าว”

“หนูอยากได้อะไรก็บอกป๊าได้เลยนะคะ”

“ไม่ล่ะคะ แม่บอกไม่ให้รบกวนคุณ”

“งั้นเหรอ แต่ป๊าไม่คิดว่ารบกวนเลยนะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้หนูไม่อยากได้อะไร ของเล่นหนูมีเยอะแยะ ที่คุณซื้อให้ก็ยังเล่นไม่หมดเลย”

เจสซี่ไม่อยากได้จริงๆ แม่เคยบอกว่าของเล่นต้องใช้อย่างถนอม ต้องรอจนพังก่อนค่อยซื้อใหม่ ไม่ใช่แค่เก่าก็ซื้อใหม่ มันเปลือง

“หนูรู้ไหมว่าเงินของป๊าทั้งหมดเป็นของหนูนะคะ หนูจะใช้ยังไงก็ได้”

“แต่หนูไม่ได้ทำงานของคุณจะใช้เงินของคุณได้ยังไงล่ะคะ”

“โถลูก เงินป๊าคือมรดกของหนูไง ป๊าทำอะไรได้ก็ยกให้หนูหมดเลย รอหนูโตหนูก็มาทำงานต่อจากป๊าไง”

“แต่โตขึ้นหนูอยากเป็นครูเหมือนแม่นี่นา”

“เป็นครูเหนื่อยออกค่ะ ไม่สนุกหรอก”

“งานคุณสนุกหรอ”

อ่า ไปไม่เป็นเลยแฮะ ถามตรงจังลูก

“ก็มีเวลามากกว่าครูนะ แม่ไม่ค่อยมีเวลาให้หนูใช่มั้ยล่ะ” แจ็คสันยายามโน้มน้าวลูกสาว

เจสซี่นิ่งคิดก่อนเอ่ย

“เดี๋ยวโตค่อยคิดอีกทีได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ แล้วแต่หนูเลย”

แจ็คสันโน้มน้าวยัยหนูก็จริง แต่เขาก็ไม่อยากบังคับลูกเหมือนที่เขาเคยเจอมาหรอก มันทุกข์ทรมานเกินไป

ระหว่างทำงานนั้นแจ็คสันก็ต้องละมือกดอินเตอร์คอมฟังเลขาหน้าห้องบิดาว่าจะติดต่อเรื่องอะไร

“ท่านประธานขอพบค่ะ”

“ประธาน่อของคุณใช่ไหมคะ”

เจสซี่เผลอส่งเสียงถามเราะจำได้ แจ็คสันตกใจรีบส่งเสียงชี่ให้แกเงียบ

“จะให้รายงานท่านประธานว่ามีแขกไหมคะ”

“ครับ เดี๋ยวผมไป ไม่ต้องบอกนะว่าแขกผมคือเด็ก”

“ได้ค่ะ”

แจ็คสันถอนหายใจ ก่อนจะพูดกับลูก อย่าให้ปู่รู้นะคะว่าหนูมา เดี๋ยวแม่มาว่าป๊า”

ยองแจสั่งห้ามไว้ เกิดพ่อเขาได้เจอเจสซี่แล้วยองแจรู้ เขาอาจไม่ได้เจอเจสซี่อีก

“ทำไมแม่ต้องว่าล่ะคะ”

“แม่ไม่อยากให้หนูเจอคุณปู่ค่ะ”

“ทำไมล่ะคะ”

“ก็เอ่อ” จะตอบตามตรงว่าปู่จะลักพาตัวหนูไปอยู่ด้วยก็ไม่ได้

“แม่กลัวคุณปู่ตามใจหนูมากเกินไปจนกลายเป็นเด็กไม่ดีค่ะ”

“หนูไม่ยอมให้คุณปู่ตามใจหรอกค่ะ”

คุณเขาคิดว่าเจสซี่คิดเองไม่เป็นหรือไงกันเนี่ย

“ทำไมเรียกคุณปู่ได้แต่เรียกป๊าไม่ได้ล่ะคะ” คุณป๊าน้อยใจอีกแล้ว

“หนูยังไม่อยากเรียกนี่นา”

“เอาเถอะ ตามใจ เดี๋ยวป๊าไปหาคุณปู่ก่อน หนูรออยู่นี่นะ”

“หนูอยากไปเดินเล่นได้ไหมคะ” เจสซี่ไม่อยากรอเฉยๆ

“บริษัทป๊ากว้าง หนูจะหลงทางเอานะ อยู่ทานขนมที่นี่ดีกว่า”

เจสซี่แค่ยักไหล่ไม่รับปาก แต่แจ็คสันก็คิดเองว่าลูกสาวรับปาก เขาให้ลูกสาวไปกินขนมแล้วออกจากห้องไปหาพ่อ

 

 

 

 

เมื่อการบ้านเสร็จแล้ว ขนมก็กินแล้ว ด้วยความเบื่อเจสซี่ก็ตัดสินใจเดินเล่น แต่อออกจากห้องก็เจอคุณี่สาวรั้งไว้

“จะไปไหนคะคนสวย”

“เดินเล่นค่ะ”

“หนูเป็นอะไรกับคุณหวังและคุณต้วนเหรอคะ”

“ไปถามคุณเขาสิคะ เดี๋ยวหนูมานะ” เจสซี่รีบเดินหนีออกมา เธอเดินเล่นในชั้นนั้น ไม่กล้าไปไหนไกล กลัวกลับมาหาคุณเขาไม่ถูกเหมือนกัน

            เจสซี่ลังเลอยู่หน้าลิฟต์ แต่ก่อนจะทำอะไรประตูลิฟต์ก็เปิดออกร้อมกับภายในกล่องโดยสารมีชายสองคนยืนอยู่

“เจสซี่นี่นา!

ยัยหนูตกใจกับเสียงดัง แจ็คสันเองก็ตกใจที่ลูกสาวมายืนหน้าลิฟต์ เขาน่ะจะกลับมาชั้นนี้แต่พ่อเขาจะลงชั้นล่าง ไม่คิดว่าการที่ลิฟต์แวะมาชั้นนี้จะทำให้เกิดเรื่องได้

โรเบิร์ตไม่สนใจธุระอื่นใดอีก เขาก้าวออกจากลิฟต์ก่อนลูกชายเสียด้วยซ้ำ

“คิดถึงจัง อยากเจอหนูมากเลย”

“คุณคือคุณปู่สินะคะ” เจสซี่เงยหน้ามองร่างสูง ทักทายเขา

“เรียกปู่ด้วย ชื่นใจจัง” โรเบิร์ตยิ้มกว้าง ดีใจมากที่ได้ยินสรรพนามนั้น

เจสซี่มองทั้งสองแล้วเดินกลับห้อง โรเบิร์ตรีบตามหลานสาวไป มีแจ็คสันตามหลังสุดอย่างหนักใจ

 

 

 

 

โรเบิร์ตให้คนหาขนมนมเนยมาเิ่มให้หลานสาวแม้เจสซี่จะบอกว่าอิ่มแล้วก็เถอะ แล้วยังจะโทรตามลอเรนมาด้วย แต่แจ็คสันห้ามไว้ก่อนว่าอย่าเพิ่งเอิกเกริกเดี๋ยวเรื่องไปถึงยองแจแล้วไม่ได้เจอเจสซี่อีก

โรเบิร์ตยอมทำตามที่ลูกชายบอก แต่ก็ยังขอถ่ายรูปหลานเก็บไว้ดูให้ชื่นใจ แจ็คสันเองก็ไม่รู้จะห้ามยังไง

เจสซี่เองปู่ขอถ่ายรูปก็ให้ถ่าย นั่งเล่นกับปู่ได้สักักก็งอแงขอกลับบ้าน

“ป๊าไปส่งนะคะ กลับบ้านกัน” แจ็คสันได้จังหวะ ตกลงทันที

“เดี๋ยวก่อนสิ ไปกินข้าวเย็นกับปู่ก่อนนะลูกนะ” โรเบิร์ตเอ่ยค้าน ขอร้อง อยากอยู่กับหลานให้นานขึ้นอีกนิด

“แต่หนูต้องกลับไปกินข้าวกับพี่ไม้นะคะ” เจสซี่ปฏิเสธแต่โรเบิร์ตไม่ยอมแ

“บอกว่าป๊าอยากพาหนูไปกินข้าว ยังไงพี่ไม้ก็เข้าใจค่ะ แล้วพี่ไม้ก็กินกับลุงมาร์คได้นะ”

โรเบิร์ตกล่อมหลาน เจสซี่คล้อยตามแต่ยังหันไปมองพ่อ แจ็คสันดีใจที่แกขอความช่วยเหลือเขา

“ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวป๊าบอกที่บ้านให้”

“ก็ได้ค่ะ”

โรเบิร์ตยิ้มสมใจเมื่อหลานสาวตกปากรับคำ เขาแชทหาภรรยาชวนไปทานข้าวกับหลานด้วยกัน

 

 

 

 

มื้อเย็นของบ้านหวังวันนี้ดูมีชีวิตชีวาและครึกครื้นเมื่อมีเจสซี่ร่วมโต๊ะ อาหารฝีมือเชฟในโรงแรมระดับหกดาวทำให้ยัยหนูเพลิดเพลินกับมื้ออาหารมาก และความช่างพูดความฉลาดของแกก็ทำให้ปู่ย่าหลงหัวปักหัวปำเลยทีเดียว

“ยิ่งได้เจอได้คุยยิ่งนึกรักนะคะคุณ”

แม้แยกจากหลานกลับมาบ้านแล้วลอเรนก็ยังเพ้อถึงหลานสาวคนเดียวไม่หยุด

“ใช่ แกน่ารักมาก อยากให้ย้ายมาอยู่ที่บ้านเราจังเลยนะ” โรเบิร์ตเองก็หลงพอกันเมื่อได้ใกล้ชิดหลาน

แต่ฟังแล้วแทนที่แจ็คสันจะดีใจที่พ่อแม่รักหลาน แจ็คสันกลับโคตรหนักใจ ก่อนนี้แค่เห็นรูปยังบังคับเขาแล้วบังคับเขาอีก ตอนนี้ได้เจอตัวแล้วต่อจากนี้ต้องขอมากกว่านี้แน่ เขาคงได้ย้ายออกไปอยู่คอนโดสักักเพื่อตัดรำคาญแน่นอน

“ตอนนี้ความสัมันธ์ของแกกับยองแจไปถึงไหนแล้ว”

โรเบิร์ตถามลูกชายอย่างจริงจัง เขาอยากมีสิทธิ์ในตัวหลานมากกว่านี้

“ยังไม่ถึงไหนหรอกครับ ของแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป”

แจ็คสันไม่เห็นความจำเป็นต้องรีบ เขาไม่อยากมีปัญหากับยองแจ

“แต่แม่รีบ! แม่อยากให้เจสซี่มาอยู่ที่บ้านบ้าง ไปคุยซะให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นถึงใช้กฎหมายแม่ก็จะทำ ฝ่ายนั้นเสียเปรียบเราทุกอย่าง บ้านก็ยังต้องอาศัยเพื่อนอยู่”

ลอเรนไม่ยอมเสียเวลามากกว่านี้อีกแล้ว

“เขาไม่ยอมหรอกครับ”

“ถ้าเห็นแก่ลูกยังไงก็น่าจะฟังข้อเสนอของเราบ้าง เราไม่ได้จะเอามาเลย แค่ให้มาอยู่ที่นี่บ้างวันหยุด เป็นข้อเสนอที่น่าอใจทั้งสองฝ่ายไม่ใช่เหรอ หากเขาจะสู้เพื่อให้เราได้เจสซี่มาเลี้ยงเองเลยแม่ก็ไม่ว่าหรอก”

ไม่บ่อยนักที่แจ็คสันจะเห็นแม่จริงจังมากขนาดนี้ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ผมจะไปคุยให้ละกัน ระหว่างยังไม่สำเร็จผมจะไปอยู่คอนโดนะครับ”

แจ็คสันสบโอกาสก็หาช่องออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น เขาเคยชินกับการอยู่คนเดียวมานาน การกลับมาอยู่ร่วมบ้านกับแม่และพ่อก็เป็นความอึดอัดอย่างหนึ่ง เขาทนมาสักพักแล้วตั้งแต่กลับจากไทย คงถึงเวลากลับไปอยู่คนเดียวตามเดิม

“แล้วแต่เถอะ ขอให้ได้เรื่องแล้วกัน”

โรเบิร์ตไม่สนใจลูกชายแล้ว ตอนนี้เขาสนแค่หลานสาว

“ครับๆ จะทำให้ครับ”

เห็นทีคงได้ทะเลาะกับยองแจอีกรอบแน่ๆ….แค่คิดแจ็คสันก็เหนื่อยใจ

 

 

 

 

“เหรอคะ ไปกินข้าวที่โรงแรมเลยเหรอ อร่อยไหมคะ”

สองแม่ลูกนั่งอยู่บนเตียง ยองแจถามลูกสาวตามปกติไม่มีอารมณ์ฉุนเฉียวหรือขุ่นเคืองขณะพับผ้าของลูกไปด้วย เรื่องทานข้าวเป็นเรื่องที่ควรไปโมโหแจ็คสันไม่ใช่ยัยหนู

“อร่อยมากเลยค่ะ อยากให้แม่ทานด้วย แต่คุณเขาบอกว่าครั้งหน้าจะพาแม่ไป แม่ไปด้วยกันนะคะ นะ”

เจสซี่ช่วยแม่เอาเสื้อผ้าออกจากไม้แขวน ยองแจอมยิ้ม

“ได้สิคะ ขอบคุณนะคะที่คิดถึงแม่ด้วย แค่หนูอร่อยก็ดีแล้วค่ะ”

ยองแจไม่เคยดุว่าลูกหากไม่จำเป็น ยัยหนูถึงเชื่อฟังแม่และเป็นเด็กดี

“หนูให้คุณตามแม่ไปทานด้วยแต่เขาไม่ยอมเพราะปู่กับย่าไปด้วยค่ะ

ยัยหนูลืมสิ้นที่พ่อสั่งห้ามไม่ให้บอกเรื่องปู่ย่ากับแม่

“อะไรนะคะ ปู่กับย่าเหรอ” ยองแจตกใจ เจสซี่เพิ่งรู้ว่าเผลอไป แต่ก็ไม่อยากโกหกแม่นี่นา

“ค่ะ”

“แล้วคุยอะไรกันบ้างคะ” ยองแจเก็บอาการ เจสซี่เลยเล่าเรื่องที่ปู่ย่าตามใจขนาดไหน และสัญญาจะให้ทุกสิ่งทุกอย่างกับเธอ

“แล้วหนูตอบไปว่าอะไรคะ” ยองแจใจเต้นโครมคราม กลัวว่าลูกสาวจะตกหลุมรางบ้านนั้น

“บอกว่าไม่เอาอะไรค่ะ หนูไม่ได้อยากได้อะไรสักหน่อย”

ยองแจยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

“ดีแล้วค่ะ หนูทำถูกแล้ว เราต้องไม่อยากได้ของของคนอื่นพร่ำเพรื่อนะคะ”

“ค่ะแม่ คืนนี้อ่านนิทานได้ไหมคะ” เจสซี่เปลี่ยนเรื่องเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ยองแจเอื้อมมือลูบหัวลูกเบาๆ

“ได้สิคะ”

ยองแจดีใจนะที่เจสซี่ยังไม่หลงใหลไปกับคำูดของคนบ้านนั้น

แม่ขอให้หนูเป็นอย่างนี้ตลอดไปเลยได้ไหมครับ แม่เห็นแก่ตัวไปไหม

 

TBC.




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 710 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. #3235 justjeen (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 14:23
    พ่อแม่เรื่องนี้แย่ทุกคนกูเบื่ออออออ
    #3,235
    0
  2. #3136 GUNJEASOL (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 12:53
    ไม่ชอบพ่อแม่แจ็คสันเลยยยย เลยสันก็น่าจะเด็ดขาดกับพ่อแม่ ให้เหมือนมาร์คบ้างงงง
    #3,136
    0
  3. #2903 PaulaPum (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 10:28
    ซวยแน่ๆแจ็คเอ๊ยย
    #2,903
    0
  4. #2874 N_udaen_G (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:18
    ปู่กับย่าก็คือออออออ แบบอย่าเพิ่งทำอะไรนะคะ ใจเย็นๆ รู้ว่าหลงหลาน ให้พ่อเขาแก้ตัวก๊อนนนนน
    #2,874
    0
  5. #2790 My love markbam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 12:59
    โดนแน่ๆแจ็ค แจห้ามแล้วเชียว
    #2,790
    0
  6. #2789 My love markbam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 12:59
    โดนแน่ๆแจ็ค
    #2,789
    0
  7. #2778 nanmarktuan93 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 12:16
    อยากให้ไรท์ลงตอนบัวกับไม้สักพาร์ทนึงได้ไหมค่ะ.คือติดใจกับคู่นี้มากๆอยากรู้ว่าไม้จะชอบน้องรึเปล่าแล้วบัวจะกล้าคุยกับพี่ไม้มากขึ้นไหม?ลงให้หน่อยนะคะอยากได้คู่นี้จริงๆ

    **พนมมือพร้อมไหว้ย่อ**
    #2,778
    0
  8. #2768 Pantikar007 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 22:30
    แจ็คเธอต้องรักษายองแจกับลูกเอาไว้ให้ดี ความรู้สึกของยองแจกับลูกคือสิ่งสำคัญมาก หากพลาดอีกเธิจะเสียทั้งสองไปตลอดกาล
    #2,768
    0
  9. #2767 แค่คนอินดี้ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 09:23

    กลัวคุณปู่คุณย่าของเจสละเด้ออออ

    #2,767
    0
  10. #2766 bampw (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 00:56
    กลัวใจบ้านนั้นแล้วจ้าพ่อ แอแงงง อย่าทำน้องๆบ้านนี้นะ!!!!!!!!!
    #2,766
    0
  11. #2765 Y_TwwT_Y (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 12:16
    เป็นกังวลเรื่องปู่ย่า มีอำนาจก็ใช้ไม่สนใจความรู้สึกคนอื่นเลย
    #2,765
    0
  12. #2764 jazaarn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 23:17
    เมื่อไหร่จะเลิกใช้อำนาจบังคับจิตใจคนอื่นสักทีนะโรเบิร์ต ลอเรน
    #2,764
    0
  13. #2763 ออมม่า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 18:22

    ปู่กับย่า ร้ายไปละ

    #2,763
    0
  14. #2762 nuying88 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 13:41
    ปู่กับย่า น่ากลัวเกิน
    #2,762
    0
  15. #2761 Mxnmon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 12:03
    พ่อแม่แจ็คสันคือนิสัยแย่จริงๆ เห็นแก่ตัวไปป่ะ
    #2,761
    0
  16. #2760 0806_k (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 04:42
    กลัวปู่กับย่า เฮ้อออออ
    #2,760
    0
  17. #2759 Khunminmin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 04:31
    คุณแม่สอนลูกดีมาก เจสซี่น่ารักมาก ตอนนี้เห็นใจทั้งยองแจทั้งแจ็คสัน แต่ยองแจก็ทำถูกแล้ว เจ็บมาเยอะหนิเนอะ สนุกมากๆ รอตอนหน้านะคะ รอทุกวันเลย คิดถึงเด็กน่ารักๆอย่างเจสซี่💗
    #2,759
    0
  18. #2758 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 18:13
    พ่อแม่ของแจ็คเนี่ยยังไง เห็นแก่ตัวจริงๆ ถ้าไม่ยอมจะใช้กฎหมาย มันใช่หรอ
    #2,758
    0
  19. #2757 W.com (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 11:07
    อยากกรี๊ดดดดด ใส่หน้าคุณปู่คุณย่า แล้วยอกว่า ลูกเขา อย่ามายุ่ง!!! ไม่ได้เลี้ยงจะมาแย่งไปได้ยังไง!!! //ขอโทษค่ะ อิน
    #2,757
    0
  20. #2756 mi-kung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 11:01
    หวั่นใจแทนยองแจจังเลย
    #2,756
    0
  21. #2755 tonchaaui (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 10:40
    ปู่ย่าใจเย็นๆค่ะนึกถึงก่อนหน้านั้นบ้างนะคะ แม่เขาลำบากเลี้ยงมาอย่าทำให้เรื่องมันแย่เลยค่ะ
    #2,755
    0
  22. #2754 Nuthathai Por (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 10:38

    รอเจอหน้าก่อนนะแจ็คแกโดนแจเล่นงานหนักแน่

    #2,754
    0
  23. #2753 sareenaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 09:12
    คิดว่าตอนต่อไปป๊าจะโดนสับเละมั้ย 5555555555555555
    #2,753
    0
  24. #2752 ชามะลิ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 08:47
    เห้นแก่ตัวอ่ะ เลี่ยงมาตั้งกี่ปี จะเอาไปได้ไง
    #2,752
    0
  25. #2751 lovefic9397 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 07:33

    สงสารเฮียอะ
    #2,751
    0